menu

The Ocean - Precambrian (2007)

mijn stem
4,04 (97)
97 stemmen

Duitsland
Metal
Label: Metal Blade

  1. I. Hadean (The Long March of the Yes-Men) (3:48)
  2. II. Archean: Eoarchaean (The Great Void) (4:45)
  3. II. Archean: Palaeoarchaean (Man and the Sea) (2:46)
  4. II. Archean: Mesoarchaean (Legions of Winged Octopi) (5:20)
  5. II. Archean: Neoarchaean (To Burn the Duck of Doubt) (5:24)
  6. III. Palaeoproterozoic: Siderian (1:56)
  7. III. Palaeoproterozoic: Rhyacian (Untimely Meditations) (10:57)
  8. III. Palaeoproterozoic: Orosirian (For the Great Blue Cold Now Reigns) (6:29)
  9. III. Palaeoproterozoic: Statherian (5:57)
  10. IV. Mesoproterozoic: Calymmian (Lake Disappointment) (8:18)
  11. IV. Mesoproterozoic: Ectasian (De Profundis) (8:58)
  12. IV. Mesoproterozoic: Stenian (Mount Sorrow) (8:19)
  13. V. Neoproterozoic: Tonian (Confessions of a Dangerous Mind) (7:18)
  14. V. Neoproterozoic: Cryogenian (3:29)
totale tijdsduur: 1:23:44
zoeken in:
avatar van MDV
4,0
MDV
Ik ontdekte dit album van The Ocean door een tip van Aghora. Het eerste dat me opviel toen ik even op deze pagina ging kijken wat dat hele Precambrian-gedoe nou inhield was het geologische thema, de lengte van het album en de individuele nummers, de aparta hoes, en de lange ingewikkelde namen van alle nummers. Een hele hoop aan indrukken nog voor ik ook maar iets van het album heb gehoord, indrukken waaruit ik op kan maken dat het album in ieder geval niet makkelijk, licht verteerbaar of slecht zou zijn.

Vooral de eerste van mijn drie verwachtingen werd al gauw bevestigd. De eerste keer dat ik Precambrian in z’n geheel beluisterde kon ik er totaal geen vat op krijgen, ik kon er hier en daar wel mooie stukjes uit vissen maar er echt iets van maken kon ik niet. Natuurlijk hoeft dit helemaal niets te zeggen, de eerste keer dat ik Silhouettes van Textures hoorde kreeg ik ongeveer hetzelfde gevoel en dat album staat nu in mijn top 10.

De tweede luisterbeurt was al beter. Maar weer kreeg ik het gevoel naar een Textures-album te luisteren, vooral tijdens tijdens Mesoarchian (Legions of Winged Octopi) kreeg ik zelfs het idee Eric Kalsbeek te horen, maar ik kwam er later achter dat hij het ook was. Het volgende nummer beviel me ook zeer goed, vooral het drumwerk. Een ander nummer dat mij zeer bevalt is Statherian. En vooral de teksten:

“What it means to be fully human is to strive to live by ideas and ideals
And not to measure your life by what you've attained in terms of your desires but
Those small moments of integrity, compassion, rationality... because in the end, the only way that we can measure the significance of our own lives
Is by valuing the lives of others
Fantasies have to be unrealistic
Because the moment, the second that you get what you seek, you don't, you can't want it anymore.
In order to exist, desire must have its objects perpetually absent
It's not the 'it' that you want, its the fantasy of 'it'
We are only truly happy when daydreaming about future happiness.
This is why we say: the hunt is sweeter than the kill, or: be careful what you wish for - not because you'll get it: because you're doomed not to want it once you do
Living by your wants will never make you happy.”

Ik weet niet wie het bedacht heeft en waar het vandaan komt maar dat ik het prachtig vind weet ik zeker, al helemaal met die melodie op de achtergrond.

Maar ik kan het beter niet over aparte nummers hebben. Voor mij draait Precambrian meer om het grote plaatje, het geheel dat alle nummers vormen, volgens mij is het ook niet anders bedoeld.

Precambrian is duidelijk meer dan vermaak alleen, het is kunstmuziek. Elk nummer en misschien wel elke noot die gespeeld en gezongen wordt symboliseert een fase van de langste periode van het geologisch tijdvlak. Leuk concept, ik heb me altijd al geïnterreseerd voor alles dat prehistorisch is. Maar zoals ik al zei, muziek is zowel kunst als vermaak en het grote (en tegelijkertijd enige) minpunt van Precambrian is dat beide kanten van de munt elkaar een beetje in de weg zitten. Tegen het einde van het album krijg ik er toch wel een beetje genoeg van, aan de ene kant omdat het album in z’n geheel te lang duurt, en aan de andere kant omdat alles na Statherian een beetje inzakt, niet dat het opeens slecht wordt of zo, maar ik vind het begin leuker. De band had de laatste paar nummers niet weg kunnen laten, dat zou het concept wegnemen. Misschien was het concept ook nog wel wat beter tot z’n recht gekomen als Precambrian een ambient album zou zijn, maar dan was het waarschijnlijk niet zo goed luisterbaar geweest. Er is dus naar en compromis gezocht en er is een ding die alle compromissen gemeen hebben…

Dat neemt echter allemaal niet weg dat Precambrian een mooi album is, vier dikverdiende sterren.

avatar van Joy4ever
4,0
Tsja, en ik had dit album nog wel op 3,5* staan. Ik las net terug dat ik de zang ook nog eens niet zo goed vond. Blij dat er iets bestaat als het herbeluisteren van albums. Want ik zat er toch wel aardig naast. Om het nog even voorzichtig uit te drukken.

Deze Precambrian durf ik gerust monumentaal te noemen. De heren van The Ocean hebben een zeer indrukwekkend album gemaakt. Onmogelijk om alles in één keer te kunnen bevatten, daar is het simpelweg veel te complex voor. Laat ik proberen wat hoogtepunten de revue te laten passeren.

Precambrian begint met de knallende opener Hadean. "If you can't beat them, join them. We're distracted with excuses". Machtige grunts worden op de luisteraar losgelaten met fraaie tempowisselingen. Het tweede nummer Eoarchaean gaat over de 24-uurs economie, en dan met name gericht op de winkels. "Afraid that there's something that we could be missing. We'd pay any price to buy everything". Een computerstem roept vervolgens "We stand in line and smile. Celebrate the emptiness of our lives". Wellicht geen hoogstaande tekst maar toch mooie one-liners dacht ik zo. Het gitaarrifje in Mesoarchaean doet me stiekem denken aan AC/DC. Lekker hoor. Neoarchaean, wauw! Dat begin is zo lekker! Vervolgens ontspoort het nummer volledig. Gitaren die alle kanten op lijken te gaan. Dat lachje op 03:50, meesterlijk. Doet me aan Mike Patton denken.

Vervolgens komen we aan op het tweede deel van Precambrian. Metal met klassieke invloeden. Deze combinatie doet het altijd goed bij mij. Siderian zet gelijk de toon. De instrumentale opmaat voor het nummer Rhyacian. Erg fraaie combinatie van normale zang en screams. Je komt daarnaast qua het instrumentale soms oren tekort. "For every day of our lives the present is painful. The future unknown. The sting of the past is what makes every moment unbearable. The future is overgrown." Statherian is een instrumentaal nummer met een quote van de film The Secret Life of David Gale. Bijzonder nummer. Ik hoor ook hier een soort van klokkenspel die vaker terugkomt op het album. Bijzonder. Een Middeleeuws aandoend eind maakt dit nummer fraai af. Calymmian: "What have you done to me? You ruined everything". Liefdesleed in optima forma. Ectasian is het volgende rustpunt. Lieflijk pianospel. Viool die komt opzwellen. Log en zwaar gebrul. En dan, ja.. Dan komt Stenian, het absolute hoogtepunt van Precambrian. Ik vind dit één van de mooiste en meest emotionele nummers ooit gemaakt. Het begin is heel mysterieus waarna opeens de piano invalt. Daarna wordt langzaam maar zeker naar "het begin" toegewerkt. Gitaren zwellen aan en beginnen aan een heerlijke melodie. Violen zwellen weer aan. "At this time of the year the skies are mostly grey" wordt er gebruld. Zo mooi kan muziek zijn. Schitterend ook het rustpunt halverwege met tromgeroffel. En net wanneer je denkt dat het nummer langzaam maar zeker eindigt wordt je snel in de realiteit teruggehaald. Prachtig is vervolgens de samenzang. Tranen springen bijna in mijn ogen, pure emotie. Cryogenian geeft een passend slot van dit zeer indrukwekkende tweeluik. Een klassiek instrumentaal einde.

Mij rest niets anders dan een diepe buiging.

avatar van james_cameron
4,0
Fraai album, tot nu toe hun beste werkstuk. Vooral het tweede gedeelte, met lekker lange meeslepende songs, is erg goed. Veel afwisseling, zowel qua muziek als qua zang, met mooie melodieuze passages en lekker zwaar beukwerk. Ik ben onder de indruk.

avatar van Gajarigon
3,0
Enkele jaren geleden zag ik The Ocean live, in het voorprogramma van Opeth samen met Cynic. Als voorbereiding had ik dit album geprobeerd, maar ik geraakte er niet door. Het optreden liet dan ook amper indruk na, waardoor ik dit maar vergat. Gezien de hoge notatie in ranglijsten en top 10's van gebruikers wiens mening ik wel kan appreciëren heb ik dit toch nog eens wat kansen gegeven, met wisselend succes.

Eerst en vooral: Precambrian is een moeilijke plaat. Het is een erg lange album dat in het begin focust op de op hardcore geïnspireerde post-metal, terwijl bij het tweede gedeelte deze uitspattingen van elkaar gescheiden worden door progressieve metal die klinkt als Opeth die Neurosis covert. Ongeacht het veelvoud aan uitstapjes naar jazz-fusion en progrock blijft de muziek in kern post-metal. Daar wringt het schoentje voor mij, want de gebrulde vocalen (die me aan vroege Mastodon doen denken) vind ik maar niets. Letterlijk en figuurlijk eentonig, en ook qua ritme nauwelijks variatie. Een soort gegrunt mantra dat maar de hele tijd doordreunt en amper ruimte gunt aan de muziek.

Die muziek klinkt trouwens wel erg mooi. De productie is uitstekend gedaan (zo helder!), en kan als voorbeeld dienen voor heel wat andere bands. De gitaren klinken laag en de variatie in ritme is groter dan die in melodie, wat de vergelijking met Meshuggah oproept, al is deze muziek wel eenvoudiger. Vooral qua drums is Precambrian vrij conservatief, want de harde stukken zijn behouden ingespeeld. De gitaren in de post-metal nummers zijn naar mijn smaak nogal saai. Gelukkig zijn er wat fijne solo's om hier en daar wat verfrissing te bieden, maar het is toch een hele zit om die eerste nummers door te komen.

Vanaf Siderian slaat de muziek dan om, en komt de focus meer te liggen op rustige opbouw met viool, cello, piano en gitaargetokkel dat dan steevast uitmondt in een post-metal climax. Dit uitbundig gebruik van contrast en stijlwisseling bevalt me veel beter. Het achterliggend concept van de muziek die de geologische geschiedenis van de Aarde nabootst - geniaal naar mijn mening, al zullen sommigen dit zeker afdoen als pretentieus geneuzel - laat zich niet vertalen in onnatuurlijke overgangen. Integendeel, de muziek blijft spannend en intrigerend. Indrukwekkend!

Een eindoordeel vellen is niet eenvoudig. Bij momenten geniaal, bij momenten onuitstaanbaar. Ik hou het dan maar op een rekenkundig gemiddelde.3*

avatar van niels94
3,5
In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Ditmaal een dubbelalbum van een Duitse band die op veel lof kan rekenen. Ook door mij?

Waar ik bij het vorige album uit de shortlist (Lapsus van Light Bearer) voorbij ben gegaan aan een groots opgezet concept, kan men daar hier nauwelijks omheen. De titels bestaan stuk voor stuk uit periodes van de geologische tijdsschaal, allen uit het precambrium (niet geheel toevallig de naam van de albumtitel). Verder laat de cover een beeld zien dat doet denken aan een gesmolten stuk steen of een lavakamer: ook iets dat verband houdt met het ontstaan en de ontwikkeling van de Aarde.

Waar de meeste dubbelalbums uit twee albums bestaan van ongeveer eenzelfde lengte, is dat hier zeker niet het geval. Cd 1 duurt namelijk een flink stuk korter dan cd 2. Het begint bij Hadean (voor het gemak hou ik de Engelse termen aan), de periode waarin de Aarde ontstond en de eerste gesteentes zich vormden, tot het Neoarchaean, toen de Aarde voor het eerst een echte korst kreeg. Roerige tijden dus voor de Aarde, en dat is te merken in de muziek. Het eerste schijfje bestaat namelijk vooral uit nietsontziende no nonsense metal die heerlijk door de koptelefoon knalt. IJzersterke riffs, die niet zelden aan Meshuggah doen denken, spelen hier de hoofdrol, maar de rol van het prima drumwerk en sterke vocalen mag niet onderschat worden. Her en der is er wat van dat echte technische spel te horen waar ik niet zo dol op ben, maar daar kan ik me hier niet aan storen.

Lekkere muziek dus, maar het valt in het niet bij wat cd 2 te bieden heeft. Want daar wordt het pas écht interessant. En lastig te beschrijven. Deze cd beslaat een nog veel ingewikkeldere tijd, van de tijd waarin op Aarde de mogelijkheid ontstond om leven te vormen doordat er zuurstof in de lucht komt (dit gebeurde in het Palaeoproterozoic) tot de periode waaruit de eerste eenvoudige fossielen stammen (dit betreft het Neoproterozoic). Dat dit proces ingewikkeld is en zowel extreem roerige als stabiele en rustige periodes heeft gekend hoef ik jullie niet te vertellen. En anders doet The Ocean het wel met een haast monumentaal muziekstuk waarin zoveel gebeurt dat het haast geen doen is om er een goede beschrijving van te geven. Schitterende rustige passages met een heel arsenaal aan instrumenten, met onder andere usual suspects als de viool en de piano, maar ook een glockenspiel, worden afgewisseld met gitaargeweld boordevol heerlijke riffs en melodieën. Overigens sluit het één het andere niet uit: de viool en de gitaar zijn bijvoorbeeld ook geregeld tegelijk te horen. Ook in de vocalen is er flinke afwisseling: de brute grunts, ijzige screams en cleane vocalen zijn allemaal even goed uitgevoerd. Ingewikkelde muziek dus, die overigens nergens bombastisch wordt omdat meestal niet al teveel instrumenten tegelijk spelen, een pluspunt wat mij betreft. Hierdoor is het ook zeer interessant: men kan er elke keer van alles in ontdekken. Hierdoor is deze cd een ware beleving. Weer een hoog cijfer dus, je hebt wel smaak AOVV

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik heb het woord ‘monumentaal’ al in de mond genomen, dit is een werkje dat dusdanig interessant en goed uitgevoerd is dat het niet je top 10 zou misstaan. Het is haast jammer van de al prima eerste cd, die onder doet voor de geweldige tweede, maar aan de andere kant zou dan het gave concept (dat overigens in de teksten helemaal niet voorkomt als ik het goed begrijp, ook wel weer grappig) weer teniet zijn gedaan. Hoe dan ook: zo is het ook al een geweldig album.

avatar van AOVV
4,5
'Precambrian' van The Ocean is een speciale plaat. Dat zou je nochtans niet zeggen, als je de CD1 van dit dubbelalbum hebt beluisterd. Death metal, wat sludge-invloeden er handig in verwerkt. De 5 songs komen bijzonder hard aan, dat wel, maar zich onderscheiden doen de mannen van The Ocean hiermee vooralsnog niet. Dat speciale karakter van deze plaat is te danken aan CD2.

Met zulk een intro zeg ik in weinig woorden waar het 'm eigenlijk om draait. Maar er speelt uiteraard meer. 'Precambrian' is een conceptplaat, zoals hier al veel te lezen stond, en de liefhebbers en archeologen ongetwijfeld bekend in de oren klinkt. De titel zegt het al; deze plaat draait rond het Precambrian, het geologische tijdperk waarin de Aarde gevormd werd. Deze periode stond niet in het teken van de bandnaam, het was het tijdperk der supercontinenten. Het leven dat zich echter volop begon te ontwikkelen, bevond zich wel in de oceaan. Maar dit is allemaal na te lezen in de betere encyclopedie, natuurlijk.

De muziek, dat is de kern. 'Precambrian' is een brute, directe plaat, met een Janusgezicht. The Ocean weet de balans in het midden te houden tussen agressieve gitaar- en drummuren, en bloedstollend mooie stukjes met invloeden uit de klassieke muziek. Het is niet de bombast van een Paganini, of van landgenoot Wagner, neen, het gaat om uiterst beheerste stukjes, soms erg zacht, dan weer de uitbarsting of opbouw perfect ondersteunend. 'Rhyacian' en diens intro 'Siderian' zijn daar geweldige voorbeelden van. 'Siderian' geeft de aanzet, 'Rhyacian' maakt het weergaloos af.

'Siderian' (met erg mooi, nostalgisch saxofoonspel, trouwens) komt ook precies op de juiste moment; wanneer je zowat murw geslagen in een hoek ligt, bijna K.O., komen die zachte tonen als een hemelse zalf binnen; het lijkt van dat moment wel of er een andere plaat begint. Er zijn zeker nog ronduit brute stukken, daar zijn ze in geen enkel deel van het Precambrium spaarzaam op. Op het eerste zicht is de indeling niet logisch, en CD1 kan je dus ook prima als EP luisteren, CD2 als een op zichzelf staande plaat; de intro lijkt dan plots bijzonder weldoordacht.

Wat me ook opvalt, zijn de vele verschillende vocalisten. Dit hoor je ook duidelijk in de songs terug, waardoor ze niet snel gaan vervelen. Niet elke song is even briljant, maar een slecht nummer vind ik niet terug, verre van. De variatie is erg groot, de uniciteit… uniek. Ik kan het niet meteen op gelijke voet stellen met een ander album, ook niet van de band zelf. ‘Aeolian’ is meer zoals CD1, ‘Fluxion’ neigt meer naar CD2. Dit is gewoon de perfecte synthese, The Ocean aan de top van hun kunnen.

‘Precambrian’ is tot op heden één van mijn favoriete platen in de metalwereld. The Ocean combineert hier razende death metal met postmetal, en heeft rondom het concept een voortreffelijke plaat opgebouwd. De teksten zijn ook nog ‘ns erg interessant, en het is zoals MDV al schreef in zijn stuk:

MDV schreef:
Maar ik kan het beter niet over aparte nummers hebben. Voor mij draait Precambrian meer om het grote plaatje, het geheel dat alle nummers vormen, volgens mij is het ook niet anders bedoeld.


4,5 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 12:21 uur

geplaatst: vandaag om 12:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.