Boards of Canada - Inferno (2026)

Naar Slowgaze die gedichten komt voordragen n.a.v. de verschijning van zijn elfde dichtbundel alsmede voorlezen uit zijn verhalenbundel Muzikale mijmeringen tussen Amstel en IJssel - inkijk in een picareske ziel; ongeacht of dit nu virtueel is of in real life, een schnabbel-tour om te voorzien in zijn (pre-)pensioen.

Bachman Turner Overdrive - You Ain't Seen Nothin'Yet

Ik vind het altijd super vervelend als ik meer dan 5 comments zie van Mjuman bij éen album. Ik heb vaak al per bericht drie weken de tijd nodig om er eentje te ontcijferen.

Als het maar geen grijze hipster is die BoC gaat draaien omdat hij uit jeugdsentiment BoC luisterde en nu uit jeugdsentiment wéér kinderstemmetjes van BoC wil draaien.. dan klim ik over het hek

Voordeel van dit soort discussies is wel dat ik weer een aantal namen heb die ik een kans ga geven.
Het spreekwoordelijke verzorgingstehuis (if ever) is nog een eind weg, maar ik vermoed dat i.i.g Geogaddi van BoC nog meegenomen gaat worden. Deze plaat waarschijnlijk niet.

Ik heb eerlijk gezegd hetzelfde gevoel bij deze plaat als dat ik indertijd had bij 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! van GY!BE Ik kan de muziek best waarderen, maar je ervaart ook een soort demythologisering van de band. BoC is nu gewoon een van de vele bands/artiesten met hoogtepunten, dieptepunten en middelmatige momenten.

Moest ook aan de vocale vibes op precies deze 2 albums denken bij beluistering van Inferno, dus leuk dat je juist deze 2 noemt. Anderzijds, we zijn in pak m beet 35 jaar niet heel veel opgeschoten. Vind dit na enkele luisterbeurten dus wel goed, want herkenbaar BoC, maar niet zo top als ik Geogaddi of Listen... nog steeds vind.

Moet zeggen dat de voorganger pas recent helemaal bij mij geland lijkt, na dik 10 jaar draaien. Destijds stond de boel al aardig in de fik, nu zitten we in het hiernamaals lijkt het wel. Qua klankkleur vind ik het allemaal wel erg 'crisp' op het eerste gehoor (de single heb ik al wel een keer of 20 gehoord en daar trad wel gewenning op) en ik weet nog niet of ik daar helemaal gelukkig mee ben.

Heel fijn weer. Music has the Right to Grandchildren.

Ik weet het nog niet na een keer of vijf a tien luisteren. En eigenlijk is dat ook precies zoals het hoort bij een BoC album.

De nummers met heel veel stemsamples vind ik het minst (vooral Father and Son irriteert me mateloos).

En ik mis een beetje de korte interludes, die met name op Geogaddi juist bij de hoogtepunten hoorden.

Qua sfeer sluit het erg aan bij Tomorow's Harvest.

Het meest Emancipator-achtige nummer dat ik ooit hoorde van een andere artiest dan Emancipator. En daarmee wel gelijk mijn favoriete Emancipator nummer. Met de potentie om mijn favoriete BoC nummer te worden.

Boards of Canada is zo'n groep die ik graag goed zou willen vinden, maar me nooit heeft weten te pakken. Deze nieuwe gaat daar geen verandering in brengen: het is me lang niet duister genoeg, en te glad en te kabbelend. Het lijkt bij tijd en wijle verdorie wel een lounge-plaat...

Sommige stukken van dit album vind ik nog wel te pruimen (bv. 9 en10) maar er zit voor mij op deze een hoop ‘bullshit’ tussen, m.n. enig geklooi met stemmen, of wat veel leunend op wat ik al eerder heb gehoord op vorige albums, waardoor het mij gaat vervelen of te wel voorspelbaar.

Voorlopig eerste oordeel: het zit goed in elkaar en soms heeft de plaat een lekkere flow, vooral het begin is veelbelovend. Helaas zakt de boel uiteindelijk dan toch weer in met ronduit vervelende tracks en inderdaad veel gekloot met stemsamples. Imo moet je dat soort dingen altijd gedoseerd inzetten en zeker niet teveel op een album, maar BoC kan het toch weer niet laten. Deze keer geen kinderstemmetjes echter, maar vage samples van volwassen stemmen. Ik kan er niet veel mee. Gelukkig wordt deze sleur zo nu en dan opgeschrikt door een duister vet nummertje, zoals Blood in the Labyrinth met fluisterende onheilspellende stemsamples en sitar. Maar tegen het einde krijgen we zelfs een track die me aan het verderfelijke Air doet denken: You Retreat in Time and Space. Met die sound was ik ten tijde van Air al klaar. Jammer, ze zetten hier de lijn van Tomorrow's Harvest niet door, die was stukken donkerder en pakkender.

Foi! Dit is echt wel een flinke tegenvaller, zeg. Wowzers.

The Campfire Headphase was destijds al een teleurstelling na het magistrale Geogaddi, maar toen leek Boards of Canada in ieder geval nog een nieuwe richting in te slaan — een richting die mij helaas niet wist te bekoren.

Mijn verwachtingen voor Inferno waren torenhoog, vooral omdat Tomorrow’s Harvest mij vanaf de allereerste luisterbeurt volledig wist te grijpen. Ook de aankondiging van Inferno was bijzonder sterk, met de aanplakbiljetten en mysterieuze VHS-tapes die de spanning flink opbouwden.

Maar op Inferno bespeur ik nergens echte spanning; het kabbelt vooral voort en klinkt in mijn oren ontzettend voorspelbaar. We hebben dit allemaal al eens gehoord — en vaak in een veel sterkere vorm.

Bovendien voelt het album voor mij niet als een samenhangend geheel, zoals Geogaddi of Tomorrow’s Harvest dat wel deden. Ook vind ik de productie veel te netjes. Ik had een veel donkerder, dreigender album verwacht, maar dat is het helaas niet geworden. De overdaad aan gesproken samples werkt mij ook op de zenuwen, overdaad.

Wat ik vooral hoor, is veel van wat we al kennen, maar dan minder overtuigend. Het album opent nog veelbelovend met Prophecy at 1420 MHz, maar alles wat daarna komt verbleekt daar volledig bij. Jammer

Hoewel het lekker wegluistert mis ik ook nog een beetje de magie. Er zitten weinig echt memorabele momenten in. Kracht zit wat mij betreft vooral aan het slot, op de C/D kant met All Reason Departs, Arena Americanada en You Retreat in Time and Space, naast het sterke Prophecy at 1420 MHz aan het begin. Eerste luisterbeurten vond ik de stemmen-samples ook nogal uit de toon vallen, maar inmiddels is dat minder het geval. Op basis van het artwork - met name het fotowerk aan de binnenzijde - had ik wel verwacht dat het wat donkerder en/of meer creepy zou klinken. Vooralsnog 4*

Ik vind het een hele fijne plaat, waar je geweldig op kunt wegdrijven met een glaasje lekkers en / of met een heerlijk zonnetje. Minder tegendraads als de eerste albums, maar deze broers zijn ook al zowat 30 jaar bezig, dus ja, de verrassing is er dan ook wel wat af. Zo gaat dat. Maar als de gevestigde orde van kenners hier deze muziekjes gewoon in zijn basis beluistert, dan is er met dit plaatje helemaal niets mis en hoeft niemand teleurgesteld te zijn met een nieuwe BoC

Helemaal mee eens. Niet nodig ook, de tracks worden er niet veel beter van en het suggereert vooral veel terwijl het niks zegt.



Ja, vind ik inmiddels ook, als ze die spanning van het begin hadden kunnen vasthouden was dit een topplaat geworden. Nu is het weer een onsamenhangend allegaartje met teveel irritatiemomenten.

M'n eerste Boards of Canada; toch wel een artiest waar ik altijd erg benieuwd naar ben geweest, maar waar het nooit eerder van is gekomen. Net als bijvoorbeeld Mogwai en Deafheaven ben ik ingestapt bij de recente plaat en niet bij de klassiekers en dat is op zich wel een risico. Ik krijg namelijk niet het gevoel dat BoC hier op z'n sterkst is, of die bijna mythische status verdient. De elektronische postrock en -punk is goed uitgevoerd, maar niet spectaculair en voelt net te vertrouwd en er komt nooit echt een goede flow in de plaat. Er zitten me iets te veel intermezzo's tussen en de nummers met de vocale samples vallen ook niet altijd even goed. De Hare Krishna blijken onverwacht funky te zijn, maar dat hele hoorcollege over embryo's, waarom toch? Het voordeel is wel dat ik nooit het gevoel heb dat deze plaat veel langer dan een uur duurt. Je bent er eigenlijk best snel doorheen, gevoelsmatig.

Ik kwam hier om een verhaaltje te typen, maar ik sluit mij vooralsnog aan bij mijn bovenbuurman. Door de variatie aan stijlen kom je inderdaad niet in een bepaalde flow, die ik juist bij zo'n album wel verwacht. Verder zijn de 80s synths best wel cliché en is de hoeveelheid vocalsamples lichtelijk storend. Zeker als de instrumentaties bij vlagen wel interessant en erg mooi zijn; You Retreat in Time and Space vind ik bijvoorbeeld wel erg fijn! Al met al niet perse teleurstellend, maar misschien net niet wat ik had gehoopt. Verwacht wel dat het moeite waard is om nog even in deze band te duiken. Waar te beginnen, als je vooral de ambient-achtige delen erg mooi vind?

Mijn stem nog maar wat verlaagd. Ik heb BOC nooit echt hoog in het vaandel gedragen, maar de zoals hierboven aangehaalde redenen oa. overdadig en overbodig gebruik van vocalsamples, clichés die niet geschuwd worden, onsamenhangendheid zijn ook voor mij van toepassing.

Dan vind ik de ambient/concept producties van Nicolas Jaar waaronder het vrij recente Nicolas Jaar - Piedras 1 (2024) toch een stuk relevanter en dringender.

De bovenbuurman is dan ook een bijzonder wijs man.

Ben het helemaal eens met Mark Boon hierboven. Een heerlijk album voor deze tropische dagen. The Campfire Headphase blijft mijn favoriet, maar ook deze luister ik vaker en met meer plezier dan bijv. een Geogaddi. Ik stoor me allerminst aan de stemsamples in Father and Son of The Word Becomes Flesh, integendeel. Kudos voor Hydrogen Helium, Magic Land, Labyrinth en het kennelijk ongeliefde I Saw Through Platonia.

Ook eens. 'The Word Becomes Flesh' is misschien wel mijn favoriete track op dit album. Prachtig hoe dat machinale, funky geluid samensmelt met de stem. Ik blijf deze plaat doorlopend veel luisteren - bij de voorgangers zwakte dat iets eerder af (al grijp ik evengoed ook vaak terug naar Music Has... en Geogaddi).

Opvallend overigens dat 'Prophecy at 1420 MHz' zoveel genoemd wordt bij de favorieten; vind ik nog een van de mindere tracks op het album (niettemin sterk), en voelt voor mij meer naar een knipoog naar of reflectie op de twee voorgangers dan de nieuwe richting van concreet en heel nadrukkelijk aanwezig geluid die deze plaat verder inslaat. Sowieso lijken in de eerste paar tracks meer verschillende richtingen te worden afgetast, waarna het geheel convergeert in de - m.i. nagenoeg volmaakte - tweede helft van het album.

Dat, mijn waerde hangt, conform de Coheniaanse stelling, geheel af van je instellingen. In mijn geval schrijft de bovenbuurman: Ik heb BOC nooit echt hoog in het vaandel gedragen.

In deze tropische dagen luistert het lekker weg, maar mijn bam gaat er niet van bimmelen. Doe mij dan maar Convixtion of Eletun Selona

O wacht, die weet ik: 'Follow me, the wise man said, but he walked behind'.

You are me one - rather than walking on guilded splinters you are taking a walk on the wise side
Overigens bedoelde ik linking Mike

"Some Slowgazes wander by mistake into the mess that Mjumans make"

Ik had deze cd al een tijdje staan (digitaal) . Was niet echt geïnteresseerd. Maar hij staat hier al een tijdje als één van de meest beluisterde op de rotatielijst. Toch maar eens gaan luisteren en nu niet afkappen na het gewauwel op één van de eerste tracks. Nou dat is me een ervaring. Ik geniet hier van. Ik heb gelijk 3 oudere cd's opgehaald en luister ze nu. Wat een ontdekking.

Nog een tip voor de electronica-liefhebbers. Arca - XXXXX

Een heel ander geluid, maar wel fris, gedetailleerd en spannend. Ik als BoC-liefhebber durf dat van Arca het betere album te noemen, hoort echt bij het beste dat ik dit jaar heb gehoord.

Na de geweldige opening volgt met track 4 en 5, waar de stemsamples ronduit irritant zijn, het zwakste deel. Daarna gelukkig geen nummers meer die je liever wilt skippen, maar het is op dit album maar zelden dat een stem iets toevoegt cq. een nummer beter maakt. Track 11-15 horen, in elk geval muzikaal gezien, wel tot het beste deel van de LP.