Boards of Canada - Inferno (2026)

Naar Slowgaze die gedichten komt voordragen n.a.v. de verschijning van zijn elfde dichtbundel alsmede voorlezen uit zijn verhalenbundel Muzikale mijmeringen tussen Amstel en IJssel - inkijk in een picareske ziel; ongeacht of dit nu virtueel is of in real life, een schnabbel-tour om te voorzien in zijn (pre-)pensioen.

Bachman Turner Overdrive - You Ain't Seen Nothin'Yet

Ik vind het altijd super vervelend als ik meer dan 5 comments zie van Mjuman bij éen album. Ik heb vaak al per bericht drie weken de tijd nodig om er eentje te ontcijferen.

Als het maar geen grijze hipster is die BoC gaat draaien omdat hij uit jeugdsentiment BoC luisterde en nu uit jeugdsentiment wéér kinderstemmetjes van BoC wil draaien.. dan klim ik over het hek

Voordeel van dit soort discussies is wel dat ik weer een aantal namen heb die ik een kans ga geven.
Het spreekwoordelijke verzorgingstehuis (if ever) is nog een eind weg, maar ik vermoed dat i.i.g Geogaddi van BoC nog meegenomen gaat worden. Deze plaat waarschijnlijk niet.

Ik heb eerlijk gezegd hetzelfde gevoel bij deze plaat als dat ik indertijd had bij 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! van GY!BE Ik kan de muziek best waarderen, maar je ervaart ook een soort demythologisering van de band. BoC is nu gewoon een van de vele bands/artiesten met hoogtepunten, dieptepunten en middelmatige momenten.

Moest ook aan de vocale vibes op precies deze 2 albums denken bij beluistering van Inferno, dus leuk dat je juist deze 2 noemt. Anderzijds, we zijn in pak m beet 35 jaar niet heel veel opgeschoten. Vind dit na enkele luisterbeurten dus wel goed, want herkenbaar BoC, maar niet zo top als ik Geogaddi of Listen... nog steeds vind.

Moet zeggen dat de voorganger pas recent helemaal bij mij geland lijkt, na dik 10 jaar draaien. Destijds stond de boel al aardig in de fik, nu zitten we in het hiernamaals lijkt het wel. Qua klankkleur vind ik het allemaal wel erg 'crisp' op het eerste gehoor (de single heb ik al wel een keer of 20 gehoord en daar trad wel gewenning op) en ik weet nog niet of ik daar helemaal gelukkig mee ben.

Heel fijn weer. Music has the Right to Grandchildren.

Ik weet het nog niet na een keer of vijf a tien luisteren. En eigenlijk is dat ook precies zoals het hoort bij een BoC album.

De nummers met heel veel stemsamples vind ik het minst (vooral Father and Son irriteert me mateloos).

En ik mis een beetje de korte interludes, die met name op Geogaddi juist bij de hoogtepunten hoorden.

Qua sfeer sluit het erg aan bij Tomorow's Harvest.

Het meest Emancipator-achtige nummer dat ik ooit hoorde van een andere artiest dan Emancipator. En daarmee wel gelijk mijn favoriete Emancipator nummer. Met de potentie om mijn favoriete BoC nummer te worden.

Boards of Canada is zo'n groep die ik graag goed zou willen vinden, maar me nooit heeft weten te pakken. Deze nieuwe gaat daar geen verandering in brengen: het is me lang niet duister genoeg, en te glad en te kabbelend. Het lijkt bij tijd en wijle verdorie wel een lounge-plaat...

Sommige stukken van dit album vind ik nog wel te pruimen (bv. 9 en10) maar er zit voor mij op deze een hoop ‘bullshit’ tussen, m.n. enig geklooi met stemmen, of wat veel leunend op wat ik al eerder heb gehoord op vorige albums, waardoor het mij gaat vervelen of te wel voorspelbaar.

Voorlopig eerste oordeel: het zit goed in elkaar en soms heeft de plaat een lekkere flow, vooral het begin is veelbelovend. Helaas zakt de boel uiteindelijk dan toch weer in met ronduit vervelende tracks en inderdaad veel gekloot met stemsamples. Imo moet je dat soort dingen altijd gedoseerd inzetten en zeker niet teveel op een album, maar BoC kan het toch weer niet laten. Deze keer geen kinderstemmetjes echter, maar vage samples van volwassen stemmen. Ik kan er niet veel mee. Gelukkig wordt deze sleur zo nu en dan opgeschrikt door een duister vet nummertje, zoals Blood in the Labyrinth met fluisterende onheilspellende stemsamples en sitar. Maar tegen het einde krijgen we zelfs een track die me aan het verderfelijke Air doet denken: You Retreat in Time and Space. Met die sound was ik ten tijde van Air al klaar. Jammer, ze zetten hier de lijn van Tomorrow's Harvest niet door, die was stukken donkerder en pakkender.

Foi! Dit is echt wel een flinke tegenvaller, zeg. Wowzers.

The Campfire Headphase was destijds al een teleurstelling na het magistrale Geogaddi, maar toen leek Boards of Canada in ieder geval nog een nieuwe richting in te slaan — een richting die mij helaas niet wist te bekoren.

Mijn verwachtingen voor Inferno waren torenhoog, vooral omdat Tomorrow’s Harvest mij vanaf de allereerste luisterbeurt volledig wist te grijpen. Ook de aankondiging van Inferno was bijzonder sterk, met de aanplakbiljetten en mysterieuze VHS-tapes die de spanning flink opbouwden.

Maar op Inferno bespeur ik nergens echte spanning; het kabbelt vooral voort en klinkt in mijn oren ontzettend voorspelbaar. We hebben dit allemaal al eens gehoord — en vaak in een veel sterkere vorm.

Bovendien voelt het album voor mij niet als een samenhangend geheel, zoals Geogaddi of Tomorrow’s Harvest dat wel deden. Ook vind ik de productie veel te netjes. Ik had een veel donkerder, dreigender album verwacht, maar dat is het helaas niet geworden. De overdaad aan gesproken samples werkt mij ook op de zenuwen, overdaad.

Wat ik vooral hoor, is veel van wat we al kennen, maar dan minder overtuigend. Het album opent nog veelbelovend met Prophecy at 1420 MHz, maar alles wat daarna komt verbleekt daar volledig bij. Jammer

Hoewel het lekker wegluistert mis ik ook nog een beetje de magie. Er zitten weinig echt memorabele momenten in. Kracht zit wat mij betreft vooral aan het slot, op de C/D kant met All Reason Departs, Arena Americanada en You Retreat in Time and Space, naast het sterke Prophecy at 1420 MHz aan het begin. Eerste luisterbeurten vond ik de stemmen-samples ook nogal uit de toon vallen, maar inmiddels is dat minder het geval. Op basis van het artwork - met name het fotowerk aan de binnenzijde - had ik wel verwacht dat het wat donkerder en/of meer creepy zou klinken. Vooralsnog 4*

Ik vind het een hele fijne plaat, waar je geweldig op kunt wegdrijven met een glaasje lekkers en / of met een heerlijk zonnetje. Minder tegendraads als de eerste albums, maar deze broers zijn ook al zowat 30 jaar bezig, dus ja, de verrassing is er dan ook wel wat af. Zo gaat dat. Maar als de gevestigde orde van kenners hier deze muziekjes gewoon in zijn basis beluistert, dan is er met dit plaatje helemaal niets mis en hoeft niemand teleurgesteld te zijn met een nieuwe BoC

Helemaal mee eens. Niet nodig ook, de tracks worden er niet veel beter van en het suggereert vooral veel terwijl het niks zegt.



Ja, vind ik inmiddels ook, als ze die spanning van het begin hadden kunnen vasthouden was dit een topplaat geworden. Nu is het weer een onsamenhangend allegaartje met teveel irritatiemomenten.