Neil Young - American Stars 'n Bars (1977)

Dat is de extreme variant ervan.
Maar er is ook een gematigde variant.

Hier staan twee parels van songs op nl. Star of Bethlehem en natuurlijk Like a Hurricane, ook Will to Love vind ik prima. De overige nummers mogen er ook zijn maar zijn soms niet meer dan aardige, meestal countrygetinte meezingers in kroegstijl. De 3 voornoemde songs trekken het album toch tot een behoorlijk niveau.

fijne gevarieerde album. country smartlappen- (waar ik alleen maar van kan houden als Neil het zingt.) stevige country rock van lichtzinnig tot meer over peinzende nummers en het legendarische like a hurricane: gitaarwerk waar mijn nek en schouders in een kramp van raken. genieten!

OMG.. Like a hurricane is nu op radio 2.. Nooit een liefhebber van de man zijn muziek geweest, maar hoe is het in Godsnaam mogelijk dat iemand dit helemaal uit kan luisteren?
Dit is echt zo enorm irritante muziek! De man kan niet zingen!! Het is zo vals als het maar zijn kan!

Wat is het dat ik niet hoor? Overigens is het instrumentale stuk wel acceptabel

Jij zal nooit mijn vriend worden.

LOL... tja, ik hou ook wel van zangers die op het randje zitten, maar Neil Young vliegt er wel heel erg overheen zeg... Maar blijkbaar mis ik iets, want de man is toch redelijk geliefd bij menig muziek liefhebber. Ben benieuwd naar wat dat dan is? Heb hetzelfde met Dylan overigens.

Nouja, wat hem vooral geliefd maar ook gehaat maakt is juist zijn stem. Voor mij de mooiste, meest gevoelige, en meest breekbare stem ooit.

Verder heeft hij een geheel eigen manier van gitaarspelen. Uit duizenden herkenbaar, waarmee hij altijd precies de juiste noot raakt ook al is deze noot zo vals als wat of heeft hij die noot al acht keer aangeslagen. Ten slotte heeft Neil het in zich om schitterende teksten te schrijven, al is dat vooral iets uit zijn vroegere jaren (pakweg 1966-1979).

Luister maar eens naar de verscheidenheid van muziekstijlen op deze cd. Heerlijke cd, met het hoogtepunt in nr 8. Laat je meeslepen !

Wat Stijn zegt, zo beleef ik Neil Young ook. Toen ik hem voor de eerste keer hoorde, wist ik niet wat me overkwam. En als hem liefhebt, heb je hem ook écht lief. En raak je dus verslaafd, mijn fijnste verslaving ooit.

Ik weet niet meer wie het zei maar hij sloeg de spijker op de kop over zijn gitaarspel: Neil Young kan nooit zo gitaar spelen als Jimi Hendrix, maar Jimi Hendrix ook niet als Neil Young. Een geweldige eigen stijl dus.

Dit stukje was niet met een gekleurde bril op geschreven ofzo.

Dat ga ik zeker doen. Maar misschien is er een beter album voor mij om mee te starten?

Harvest ! als je van toegankelijk houdt.Mooie live cd is Live rust, alleen al om de mooie concert opbouw. Hij begint lekker rustig, maar bij Powderfinger en Cortez the killer is deze cd op een absoluut hoogtepunt !

Elk ander album dan Harvest als je oprecht geinteresseerd bent in Neil Young.

Live at Massey Hall als je de akoestische, intieme Neil Young wilt horen. Everybody Knows of Zuma voor de rockende Neil. Live Rust als je een totaalplaatje wilt.

Onbegrijpelijk dat Like a Hurricane niet wat meer gewaardeerd wordt door Lennon, het is nochtans een van zijn beste nummers (en de hoogst genoteerde in de top 2000). Het krikt ook het niveau van dit album fors omhoog, al zijn er best wat nummers hier die genietbaar zijn. Het blijft echter jammer dat Chrome Dreams (wat zonder meer tot zijn beste albums ooit gerekend had geworden) voor dit album heeft moeten sneuvelen, maar goed.

Net als Hawks & Doves kent dit album twee kanten, niet gek, want van meerdere sessies afkomstig (niet dat dat nu een uitzondering is, zie Harvest, maar hier lag het wel erg ver uit elkaar), vette country rock op kant 1, wat meer 'regulier' werk en een klassieker op kant 2. Wat mij betreft hadden er nog wat meer nummers zoals op kant 1 mogen staan, Hurricane had hij dan op Chrome Dreams mogen uitbrengen en Star of Bethlehem en Homegrown hadden op Homegrown uit 1974 mogen staan. Will to Love had ik wel op kunnen wachten tot Archives Vol. 2, heeft me nooit veel gedaan dat nummer.

Ach ja... dan maar wachten tot 2012?

Overigens aan te raden: kant 1 van dit album en kant 2 van Hawks & Doves op 1 CD en kant 2 van dit album en kant 1 van Hawks & Doves op 1 CD.

Waarom dan? Zoals ik al uitleg is het de stem die echt irritatie opwekt. Muzikaal gezien klinkt het allemaal erg ok, maar door de zang wordt ik echt afgeleid. Nu ben ik wel geinteresseerd in het feit of de rest van zijn ouvre mij dit gevoel ook geeft (niet dat ik nu ineens al zijn albums wil gaan luisteren..). Ik wil hem niet meteen uitsluiten, maar de andere nummers die ik van hem ken deden me ook vrij weinig, dus ik vrees dat het tussen ons nooit wat wordt, maar ik ga niet oordelen alvorens ik op zijn minst een van zijn meest gewaardeerde albums heb gehoord..

Alleen nu roept er 1 Harvest, en de ander zegt juist niet! Wat te doen? Ik hou niet van de country achtige Neil Young muziek, dus zo'n album sla ik graag over. Is het album met Pearl Jam misschien een optie?

Dan kun je beter met een album met Crazy Horse beginnen (Everybody Knows This is Nowhere, Zuma, Rust Never Sleeps of Ragged Glory bijvoorbeeld). Ik hoor dat valse in Hurricane echter niet, en in jouw geval zou ik Time Fades Away en Tonight's the Night zeker mijden, een live versie, van Live Rust of Weld (beiden met Crazy Horse) zal je beter bevallen, denk ik.

Like a Hurricane is overigens geschreven in een tijd dat Neil Young net geopereerd was aan zijn keel (de tournees van 1973 en 1974 vergden veel van zijn stem, nooit eerder stond hij in zulke grote arena's) en hij niet kon praten. Het nummer zelf werd tijdens voorbereidingen voorde 'Northern California Coastal Bar Tour' met Crazy Horse opgenomen, zomaar even tussendoor. De zang vind ik voor Neil Young's doen, zeker in vergelijking met Time Fades Away redelijk ingetogen en beheerst. Zuiver is het niet, maar dat is het nooit geweest, daar zit em de charme van zijn werk ook niet in (dat het zuiver is), maar net als met Bob Dylan hebben zijn nummers dat niet nodig, de teksten, gedreven door het gepassioneerde gitaarspel in combinatie met Young stem zorgen voor een uniek geluid en een unieke belevenis en gevoel, die ik bij coverversies vaak mis, net als bij covers van Dylan's nummers. Er zit een bepaalde melancholie of eenzaamheid in Neil's stem die de nummers zo goed maken.

Zo ook Like a Hurricane, geschreven op een envelop en een van de moeilijkste nummers om op te nemen, want de klassieke Crazy Horse line-up (twee gitaren, drum en bas) werkte gewoon niet, er was geen ruimte voor de solo van Neil. Na 10 dagen gaat op een gegeven moment gaat Sampedro achter een Stringman Keyboard zitten en begint wat weg te pingelen en merkt Neil op dat 'dat' de sound is die ze zochten en ze beginnen zonder aftellen het nummer te spelen. Daarom begint het nummer zo abrupt, want zoals altijd met Neil Young, als het gevoel er is, dan blijft het vaak bij die ene take. Valt me nog mee dat hij niet al veel eerder de hoop had opgegeven, zoals bij Silver & Gold, dat hij al begin jaren 80 schreef en pas in 2000 op band vastlegde.

Overigens heeft Neil Young zelf pas later de vocalen toegevoegd in een overdub, beide partijen, daarom klinkt het zo ingetogen, terwijl live versie altijd behoorlijk uitbundig zijn.

Like a Hurricane is de killer track van dit album wat m.i. ietwat incoherent overkomt. De hoes draagt daar ook een steentje aan bij. Maar los daarvan klinkt het aangenaam, al vallen de nummers wat minder op, als dat ik van Young gewend ben. Blijft er nochtans genoeg over om van te genieten, zij het wat behoudener.

Wordt het niet tijd je top 10 aan te passen?

Misschien, maar in welk opzicht bedoel je dat dan? Er staat een album van Young in en dit album komt daar niet voor in aanmerking.

snap ik, maar 70 tees ziutten toch zijn beste albums

Maar ja, als je een album uit de jaren 00 zijn mooiste vindt, waarom zou je dan een album uit de 70s kiezen, enkel omdat dat de gloriejaren van ome Neil zijn?

Dat vind ik eigenlijk de grootst mogelijke flauwekul.

De muze was Young in de jaren zeventig zekers goed gezind, al was dat ook niet meteen zijn stabielste periode getuige de donkere kant van On the Beach en Tonight's the Night...maar dat zorgt vaak voor creatieve muziek. Maar goed zo raak ik wat off topic. Op dit album lijkt het voorgaande i.i.g. minder significant aanwezig te zijn en is ook pas later onder mijn aandacht gekomen, i.t.t. Harvest/After the Goldrush bijv. Prairie Wind is een album wat ik van meet af aan heb meegekregen en ook de achtergrond ervan en dat maakt dat ik er mij wat meer mee kan verbinden. Dus vandaar ook de top 10 notering en volle mep, die After the Goldrush ook heeft.

Ik vind Prairie Wind ook van hetzelfde kaliber als zijn werk uit de jaren 70. Misschien een kleine fractie minder.

Met alle respect voor uw mening, maar zowel meneer Young als meneer Dylan zingen niet vals. Ze hebben beide een heel unieke stem, akkoord, maar niet vals. Allesbehalve.

En ik denk dat je een beetje van poëzie moet houden om beide volledig te kunnen appreciëren. Het gaat hier niet enkel om muziek, er zit telkens ook een boodschap in. En dat is net wat mij bij beide raakt. Muzikaal zijn ze even sterk, daar niet van. Maar er zijn weinigen die lyrisch zo groots zijn.

Ik zou er dan maar geen stemvork naast houden....

Waarde pdonividie, misschien dat het werk van de uitermate melodieus zingende Lou Reed wat voor je is?

En niet te vergeten de nieuwste van Leonard Cohen

Ja, wat kan die man zijn stem sierlijke melodielijnen voortbrengen; zijn cover van het Jeff Buckley-nummer 'Hallelujah' ontstijgt dat monotone gebrom van het origineel ruimschoots.

Like a hurricane is een meesterwerk, elke versie die ik er van ken betekent kippenvel. Niet alleen zijn refrein maar natuurlijk ook het onovertroffen gitaarwerk. Wie dit niet kan uitzitten, onbegrijpelijk.

Wie meent dat Neil Young hier enigszins vals zingt, en ik mag graag zeggen dat zijn muziek en stem rammelt aan alle kanten (maar ik hou er vaak toch erg van, wat dondert het dat het niet perfect gespeeld en gezongen is), moet ik voor een ernstige vorm van vals zingen toch verwijzen naar Tonight's the night. Er zijn mensen die het prachtig vinden, maar geef mij dan toch maar liever de vocoders op Trans.

Dat valt de zang op Like a hurricane gelijk zienderogen mee, na een rondje Tonight's the night.

Behalve dat ik Trans niet ken, kan ik me helemaal in je verhaal vinden, Hans! Ome Neil zingt met passie, maar hij verkent - ik heb de term al vaker gebruikt - regelmatig het grijze gebied tussen zuiver en vals zingen, en dan ga je ook wel eens over het randje. Bij Like A Hurricane heb ik er totaal geen moeite mee. Prachtig nummer, heerlijk om naar te luisteren.

Tonight's the night is toch wel Neil's grootste prestatie op het gebied van vals zingen. Dat is echt te erg voor mij. Bij Like A Hurricane valt het zeker mee!

Het mag van alles wezen, mijn 4.5 ster blijven staan