The Chameleons - Strange Times (1986)

Mad Jack doet mij erg veel denken aan The Electric Co van U2. Verder hoor ik hier ook wel het geluid van The Damned in terug. De zang is wat wankelend; alsof de uitvoerende een druppel te veel op heeft. Maar toch pakt het op de een of andere manier me wel.
Caution heeft het avontuurlijke gitaarspel, maar wat dat gelach er in het begin in moet; weet ik nog steeds niet. Leuk zo’n nummer wat nu weer zo als extra track op Dreamtime van The Cult had kunnen staan; die daar dus zelfs nog als beginnend bandje bezig waren. Om later met hun meesterwerk Love op de proppen te komen. Ik raak wel steeds nieuwsgieriger naar hoe de zanger nuchter klinkt.
Bij Tears weet ik dat ik me moet neerleggen bij het stemgeluid van Mark Burgess. Die man kan gewoon niet anders. Al doet hij hier zeker goed zijn best. Blijft de zwakkere schakel van deze band. Muzikaal is het namelijk zeer overtuigend.
Waarom we dan opeens over gaan naar een discobeat, is voor mij ook weer een vraag. Doe dat niet alstublieft. De gitaar klinkt er ook erg vreemd doorheen. Soul In Isolation heeft het ook net niet. Het refrein lijkt me ook teveel op het vorige nummer.
Swamp Thing heeft toch echt een te lang intro, wat niet echt ergens naar toe leidt. Ik mis een soort van climax, en weet nu ondertussen dat ik verschillende post-punkers tegen het zere been aan het schoppen ben. Maar het blijft een beetje Arjen Robben. Veel kunstzinnig geklooi, maar zonder doelpunt. Ik voel me zelfs Arjen Robben. Lekker dagdromen en klavertjes vier plukken, en maar wachten op die ene minuut scoren.
Toch nog even wakker geschud door Time the End of Time.
Best aardig, richting Talking Heads. Het einde is weer prachtig. In de sfeer van het prachtige eerste album van The Search.
Bij Seriocity denk ik aan Pete Doherty. En daar ben ik nooit lovend over geweest.
Gelukkig komen er nog sterke songs. In Answer is goed te noemen. Ook komt de zang hier goed uit de verf. Ik snap dan ook donders goed dat in een warme studio de gitaar eerder ontstemd raakt, en dat het vervelend is, om hem naar elk nummer opnieuw te stemmen.
Bij Childhood hebben ze daar gelukkig wel de moeite voor genomen. Samen met Tears de beste 2 songs hier tot nu toe.
Maar met I’ll Remember hebben ze een waardige afsluiter. De zang is hier dan ook het beste, en niet te overtreffen (grapje).

Och laat ik het positief af sluiten.
Mark Burgess; biertje!!

Hmmm. Ik hecht zelf zeer aan emotie in zang (ik bedoel hier: daar kan ik best wel tegen), en geef er zelfs de voorkeur aan als je het afzet tegen technisch perfect maar zielloos zangwerk. Op dat punt zijn we het waarschijnlijk dus wel eens. Alleen moet er voor mij ook wel een bepaalde balans zijn.
Los daarvan: Op deze CD komt de bedoelde emotie bij mij gewoon niet echt over, of ik hoor hem niet. Op Script vind ik de zang heel anders, en ik kan me zelf niet aan de indruk onttrekken dat de (in mijn ogen) mindere zang op deze CD volledig aan emotie is toe te schrijven, althans niet op die plaatsen waar het mij stoort.

The Chameleons met hun album Strange Times, zovele jaren later, ik meen oorspronkelijk uit 1986, opnieuw uit, tenminste op fraai smokey gekleurd dubbel vinyl, incluis bonustracks op de 2e lp ja. Een jaar later dan gepland maar ach, worth the waiting. Waarom deze band nooit echt is door gebroken, blijft een groot raadsel. Onder begeleiding van een bezielende Mark Burgess sprankelt dit album als vanouds en herleef ik weer glorieuze New Wave dagen van destijds in het NU. Wat een plaat zeg, daar kunnen menige andere (New Wave) bandjes een punt aan zuigen. Prachtige gitaarriedeltjes die links en rechts omhoog en omlaag dartelen, sferisch middels keys, melodieus, kortom gewoon AF. Staat op onder het schrijven dezer woorden en kan er geen genoeg van krijgen. Ben ze altijd blijven volgen en gelukkig word ik de laatste maanden overstelpt met (re)releases, waarlijk skitterend ja. Nu dus deze. Geen enkele mindere song hier, hoog niveau, puik dus. Met her en der absolute parels, nog steeds ja. Denk dan vooral aan Tears, Swamp Thing, Time the End of Time...maar eigenlijk alles ja.

De reissue dubbelaar inmiddels binnen, ziet er erg fraai uit moet ik bekennen. Zelfs mooier dan de originele blauwe en roze versies. Klinkt het ook beter? Nou nee, dit is weer zo'n nieuwe vinyl persing die je niet hoeft te kopen voor het geluid. Matige geluidskwaliteit en dan is het ook als dubbelaar uitgebracht met genoeg ruimte om er een goede kwaliteitsopnamen op te zetten. Gemiste kans...