menu

Art Blakey & The Jazz Messengers - Art Blakey's Jazz Messengers with Thelonious Monk (1958)

mijn stem
3,84 (19)
19 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Atlantic

  1. Evidence (6:46)
  2. In Walked Bud (6:39)
  3. Blue Monk (7:54)
  4. I Mean You (8:02)
  5. Rhythm-A-Ning (7:20)
  6. Purple Shades (7:48)
  7. Evidence [Alternate Take] * (5:30)
  8. Blue Monk [Alternate Take] * (6:59)
  9. I Mean You [Alternate Take] * (7:34)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 44:29 (1:04:32)
zoeken in:
avatar van LeRoi
...dit lijkt me een plaat die ik snel eens moet gaan luisteren: deze 2 jazz GIGANTEN op 1 plaat....kan bijna nie anders dan dat dat geweldig moet zijn....

Zojuist deze plaat op vinyl gekocht voor €3,- originele Amerikaanse 1e persing!
Zal binnenkort een review schrijven. Wel weinig reacties bij toch wel een klassieker in de hardbob.

avatar van Sandokan-veld
5,0
Deze plaat pikte ik een jaartje geleden op uit een lijstje met platen die een zogenaamde ‘Crown’ hebben gekregen in één of meerdere edities van de Penguin Guide to Jazz Recordings. Dit soort lijstjes blijven natuurlijk leuk, al staan hier onvermijdelijk platen in die de enigszins ingevoerde luisteraar al lang kent (Hot Fives And Sevens, A Love Supreme, etc.), en platen die, omdat jazz nou eenmaal een nogal brede tent is, totaal buiten je interessegebied liggen. Maar onvermijdelijk pik je uit dit soort lijstjes ook één of twee juweeltjes op waarvan het bestaan je nog onbekend was, en dit was er voor mij zo eentje.

Een plaat met een merkwaardig bescheiden status voor de grootheden die erop samenkomen: Als eerste Monk, de patroonheilige van alle idiosyncratische muzikanten. Met zijn atypische spel en composities wist hij zowel bewondering als onbegrip op te wekken, vaak tegelijkertijd en in dezelfde oren. En dan meesterdrummer Blakey, die mede de standaard zette voor hoe jazz vanaf de jaren vijftig zou klinken, en die als leider van de Jazz Messengers een mentor zou zijn voor verschillende toekomstige jazzgrootheden.

Voorbeelden te over van klassieke jazzalbums waarop een compositie van Monk wordt gespeeld, maar de vijf hier geselecteerde nummers hoorde ik eigenlijk nooit in betere versies. Zelfs de oerversie van ‘In Walked Bud’ door Monk zelf (te beluisteren op het in 1951 uitgebrachte Genius of Modern Music) moet onderdoen voor de versie op deze plaat.

Blakey speelt natuurlijk een belangrijke rol hierin: hij kende Monk al jaren, en speelde ook mee op Genius of Modern Music. Hier, met nog een aantal jaren ervaring achter de rug, is Blakey zowel de aanjager als de man die zorgt voor ruimte. Ruimtes waarin anderen kunnen excelleren.

Als muzikant was Monk zelden beter dan hier, zelden zo duidelijk in zijn element. Hij kan alle registers opentrekken en op zijn unieke manier meandert hij van swingend naar lomp, van lieflijk naar confronterend, van minimalistisch tot kakofonisch, zonder een moment zijn scherpte te verliezen. Vergelijk dit voor de grap eens met zijn opnamen met Miles Davis van een paar jaar eerder (uitgesmeerd over Bags' Groove (1954) en Miles Davis and the Modern Jazz Giants uit hetzelfde jaar), waarop de verwarring in de band bijna hoorbaar is zodra Monk begint te soleren.

De ster van het album is echter de saxofonist, Johnny Griffin, een naam die me eigenlijk nooit eerder was opgevallen. Nader onderzoek vertelde me dat hij een verleden had met Monk, en bekend stond als de snelst spelende, en een van de technisch meest vaardige saxofonisten van zijn tijd. Op basis van deze plaat verbaasde ik me erover dat hij niet meer ‘star power’ heeft onder jazzfans. Toen ik later luisterde naar zijn solowerk snapte ik het wel: Griffin speelt ongelooflijk goed, met veel soul en gevoel voor swing, maar qua artistieke zeggingskracht blijft hij toch wel achter bij de Coltrane’s en Shorters van deze wereld.

De composities van Monk lijken de creativiteit van Griffin maximaal te stimuleren, en zorgen dat hij ver boven zichzelf uitstijgt. Luister bijvoorbeeld eens naar albumopener ‘Evidence’ (Youtube-linkje) en beluister de solo van Griffin op 3:04 - 4:26. Dat soort solo’s, vol energie en swing en fraaie vondsten, daar grossiert Griffin in op deze plaat. Alsof de rare akkoorden en tegendraadse gedachtewereld van Monk hem precies dat beetje extra peper in zijn reet heeft om echt in de stratosfeer te belanden.
(disclaimer: sinds ik deze plaat ontdekte heb ik ook andere platen van Monk beluisterd waarop Griffin meespeelt, b.v. liveplaat Misterioso (1958), en daar was ik eerlijk gezegd minder onder de indruk.)

Verder is de trompettist van dienst Bill Hardman, van wie de eerder genoemde Penguin Guide opmerkt dat hij op deze plaat niets doet om zich voor te schamen. Een beetje een rotopmerking, maar wel dicht bij de waarheid. Fijne trompetsolo’s, niets meer of minder. Over de bassist kan ik al helemaal niets zinnigs zeggen, behalve dat hij bekend stond onder de onwaarschijnlijke naam ‘Spanky DeBrest’.

Hoe dan ook, dankzij de creatieve energie van supertrio Blakey/ Monk/ Griffin zeker één van mijn meest beluisterde platen van het afgelopen jaar. Krijgt bij deze een plekje in mijn nieuwe top tien, en ook van mij een kroontje. Prachtmuziek.

avatar van Soledad
Toffe recensie Sander! Deze ken ik gek genoeg nog niet. Of tenminste: ik ken em maar nooit beluisterd eigenlijk. Wordt hoog tijd dus op de lijst ermee. En Griffin heb ik zelf altijd een zwak voor gehad. Mist inderdaad de innovatie en zeggingskracht van een Coltrane maar wat een power had die man. Heerlijke no nonsense saxofonist. Voor mij altijd interessanter geweest dan de veel populairdere Hank Mobley bijvoorbeeld.

avatar van Tony
4,0
Ik heb deze CD op de beurs in Utrecht meegenomen omdat 'ie zo goedkoop was en de oudere man naast mij, naar eigen zeggen in het bezit van meer dan 7.000 jazz platen, me vertelde dat het een absoluut top album was. Ik durfde hem niet tegen te spreken en heb 'm op de 'aan te schaffen' stapel gelegd. Ik was in eerste instantie een beetje teleurgesteld; ik ken al die nummertjes van Monk van zijn solo albums, waar ze ook al meerdere keren op voorkomen. Door Sandokan's bespreking en top 10 notering ( ) vraag ik me nu wel af wat ik bij eerdere beluistering dan heb gemist? Oftewel, ik ga straks eens goed naar die Griffin luisteren op dit album! Dank Sandokan voor je duidelijke uiteenzetting waarom dit album voor jou van de buitencategorie is.

avatar van Sandokan-veld
5,0
Leuk dat ik je heb weten te enthousiasmeren om de plaat nog een kans te geven, Tony! Nu is het aan de muzikanten om je al dan niet verder te overtuigen

avatar van spoon
4,0
Ok.. deze is mij al die jaren ook ontgaan. Gaat op het lijstje!

Het talent van Griffin was me overigens wel bekend o.a. van dit toch wel (ooit) legendarische album
Johnny Griffin - A Blowing Session (1957)

avatar van Tony
4,0
Het blijft 'n lastige voor me. Ik heb een mono versie, zoals natuurlijk wel vaker het geval is met jazz albums, , maar op mijn versie zit Johnny strak op links en Monk op de rechter speaker, terwijl Art achter Johnny op links in een andere ruimte lijkt te zitten. Ik hou van detaillering en mijn hifi set is erg goed in het plaatsen van individuele instrumenten, maar hier slaat het compleet door, op het onbeluisterbare af, want van samenspel lijkt geen sprake zo. Alleen met de in ears komt 't een beetje samen, maar dat lijkt me niet de bedoeling.... Heb dit bij geen enkel ander jazz album dat ik ken, ook niet uit die tijd, eind jaren '50.

avatar van Barney Rubble
4,5
Twee grootheden die het beste uit elkaar halen. Het zou me niet verbazen als ik ooit nog eens de volle score geef.

avatar van Sandokan-veld
5,0
Oei dat klinkt niet goed, Tony! Gelukkig heb ik hetzelfde probleem niet.
Heb deze wel zojuist op lp besteld, dus ben benieuwd...

Gast
geplaatst: vandaag om 03:06 uur

geplaatst: vandaag om 03:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.