Elvis Costello - My Aim Is True (1977)

Sentimentaliteit - geen noot is er van te bespeuren op deze plaat.

Muzikaal vind ik "My Aim Is True" een tikje gedateerd.

Bizar, want "This Year's Model" is slecht een jaartje jonger, en daar is geen enkel vorm van ouderdom te bemerken. Volgens mij heeft het wat te maken met de begeleiders van Costello - hier is dat een bont allegaartje studiomuzikanten (die later als The News Huey Lewis zouden bijstaan in z'n rush naar de top van de hitparades).

Spijtig, erg spijtig - vind ik dit. Want als je deze collecties liedjes beluisterd, kom ik iedere keer weer tot de conclusie - wàt kan Costello muziek èn tekst op een magistrale manier laten samenwerken.

Zo'n nummer als " Alison " - een nummerke over een gluiperige stalker die een ontmoeting "arrangeert": Oh! It's so funny to be seeing you after so long, girl

...

I'm not gonna get too sentimental, like those other sticker valentines

En dat alles gecombineerd met zo'n vals romantisch ballad-deuntje (Costello's gitaar klinkt alsof hij er zachtjes Noorse zalm met fileert) - nou, nou - en dan quasi-gemeend zingt: My Aim Is True


Ook tamelijk "g*dverdomme" is " (The Angels Wanna Wear My) Red Shoes " - op een vrolijk deuntje zingen I used to be discusted, now I try to be amused ... you now It still hurts me to see you ... I said I'm so happy, she said "Drop dead", and walked away with another guy Lachen om niet te moeten huilen

En dan is er ook nog "Less Than Zero" - over politieke onbenullen en de "brave" mensen die er vervolgens op stemmen.

Ten slotte ook nog een klein pleidooi voor " No Dancing " - lijkt me te gaan over een man die op het kruispunt van liefde & lust met een witte vlag staat te zwaaien waarop te lezen staat: "Laat me met rust!".

Helaas! Begeerte voor die ene vrouw gaat 'em kapotmaken en dat weet-ie ook wel. Het enige wat hem sterkte kan schenken is het feit dat ze niet de hele nacht blijven dansen

Costello - helaas - ik heb er veel over te vertellen

Willen wij deze kennen ?
Volgens mij velen niet. Ik zeker niet.

als je niks zinnigs te zeggen hebt, hou dan a.u.b je mond !

ik heb die versie van Toto even geluisterd, maar vind het nummer nu niet echt bijzonder ofzo. Ze doen hun uiterste best om het exact hetzelfde te doen als Costello. Ik krijg het haast niet uit m'n strot, maar ik hoor nog liever Africa of Rosanna...

Ik heb me tot nu toe redelijk uit de "Toto-discussie" gehouden. Ieder zijn meug.
Maar als we nu bij alle artiesten Toto-links gaan krijgen zie ik dat juist als "niets zinnigs te zeggen", en meld ik dat graag !!!
Het wederwoord is: geldt in deze dus ook voor u.........

Ik doe er maar een halfje bij: deze plaat wordt nog steeds beter per draaibeurt. Ik heb ze trouwens al zo'n kleine zeven jaar - kun je nagaan hoevaak ze ik al draaide

Grappig dat hier een discussie over Watching the detectives ontstaat terwijl dat nummer van oorsprong niet op dit album staat . Dat eindigt bij Watching for the end of the world (ik zal de correctie aanmelden) en voor mij zal het daar ook altijd blijven eindigen Want ik hou niet zo van later toegevoegde extraatjes.

Perfect album, trouwens. Een opeenvolging van kleine kunstwerkjes, waarin Elvis nog klinkt als de angry young man. Blame it on Cain, Alison, Less than zero en vooruit dan maar, ook Watching the detectives, ik kan ze niet genoeg horen.

Het is dat Emperial Bedroom nóg beter is en ik maar één album per artiest in mijn top 10 wil hebben, anders zou deze er zeker bij staan.

Ik ga me ook eens aan deze artiest wagen. De nummers die ik al van hem ken vind ik allemaal prima. En door Oldfarts enthousiasme in de KO's, word ik eigenlijk nog meer nieuwsgierig

De volle mep voor dit Elvis Costello-album. Geen zwak nummer te ontdekken hierop en ik draai het zeer vaak. Toch maar eens kijken naar een volgend album van hem. Iemand suggesties?

Het veilige album is This years model. Dezelfde kwaliteit liedjes, maar iets meer punkpop zonder het eigen Costello kenmerk te verliezen.

Zelf zou ik Spike willen aanraden. Deze is erg gevarieerd, maar de meningen zijn wat meer verdeeld.

Als ik naar dit album luister moet ik vaak aan Joe Jackson denken; nooit geweten dat beide muzikanten in de beginperiode qua sound en zang zoveel op elkaar leken.
Als dit album je aan spreekt vind je Look Sharp! van Joe Jackson waarschijnlijk ook erg mooi.

INDERDAAD, had het niet beter gezegd; Look Sharp! is erg vergelijkbaar met deze debuutplaat.
Beide zijn het kanjers van debuutplaten, beiden klinken ze na al die tijd nog even FRIS.
Beide artiesten wisten ook een prachtcarrière uit te bouwen en zijn op hun manier eigenlijk toch een soort singer-songwriters, ook al rockt hun muziek regelmatig.
Topplaat, zonder meer ****

Ik zag net ook jouw bericht bij Joe Jackson, en wilde al gaan verwijzen naar dit album.

Hmmm, ik vind dit eigenlijk een wat mindere van Elvis.

Vooral muzikaal laat hij flink wat te wensen over. Sommige deuntjes zijn wat al te simpel. Hoogtepunten (van het originele album) zijn Alison en Less than Zero.

Bij de latere uitgaven is Watching the Detectives toegevoegd. Hierop zijn de Attractions voor het eerst te horen en de kwaliteitsinjectie in duidelijk te horen.

Toch nog 3 sterren, want het is zeker geen slecht album.

Sterk debuut! Nog geen vaste begeleidingsband, maar wat studiomusici die later the News (als in Huey Lewis & the News) zouden vormen. Ik denk dat daardoor de muziek net niet helemaal 'New Wave' klinkt; af en toe een blues-shuffle (Blame it on Cain) of bijna een country-achtige ballad (Allison).

ik dacht altijd dat ik this years model, beter vond dan deze. Maar nu denk ik dat er misschien naast zat. Deze is minstens even goed.

Allison staat op mijn shortlist van mooiste smartlappen aller tijden, maar voor de rest vind ik My Aim Is True maar een wankel album. Dat komt mede doordat de studiomuzikanten ( de band die later The News zou worden heette toen nog Clover trouwens ) volgens mij nauwelijks tijd gehad hebben om zich de songs eigen te maken voor dat de opname knop ingedrukt werd. Ik heb het Watching The Detectives singletje met op de achterkant Blaim It On Cain en Mystery Dance in een live uitvoering met The Attraction en die nummers komen gewoon gelijk tot leven. Kortom, veel meer dan een voorstudie voor This Year's Model vind ik deze plaat niet, jammer dan de songs niet meer recht aangedaan is !

Potjandosie, wat is dit een heerlijk album zeg. Vol met vrolijke deuntjes met een randje. Het is mijn eerste kennismaking met meneer Costello en ik ga zeker meer beluisteren. Allison is mijn favoriet.

4*

Oh en ik vermeld ook even dat de begeleidingsband later The News zou worden, want anders mag je hier blijkbaar geen berichtje plaatsen.

In 1977 stierf Elvis Presley, maar gelukkig kregen wij een andere king Elvis in de plaats: Elvis Costello. Hoewel zijn artiestennaam overduidelijk is gebaseerd op zijn idool Elvis Presley heb ik hem altijd vergeleken met Buddy Holly vanwege zijn uiterlijk en zijn nasale stemgeluid.
Doordat dit debuutalbum in 1977 verscheen werd Elvis Costello in het punk/new wave-hoekje geduwd hoewel hij daar in de verste verte niets mee te maken heeft. Hij hoort tot de "angry young man", een eind jaren '70 opkomende generatie van kritische songschrijvers waar ook Joe Jackson toe behoort.
Dit album - ongetwijfeld het beste debuut van 1977 - bewijst al meteen dat Elvis Costello een begenadigde songschrijver en zanger is die moeiteloos de vergelijking met bv. Van Morrison of Randy Newman kan doorstaan. Hier staan allemaal prima en gevarieerde popsongs met scherpe teksten en er zullen nog meer uitstekende albums volgen.

Alison is het mooiste nummer dat ik van hem ken.

Erg leuke plaat vol met leuke en vrolijke nummers. Poppy, maar wel met een hoek(je) af. Alison is een prachtnummer inderdaad en Less than zero vind ik ook fantastisch.

Ik detecteer heel wat gelijkenissen met Steely Dan: de bij momenten gelijkende poppy en vrolijke sound, de manier van zingen en stemklank, en ook de (tekstuele) humor.

Gezelli ! Dan herhaal ik ook nog een keer dat diezelfde band toen nog gewoon Clover heette, destijds een van de langst overlevende bands uit de 60s San Francisco scene was en dat John McFee, die hier nog de solo gitaar speelt, voordat ze The News werden naar de Doobies vertrok om Skunk Baxter op te volgen. Clover bassist Mario Cippollini is trouwens de broer van Quicksilver Messenger Service gitarist John C. , de man met de gouden vibrato....... En dan weer tot zo ver de afdeling trivia ....

Ik heb hier maar één ding te melden: Waarom in vredesnaam ontdek ik dit nú pas???

****½

Enigszins overschat album!
Album met een aantal erg goede nummers maar ook een album met vullertjes. Toppers: Welcome to the working week, Allison, Watching the detectives en Miracle man. Helaas geen tijdloos album. Productie klinkt wat vlak en niet alle nummers blijven hangen na een aantal keer luisteren. Ik had dit album gekocht door de goede referenties (waaronder OOR) maar moet helaas constateren dat het album half geslaagd is. Ben wel benieuwd naar andere albums van deze muzikale duizendpoot.... I hope there is more to explore

ammehoela

Ik ga dit album zeker kopen. Voegt de deluxe versie van dit album nog wat toe of kan ik gewoon de enkele versie kopen?

Het stemgeluid lijkt op deze plaat soms erg op elkaar, zeker in Mystery Dance. Dat komt wel door de enigzins lo-fi productie. Ik luister nu een akoestische demo van datzelfde nummer hoor ik Elvis' kenmerkende stem wel een stuk duidelijker zo.

Leuk album hoor! Lekker vrolijke nummers en meneer Costello heeft een erg aangename stem. Less Than Zero is mijn favoriet van dit album.

Ik ben dit album meer en meer gaan waarderen de laatste tijd.
Altijd gedacht dat This Years Model overal ver bovenuit stak, maar deze komt qua liedjes heel erg in de buurt.
Al is die voorgenoemde wel doordachter qua arrangement.