DBL schreef:
De eerste vijf nummers zijn echt enkele van Neil's allermooiste. De tweede helft is wat minder, maar nog wel aardig(...)
Schreef hij alweer in 2005
Ik kan mij er wel in vinden, hoe gek dat misschien ook klinkt, want het is bepaald geen stevig album, wat Neil Young hier presenteert. De eerste vier nummers zijn inderdaad hele sterke westcoast ballads van Young, zonder noemenswaardige country invloeden overigens.
Het had prachtig geweest als er een electrisch vervolg was gekomen, eigenlijk in de stijl van Rust never sleeps. Maar hoewel het in stevigheid dus inderdaad wel toeneemt krijgt het hier ook een hoger country gehalte en dat vind ik dus minder. Union man gaat dan nog, Hawks & doves het enige nummer waar Neil Young zijn electrische gitaar uiteindelijk nog in een hoek heeft gevonden, ook al 'jammert' er met enige regelmaat een viool doorheen.
Een beetje tweeslachtig, uiteindelijk, maar overwegend een aardig beluisterbaar album.