The Band - Music from Big Pink (1968)

Dit album heb ik nu ook een aantal keren beluisterd, maar het nummer The Weight heb ik al eens eerder gehoord. Wist niet dat het nummer van The Band was, weer wat geleerd.

Pracht album dit, maar vind hem ietsiepietsie minder dan de opvolger. Op de opvolger staan meer sprekende nummers die er bovenuit steken. Dit album klinkt meer als 1 geheel waardoor het iets minder variabel klinkt op het eerste gehoor.

Ben enorm blij dat ik hun eerste 2 albums heb leren kennen, meer zoiets.

Het mooie aan deze muziek is dat ik moet terugdenken aan de oldtimer motoren die ik gehad heb, en als stilleven in de schuur stonden. Of aan oude borgen en gebouwen en musea waar ik geweest ben. Deze muziek zou erg toepasselijk zijn om dan te draaien. Deze muziek geeft je een enorm historisch gevoel, en toch klinkt het niet oud of verouderd. De productie is ook erg goed.

Pracht muziek die iedereen eens gehoord zou moeten hebben.

Ietsje minder dan de opvolger , maar die is dan ook wel heel erg goed . Algemeen beschouwd de beste van The Band .
Maar Pink is een meer dan verdienstelijk debuut . De groep zet zich gelijk op de kaart met geweldige folk /country /rock op een uitermate smaakvolle en kundige manier neergezet .
Hier is Richard Manuel ook nog als componist te horen , evenals Rick Danko .
Het is vooral Robbie Robertson die de kar composorisch trekt .
Manuel kreeg al snel te maken met een writersblock , waarschijnlijk ook door zijn drankprobleem .
Ik vind zijn liedjes hier ook de minste van het album .
Wel een fantastische muzikant en vocalist overigens .

Een week of 4 geleden werd ik ineens enorm gegrepen door cd 1 van de verzamelaar Rancho Texicano van ZZ Top, de nummers uit de jaren 70 van hun staan op cd 1 en ik wilde gelijk meer horen van southern blues rock. Ik kwam bij The Allman Brothers Band terecht en dan met name hun studio albums, want Fillmore East kende ik al, en bij de eerste 2 studio albums van Lynyrd Skynyrd. Maar moest ook gelijk aan deze band denken. Waarom weet ik eigenlijk niet. Het was een eerste ingeving, want dit gaat natuurlijk een stuk verder nog dan gewone southern blues rock.

Wel mooi om op zo'n manier bij dit soort goede albums uit te komen.

Dit album en vooral de opvolger klinkt mij in de oren als een monument, en dat zijn het natuurlijk ook. Bijzonder smaakvolle muziek die de laatste paar dagen maar niet uit mijn cd speler weg te slaan is.

Zijn al die outtakes de moeite of niet?

Jawel, maar ik zou er persoonlijk geen nieuwe versie voor aanschaffen.

Mee eens, het zijn stuk voor stuk hele sterke outtakes, maar als je de plaat al hebt kun je ze beter op Youtube opzoeken of als mp3'tjes downloaden.

Eerst kocht ik the last Walz een stukje muziekgeschiedenis ! Dan kocht ik het bruine album ! onbeschrijfelijk mooi en nu bezit ik music from the big pink ! Ik ben een gelukkig man en na beluisteren van deze platen doen mij altijd zweven !!!! Hemels mooi !!!!!!!!

Mooie ode van Nico Dijkshoorn bij DWDD over de zieke Levon Helm. Ik ga dit album eens beluisteren, want de nummers die hier opstaan zijn toch wel van grote waarde.

Heel vreemd. De laatste weken draai ik weer heel veel The Band en tot 2x toe The Last Waltz bekeken.
Een paar dagen geleden dacht ik nog , er zijn er nog maar drie over. En nu dit verdrietige bericht.
Een soort onbewust gevoel ??

Geweldige plaat. Deze of de opvolger behoort in de Top 250 te staan.

Als je dat echt vind, begin dan zelf maar eens het goede voorbeeld te geven door hem in je top 10 te zetten.

Ben het trouwens wel met je eens, de opvolger hoort in de top 250 thuis, maar er is zoveel goede muziek dat hij bij mij niet in de top 10 voorkomt. In een top 50 zal hij bij mij zeker staan.

3 albums is voor mij trouwens mooi zat om de heerlijke muziek van deze muzikanten eens te beluisteren. Met deze de opvolger en Last Waltz heb ik naar mijn idee genoeg van deze muziek in huis.

Deze draai ik nu voor jou Levon Helm, bedankt voor al het mooie wat je ons gegeven hebt al die jaren, en je zult nooit vergeten worden!

Ik denk zeker dat hij dit zal lezen!

The Weight is echt het nummer van deze plaat , de rest verbleekt in vergelijking met dat meesterwerk. Al is het nog wel vermakelijk.

I Shall Be Released, het internationale volkslied van alle muzikale mensenrechten akties in de 80s valt onder "nog wel vermakelijk" ?

Dat heb je goed gesnapt

'The Weight' kwam vandaag voorbij op mijn iPod shuffle, en natuurlijk herkende ik het maar wist niet dat het van The Band was.
Ik heb meteen de insteek om me eens aan dit album te wagen

I shal be released is een van de beste nummer ooit, alleen jammer dat the band zo'n hoog stemmetje opzetten, beetje geforceerd. Dit doet het nummer geen goed. Een goede versie van dit nummer is moeilijk te vinden. beste gevonden tot nu toe was van de box tops....

Ik vind dit album minder -lees:minder catchy en fijn om te luisteren- dan het volgende album van The Band. Goed, bijzonder en heerlijk fijn is dit geheel aan nummers daarentegen wel, wat gelijk duidelijk maakt hoe zeer ik van The Band, het album welteverstaan, houd.

vandaag in de DWDD. De plaat is ondertussen 45 jaar oud, nog steeds erg mooi en kan best wel enige support gebruiken, misschien krijgt het nu een zetje in de goede richting.

De begeleidingsband van Bob Dylan. Alleen op basis daarvan al vestig je een naam voor jezelf. Maar muzikaal gezien heeft The Band dat duwtje in de rug helemaal niet nodig. Hun debuutalbum "Music from Big Pink" is er eentje om U tegen te zeggen. The Band gaat terug naar de essentie van de Amerikaanse muziek. "Music from Big Pink" staat boordevol diep in de Amerikaanse roots gewortelde muziek. Mooie serene instrumentatie omlijnd door prachtige samenzang. Voor mij staan de melodieën op "Music from Big Pink" centraal. Je word meegevoerd op de prachtige zanglijnen en dito instrumentatie. Persoonlijk vind ik de opvolger en titelloos album "The Band" als geheel iets sterker, maar op "Music From Big Pink" staan een aantal echte muzikale hoogtepunten in de vorm van "The Weight", "Chest Fever", "This Wheel's on Fire" en het prachtige "I Shall Be Released". The Band komt met "Music from Big Pink" met een verpletterend debuut en schudt het juk van de band van… direct van zich af.

Blijft een zeer sterk debuut van een van de oorspronkelijkste bands uit de jaren zestig. Stuk voor stuk goede muzikanten en een diverse keuze uit prachtige stemmen, met uitzondering van Robertson, die dan weer een fikse bijdrage aan de composities leverde. Maar wat mij vooral meer opvalt nu ik het weer eens beluister is de geweldige bijdrage van Garth Hudson. Vooral op kant B laat hij van zich horen als een virtuoze John Lord op Chest Fever, maar ook zijn subtielere bijdrages geven de muziek van The Band hun eigenheid.

Video: Jimmy Fallon & The Muppets Say Goodbye To "Late Night" With "The Weight"

Gothamist.com

Dit album kocht ik samen met 'The Band' als een dubbelalbum. Het was voor het eerst dat ik met een groep te maken kreeg die qua stijl niet zomaar in een hokje te plaatsen was. Het was zeker geen rock, maar ook geen country. Het had en heeft zeker elementen ervan maar er zijn ook folk invloeden te horen. Misschien ook nog wat blues. Het is bij vlagen ook zo melancholiek. Keer op keer draaide ik de twee platen en verbaasde me over deze relatief jonge kerels die klonken alsof ze al zoveel hadden meegemaakt dat ze voortijdig oude mannen waren geworden. Beide heb ik ondertussen op CD aangeschaft, aangevuld met 'Stagefright' en 'The Last Waltz'.

Ik moest er eerst wel even inkomen maar dat is logisch voor een plaat 46 jaar oud. Ik was toen twee en hield mij nog lang niet met muziek bezig. Mijn interesse voor muziek ontstond zo rond 1978 door middel van het luisteren naar de radio en kijken naar Top Pop. Van The Band had ik nog niet gehoord. Aandacht ging meer naar Blondie, Meatloaf ed.

De laatste tijd doe ik ideeën op om te kijken naar de Top 10 welke door leden van deze site gepubliceerd worden. Na een paar nummers zat ik er echt weer in. Volume wat hoger gezet en genieten. Ik kan me voorstellen dat The Band een inspiratie voor andere groepen is geweest.

Ik zou zeker nog gaan voor de opvolger ( The Band ) en Stage Fright.
Dan heb je eigenlijk de beste 3 in huis.

Luister in dat geval ook naar The Last Waltz.
Afscheidsconcert van The Band met lijst grote namen die hun eer betonen aan deze mannen.

Zeker weten !

Vergeet ook zeker het geweldige Rock of Ages niet. Deze blijft vaak in de schaduw van het fenomenale The Last Waltz, maar is absoluut de moeite waard!

Rock Of Ages is inderdaad ook briiant.
The Band was een geweldige liveband.