menu

Wilco - A Ghost Is Born (2004)

mijn stem
4,05 (319)
319 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Nonesuch

  1. At Least That's What You Said (5:36)
  2. Hell Is Chrome (4:42)
  3. Spiders (Kidsmoke) (10:50)
  4. Muzzle of Bees (5:00)
  5. Hummingbird (3:16)
  6. Handshake Drugs (6:11)
  7. Wishful Thinking (4:46)
  8. Company in My Back (3:50)
  9. I'm a Wheel (2:42)
  10. Theologians (3:41)
  11. Less Than You Think (15:06)
  12. The Late Greats (2:31)
totale tijdsduur: 1:08:11
zoeken in:
avatar van Zandkuiken
3,0
Op de één of andere manier is het nooit wat geworden tussen mij en A Ghost Is Born. Ja, af en toe eens een nummertje ervan door de boxen laten galmen, maar in z’n totaliteit zweeft ie nimmer door de kamer. Toch eens onderzoeken hoe dat komt, en nog eens de plaat van A tot Z beluisteren.
Opener At Least That’s What You Said begint erg veelbelovend: heerlijk zacht getokkel op ’n gitaartje van elektrische aard, even later in samenspel met ingetogen pianostrelingen en dan pats! die wonderschone stem van Tweedy erbovenop. Na twee minuutjes is het wel weer mooi geweest besluiten de Wilco-mannen en zit het spel op de wagen: even lijkt de repetitieve pianodreun serieus te gaan tegenstaan, maar een zware gitaar redt de meubelen ... Totdat ook die niet lijkt te weten wanneer te stoppen, iets waar Wilco zich mijn inziens wel ‘ns vaker aan misgrijpt. Wat té wijd uitgesponnen, en ’n soberder benadering had deze aardige song gedenkwaardiger kunnen maken.
Hell Is Chrome mag zich één van m’n Wilco-favorieten noemen (je zou eens moeten weten hoe blij ie daarmee is, echt door het dolle heen toen ik het ‘m zei): Tweedy’s zang, jawadde! Gaat door merg en been. Ook het percussioneel gebruik van de gitaar (waar blijf ik het toch halen he) is iets waardoor ik me altijd makkelijk laat inpakken. De gitaarsolo hier aanwezig mag er wezen, waarbij de gitarist eindelijk eens niet voor de grootspraak kiest.
Nog voor er iets gebeurt in Spiders (Kidsmoke) is reeds anderhalve minuut verstreken, maar de nonchalante wijze waarop Jeff vervolgens zijn teksten debiteert is best boeiend. Doorgaans ben ik niet echt ’n uitgesproken liefhebber van songs die afklokken na meer dan zeven minuten, laat staan na meer dan tien zoals we er hier eentje aan onze rekker hebben. Pak nu zo’n nummer als Dondante van MMJ of Gimme The Heat van dEUS, ja ... dán. Als de spanning op meesterlijke wijze wordt opgebouwd om vervolgens te ontploffen dat je er drie dagen later nog slecht te been van bent. Maar Spiders gaat al behoorlijk op de zenuwen werken nog voor hij halfweg is. En dan is de stap “skippen die handel” vlug gezet, dat weet het kleinste kind. Lange tijd heb ik dus zelfs geloofd dat dit lied gewoon ’n gemeen plagerijtje was van de band. Als ie de negen minuten nadert, bekruipt mij de neiging om die gitaar uit die man z’n handen te gaan sleuren, tegen de stenen te kletsen en ‘m vervolgens nog even een ontstemde “Nou is het mooi geweest he treiteraartje” toe te blaffen. Mij persoonlijk is echt niet duidelijk waarom ze deze rataplan niet gewoon in het repetitiehok hebben achtergelaten, maar bon hier op Musicmeter heeft ie ook z’n fans, dus heeft Spiders ook recht van bestaan zeker?
Muzzle Of Bees is ’n lieflijk liedje dat er echter niet in slaagt mij te vervoeren zoals vele melancholische pareltjes van deze groep dat wel kunnen. Het akoestische gepingel dat de eerst helft van Muzzle Of Bees kleurt bevalt me beter dan die eindeloze solo’s, maar het hele zootje is gewoon veel en veel te vrijblijvend. Waar dit een fijn tussendoortje had kunnen zijn, blijft dit weer een minuut of twee te lang doorgaan, waardoor mijn aandacht wat aan het slabakken gaat. Deze song bloedt als het ware dood, om zich dan de laatste minuut nog eens tegen beter weten in op gang te trekken.
Een paar sterke momenten, wat nietszeggende passages en een knoert van een misser (wat mij betreft dan toch he): dit kan dus nog alle kanten op. Misschien keert Hummingbird wel het tij? Enigszins aangezien dit een mooi scheutje pop is dat weliswaar niet aardverschuivend is maar wel ’n aangename en melodische wind doet waaien doorheen A Ghost Is Born. Vrij vrolijk deuntje dat me doet opleven. Opnieuw wordt de percussie mee verzorgd door een gitaar en op het einde ontwaar ik zelfs een balkan-sfeertje.
Ook Handshake Drugs gaat op diezelfde zorgeloze manier van start, maar dan lijkt het finaal mis te gaan. Opnieuw blijft men maar op die gitaar rammelen met de hoop er iets beter uit te laten komen dan de vreselijke onzin die er de vorige twee minuten uitkwam. Nee, A Ghost Is Born in z’n totaliteit beluisteren is echt geen cadeau voor mij. De mooie liederen er hier uit distilleren, en daar m’n genot uithalen lijkt de boodschap.
En alsof Tweedy en z’n makkers beseffen dat ze me aan het verliezen zijn, persen ze er zo’n aantal knapperds uit. Het zachte Wishful Thinking bijvoorbeeld, dat zo op het prettiger Sky Blue Sky had gekund. Nog steeds niet het meesterlijke niveau dat op Yankee Hotel Foxtrot werd gehaald, maar ik voél toch al iets, iets anders dan ongeduld tot ze uitgesoleerd zijn. Dat begin doet trouwens wel wat denken aan hun magnum opus uit 2002: spacy effecten, en dan die mooie melodie die langzaam maar zeker vorm krijgt.
I’m A Wheel doet me denken aan nog ouder werk van deze bende: waarom precies, niemand die het weet... Het is bijzonder recht-voor-de-raap en beschikt over ’n leuk refrein. Af en toe bekruipt me even de angst “dit gaat toch niet blijven duren he”, iets wat ik al zo gewoon ben bij A Ghost Is Born. Gelukkig wringt I’m A Wheel zichzelf de nek niet om en besluit het nog voor de drie minuten gerond zijn.
Ook overtuigen doen het relaxte Company In My Back en het beatleske Theologians, beide vintage Wilco wat mij betreft.
Dan zie ik vanuit m’n ooghoek: Less Than You Think 15.00. Het zal toch niet waar zijn he?? Toch geen tweede Spiders (Kidsmoke)? En neen, dat is het niet: waar het nummer nog onschuldig begint, pleegt de reverb plots een coup. Eerlijk gezegd een beetje een opluchting. Waar ik in de toekomst nog wel zal proberen om Spiders te doorgronden, kan ik hier meteen doorspoelen naar The Late Greats. Die afsluiter is namelijk opnieuw een aardige popsong die mij niet meteen rillingen bezorgd, maar mis is ie toch ook niet.
Misschien moet ik gewoon wat vaker proberen deze A Ghost Is Born van de eerste tot de laatste seconde uit te zitten. Want natúúrlijk is Wilco een band die z’n schoonheid niet meteen blootgeeft. En natuurlijk moet je er tijd en energie insteken, daarom vind ik het ook zo’n goede band. Maar dat is anderzijds ook wat het probleem: zo kan je in alles dat je niet bevalt luisterbeurten blijven steken totdat het je maar eens zou moeten bekoren. Een strontplaat of miskoop is dit zeker niet, maar een moeilijke bevalling wel een beetje.

avatar van west
4,0
Zandkuiken schreef:
Op de één of andere manier is het nooit wat geworden tussen mij en A Ghost Is Born. Ja, af en toe eens een nummertje ervan door de boxen laten galmen, maar in z’n totaliteit zweeft ie nimmer door de kamer.... Een strontplaat of miskoop is dit zeker niet, maar een moeilijke bevalling wel een beetje.


Ik heb 'm verlaagd naar 3,5*, ook omdat ik mij in de tekst van Zandkuiken kan vinden.

Nu denkt u misschien: so what? Ikzelf ben nogal verbaasd, want ik kan de muziek van Wilco vaak erg waarderen. Maar met A Ghost Is Born wil het alleen met vlagen lukken. Het album in zijn geheel schiet te kort. Natuurlijk staan er ook een paar echt goede nummers op, zoals At Least That's What You Said & Spiders. Maar het wordt gered door stukken goede muziek in de verschillende nummers. Binnen nummers zitten stukken die wat voortkabbelen of echt niet bepaald boeiend zijn. Dit kan gevolgd worden door een sterk stuk muziek, bijvoorbeeld een fantastische gitaarsolo. Of een aardig stuk gezongen tekst na weer 2 minuten verveling.

Op zichzelf is dit ook wel weer opmerkelijk, want zo'n afwisseling in kwaliteit binnen nummers kom je niet vaak tegen. In die goede tot sterke stukken muziek laat Wilco horen, dat het veel meer in huis heeft dan wat het hier op A Ghost Is Born heeft neergezet. Ik vind dit album daarom geen aanrader. De opvolger Sky Blue Sky vind ik bijvoorbeeld duidelijk beter net als voorganger Hotel Yankee Foxtrot.

avatar van Robertus
4,5
Dit album is mijn in eerste instantie wat ongelukkige eerste kennismaking met Wilco. Ik studeerde in 2004 in Leuven en kreeg via een medestudent de beschikking over zowel YHF als dit album. Ik zette dit als eerst op, maar het was nog geen liefde op eerste gehoor. Ik zag enkel de delen van het geheel, namelijk:

1. Beetje Neil Young achtige gitaarsolos
2. Een zanger die wat lusteloos en ver weg klinkt, zodat ik nog niet de vinger op zijn pijn kan leggen
3. Traagheid en minimalisme
4. Gebrek aan songstructuur en tot overmaat van ramp:
5. 11 minuten ondoordringbare ruis op het einde.

Niet bepaald de recepten voor een aangename luisterervaring dus, zou je zeggen. Dat werd het dan ook niet en legde hem opzij. Gelukkig had ik ook YHF liggen en probeerde die dan maar. Uiteraard zal ik dat album hier niet uigebreid bespreken, maar die raakte mij wel en later weer teruggepakt op AGIB.

De puzzelstukjes vielen op hun plaats; de muziek werd de soundtrack van mijn eigen pijn in die tijd. Een pijn die ik voor me moest houden en moeilijk een weg naar buiten kon vinden, behalve door de luchtgitaar die ik ter hand nam op de solo's van Spiders, Handshake Drugs, At Least That's What You Said en het coda van Muzzle Of Bees. En ja, Spiders vond ik goed, steengoed! Een geweldig gevoel ook om iets goed te vinden waar de goegemeente van in de gordijnen vliegt, dat speelde toen ook erg mee.

Ik vind het album thematisch nogal moeilijk te doorgronden vanwege de crytische teksten die vaak verdrinken in het gitaargeweld, maar het grote geheel ademt het gevoel van: Het hoeft allemaal niet meer zo nodig. Ik doe wat ik doe en heb schijt aan de wereld. Sluit de deur, ga weg en laat me alleen met mijn gitaar en mijn teksten. Company In My Back.

Wishful Thinking is dan het kleine lichtje aan het eind van de tunnel, het enige beetje positieve nummer, nog los van Hummingbird.

Dan nog even over de tien minuten ruis op het einde van Less Then You Think. Als het even mogelijk was luisterde ik het helemaal uit, je wordt immers beloond met The Late Greats. Stiekem hoopte ik altijd dat ik voor eens en altijd definitief voor gek zou worden verklaard of op zijn minst een plaatsje zou krijgen in het Guiness Book Of Record voor het excessief luisteren naar zinloos lawaai, maar dat is het niet helemaal. Uitleg:

The Flaming Lips is een voorbeeld van een band die ook een handje heeft van dit soort experimenten. Hun album Hit To Death In The Future Head eindigt met ongeveer 27 minuten statische ruis in de vorm van een constante gitaarloop die van links naar rechts op en neer springt, verder niets. Dat houd ik dus niet vol, want is lawaai zonder enige progressie en volgens mij makkelijk te genereren.

LTYT daarentegen bouwt als je goed luistert op en weer af. De ruis zwelt langzaam aan en tegen de 8-9 minuten komen er lagen bij, zowel in het uiterste laag als in het hoog. Het golft, klopt, bruist en prikkelt en bouwt na tien minuten heel rustig weer af. Alle leden van WIlco leveren hun geluidsprutje en het geheel wordt minitieus opgebouwd. Een werkstuk dus, niet zomaar een loopje uit een synthesizer.

En om dan vervolgens te eindigen met The Late Greats, veruit het meest lichtvoetige en relativerende liedje van het album, is gewoon een grap, maar dan wel een heel goede en mooi uitroepteken achter dit logge, maar zo indringende en emotionele album van Wilco.

Wel zeg ik met klem: Niet voor beginners! Newbies starten beter met Summerteeth, Being There of Yankee Hotel Foxtrot. Ik had uiteindelijk YHF nodig om Wilco te begrijpen, daarna pas dit album op waarde kunnen schatten.

avatar van harm1985
4,5
Theologians en de laatste 12 minuten van Less than You Think houden dit van 5 sterren af voor mij. Kende het grootse deel al van Kicking Television maar wat een album! At least that's what you said is eenfantastische opener, Hell is Chrome doet me aan Grateful Dead denken Spiders is heerlijk funky met Neil Young achtige solo's; Hummingbird een lichtvoetige Beatles achtige song en Handshake Drugs naast Spiders het hoogtepunt van dit album. I'm a Wheel doet me dan weer aan Supergrass denken. Bij de bonus tracks staat ook nog Kicking Television. Die had er van mij best op gemogen in plaats van die noise. Ze luistert het album net niet lekker weg. Maar ja, can't have it all. 4,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 17:53 uur

geplaatst: vandaag om 17:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.