Elvis Costello & The Attractions - Armed Forces (1979)

Ik heb voorganger This Year's Model behoorlijk hoog zitten - hoewel Costello duidelijk meer in de pop/new wave-hoek dan de punkhoek heeft die plaat een directe sound en met urgentie en agressie gevulde popsongs. Daarbij; het spel van The Attractions maakt die plaat.

Deze plaat heeft voor mij toch een stuk minder karakter. Hoewel het circusorgel van Steve Nieve lekker prominent in de mix zit, voelt het toch meer alsof ik naar een studio-album zit te luisteren in plaats van een bandjesalbum. Hou normaal gesproken wel van Spector-achtige producties, maar het rauwe wat Costello's nummers voor mij vaak redt is hier toch grotendeels verdwenen. Ik vermoed dat dat met opvolgende albums alleen maar meer is.

Qua songwriting is de plaat ook minder: er staan best goede nummers op, maar voor mij ontbreekt een Lipstick Vogue, This Year's Model, The Beat of Night Rally - een nummer wat zo stevig staat dat je er onmogelijk om heen kan.

1001 Albums you must hear before you die

Het 18e album in mijn muzikale ontdekkingstocht werd voor mij de leukste tot nu toe, namelijk Elvis Costello and the Attractions - Armed Forces (1979).

Van Elvis Costello kende ik enkel I Want You dankzij de Tijdloze 100, waar het nummer van 1987 t/m 2016 onafgebroken in stond. Mooi nummer, maar blijkbaar toch niet voldoende om me te verdiepen in 's mans oeuvre.

Daar bracht dit album dus verandering in en dat deed het met verve. Armed Forces wist me vanaf de eerste noot van Accidents Will Happen te grijpen en liet me 40 minuten lang niet meer los. Gisteren stond het album hier meteen vier keer op repeat en ook vandaag ben ik alweer voor de tweede keer aan het luisteren. Dat zegt eigenlijk voldoende.

Elvis Costello maakt (op dit album) prettige popnummertjes, maar toch met een klein randje aan. Zijn stem en manier van zingen zijn blijkbaar love it or hate it, ik bevind me zonder twijfel in de eerste categorie.

Zijn stijl schijnt behoorlijk te variëren over de albums heen, dus ik ben zeker ook wel benieuwd naar andere albums.

Favorieten aanduiden is moeilijk, aangezien ik het een behoorlijk constant album vind met eigenlijk uitsluitend goede nummers. Uiteindelijk ga ik voor Accidents Will Happen, Busy Bodies en Chemistry Class. Oliver's Army en Goon Squad vallen net naast het podium.

4*

De beloofde update. Ik zit thuis, herstellende van een kleine operatie. Het gaat voorspoedig maar vooral de bank is voorlopig mijn habitat met als groot voordeel dat er veel meer ruimte is om muziek te luisteren.

In maart '22 noteerde ik over Armed Forces: "Ik ben enigszins in conflict met mezelf. De overige nummers deden en doen mij namelijk minder; ook ruim veertig jaar later, ook na herhaald draaien. Tegelijkertijd ontstijgen ze wel degelijk de middelmaat, dat hoor ik wel. Ik begrijp dan ook niet goed waarom ze mij sneller vervelen dan het gros van de songs op de voorganger."
Die verveling blijft nu echter uit. Is dat omdat ik momenteel veel meer rust heb om te luisteren? Zat mijn hoofd toen vol met allerlei drukte die frisse oren saboteerde?

Zou best kunnen. Vandaag doet Costello namelijk mijn mondhoeken omhoog kruipen, met als grootste favootjes op de A-kant de introloze opener Accidents Will Happen, Senior Service, Oliver's Army en de ietwat geheimzinnige sfeer met observerende tekst in Green Shirt.
Ook op de B-kant is het vooral de energieke wave-met-orgeltje die landt, met als favorieten Busy Bodies, Moods for Moderns met z'n lekkere pianospel en nog een fraai voorbeeld van puntige teksten in Two Little Hitlers.

En toen steeg mijn waardering met maar liefst anderhalve ster. Zoals Marten Toonder noteerde in De zonnige kijk (1980): "Zelfs een held heeft wel eens een misverstand in zijn denkraam, dat men hem in de schoenen kan schuiven." Dat gold hier zeker voor mij, niet-held die ik ben.