Elvis Costello - My Aim Is True (1977)

Afgelopen Zaterdag was het weer zover.
KRO Detectivenacht 2010.
Zak chips en een wijntje voor de televisie.
Britse landschappen.
Een mooie toeloop naar de moordzaak.
Spanningen die tot het plot werken.
Denkend alleen thuis te zijn.
Ondertussen afvragend of het werkelijk zo is.
Geluiden die je niet kunt plaatsen.
Te angstig om naar het toilet te gaan.
Radio aan om jezelf af te leiden.
Aankondiging van het volgende nummer.
Elvis Costello – Watching The Detectives.

Hoorbare raakvlakken met Joe Jackson.
Twee artiesten die het puntige van de Wave verweven met hun liefde voor Reggae.
Al snel wetend dat ze meer in hun mars hebben.
Toch steeds willen terug grijpen naar hun vroegere albums.
Met Alison, Less Than Zero en Watching The Detectives een aangename kennismaking.
Vervolgens met die geweldige begeleidingsband The Attractions aan de slag.
Maar met My Aim Is True zette hij zichzelf op de kaart.

Passend op het Stiff label.
Samen met tijdsgenoten als Madness en Ian Dury & The Blockheads.
Het zou me niet verbasen dat hij daar later nog eens op de koffie kwam.
Pratend over het succes van zijn debuutalbum.
Waarmee het allemaal begon.
Terwijl daar ergens in een repetitieruimte een schuchtere bassiste verlegen haar bas stemt.
Spelend in een nog onbekend folkbandje met punkinvloeden.
Caitlin O'Riordan van The Pogues zou zijn latere echtgenoot worden.

Voor Elvis Costello heb ik nooit compleet warm kunnen lopen. Ik heb het vier elpees lang geprobeerd, en ik kan zijn belang als song- en tekstschrijver helemaal begrijpen, maar voor mij persoonlijk vormen zijn penetrante stemgeluid en de soms te volle arrangementen van de Attractions ernstige hobbels. Zijn debuutplaat vormde en vormt daarop nog altijd een uitzondering, en dan vooral vanwege de sound: een helder geluid met een slaggitaar met slimme patroontjes die klinken als solo's, een bonkende bas en gortdroge drums – dit klinkt tegelijk perfect en rommelig, lekker stoffig en toch ideaal voor de sterke songs die Costello hier paraat heeft, met naast Clover natuurlijk ook veel dank aan Nick Lowe. Dat ik toch niet hoger kom dan deze score van 3½* komt omdat er naast een aantal briljante nummers toch ook wel wat nietszeggend materiaal op deze plaat staat. Het openingstrio is wat mij betreft qua puntigheid boven elke kritiek verheven, Alison zal wel van bijna iedereen de favoriete track zijn en Red shoes is onweerstaanbaar poppy-swingend, maar dingen als Sneaky feelings, Mystery dance en Pay it back zijn in muzikaal opzicht in vergelijking met de rest nogal onbenullig en doen naar mijn smaak behoorlijk afbreuk aan de impact van de plaat als geheel.

In december '21 beschreef ik My Aim Is True en waardeerde het met 3,5 ster. Vandaag had ik een klusje op het werk waarbij ik eens geen laptop nodig had en bovendien waren er even geen mensen om mee te vergaderen. Had ik de tijd om de net verschenen cd-box grotendeels te streamen. Dat beviel goed, al waren alle akoestische slaapkameropnames soms iets teveel van het goede. Spannender zijn cd 4 met diverse media-optredens en 5 met daarop een concert met als begeleiders de groep Clover.

Wat echter vooral opvalt is welk een liedsmid Declan McManus is. Thuis liedjes in elkaar knutselen, uitproberen in de studio en die met hulp van Clover in een groepsarrangement gieten, ergens halverwege pubrock en new wave. Soms duidelijk geënt op jaren '50 rock 'n' roll, zoals vele pubrockers deden.
Het benadrukt dat de term new wave passender is dan de inmiddels gangbare term postpunk. Costello maakte liedjes die pasten bij pubrock en hij evolueerde mee naar new wave. Met punk of na-punk heeft dit niets te maken: hij deed dit al vóór Sex Pistols en Ramones furore maakten.

Het aantrekkelijke van de akoestische thuis- en studio-opnamen is daarbij dat de invloed van Clover op Costello's debuut wordt benadrukt. Een fijn bandje, dat overigens het voorprogramma was van Thin Lizzy tijdens de Johnny the Fox Tour. Ik verhoog mijn waardering voor het oorspronkelijke album naar 4 sterren.