menu

Depeche Mode - Black Celebration (1986)

mijn stem
3,87 (289)
289 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Mute

  1. Black Celebration (4:57)
  2. Fly on the Windscreen - Final (5:19)
  3. A Question of Lust (4:23)
  4. Sometimes (1:54)
  5. It Doesn't Matter Two (2:51)
  6. A Question of Time (4:09)
  7. Stripped (4:17)
  8. Here Is the House (4:16)
  9. World Full of Nothing (2:49)
  10. Dressed in Black (2:34)
  11. New Dress (3:45)
  12. Breathing in Fumes * (6:07)
  13. But Not Tonight [Extended Remix] * (5:14)
  14. Black Day * (2:36)
  15. Black Celebration [Live] * (6:11)
  16. A Question of Time [Live] * (4:36)
  17. Stripped [Live] * (6:30)
  18. Shake the Disease * (4:52)
  19. Flexible * (3:12)
  20. It's Called a Heart * (3:51)
  21. Fly on the Windscreen * (5:07)
  22. But Not Tonight * (4:18)
  23. Christmas Island * (4:51)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 41:14 (1:38:39)
zoeken in:
5,0
Super-goed album!!!

tussen haakjes:
Als ik het intro van Fly on the Windscreen over mijn hoofdtelefoon draai, hoor ik in de sample 'overstappen, overstappen' zeggen.

avatar van deric raven
4,5
deric raven schreef:
Voor mij blijft het een 5 sterren album.


Blijkbaar doet sentiment meer dan gehoor.

avatar van deric raven
4,5
Hier een uitnodiging voor een themafeestje.
Kom allen in het zwart gekleed.
Dan gaan we een hoop lol beleven.
DJ is geregeld.
Hij is van alle markten thuis.
Voor ieder wat wils.
Buitenbeentje tussen de Depeche Mode albums.
Waarom?
Waarschijnlijk vanwege het ontbreken van een geheel.
Als een velgekleurde stuiterbal laat hij ons alle hoeken van een donkere zolderkamer zien..
Je kent het wel.
Vuilniszakken tegen de ramen geplakt voor een gemaakte duisternis.
Plastieken groene zakken over lampenkappen heen.
Om discolampen uit te beelden.
Ergens hangt nog een te kleine spiegelbol.
Gekocht bij de plaatselijke speelgoedzaak.
Borrelhapjes en flessen Cola.
Jongens die allemaal hetzelfde meisje hopen te versieren.
Wetend dat die vervelende voetballer van de A5 weer zal scoren.
Haar op zijn Honda brommer thuis zal brengen.

Black Celebration heeft het allemaal.
Sterk openen met de titelsong.
Dit vervolgens nog eens overtreffen door Stripped.
Voor mij nog steeds hun best gemaakte nummer.
Fly On The Windscreen heeft ook het hoge nivo.
Net als het onderschatte A Question Of Time.
Vervolgens wil Martin Gore te vaak het gevoelige jongetje uit hangen.
De verlegen puistenkop, die nooit gevraagd wordt.
Zijn verdriet uitend in gedichten.
Eenzaam geschreven achter een schoolbureautje.
Terwijl klasgenoot Dave Gahan elke avond de beest uit hangt.
Nog steeds heb ik bar weinig met nummers als A Question Of Lust en Sometimes.
Het geslaagde truckje wat hij met Somebody uithaalde wist hij maar eenmaal te overtreffen.
Namelijk bij The Things She Said op Music For The Masses.
Laat de zang over aan de hoofdzanger.
Als tweede stem en songwriter ben je meer dan geslaagd.
Ondanks een aantal sterke tot zeer sterke nummers had hier inderdaad meer in gezeten.

avatar van lennon
4,5
Die lekkere donkere sound die DM nu zo tekent zit er voor het eerst echt lekker in!

Stripped...

Sometimes is een somebody deel 2. maar we heel mooi!

A question of lust... supermooi!!

Zo kan ik nog wel even doorgaan..

Jammer dat deze band zo zwaar ondergewaardeerd voor in dit kikkerlandje

avatar van wibro
4,5
Vond ik de eerste vier albums van Depeche Mode redelijk tot goed, dit album vind ik schitterend, zelfs beter dan "Music for the Masses" en zelfs veel beter dan "Violator". De afsluiter van dit album "New Dress" is grandioos. Tot nu toe kende ik alleen het nummer "A Question of Time", ook een hele mooie song, maar de overige songs van dit door mij herontdekte album zijn natuurlijk ook stuk voor stuk prachtig. Blijft de vraag waarom dit album voor mij in de jaren tachtig onontdekt bleef. Zal wel komen denk ik omdat ik in 1986 weer werk had en noodgedwongen - op mijn werkplek dus - weer helemaal afgestemd was op de commerciële radiozenders. Ben ik even blij dat ik nu in de VUT zit.

5,0*

4,5
Zeker een schitterend album, a question of lust is Episch.

MindRuler
Niet beter dan Violator en Music For The Masses, daarvoor staan er toch wel enkele "minder goede" nummers op. Sometimes is bijna een kopie (maar dan eentje zonder toner) van Somebody. Het SM-thema wordt nog eens vanonder de mottenballen gehaald in Dressed In Black, dat muzikaal niet zo heel veel voorstelt. Ook World Full Of Nothing haalt niet het niveau van andere knallers op dit album. Mijn persoonlijke favoriet is Here Is The House.
Naast het titelnummer, Stripped, A Question Of Lust en afsluiter New Dress één van de hoogtepunten van deze zeer goede DM-plaat.

4,5
Ben met mijn "Depeche Mode project" bezig.
Dat wil zeggen dat ik elk album van hun nogmaals meerdere keren beluister en dan de besten selecteer voor het maken van een eigen verzamelalbum voor in de auto.

Ben begonnen met hun debuut en inmiddels aanbeland bij BC.

Wat ik niet zo begrijp is dat veel mensen schijnbaar A question of Lust op het randje c.q. kitsch vinden ; ik vind dit een van hun beste nummers ooit, gewoonweg kwetsbaar.

A question of time is een andere klassieker, samen met Stripped.

avatar van lennon
4,5
duran schreef:
Wat ik niet zo begrijp is dat veel mensen schijnbaar A question of Lust op het randje c.q. kitsch vinden ; ik vind dit een van hun beste nummers ooit, gewoonweg kwetsbaar.



avatar van sjoerd148
4,5
Vanaf dit album begin ik Depeche Mode pas echt te waarderen. Ze hebben blijkbaar hun 'draai' gevonden. Construction Time vind ik experimenteler. Op Black Celebration staan absolute toppers als Stripped en (op sommige uitvoeringen) 'Shake the Disease'.
Het openingsdrieluik van BC is ook echt goed. Daarom 4.5*

3,0
Toch een beetje de speelbreker in wat een fraaie vier-op-een-rij had kunnen worden (Some Great Reward, Music for the Masses, Violator).

A question of time heeft nog niets ingeboet aan opzwepende felheid, A question of love en het hier weinig vernoemde It doesn't matter zijn fraaie, gevoelige songs en Black celebration en Stripped tonen de meer duistere flanken van DM.

Maar daartegenover staat een reeks zwakke, banale songs (4,8,9,11) die men beter vervangen had door de knappe singles It's called a heart en Shake the disease, die alleen op compilaties zijn terug te vinden.

Een onevenwichtige plaat dus.

avatar van stoepkrijt
4,0
Death is everywhere. There are flies on the windscreen, for a start.
Wat een heerlijk stukje songtekst om een nummer mee te beginnen!

Ik heb zojuist alle songteksten van dit album eens bekeken en wat zijn die sterk zeg! Een nummer als New Dress staat echt als een huis met zo'n rake tekst. Natuurlijk is niet elke tekst even denderend, maar over de gehele linie scoort dit album heel hoog.

avatar van stoepkrijt
4,0
raskolnikow schreef:
Toch een beetje de speelbreker in wat een fraaie vier-op-een-rij had kunnen worden (Some Great Reward, Music for the Masses, Violator).
Goh, ik vind dit juist een geweldige opener van een meer dan fraaie vier-op-een-rij! Het contrast met Some Great Reward is behoorlijk groot en naar mijn mening had Depeche Mode dat net nodig: een wat tijdlozer en intrigerender geluid.

avatar van Momo
4,5
Voor mij lange tijd het beste album van Depeche Mode. Wat een contrast met de poppy industrial sound van Some great reward. Hier was opeens een hele donkere kant van DM, welke al direct getoond wordt met het bloedstollend mooie Black celebration. Hits als "A question of lust" en "A question of time" en het prachtige Stripped en Sometimes spreken boekdelen. Alleen jammer dat een nummer als Shake the disease hier niet op staat, en alleen op de bekende verzamelaar staat. Het nummer had hier wonderwel perfect bijgepast.

avatar van sjoerd148
4,5
Momo schreef:
Alleen jammer dat een nummer als Shake the disease hier niet op staat, en alleen op de bekende verzamelaar staat. Het nummer had hier wonderwel perfect bijgepast.


... staat op de Special Edition van dit Album.

Black Celebration SE

avatar van brajoapau
5,0
Het "magnum opus" van de samenwerking tussen producers Gareth Jones, Daniel Miller en de band (de andere albums zijn "Construction Time Again" en "Some Great Reward"), en mijn absolute favoriet van deze trilogie.
Een plaat die je van begin tot eind blijft vasthouden, en heerlijk duister.
De opvolger is ook prima, maar niet van dit niveau naar mijn mening, dat zal pas later met dit album gebeuren, en zowaar overstegen worden!

avatar van sjoerd148
4,5
Dit album staat voor het hoogtepunt van de Industrial-pop sound.
Op de opvolger zijn de drums minder prominent aanwezig.
Het songmateriaal op dit album bevat krachtige, stampende drums in combinatie met stuwende synths en overtuigende zang van Dave Gahan. Lekker donker DM album met emtionele songteksten bovenop songstructuren die qua geluidsopbouw sterker en indringer worden.

De absolute klapper op dit album is Stripped. Behoort m.i. tot hun beste werk.
Hoe voelt het om ontdaan te zijn van alles; gewoon jezelf te zijn, eigen identiteit te laten zien.
Opvallend aan dit nummer; de startende motor en vuurwerkeffecten.

Dit album behoort tot mijn all-time favourite DM albums.
Ook de bonustracks zijn meer dan de moeite (waaronder Shake the Disease)

avatar van vigil
4,0
Toch wel een onderschat album van DM, bij discussies over het beste werk van deze band komt deze plaat weinig tot nooit voorbij. Dat is eigenlijk onterecht, misschien een wat kil geluid (koude drums, strakke synths en wat extra galm op de stem) maar het songmateriaal is toch wel erg sterk. Black Celebration, A Question of Lust, It Doesn't Matter Two, A Question of Time, Fly on the Windscreen en Stripped behoren toch tot het beste werk van de mannen (ik weet het, de lat ligt hoog en ze hebben nogal wat). De eerste drie hebben overigens een ster gekregen.

ik lees ergens dat dit een onevenwichtige plaat zou zijn, daar snap ik niks van. Natuurlijk is het ene lied beter in vergelijk met het andere maar dat maakt het toch geen onevenwichtige plaat? Dat betekend dat de plaat alle kanten op gaat zonder duidelijke rode lijn en dat is hier zeer zeker wel aanwezig.

avatar van dazzler
3,0
vigil schreef:
Ik lees ergens dat dit een onevenwichtige plaat zou zijn, daar snap ik niks van. Natuurlijk is het ene lied beter in vergelijk met het andere maar dat maakt het toch geen onevenwichtige plaat? Dat betekend dat de plaat alle kanten op gaat zonder duidelijke rode lijn en dat is hier zeer zeker wel aanwezig.

Ik wil dat wel even toelichten, want ik behoor tot de criticasters van dit album.

Voor mij zitten er meer zwakkere songs tussen, nummers die niet blijven hangen
dan in vergelijking met Some Great Reward, Music for the Masses of Violator.
Zelfs Construction Time Again vind ik beter, al ben ik één van de weinige.

Het album mist voor mij ook samenhang, het is meer een collectie probeersels.
Sommige nummers behoren tot hun beste werk, maar andere stellen me eerder teleur.
Ik heb het gevoel dat de door fans en de band gebruikte omschrijving "experimenteel"
een eufemisme is voor "minder inspiratie". Misschien moet ik nog eens luisteren.

Dit alles is natuurlijk ook maar een mening.
Maar het valt me op dat er in de docu bij de deluxe versie meer over b-kanten en videoclips gepraat wordt,
dan over de songs van het album zelf. Dat is in de docu's bij de andere albums duidelijk anders.

avatar van vigil
4,0
Nou zeg ik ook niet dat dit de beste is (er zijn er sowieso 3 beter) maar dat deze uberhaubt niet in discussie voor komt. Het is een ingetogen album, dat is een keuze en dat vind ik anders dan een album met minder inspiratie.

avatar van deric raven
4,5
Stripped, A Question of Time en opener Black Celebration zijn geweldig.
Hun beste album zou hierna komen, maar deze is beter dan alles wat na Songs of Faith and Devotion kwam, die albums moeten het ook van een of twee sterke nummers hebben, die hoe dan ook in de schaduw staan van de door mij genoemde nummers.
De door Dazzler genoemde albums Some Great Reward, Music for the Masses of Violator zijn hun beste albums, Construction Time Again ruil ik dan in voor Songs of Faith and Devotion.

avatar van vigil
4,0
Ja dan heb je wel een aardig rijtje

avatar van stoepkrijt
4,0
Onevenwichtig? Ik vind dat Black Celebration juist een heel duidelijke sfeer neerzet die de nummers goed bij elkaar houdt. Dit album voelt meer als een geheel dan hun eerdere werk of Music for the Masses. En dat vind ik een sterk pluspunt.

Construction Time Again hangt thematisch ook erg sterk aan elkaar, maar zet niet de sfeer neer die Black Celebration doet. Het is juist het muzikale dat dit album zo samenhangend maakt. Ieder nummer klinkt gewoon zwart.

avatar van vigil
4,0
Ik kan u enkel en alleen maar gelijk geven, ik hou over het algemeen ook wel van de donkere kant van de muziek, nou dan zit ik bij DM wel goed

avatar van lennon
4,5
Ik gooi er een halve bovenop! almost perfection!!

Heb nu de nieuwe 180 gram vinyl in bezit, en die speelt momenteel voluit!

Stripped blijft een van mijn DM favorieten! Wat een bloestollend mooie synth zit daar in zeg! Betovert me al sinds de release, en nog steeds!

Eigenlijk geen zwak momentje te vinden op deze plaat. Het is dat Sometimes me iets te veel aan somebody doet herinneren, en ik deze wat saai vind op smooige momenten (moet je zin in hebben) anders was het gewoon een 5 sterren plaat geweest!

1986.. bijna 30 jaar oud, en klinkt nog zo fris als een hoentje! Grote klasse dit album!

avatar van FunkStarr
4,0
Samen met Music for the Masses en Violator het beste DM album vind ik. New Dress is één van de favorieten hier, geweldige tekst ook. Jammer van fillers als Sometimes en World Full of Nothing.

avatar van Robertus
4,5
Fly On The Windscreen heeft ook het hoge nivo.
Net als het onderschatte A Question Of Time.
Vervolgens wil Martin Gore te vaak het gevoelige jongetje uit hangen.
De verlegen puistenkop, die nooit gevraagd wordt.
Zijn verdriet uitend in gedichten.
Eenzaam geschreven achter een schoolbureautje.


Deric Raven slaat de spijker op zijn kop. Ik vind die door Gore gezongen ballads vaak ook iets te gevoelig en soms ook sfeerbreker. Niet omdat het kitsch zou zijn, want volgens mij meent hij het wel degelijk, maar het glazuur dreigt van mijn tanden te springen. Heb ik ook sterk bij Somebody van Some Great Reward. Wel een fantastische songschrijver uiteraard..

Mooi, maar beetje onevenwichtig album, juist door dat trio aan "Gore-ballads" halverwege.. Fly On The Windscreen, Question Of Time en Here Is The House zijn bij mij favoriet.

avatar van Robertus
4,5
Na een tijd toch behoorlijk verslingerd geraakt aan dit album, wat tot gevolg heeft dat ik mijn opmerkingen over de zangkunsten van Gore toch maar even nuanceer. Van het trio aan Gore-ballads waar ik het over had, vind ik It Doesn't Matter Two in elk geval prachtig gezongen en heel goed te pruimen!

Het gehele album raakt me en steekt ongelofelijk vernuftig in elkaar. En wederom verbaas ik mij (net als bij The Stranglers) dat ik mijn hele leven tot nu toe zo over deze geweldige groep heen heb gekeken. Ik ben dus nu het oevre aan het uitspitten.

Bij het rijtje sterke nummers voeg ik er met plezier nog een paar toe:

Black Celebration, de opener. Sowieso vind ik de truuc hier dat dit album geopend wordt met een sterke song, waarbij de song die erop volgt nóg sterker is (Fly On The Windscreen). Prachtige overgang tussen die twee ook, zonder stilte en waarbij het invallen van het stemsampletje (Overstappen.....??) het magische schakelmoment is. Volgens mij is dit soort trucjes ook de edele verdienste van Alan Wilder, de arrangeur.

Here Is The House had ik al genoemd, maar inmiddels ontstijgt deze song Depeche Mode. Een ongekend prachtige song waarin alles klopt; tekst, muziek, arrangement, sound en samenzang tussen Gahan en Gore. En belangrijker nog: Waar ik het heel warm van krijg!

It Doesn't Matter Two sijpelt ondertussen ook mijn bewustzijn binnen op een heel fijne manier.

A Question Of Time is dan de festivalknaller die echter totaal geloofwaardig en opzwepend is, met die geweldige keyboardlick in het refrein. (en weer ingeleid door een omineus sampletje: (o.o.o.o.o.o......)

En zo kan ik nog even doorgaan: Elke song is raak, alleen het vederlichte Sometimes is soms al aan de horizon verdwenen voordat ik hem opgemerkt had.

Stripped: Al het goede wat over deze song door ander Mume gebruikers reeds gezegd is, kan ik alleen maar beamen en onderstrepen! Echt zo'n song waarbij je je afvraagt of alle goede muziek niet al gemaakt is, namelijk in de jaren tachtig.

Prachtig album, geweldige band. Binnenkort meer berichten van mijn kant bij de andere albums!

avatar van johannesA
4,0
En toch geen 5 sterren uitdelen

avatar van deric raven
4,5
Nee, die behoren albums als Music For The Masses en Some Great Reward toe.
Robertus ging zich ook in ander werk van Depeche Mode verdiepen.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:23 uur

geplaatst: vandaag om 18:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.