Interpol - This Mirror Weighs a Ton (2026)

Allereerst, "Bird and the Serpent", wat een geweldig nummer (doet me erg denken aan Truth van New Order!).

Voor de rest ben ik wat gematigder qua enthousiasme. Natuurlijk is dit album een klasse beter dan hun vorige album. Maar daar was ook niet veel voor nodig....
Opener/titeltrack deed mij bij een eerste luisterbeurt niet veel maar kruipt langzaam onder mijn huid en is toch wel een prachtig nummer. Dan de nummers die, naar mijn smaak, het album naar beneden halen. Sudden, Enemy en Wake up zijn tracks waarbij het mij niet lukt ze af te luisteren en dus skip. Alle tracks die nog overblijven zijn voor mij typische Interpol nummers. Herkenbaar uit duizenden, prettig weg te luisteren maar doen mij helaas niet opveren. Positieve afsluiter is dat de band nog steeds de energie en drive heeft om muziek uit te brengen en hoop ik dat ze dat voorlopig nog een tijdje blijven doen. Maar dan graag wat meer tracks van het niveau Bird and the Serpent....

Net een keer geluisterd, het pakt me wel. Lekker sfeertje. Openingsnummer is top! Ik krijg bij Iron City Gorillaz vibes.

wisselvallig album met oeuvre hoogtepunten en net iets te veel gemiddelde tracks.
Zo een lelijke fadeout van Wounded Soldier. haalt een prima song gewoon down.
Highlights : So Rides the Reindeer & Bird and the Serpent waar compositorisch en productioneel alles uit de kast word getrokken om er een monumentale luister ervaring van te maken.
Ook IronCity en Enemy zijn zeer geslaagde songs (gewoon even goed doorluisteren, bij voorkeur met oortjes).

Heerlijk album. De stem van Paul Banks is echt mooi in de mix. De gitaren blijven mooi en de drums zijn wereldklasse. Mooi ook dat ze met hun tijd meegaan en experimenteren. Turn on the bright is een album dat vrijwel niemand kan benaderen maar dit nieuwe album laat me dat masterpiece weer beetje herbeleven. Echt een tof album.

Man, lekkere Interpolplaat hoor! Eindelijk weer een beetje urgentie bij de mannen. See Out Loud en Iron City waren al prima vooruitgeschoven tracks, en het bouncy Wings on Fire, het prachtige Wounded Soldier (vind de outro juist heel sterk bij dit nummer) en de frisse vreemde-eend-in-de-bijt Wake Up houden dat niveau vast. Weinig missers verder, hoewel de opener me weinig doet.

Wat is dit nou weer. Deze band had ik allang afgeschreven, komen ze opeens met hun beste sinds Antics (2004...). De derde echt goede Interpol-plaat dus! De uptempotracks zijn eindelijk weer eens écht venijning, en de rustiger nummers zijn prachtig. Enemy is echt heel mooi.... Maar net als bij mijn bovenbuurman doet de openingstrack me dan nog het minst, terwijl iedereen hier behoorlijk hosanna over is.

Oei, ben ik als enige dan minder overtuigd van deze plaat? Had er meer van verwacht, maar ik vind dat er weinig bovenuit steekt en het veel middelmaat is die niet mee zou kunnen op de eerste albums. Zal het nog een paar keer luisteren, maar voorlopig dus zeker geen topper.

Nee, ik volg je wel. Verrassend hoge cijfers hier. Ik vond de voorganger zelfs beter. Maar ik moet het album nog een paar keer beluisteren. Ik heb het album nog maar twee keer een luisterbeurt gegund en dat is wat te weinig. Het titelnummer kwam wel heerlijk uit de verf als opener van het concert dat ik ze van ze zag afgelopen zondag op Rock en Seine.

Prima plaat. Vooral de intiemere nummers. Dat maakt deze ook plaat ook beter dan de vorige. Meer variatie dus, binnen het postpunk spectrum.

Zeker prima plaat, ze nemen hier wat vaker gas terug en dat gaat ze goed af
De arrangementen zijn ook fraai en wat anders dan ze voorheen deden
So Rides the Reindeer is prachtig en tot nu toe de mooiste track
Vooralsnog vier sterren

Ik las hier eerst over een koerswijziging, daarna over een lichte koerswijziging. Dat laatste klopt op sommige nummers lichtjes, maar verder is dit toch (gelukkig?) een typische Interpol plaat. Eigenlijk kreeg ik die gedachte al op het moment dat het album begint en dat blijft ook zo tijdens de rest van de plaat.

Gelukkig ligt het niveau van de songs dit keer weer wel richting het niveau van hun eerste albums. Mooie nummers zijn bijvoorbeeld titelsong This Mirror Weighs a Ton, See Out Loud, Wings on Fire, Ever the Actor, So Rides the Reindeer & Bird and the Serpent. En ook mooie zang weer van Paul Banks met zijn typische stemgeluid. Geslaagde comeback!

Persoonlijk had ik precies dezelfde reactie. Alle positieve recensies deden mij vermoeden dat het hier om een nieuw meesterwerk zou gaan, maar dat is deze plaat allesbehalve helaas. Uiteraard is This Mirror Weighs A Ton beter dan de laatste twee Interpol albums, maar sinds de release heb ik meerdere malen gezien dat dit album hun beste zou zijn sinds Antics of Our Love To Admire. Dat volg ik niet helemaal en ik zet persoonlijk bijvoorbeeld liever El Pintor op dan deze laatste worp. Ik zal het blijven proberen hopende dat het kwartje valt, maar voorlopig ben ik niet bepaald overtuigd.

El Pintor is zeker een solide worp in hun discografie, maar vindt deze toch wel duidelijk beter. El Pintor is Interpol die het (zelfs naar hun normen) zeer veilig speelt en typisch zo een plaat die het moet hebben van een aantal sterke nummers (All the Rage, My desire, Tidel wave) die het geheel naar boven tillen. Dan vind ik deze plaat toch iets avontuurlijker en consistenter qua kwaliteit.

Ik heb zelf een door niet zoveel mensen gedeelde voorliefde voor hun mijns insziens sterk onderschatte titelloze plaat maar daarnaast zou ik zelfs zeggen: hun beste sinds Antics aangezien OLTA een aantal mindere nummers heeft (de laatste 3 nummers, Mammoth) die ik slechter vind dan het minste op deze plaat. Al zal Interpol wel altijd het soort band blijven waarvan de eerste 2 CD's de beste in hun discografie blijven. Die zijn gemaakt onder specifieke omstandigheden die je niet meer kan recrëeren.

Ze durven deze keer wel te experimenteren en dat voegt wel wat toe in de toch wel wat standaard Interpol discografie. Wiebelende, bubbelende electronica die de strakke gitaarsound omlijsten. En idd. het is meer gezegd: Paul Banks zingt sterk hier.

Nee. Veel van hetzelfde en geen enkel nummer blijft hangen

Dit album kwam voor mij moeilijk op gang. Pas vanaf "So Rides The Reindeer" was het genieten geblazen. Met als hoogtepunt "Bird And The Serpent".
Kortom, Interpol is weer terug, maar kan beter. Het electronisch experimenteren kan ik echter wel waarderen. Voor mij wel hun beste album sinds El Pintor.

Duidelijk te weinig dus. Echt een groeier. Naast het titelnummer zijn ook Ever the Actor, Enemy en Sudden prachtig.

De meningen hier gaan echt heen en weer. Persoonlijk greep de plaat mij meteen bij de keel, terwijl ik bij veel andere albums uit het latere Interpol-tijdperk wat meer tijd nodig had. Outtro bij Wounded Soldier kwam hierboven een paar keer ter sprake. Voor mij heel passend gedaan - met een staand slot zou de opgebouwde sfeer volledig doodvallen.
Geen koerswijziging, wel subtiele toevoegingen aan het geluid en - voor mij - enorm toegankelijk. Topplaat.

Ik ben wel overtuigd na één luisterbeurt: Interpol is terug met het beste sinds Our Love to Admire. Alleen sluit ik me bij de groep aan die zich stoort aan die fade outs.

Maar verder heerlijk album. Wat een stem heeft Paul toch!

Heerlijk dat typische interpol geluid. Stijl en ritmewijzingen binnen songs, erg interessant allemaal. Fijne outro’s, stevige bas, opvallend slagwerk, zeker bij enemy, melodieus en wat een stem weer. En wat is bird and the serpent een beauty van een interpol banger.
Pure sound design. Weer helemaal terug, klasse.

Van te voren had ik eigenlijk geen verwachtingen van een nieuwe Interpol, maar dan blijken ze potverdomme weer eens een heel sterk album uit te brengen. Vooral op de late avond slaat het erg goed aan.

Beste plaat van Interpol sinds hun debuut. Mijn graadmeter: Turn on the bright lights draaide ik 6 dagen per week een half jaar lang. This mirror weights a ton tot nu toe elke dag. Dat is me bij al hun voorgangers niet gelukt. Een meer open geluid en meer afwisseling, maar toch heel erg Interpol. De plaat waarvan ik nooit meer had gedacht dat ze die ooit zouden maken.

Ik kan dit album ook maar moeilijk wegleggen, denk dat ik nu al over de 20x luisterbeurten zit. Het is goed van begin tot eind en melodieen uit meerdere songs blijven in mijn hoofd hangen. Het al door meren geroemde Bird and the Serpent is fantastisch goed. Het ingetogen Sudden vind ik ook erg mooi als afsluiter.

Verrassende plaat. Veel eerdere albums bestaan uit nummers die ik ervaar als varianten op eerdere nummers (akkoordenschema's, instrumentatie, arrangement) maar bij dit album heb ik dat minder. Niet alle nummers vind ik de moeite waard maar het is wel boeiend.

Plaat van het jaar. Ongelofelijk dat de heren na zoveel (in mij ogen) matige albums met deze knaller terugkomen. Staat al weken op repeat.

Ook ik blijf enthousiast naar dit album luisteren. De spanning, de complexiteit. Het broeit en blijft gewoon echt boeien.
Voor mij is dit hun beste plaat sinds Turn On The Bright Lights.
Al valt het niet te vergelijken. Dit is gewoon een andere band.


Bird and the Serpent is fenomenaal!