Rolling Stones - Foreign Tongues (2026)

Inmiddels een aantal weekjes op de tafel gehad en uiteindelijk is de conclusie ‘jawel, ze flikken het hem weer’!
Zoals al velen hierboven aangeven is het een heerlijk, echt Stones album met alle ingrediënten die de band zo groot hebben gemaakt, rock and Roll, blues, een mooi riffje hier, een lekkere lick daar, een stem van een 83jarige die klinkt als een klok, gewoon ook lekker in het oor liggende composities, een backingband om toch ff U tegen te zeggen met Winwood, Tench, Smith en McCartney als ‘grote namen’ een retestrak drummende Steve Jordan, een enthousiasme waar menig andere band het aan ontbreekt..dus wat mij betreft, kom maar op met deze zomer!
Een beetje verwend, zijn we wel, Hackney Diamonds Diamonds drie jaar geleden en vooral El Mocambo 1977 net vier jaartjes terug.

Wie had het ooit kunnen denken, inclusief de artiesten/ bands zelf uit een ver verleden en inmiddels hoogbejaard, dat ze nog platen kunnen maken en zelfs nog live peformen als tachtigers.
McCartney, Ringo Starr, The Who, die onlangs hun laatste rondje deden op de bühne, maar niet uitsluiten zo nu en dan iets te doen live, het is net of die positieve energie de gang naar achter de geraniums of verzorgingstehuis dat nog lang op afstand houdt.
En dan The Stones, binnen 3 jaar persen ze er weer een plaat uit.
Ok het is geen geheim dat er nog voldoende materiaal voor handen was, maar geeft het dan ook een bevredigend resultaat en is het dan ook een geheel?
Met Andrew Watt wederom als producer is het fijn om te constateren dat dit gelukt is.
In deze vorm zijn The Stones erg comfortabel, want ze zijn inmiddels op een punt dat er geen nieuwe wegen meer hoeven bewandeld en hip moeten zijn.
Nee, de mannen rocken met veel energie, funken zo nu en dan lustig en pakken ze mij moeiteloos in met een fijne countryballad als Ringing Hollow.
Dat Jagger weer eens zijn hoge stem op zet in Jealous Lover had niet echt gehoeven, want dat gaat 'm gewoon wat minder goed af nu, maar wat zingt hij verder krachtig en ouderwets goed.
2 covers zijn er te bewonderen en eerder al bewezen ze dat ook prima te kunnen.
Amy Winehouse's klassieker You Know I'm No Good krijgt een Stones behandeling en een oude held van de band Chuck Berry wordt nog eens geëerd met zijn Beautiful Deliah en dat is aanstekelijk rauw uitgevoerd.
Een relatief nieuwe Stonesklassieker van het vorige album als Sweet Sounds of Heaven kan ik nog niet terug horen, maar desondanks is het coherent, met hier en daar een wat mindere worp, maar zeker geen troep.

De energie en het spelplezier is aanwezig en de Stones doen vooral waar ze goed in zijn.
Wederom respect met een heel grote R.

Back In Your Life is wat mij betreft zo’n klassieker.

Zelden zoveel gezwam over een CD bij elkaar gezien.

Hey nieuwe, welkom op deze site.
Dit is nog niks

Zwam lekker mee zou ik zeggen. Wat moeten we anders doen hier

Altijd leuk om nieuwe muziek van de Stones te horen, toch is het frappant dat ze in mijn optiek geen echte oorwurmen meer maken. Is de voorraad op?

Dat is wel het concept van musicmeter. Take it or leave it zou ik zeggen.

Hoe vaak heb je het album dan beluisterd vraag ik me dan af. In the stars en Covered in you bijvoorbeeld blijven echt wel in mijn kop kleven.

Angry niet gehoord?

Fijne nieuwe Stones plaat. Alleen bizar dat het m.i. beste nummer Bad Luck Hideaway niet op de plaat staat, maar slechts een digitale bonus track is.

Gewoon een degelijke Stonesplaat van mn favo band. Ook gewoon een leuke plaat, geen top album zoals Sticky Fingers, Exile, Some Girls etc. Hoeft ook niet meer. Album luistert prima weg, voor je het weet is ie alweer afgelopen, dat had ik met albums zoals Voodoo Lounge, Bridges To Babylon en (in mindere mate) A Bigger Bang dus gewoon niet.

Het speelplezier en ook het vuur is alweer terug bij de mannen, met dank (denk ik vooral ) aan Andrew Watt.

Jonge jongen die zn cliënten flink achter de vodden aanzit en her en der gastmuzikanten erbij trekt die in het geval van Foreign Tongues niet zo prominent aanwezig zijn als op Hackney Diamonds. Divine Intervention; Rough & Twisted; Hit Me In The Head zijn heerlijk rauw. De Amy Winehousecover pakt bijzonder goed uit. Back In Your Life had nog wel langer mogen duren, meer dan prima gitaarsolo van Wood. In The Stars natuurlijk de meer dan prima single.

Niet perse een Stones-fan, maar vooral opgezet omdat ik vanuit alle hoeken hoor dat dit "toch wel erg goed is". Ze hadden geen ongelijk en ik kan alleen maar het merendeel van de comments hierboven herhalen: een degelijke, redelijk diverse plaat die kwalitatief staat als een huis en waar overduidelijk het speelplezier vanaf spat. Vooral dat laatste voegt voor mij als neutrale luisteraar wel heel veel waarde toe.

Het album lijkt alle facetten te bevatten die we van de Stones zo goed kennen. Blues, rock ballads, kopstem, pedalsteel, country, Richards met een ingetogen nummer. Het zijn ook allemaal pakkende nummers en Jagger is in bizarre topvorm op zijn 83e. Ik kan inmiddels zelfs het lelijke hoesje waarderen. Hier kan menig jong bandje niet tegenop. Ik verhoog mijn stem maar eens
Na McCartney weer een dinosaurus met een topplaat anno 26. Kan Andrew Watt ook eens langsgaan bij Neil Young....

Ik dat dat Neil Young die hele aanpak van Watt niet ziet zitten. Gouden zet van Paul om Watt aan The Stones voor te stellen, het idee dat ze door waren gegaan met Don Was.... niet de grootste motivator.

Dat is voor mij ook wel een reden om me hier eens aan te wagen. Ook niet een Stones fan pur sang, maar ik heb erg genoten van Hackney Diamonds en het feit van Jagger nog zo fit is voor zijn leeftijd is toch wel mooi!

Wat een prachtig mooi album weer van de Stones. De stem van Jagger klinkt nog steeds geweldig, net of hij nog 30 is. Heb hem nu een keer of 5 afgespeeld en ga hem zeker nog vaak opzetten. Zo goed als hun vorige album vind ik deze niet, want daar stonden de nodige pareltjes op die voor bijna een meesterwerk gezorgd hebben. Deze vind ik zeker wel 4* waard, dat zowiezo, en wie weet groeit hij nog verder door. Mijn favoriete nummers zitten wat in het begin met de eerste 4 nummers, maar wie weet kom ik tot andere inzichten als ik hem 10x of vaker gehoord heb.

Lang geleden Ricardo .
Ik vind deze beter dan zijn voorganger , ijzersterke songs staan hierop die niet gaan vervelen .
Draai hem om de dag nu . Zelfs de Wijnhuis cover vind ik lekker klinken . Staat geen zwak nummer op .
De Stones in topvorm .

Inderdaad lang geleden rudi.
Deze gaat weer een beetje in de richting van A Bigger Bang, heel bluesy, vooral in het tweede gedeelte, en de Huiswijn cover is idd super geslaagd, ook de beetje overdreven zang van Tre-be-heeel van Jagger erin vind ik wel grappig en humor. Heb hem op 4 staan, en misschien krijgt hij nog wel meer van mij later. Zal Hackney binnenkort ook nogeens opzetten, die heb ik ook al een jaar niet meer gehoord, en eens vergelijken met deze.

Top plaat, wederom. Met 'Divine Intervention' heeft de band er een echte klassieker bij in mijn oren. Een 'Respectable' dat uitgroeit tot een echt nummer en niet een rock and roll tossaway van goede kwaliteit. Wat de twee albums met Andrew Watt aantonen, is dat hij geen genoegen neemt met het eerste idee. De mannen worden uitgedaagd en dat levert een hogere kwaliteit en intensiteit op, een scherper geluid en dus betere/beter uitgewerkte songs. Net als 'Hackney Diamonds' speel ik Foreign Tongues met heel veel plezier, als geheel af. Dat is eigenlijk sinds 'Tattoo You' niet meer voorgekomen. Niet meer verwacht en nu al twee keer gekregen. Als dit het was, maar waarom ben ik geneigd te denken, dan mag er niet geklaagd worden. Top Plaat!

Hmm. Niet vreselijk slecht maar echt goed vind ik het ook niet. En ik erger me na een tijdje aan de gelijkvormige, dichtgesmeerde productie, alsof ze daarmee iets willen verbergen, en gebrek aan scherpte misschien.

Niets beter dan de meeste middelmatige platen zoals Steel Wheels zoals ze die vanaf de jaren 80 maakten, wat mij betreft.

"Dicht gesmeerde productie"? Wat bedoel je daar mee, want dat hoor ik zelf totaal niet. Ik vind zelf dat de productie juist heel open is. Luister naar de perfecte combinatie van de gitaren die prachtig uitkomen in de mix, inclusief puur stereo geluid. Hoe kun je in godsnaam dan iets verbergen?

Muziek en productie blijft een kwestie van smaak, maar deze argumentatie snap ik niet en ben ik het niet mee eens.
Dat je de muziek niet trekt en het je smaak niet is snap ik wel. Overigens vind ik dit een klasse beter dan de periode steel Wheels, dus ook daar zijn we het niet eens.
Zeer gedreven album naar mijn mening.

Misschien druk ik me niet goed uit en verstaan we verschillende dingen onder dichtgesmeerd. Ik snap dat je compressie gebruikt voor een steviger overstuurd geluid van de gitaren maar hier is dat wat mij betreft echt teveel en ook teveel overal hetzelfde. Misschien leuk in een jaren-60 mono autoradio terwijl je auto ook nog staat te blazen maar in een moderne situatie.. vrij gruwelijk in mijn oren.

Inderdaad. En als je het niks vind krijg je al de fanboys over je heen.

Tja helemaal waar. Ik kies dan liever om niet te stemmen als het helemaal niet mijn ding is. Maar ieder zijn stem en wil je het niet onderbouwen: ook prima. Uitleggen tegen een fan is sowieso zinloos .
Heb het album nog eens geprobeerd, maar nee. Het hoeft allemaal niet vernieuwend te zijn (moet je ook niet bij de Stones zijn), maar het is inmiddels 10 in een dozijn muziek. Ik houd het op de 60’s en vooral op de 70’s Stones met een vleugje 90’s.

13

Wauw… het niveau verklaard

Blijf terug komen bij Mr. Charm en Ringing hollow. Naar mijn bescheiden mening 2 van de beste nummers van de Stones na Tattoo You !

Een 12" EP met 5 extra tracks komt 27 november uit: Loose Lips (2026)

Ongemerkt kom ik steeds weer uit bij dit album en ga ik het steeds meer waarderen. Ik vind het vorige album al sterk, maar dit album voelt voor mij meer als geheel, moeilijk uit te leggen waar het 'm in zit.
Album nog niet fysiek in het bezit, met name vanwege de in mo spuuglelijk hoes. Mogelijk moet daar dan toch maar verandering in komen.