The Band - Music from Big Pink (1968)

De begeleidingsband van Bob Dylan. Alleen op basis daarvan al vestig je een naam voor jezelf. Maar muzikaal gezien heeft The Band dat duwtje in de rug helemaal niet nodig. Hun debuutalbum "Music from Big Pink" is er eentje om U tegen te zeggen. The Band gaat terug naar de essentie van de Amerikaanse muziek. "Music from Big Pink" staat boordevol diep in de Amerikaanse roots gewortelde muziek. Mooie serene instrumentatie omlijnd door prachtige samenzang. Voor mij staan de melodieën op "Music from Big Pink" centraal. Je word meegevoerd op de prachtige zanglijnen en dito instrumentatie. Persoonlijk vind ik de opvolger en titelloos album "The Band" als geheel iets sterker, maar op "Music From Big Pink" staan een aantal echte muzikale hoogtepunten in de vorm van "The Weight", "Chest Fever", "This Wheel's on Fire" en het prachtige "I Shall Be Released". The Band komt met "Music from Big Pink" met een verpletterend debuut en schudt het juk van de band van… direct van zich af.

Nou heb ik deze plaat in de loop der jaren toch al zeker 50 keer gedraaid, en nog steeds weet ik elke keer dat ik hem opzet niet precies wat ik moet gaan verwachten. De nummers (sommige althans) lijken vrij straightforward met een structuur van couplet en refrein, maar dan gebeurt er weer iets dat op die plek niet thuis lijkt te horen, of Garth Hudson komt weer met een raar geluidje, of er wordt weer op totaal onvoorspelbare en onontwarbare wijze door elkaar heen gezongen.
        Caledonia mission. Het couplet begint met de prachtige ruimtelijke zang van Danko en een subtiele tweede stem van Manuel. Dan komt er opeens zo’n verdrietig orgeltje van Hudson terwijl Manuel als een soort Beach Boy aan komt zetten met een hoge woordloze zangpartij waar ik de koude rillingen van krijg, en daarna wordt het couplet afgerond met een harde passage waarin piano, orgel en gitaar om de aandacht vechten... Een bizarre lappendeken van geluiden die in één nummer verschillende stemmingen oproept, en ik kan er maar niet de vinger achter krijgen hoe het precies werkt. (Dat iedereen in deze band fantastisch speelt en zingt zal zéker helpen.)
        Gek genoeg vind ik de drie nummers waar Dylan geheel of gedeeltelijk verantwoordelijk voor is het minste. Tears of rage krijgt een veel te traag ritme waardoor het nummer gewoon een beetje saai wordt (en bovendien legt het het af tegen de versie van Gene Clark op White light), This wheel’s on fire is ondanks het sfeervolle toetsenwerk aanzienlijk minder spannend dan de omfloerste versie van Julie Driscoll (en die gitaarnootjes van Robertson in de pauze na elke “Rolling down the road” beloven veel maar vallen eigenlijk “dood” in die ruimte), en I shall be released is en blijft een uitzonderlijk ontroerend nummer, maar ik ben eigenlijk vooral benieuwd hoe het zou hebben geklonken als Manuel het verzoek van Robertson om dat nummer met zijn kopstem te zingen in de wind had geslagen. Kortom, drie geweldige composities die wat mij betreft door hun arrangementen een beetje onderuit worden gehaald.
        Toen ik dit album in de eerste CD-versie via de koptelefoon beluisterde, viel mij vooral op dat er tijdens het akoestische-gitaar-intro van The weight meteen ook een enorme dot ruis opkwam. De geremasterde CD uit 2000 verhelpt dat een beetje, en als ik via de koptelefoon verder ga met luisteren kom ik bij het refrein, en dan hoor ik perfect hoe de drie zangstemmen naast elkaar en door elkaar klinken. Wel iets van een openbaring, met dank aan de remaster, die ook op een nummer als Lonesome Suzie alle mogelijke details helder weergeeft.
        Weer zo’n plaat waar ik niet over uitgeschreven raak (net als de opvolger en Van Morrisons Astral weeks), net zo kleurig als de hoes (waarvan ik er nog steeds niet over uit ben of ik hem nou “mooi” vind of niet), maar ik moet er toch een punt achter zetten. Nou vooruit, nog één detail. Manuels woordloze tussenzang op In a station, Caledonia mission en The weight : heeft er ooit iemand zo veel bijgedragen met zo weinig?