menu

Orbital - In Sides (1996)

mijn stem
3,95 (297)
297 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: FFRR

  1. The Girl with the Sun in Her Head (10:26)
  2. P.E.T.R.O.L. (6:20)
  3. The Box, Pt. 1 (6:28)
  4. The Box, Pt. 2 (6:00)
  5. Dwr Budr (9:55)
  6. Adnan's (8:41)
  7. Out There Somewhere?, Pt. 1 (10:42)
  8. Out There Somewhere?, Pt. 2 (13:27)
  9. The Saint * (4:32)
  10. The Sinner * (10:42)
  11. Satan [Live @ Irvine Plaza New York] * (7:05)
  12. Chime [Live @ V96 Chelmsford] * (7:04)
  13. Impact [Live @ V96 Chelmsford] * (12:51)
  14. Satan (Industry Standard) * (3:42)
  15. Satan [Live in New York City] * (7:09)
  16. Halcyon [Live] * (8:43)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 1:11:59 (2:13:47)
zoeken in:
avatar van Arno
5,0
Gyzzz schreef:


Wat ik me overigens wel sterk afvraag - vinden de liefhebbers de hoes mooi?
Zelf vind ik hem ontzettend lelijk, maar vooral beeldt hij eigenlijk precies af wat er mis is met deze plaat en met Orbital in het algemeen.

Ik vind die hoes dus wél heel erg mooi, en zodoende beeldt het ook mijn mening over het album uit

avatar van John Doe
4,5
Gyzzz schreef:
Ook na het album een tijd weggelegd te hebben, vliegt In Sides ook nu nog zeer ongemerkt aan me voorbij. Wat me vooral steekt is dat Orbital's geluiden elkaar zo zelden complementeren. Een samenraapsel van klanken ontstaat, en de memorabele, relevante melodielijnen zijn op een hand te tellen - grotendeels nog dank zij The Box.
Niet mee eens.

Ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat de nummers geen deel uitmaken van een groter plan, maar dat ze beetje bij beetje bij elkaar gesprokkeld zijn.
De nummers hebben allemaal vreemde sfeervolle melodieën, die in mijn ogen met toch zeer uitgekiende combinaties gemaakt zijn. Doordat dezelfde sessie drummer op de nummers speelt (Clune) zijn de ritmes ook bij elkaar passend. Ik geloof dat het een éénmalige actie van Orbital was voor dit album iemand anders drums te laten uitvoeren en hierdoor is het niveau van de ritmes gestegen voor mij. De nummers hebben veelal hetzelfde geluid en vormgeving wat zorgt voor genoeg cohesie. Dat het heel verschillende nummers en sferen zijn maakt het allemaal alleen maar avontuurlijker voor mij

edit: bovendien ben ik het volledig eens met tovenaar's posts op pagina twee hier.
Wat zo bijzonder is aan dit album zijn de eigenzinnige melodieën en drums (een aardige cirkelredenering, maar nu volgt wat uitleg). Er wordt op de plaat heel gaaf dynamisch drumwerk afgeleverd, echt bijzonder in de electronische muziek. Tovenaar noemt het album niet vol genoeg in een post op pagina 2, maar juist het understate geluid van Orbital op deze plaat in combinatie met lange opbouwen zorgt ervoor dat de muziek diep onder m'n huid kan kruipen. Maar of je dat voelt of wilt voelen is smaakbepaald en als je het niet bij je smaak vind passen is dat prima. Dat er verder presetterige geluiden gebruikt worden vind ik er bij Orbital niet toe doen. Het gaat er (vind ik) vooral om dat een artiest weet HOE je geluiden inzet. Weinigen die dat goed doen, maar Orbital hier zeer zeker wel. Bekende geluiden die bij de meesten saai werken komen helemaal tot leven hier.

P.E.T.R.O.L. en The Box is overigens mijn minst favoriete deel (hoewel het ook erg knappe nummers zijn en mij initieel wel naar het album trokken). Ik vind ze iets te drukkend en snel, en ik hou van wilde en donkere muziek hoor, maar Orbital vind ik de mooiste hoogtes halen met net wat andere sferen.

avatar van Onderhond
4,0
Live kwam The Box trouwens veel beter tot z'n recht. Leuker dan echte Orbital pareltjes als Halcyon en dergelijke, die zich toch iets lastiger dansbaar laten maken.

avatar van John Doe
4,5
Ja live zal dat vast mooi zijn, beetje drum & bass achtige stijl met ook nog boeiende krachtige melodieen (itt 99% van de d&b). Chime, Belfast en Impact lijken me verder prachtige dansbare nummers van ze, maar ik waardeer hun moeilijk dansbare introspectievere nummers het meest. Adnan's hier vind ik verder wel een geniale dansbare beat hebben, nogal hiphop, aardige clip erbij.

avatar van Gyzzz
2,5
John Doe schreef:
Het gaat er (vind ik) vooral om dat een artiest weet HOE je geluiden inzet.


Hieruit blijkt gelijk onze licht verschillende benadering van muziek, denk ik JD. Voor mij gaat klankkleur bijna altijd boven de precieze structuur. Ik houd dan ook erg van artiesten die de pure sfeer tot uitgangspunt maken en daaruit verder werken, om daar hun nummers om heen te bouwen, of althans die indruk wekken. Korte klanken en melodieën vind ik veel sfeerbepalender en meestal relevanter dan structuren of patronen in het grotere plan.

Juist hier doen de klanken, ookal zitten ze in nog zoveel laagjes, vaak nogal grauw en flets aan, geordend in weinig inspiratievolle melodielijnen. Treffend voorbeeld van waar ik die gedachte sterk heb, is vanaf 4:05 in Adnan's als de melodielijn invalt. Zowel de klanken vind ik daar vrij lelijk als de melodielijn weinig urgent. Zelfde geldt bv voor P.E.T.R.O.L. rond 2:50. En als die beide aspecten op een album zo centraal staan en me beide tegenvallen, houd ik een album over dat het zo zeer van momenten moet hebben dat het met ruim 70 minuten een lange zit wordt.

Hoewel ik me bij het typen hiervan wel weer realiseer dat sommige van degenen waar ik nu op doel (My Bloody Valentine, William Basinski etc.) ook grote favorieten van jou zijn

avatar van John Doe
4,5
Orbital maakt hier ook gewoon sfeer wat mij betreft, hoewel het dan niet door middel van drones is. Maar ik erger me ook niet aan de geluiden, maar leef me in in de wereld die ermee wordt gecreëerd, doordat ze op een (in mijn ogen) wel geïnspireerde manier worden gebruikt. Met vaker luisteren vormen die geluiden in mijn hoofd toch een karaktervolle soep en ervaar ik eigenlijk vrijwel alleen nog de sfeer. Verder vind ik de geluiden hier heel okee, maar gaat het me inderdaad vooral wel om de noten, timing en plaatsing ervan (waardoor dus de sfeer ontstaat). Maar deze plaat draait ook voor een groot deel om melodieën in mijn ogen hoor, en niet zozeer om patronen, structuren of een groter plan. Een trance nummer dat met een niet al te stom geluid alle noten van een mooi klassiek werk speelt, kan ook een goed deel van die sfeer daarvan voor mij tot leven wekken (haast nooit dat het goed wordt gedaan, maar dat terzijde). Overigens is waarschijnlijk klassiek verder misschien ook niet helemaal pure sfeermuziek voor jou. Black Dog Productions vind je wel heel goed. Dat vind ik verder eigenlijk precies een geval als dit qua geluiden en veel van de sfeer.

Ik hou verder inderdaad van erg uiteenlopende stijlen (o.a. ook nog soul, folk en jazz kan ik op z'n tijd volledig in opgaan). Het is maar net hoe flexibel je als persoon daarmee kunt omgaan, sfeer ontstaat immers door associaties die je legt. Ik denk dat je meer van het leven proeft zodra je van meer verschillende stijlen echt kunt genieten.
Desondanks merk ik bij mezelf dat het moeilijker wordt een andere stijl nog te omarmen wanneer je meer en meer door de wereld van een stijl bent bezeten. Als ik een periode heb dat ik haast alleen drone-ambient luister, lijkt de rest van de muziek me ook ineens veel minder relevant. Toch realiseer ik me dat dit een illusie is. Voor mezelf ben ik er wel achter gekomen dat vele stijlen even relevant kunnen zijn.

avatar van Gyzzz
2,5
Ik moest inderdaad af en toe denken aan (Bytes) hierbij, met het verschil dat die plaat mij veel minder gekunsteld aandoet en de geluiden me daar beter liggen.

In het tweede stukje herken ik me volledig. Ik heb dit zelf ook vaak, en zo heb ik echt ambient-dagen of weken waarin een anders zo favoriet rock- of technoplaatje helemaal verkeerd kan vallen of juist andersom. Het zijn verschillende manieren van tegen muziek aankijken, waar juist deze plaat in mijn beleving een beetje tussen de wal en het schip valt.
Klank is ook zeker geen vast criterium voor mij (bij de Velvet Underground en talloze hiphopalbums interesseert het me weinig), maar in platen met een dergelijk uitgangspunt als hier, liggen minder mooie klankkleuren al gauw in de weg.

avatar van FlyLo
4,5
Dit is dus helemaal mijn soort muziek. Heerlijk album gewoon, ongelofelijk dat dit al uit '96 (!) is.

Zijn hun andere albums vergelijkbaar?

avatar van John Doe
4,5
Niet echt. Snivilisation komt nog het dichtst in de buurt en Brown Album is ook goed te noemen. Maar als je echt van Orbital houdt is alles wel even het uitchecken waard. Veel plezier en leuk dat je deze kunt waarderen.

avatar van Djarune
5,0
John Doe schreef:
Niet echt. Snivilisation komt nog het dichtst in de buurt en Brown Album is ook goed te noemen.


Ik vind na In Sides, The Middle of Nowhere het verreweg het beste album. De track "Space Parts Express" is denk ik het beste Orbitalnummer ooit.

5,0
De opener is zoooo intens mooi! De rest mag er ook wel wezen (vandaar dat 'ie al een jaar of 4 in mijn top 10 zit). Maar ik heb na een recente luisterbeurt (nadat 'ie lang aan de kant heeft gelegen) spijtig genoeg toch het gevoel dat er stagnatie in komt. Ik ervaar niet detzelfde "wow-momenten" als pakweg 2 of 3 jaar geleden. Misschien komt er toch slijt aan na een aantal jaar?

Grid Gorilla
Heerlijke plaat

Orbital leek mij altijd al wat. Zeker na het horen van P.E.T.R.O.L in de film Pi. Klonk toen echt zo prachtig. Nu ik het hele album heb geluisterd ben ik opeens een groot Orbital liefhebber geworden, dit is elektronische muziek zoals het moet zijn, sfeervol en speels.
Dit zet ik zeker in mijn top 10 en krijgt een mooie 5*.

Op naar de volgende plaat .

avatar van Poa
4,0
Poa
Ik lees hier nog te weinig jubelende reacties over het tweede deel van Out There Somewhere. Bij deze dan maar:

Verbazingwekkend mooi nummer. Echt zo'n eentje waar de zon spontaan van gaat schijnen.

avatar van fluidvirgo
4,0
Brengt me echt terug naar mijn tienerjaren. Wat heb ik dit album toch intens veel gedraaid in die periode. Draai 'm tegenwoordig eigenlijk nog maar zelden, maar een tijdloze klassieker is het zeker! Ik trek 'm maar meteen even uit de kast..

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Een tijdje terug is Orbital me getipt door matthijs. Dit soort electronica kan ik waarderen. Ik haak vrij snel af als er een stampende beat onder zit of als er geen lijn of ontwikkeling inzit (lees: Men at work electronica). Sterk aan deze plaat vind ik de suggestieve geluiden die overal verstopt lijken te zitten. Aan het begin van 'P.E.T.R.O.L.' lijkt het bijv. net alsof je zeemeeuwen hoort. Ook het constant wisselende timbre is bijzonder. Duidelijk is dat er sterke, gelaagde composities zijn neergezet. Soms worden passages naar mijn idee wel wat te lang gerekt.

avatar van fluidvirgo
4,0
Stijn_Slayer schreef:
Soms worden passages naar mijn idee wel wat te lang gerekt.


Sommige passages (zeker in de latere tracks) worden inderdaad behoorlijk lang opgerekt. Maar op de een of andere manier heb ik dit nooit als bezwaarlijk ervaren. Met deze tracks kom ik op een gegeven moment in een bepaalde flow terecht waar het voor mij niet echt meer uitmaakt of het nu 5 of 10 minuten duurt. Maar ik snap je punt wel.

avatar van RogerV
5,0
Buitengewoon goede plaat van Orbital. Samen met The Brown album de beste uit de reeks. Acht heerlijke melodieuze tracks. De beats en synths zijn hier verfijnder maar Orbital is direct herkenbaar aan zijn onnavolgbare melodieen. Een geniale mix van trance en raveinvloeden.

Het ene hoogtepunt volgt het andere op. The Girl with the sun in her head, Petrol en The Box zijn drie classics na elkaar. Maar ook ze dromerige klankvelden van Adnan's en de heerlijke trancemelodieen van Out there somewhere zijn goddelijk.

avatar van wibro
4,0
Nogal zuinig zie ik hoe ik dit album gewaardeerd heb. Was er destijds zeker niet voor in de stemming. Nu na herbeluistering wel degelijk. Vooral het openingsnummer is prachtig en ook de rest niet meer dan goed. Toch een van de betere electronic albums van de jaren negentig.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

avatar van Yann Samsa
De opener, die hier blijkbaar het meest wordt geapprecieerd, doet me eigenlijk het minst. En het eerste deel van the Box vind ik ook beter dan het tweede. Dwr Budr, wat een knaller zeg!

avatar van panjoe
3,5
panjoe (moderator)
Vanwege de opener wil ik deze plaat juist gelijk vijf sterren geven. Die luister ik al maanden helemaal kapot. De rest ben ik eigenlijk alweer zo goed als vergeten, en zal ik binnenkort zeker nog eens uitgebreid de kans geven.

avatar van FunkStarr
4,0
Die volledige versie van The Box (28:25) zijn volgens mij gewoon meerdere parts aan elkaar geplakt, wordt vanaf een minuut of 14 wel erg lekker. Is vooralsnog alleen verkrijgbaar op de single of de Special US Edition op de bonus CD volgens mij. Dwr Budr vind ik nog steeds zo'n kneitervette track! Dit album behoort nog steeds tot het beste Orbital werk.

avatar van adri1982
4,5
Zeer experimenteel album, dat heel goed in mijn gehoor ligt. The Girl with the Sun in her Head is al een mooie opener, die vrolijk, bloeiend en vloeiend klinkt, en daarna gaan bij P.E.T.R.O.L. alle remmen helemaal los. Dat (2e) nummer zou zo achtergrondmuziek kunnen in een achtervolgingsscène. Ook The Box parts 1 & 2 is een prima geheel, en dan volgt Dwr Budr, dan ook wel aardig in de voetsporen van P.E.T.R.O.L treed, en waarin vrouwelijke zang hoorbaar is.

Het mooiste nummer van dit album is echter toch wel Adnan's. Het heeft klassieke invloeden en is trance-achtig. En daarnaast is op dit album hoorbaar, dat de gebroeders Hartnoll van Orbital ook naar Kraftwerk uit 1978 en 81 heeft geluisterd. Dit is in Out, there Somewhere? parts 1 & 2 terug te vinden.

avatar van Ponty Mython
5,0
Orbital's beste album, waarbij thema's zoals klimaat, oorlog en het buitenaarde de revue passeren. The Girl With The Sun In Her Head is geschreven op apparatuur gevoed door zonne-energie en het nummer begint met het geluid van een kloppend hart. Let there be life! Het is een vrolijk en verheffend nummer. P.E.T.R.O.L. daarentegen is het andere uiterste: een duistere track met creepy syths en een dikke breakbeat. The Box is één van de bekendste nummers van de heren Orbital, mede dankzij de vreemde clip met actrice Tilda Swinton, en ook gelijk één van hun beste tracks. Dwr Budr (Welsh voor dirty water en geinspireerd door een gezonken olietanker aan de kust van Wales) begint met zweverige synths, waarna er een nerveuze melodie en verknipte percussie wordt ingezet, begeleidt door de ijle stem van Alison 'Auntie' Goldfrapp. Adnan's begint met een beat die wat lijkt op die van 'Sad But True' en hanteert de kenmerkende, vreemde melodieën die Orbital machtig is. Het nummer is geschreven voor War Child. Out There Somewhere rond het album af en stelt de grote vraag of we alleen zijn in het heelal. De beide nummers klinken spiritueel en buitenaards, waarbij deel twee een lichte euforie teweeg brengt. Een prima afsluiter van een geniaal album.

avatar van trebremmit
3,5
Voor 1996 vind ik dit album best ouderwets klinken eigenlijk, niet dat ik het slecht vind maar ook niet geweldig.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:01 uur

geplaatst: vandaag om 07:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.