Ik ben blij dat ik een medestander heb, Blind Faith!
Na wat verkeerd gevoerde discussie zal ik hier mijn recensie dan ook maar plaatsen. Ok, ik ben bevoordeeld kan je zeggen, maar daar in tegen kan je ook zeggen dat ik eerder teleur ben te stellen

;…
….En dat ben ik dus niet!
Het is gewoon weer een knaller van een album. Ik heb het album nu al een maand beluisterd en krijg er niet genoeg van. Het is absoluut “not done” op het Ayreon messageboard om te zeggen dat je het album gedownload hebt, maar ik zal je zeggen, toen ik las dat het album te downloaden was, heb ik mij drie dagen in kunnen houden, daarna MOEST ik het hebben. Uiteraard had ik ruim daarvoor de special limited edition al besteld, dus erg schuldig voelde ik mij ook weer niet, ík heb het album tenslotte niet online gezet.
Maar goed, mijn review dus…
Het is een album dat over het algemeen progressiever en rustiger is dan THE. Dat album is veel meer “Metal” dan 01011001 vind ik zelf. Het album is eigenlijk op mijn lijf geschreven. Veel akoestische instrumenten als viool en cello afgewisseld met heftige stukken gitaargeweld, al komen die dus zoals eerder vermeldt, minder voor dan op THE. Het album balanceert tussen heftige en rustige stukken. In de reviews die ik gelezen heb, schrijven veel journalisten dat het donker klinkt, al krijg ik zelf absoluut niet dat gevoel, als ik zuiver naar de muziek luister, en de teksten even links laat liggen. Ik word er niet down van of zoiets. In tegenstelling juist, soms klinkt het zelfs hoopvol, swingend. Ik krijg een beetje de indruk dat veel journalisten dit maar in de reviews zetten gezien de moeilijke tijd die Lucassen heeft gehad de laatste anderhalf jaar met een scheiding en zijn ziekte. Wel is het zo dat de zang van Katatonia’s Jonas Renkse het album een mysterieuze vlaag meegeeft.
In tegenstelling tot eerdere commentaren hier, vind ik dat de zangers enorm goed werk afleveren, met name Jorn Lande, Hansi Kursch, Anneke van Giersbergen, Daniel Gildenlow, Floor Jansen en Steve Lee, die mij totaal onbekend was tot nu toe. De opmerkingen die hier op musicmeter zijn gevallen over de zangers die niet goed gebruikt zijn, kan ik absoluut niet begrijpen. Iemand die zich aangesproken voelt, mag mij dat nog eens uitleggen….
Het album begint met “Age of shadows”, wat ik persoonlijk de minste track vindt. Op één of andere manier raakt het mij niet. Dat is dan ook zón beetje de minste van het hele album. Op disc 1 is: “Beneath the waves” één van mijn favorieten. Disc 2 is nog iets beter dan de 1e vind ik zelf, met als favoriet “The earth Extinction, het openingsnummer. Ook het nummer "The truth is here" met de fluit en de zang van de master himself, is
géniaal 
! Door het album klinken vaak ook herkenbare deuntjes van vorige albums, vooral ook omdat het thema gebasseerd is op een eerder besproken aspect in de albums van Ayreon; de teloorgang van de aarde in 2084.
Al met al klinkt het album weer zoals we van Lucassen kunnen verwachten. Het klinkt niet experimenteel, niet vooruitstrevend en is misschien niet zijn geniaalste, maar het is het geld meer dan waard in mijn optiek. Ik denk ook dat mijn benadering van het nieuwe album ook anders is dan de gemiddelde Metal of Prog rock liefhebber. Ik ben bijvoorbeeld ook fan van Marillion. Die komen eens in de tijd ook met een totaal ander, experimenteel album dat dan vervolgens (mij) niet aanspreekt. Bijv. “Somewhere Else” is een enorme misser in hun discografie. Al met al ben ik meer dan tevreden met het nieuwste resultaat van de meest onbekende en toch nog steeds ondergewaardeerde Metal/rock muzikant van Nederland, want missers heeft die nog niet gehad in zijn discografie na zijn solo platen.
Voorlopig krijgt hij nog een 4.5, maar ik ga er van uit dat wanneer de "surround" klanken van het origineel in mijn huiskamer klinken dat snel opgetrokken wordt naar 5.
*edit= taalfoutjes
