Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

Vampire weekend, het zou pakweg een medicijn voor mistroostige pubers kunnen zijn en het vervelende briefje dat meestal onderstevoren achtersteboven in het doosje bijgesloten zit (de bijsluiter in populistische kringen genoemd) zou als volgt kunnen luiden :

- Gebruik tweemaal per dag in geval van zwaarmoedigheid.
- Wijselijk aan te wenden in volledige afzondering of quarantaine.
-Kan goedgeluimdheid veroorzaken, in geval van hartkloppingen of duizeligheid door het overdadig rondspringen gelieve het decibelverbruik in te krimpen of stante pede een periode van platte rust in te lassen.

Voorkomen is beter dan genezen zullen we maar zeggen want het swinggehalte neemt hier immers duivelse proporties aan en ik wens niemand pijnlijke ledematen toe. (Daar dient het weekend voor..)


Vampire Weekend is afkomstig uit New York, maar die insinuaties gooien ze al meteen van zich af op dit plaatje.
De groepsnaam verhoudt zich echter tot de muziek op deze plaat zoals een krop sla tot een esspresso-machine, m.a.w. eigenlijk is hij zo misleidend als de pest. Maar dat geeft immers niet, want met het vreselijke carnavalseizoen voor de deur heb ik sowieso geen behoefte aan dronken bloedzuigers op praalwagens.

Waar het dan wel om draait is de muziek uiteraard, en die blijkt heel wat handiger in elkaar te zitten dan eender welk dwaas kostuum want gek genoeg laten ze het stukken makkelijker lijken dan het allemaal is; de piramiden zijn ook gemakkelijk te bekijken laten we maar zeggen. Constructiewerken horen of zien we niet altijd.

Het is een knap in elkaar gestoken debuutplaat. Een plaat die een goede vierendertig minuten aan de prozac zit en niet verlegen zit om muziekjes uit verschillende klimaatgebieden te bottelen tot een fris geheel. Een plaat die zowel de plaatselijke bevolking van een Savannedorp als de hipsters uit Londen en New York en houterige critici op één en dezelfde dansvloer kan scharen. Wie durft er hier te beweren dat muziek geen etnische verschillen kan wegvlakken.?
Ja, het stuitert, schopt, krolt en kronkelt in het rond en houdt met niemand rekening.

Als men mij het mes tegen de keel zou zetten en ik binnen de vijf seconden wat invloeden moest laten vallen zou ik denken aan Graceland, Costello, The Cure enTalking Heads (om daarna met een welgemikte trap in het kruis mijn vel te redden, held die ik ben, maar dit com-pleet terzijde).

Graceland? Ja, die plaat van Paul Simon idd, maar daar werden de folkloristische muziekjes over een zwaarmoediger pad naar huis gesleept, terwijl het hier een vakantietrip vol plezier is, blaren en jetlags niet in de prijs gerekend. Ik zou zelfs declareren dat deze jongens zwarter zijn dan 50 Cent, ...maar dat wil eigenlijk weer niet veel zeggen besef ik me eigenlijk.

Costello? Ja, vooral dan de jonge pukkelversie, ik zie hem zo 'Mansard Roof' zingen met evenveel bravoure en enthousiasme. Enthousiasme is wellicht ook het sleutelwoord waarmee ik deze plaat wil 'stickeren'.

The Cure? Ja, 'A-Punk' zou muzikaal in dezelfde familie van "Boys don't cry" kunnen gedijen, ...zo ergens between a train and a subway.. voor de kenners onder ons.

Talking Heads? Ja, dezelfde geestdrift en experimenteerdrang met bijvoorbeeld uitheems geluid zonder ooit het product op de tweede plaats te laten komen. Het is die finesse die soms verloren gaat bij groepjes die een minder 'voeten-op-de-grond-gehalte' hebben.


Gooi dit alles in de blender, giet het resultaat in een longdrink glas , besuiker de randen (niet te veel, finesse remember?) en drink rustig op terwijl u geniet van alle kleuren, smaken en samenstellingen.

Ondertussen kan u lustig in het rond springen, maar houd rekening met de bijsluiter of laaghangende lusters.

Ik durf, na een korte beraadslaging met mezelf, deze plaat toch de volle 5/5 te geven (het is trouwens mijn eerste 'vijfsterrer' sinds 2005). Elf heerlijk simpele pop-rocknummers, die me bij vlagen briljant in de oren klinken. Neem nu het tweede nummer.
Who gives a fuck about an Oxford comma?
I've seen those English dramas too
They're cruel
vind ik dus zo heerlijk. Of een prachtig ingetogen nummer als I Stand Corrected. Maar mijn persoonlijke favoriet op dit album is toch wel Walcott. Dat pianomelodietje is echt eindeloos wonderbaarlijk mooi.
Verder vind ik ook de zanger z'n stem heel sterk, doet naar mijn mening wat denken aan Kings of Leon.
Ik ben gewoon helemaal verliefd op deze plaat. 2008 is tot nogtoe een heel goed muziekjaar, maar Vampire Weekend spant de kroon.

Na lange tijd heb ik deze cd, in het kader van het-is-zomer-dus-moeten-we-zomerse-muziek-draaien, weer eens opgezet. Na de positieve verrassing van Discovery heeft Vampire Weekend mij in tweede instantie toch ook verrast. Ik had het album van begin af aan op 4* staan maar ik verhoog het nu toch echt met een halfje. Eigenlijk staan er alleen maar hoogtepunten op. Het album bezit een jeugdige vitaliteit terwijl de nummers an sich heel volwassen zijn geschreven en geproduceerd. Geen Jip-en-Janneke-of-dertien-in-een-dozijn-werk.

Ik ben erg benieuwd naar hun optreden op Lowlands en een volgend album...

Hoog op een heuvel naar de ondergaande zon kijken, nog nagenietend van een warme zomerdag............ het is het gevoel dat dit album mij geeft.
Warm en zomers: twee onvermijdelijke termen die in verband moeten worden gebracht met Vampire Weekend.
Ik leerde ze kennen door de clip bij A-Punk en was toen nog niet overstag. Ik had op dat moment een beetje genoeg van dit soort nieuwe rockbandjes.
Gelukkig duurde deze vermoeidheid ook weer niet al te lang want inmiddels zijn ze mede door hun nieuwe album Contra weer helemaal terug in mijn gehoorsveld.
Muziek waar je vrolijk en blij van wordt en die toch goed in elkaar steekt waardoor het nergens een beetje plat wordt (iets wat op de loer zou kunnen liggen maar hier totaal niet aan de orde is).
Opmerkelijk bij dit soort muziek is dat ik het ook vrij snel weer genoeg vind en dan mag je wel stellen dat de speelduur perfect gekozen is. Voor mij hoeft het niet altijd eeuwig voort te gaan. Liever korte, puntige albums die vragen om repeat dan lange albums die je tegen het einde aan een beetje aan het uitzitten bent.
Nee, wat at aan gaat heeft Vampire Weekend dit goed begrepen waardoor ze een uiterst opmerkelijk en krachtig album hebben weten af te leveren.
Op naar de zomer zou ik zeggen!

Lekkere popliedjes dit. Over de houdbaarheid kan ik nog weinig zeggen maar voorlopig luister ik hier graag naar. Amerika heeft blijkbaar ook betere 'bands' dan Linkin Park of Limb Bizkit. 4*

Dit debuut van Vampire Weekend is een stuk beter dan de opvolger. Dit komt vooral omdat er geen echt zwakke nummers op staan, en daarnaast bevat het album ook een aantal positieve uitschieters zoals Walcott, Oxford Comma, Campus en A-Punk. Heerlijke korte en frisse nummers. Ook bonusnummer Boston (Ladies of Cambridge) verdient een speciale vermelding. Samen met het soortgelijke Campus, beschouw ik dit als de beste nummers op het album.