The Chameleons - Strange Times (1986)

Welke malloot zou dit hebben geplaatst?

Heb ze alle vier gedraaid dit weekeinde: SOTB, WDAMB, ST en de JP sessies. Beetje te vergelijken met halve kilo pepernoten op één avond: te veel van het goede.

Ik vind deze plaat gewoon de minste van het setje. Al zij gezegd dat Mark Burgess wel duidelijker en beter is gaan zingen, heeft deze plaat IMO als manco dat de zang op bepaalde nummers (Mad Jack, Caution op het einde, en Soul in Isolation) volkomen over the top is. De zanger overschreeuwt zichzelf in een poging om te imponeren; het is teveel het grootse gebaar, gericht op effectbejag, een groot publiek adresserend. Alsof de band in een kamer was gestopt met op de cd-speler "I Will Follow", op repeat en dan de instructie ontvangend, speel zo.

De productie daarentegen stelt niet echt veel voor; bij Statik lijkt het erop alsof productie niets mocht kosten; ook andere platen op Statik (Positive Noise) hebben echt last van het gebrek aan productie en sturing/coördinatie van het geluid.

Vergelijk Bono's manier van zingen op Eleven O'Clock Tick-Tock en I Will Follow maar eens met die van New Years day of Elvis Presley in America (bedie van Unforgettable Fire) en ga dan eens na wat voor invloed de productie heeft.

Hoe The Chameleons live konden klinken hoor je heel goed op de JP-sessies; die plaat is relatief 'droog' geproduceerd, maar met voldoende terughoudendheid om het geluid uit te laten komen. Een plaat als Strange Times heeft IMO een relatief smal geluidsspectrum; en da's gewoon jammer - op de goeie momenten wanneer het 'dual lead guitar' patroon zich mooi kan ontvouwen, benadert de band een magische helderheid en zeggingskracht.

Ja, ook de akoestische versie (zie hierboven) is een mooi staaltje van meesterschap van deze band. Met een betere begeleiding door de platenmaastchappij en een betere productie was wellicht meer succes behaald. Erkenning kwam pas later; en dat is van de meest opvallende dingen: er zijn meer platen verschenen na het stopzetten van de band (in 2 etappes) dan tijdens de actieve periode van de band. En dat geeft weer te denken.

Duidelijk welke dat is

ook voor Mjuman!

Ik ben het alleen niet met hem eens.

Nou ja, je hebt in ieder geval antwoord op je vraag.

We doen ons best.

Schitterende plaat. Krijgt voorlopig de voorkeur op 'Script of the Bridge', die ik ook dringend nog eens moet beluisteren, want da's alweer een tijdje geleden ondertussen. 'Soul Isolation' moet een van de beste post-punk-nummers ooit gemaakt zijn.

Aaaaah fuck! Wat een prachtige plaat weer van deze groep. Soul in Isolation is zooooo goed! Hij zingt zooo goed op héél de plaat maar in de voorgenoemde echt uitzonderlijk. De kracht en radeloosheid waarmee hij 'I'm alive in here" zingt is uitzonderlijk mooi! Goeie, goeie zanger, goeie groep.
Caution is ook weer zo'n nummer. Zo prachtig met zo'n simpel riffje. Tegen het einde van het nummer wordt het zo groots dat het je helemaal oppakt. Enfin, je moet het zelf gehoord hebben om het te kunnen voelen.
prachtige plaat. 4,5*

Swamp Thing is hét einde. Misschien wel het beste dat de jaren '80 hebben opgeleverd...

Mad Jack doet mij erg veel denken aan The Electric Co van U2. Verder hoor ik hier ook wel het geluid van The Damned in terug. De zang is wat wankelend; alsof de uitvoerende een druppel te veel op heeft. Maar toch pakt het op de een of andere manier me wel.
Caution heeft het avontuurlijke gitaarspel, maar wat dat gelach er in het begin in moet; weet ik nog steeds niet. Leuk zo’n nummer wat nu weer zo als extra track op Dreamtime van The Cult had kunnen staan; die daar dus zelfs nog als beginnend bandje bezig waren. Om later met hun meesterwerk Love op de proppen te komen. Ik raak wel steeds nieuwsgieriger naar hoe de zanger nuchter klinkt.
Bij Tears weet ik dat ik me moet neerleggen bij het stemgeluid van Mark Burgess. Die man kan gewoon niet anders. Al doet hij hier zeker goed zijn best. Blijft de zwakkere schakel van deze band. Muzikaal is het namelijk zeer overtuigend.
Waarom we dan opeens over gaan naar een discobeat, is voor mij ook weer een vraag. Doe dat niet alstublieft. De gitaar klinkt er ook erg vreemd doorheen. Soul In Isolation heeft het ook net niet. Het refrein lijkt me ook teveel op het vorige nummer.
Swamp Thing heeft toch echt een te lang intro, wat niet echt ergens naar toe leidt. Ik mis een soort van climax, en weet nu ondertussen dat ik verschillende post-punkers tegen het zere been aan het schoppen ben. Maar het blijft een beetje Arjen Robben. Veel kunstzinnig geklooi, maar zonder doelpunt. Ik voel me zelfs Arjen Robben. Lekker dagdromen en klavertjes vier plukken, en maar wachten op die ene minuut scoren.
Toch nog even wakker geschud door Time the End of Time.
Best aardig, richting Talking Heads. Het einde is weer prachtig. In de sfeer van het prachtige eerste album van The Search.
Bij Seriocity denk ik aan Pete Doherty. En daar ben ik nooit lovend over geweest.
Gelukkig komen er nog sterke songs. In Answer is goed te noemen. Ook komt de zang hier goed uit de verf. Ik snap dan ook donders goed dat in een warme studio de gitaar eerder ontstemd raakt, en dat het vervelend is, om hem naar elk nummer opnieuw te stemmen.
Bij Childhood hebben ze daar gelukkig wel de moeite voor genomen. Samen met Tears de beste 2 songs hier tot nu toe.
Maar met I’ll Remember hebben ze een waardige afsluiter. De zang is hier dan ook het beste, en niet te overtreffen (grapje).

Och laat ik het positief af sluiten.
Mark Burgess; biertje!!

Grappig hoe meningen kunnen verschillen. Daar waar deric raven en anderen zich storen aan de zangkwaliteiten en bijhorende uitingen van emotie zoals het gelach en het uitschreeuwen (I'm alive in here!!) is het voor mij eigenlijk precies dát wat het voor mij zo'n prachtalbum maakt.

Toevallig (of niet) heb deze gisteren mijn handen gehad op de platenbeurs in Utrecht - album US-versie (op Geffen) met bonus 12" - verkoper wilde niet onder de 18 euro zakken (en ik had het album al - ook op Geffen, alleen niet de 12") en dus laten liggen.

Album wel gedraaid - en ook even naar DR's post gekeken - en ik blijf bij mijn eerder mening; al blijf ik het wel een fijn album vinden - het is niet zo essentieel als "Script of the Bridge".

Daarna twijfel ik tussen WDAMB en THe Jp Sessions - die zijn errug goed.

Precies...dit album staat bol van emotie en spanning en geeft Burgess zijn stem mij bij tijd en wijle kippenvel. Om Burgess vervolgens de zwakke schakel in de band te noemen slaat als een tang op een varken en getuigt niet echt van voldoende kennis van deze band.

Idem. Mark Burgess is een zanger waar je veel gevoel in z'n stem hoort.

Swamp Thing is écht wel héééémels!

Ik kan begrijpen als er gezegd wordt dat de stem op een bepaald moment niet meer oproept wat hij op sommige momenten doet. Het is voor mij in ieder geval alleen maar uitkijken naar die kippenvel momenten omdat ik bij de rest een gevoel van 'just a singer/songwriter' gevoel heb. Ik mis een bepaalde klik met de band en vind dat Mark Burgess iets te weinig doet met zijn stem Die kippenvelmomenten zijn échte kippenvelmoment maar het er rondomheengedraai spreekt mij ook niet echt aan.

Qua zang vind ik wel dat er op zowat elk nummer een kippenvelmoment is. Soms zeer subtiel. Op het einde van Caution bijvoorbeeld. Wanneer hij schreeuwt en de baslijn wordt opgevoerd. Mensen toch: Héérlijk!

Of bij Soul in Isolation, wanneer hij zingt "I give you my time to kill...' prachtig. Dat gevolgd door dat geweldig mooi gitaarriffje en " I'm alive in here!" Fuck, man. Subliem! Héle goeie zang op dat nummer. Elkeminuut is er een kippenvelmoment. En zelden zo'n explosie gehoord tijdens een song.

Ik zou eens een uitgebreide recensie moeten schrijven over de drie platen van Chameleons...

Maak er dan vier van door de John Peel sessions ook mee te nemen en te ervaren a.h.v. een goede en 'droge' registratie hoe de band 'live' kon klinken (en dat weet ik uit ervaring) - ben ik benieuwd naar je bevindingen.

Script of the Bridge klinkt een stuk beter dan deze. En dat ligt niet aan de muziek; of de kwaliteit van de nummers.
Vergelijk de zang van beide albums met elkaar, en misschien wordt er begrepen waarom ik met dit oordeel kom.

I beg to differ.

Jij vind de nummers en de zang allebei beter klinken?

Zeker. SotB was de hele band in topvorm met een post-punk klassieker.

Maar dat ontzegd niemand toegang tot een andere mening of voorkeur.
De produktie is voor mij van ondergeschikt belang, en Mark B. is voor mij een van de meer begenadigde zangers uit het genre.
Op de latere platen vloog hij m.i. echter wat vaker uit de bocht mbt de bombast, i.e. de "grote" U2 en SM gebaren.

Muziek is wat mij betreft prima, de productie ook (mooi ruimtelijk), maar de zang is idd wel lichtelijk "over the top"....ook met te veel lalala's en gehijg e.d.

Ben het verder niet echt met deric eens.

Ik hoor in 'Caution' geen nummer dat op 'Dreamtime' van The Cult had gekund - zeer verschillende platen imo, met sterk verschillend gitaarwerk ook.

'Swamp Thing' heeft een ijzersterk intro waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd. Vind wel het laatste deel van het nummer te lang doorgaan. Beetje afknapper.

In 'Time the End of Time' hoor ik geen TH, ook niet na herhaalde luisterbeurten.

'Seriocity' is imo juist een van de fraaiste Chameleons songs, Beetje atypisch voor Burgess c.s.

'In Answer' vind ik daarentegen een van de zwakkere songs. Te makkelijk deuntje, gaat me snel vervelen.

..en zo zie je maar dat een plaat totaal verschillend kan worden beleefd......mooi toch?

Absoluut, mee eens.

Het rare vond ik wel dat een nummer als Tears toch wel in mijn hoofd bleef hangen. Zelfs ruim een dag later. Blijkbaar pakt het me toch wel op de een of andere manier.

Vind je de manier van zingen in Time the End of Time echt geen raakvlakken hebben met Talking Heads; voornamelijk de tweestemmigheid in het refrein?

Mmm, niet echt nee.....maar ik zet hem weer eens op.......(draai hem nu in mijn hoofd af).

Misschien heb je een mono geluid in je hoofd, en ik een stereo geluid?

Ik zal het knopje mono/stereo in de linker voorkwab even indrukken....mss dat dat alles verandert.

Tsja, ook weer even niet gedraaid, maar als ik hem nu weer heb geluisterd moet ik zeggen dat het een excellente plaat is met een Burgess die prima bij stem is en amper overthetop, misschien bij het eerste nummer, maar dat heb ik al eerder aangegeven dat dat nummer hierop misplaatst is. En er staan zulke hoge pieken tussen dat je dit echt bij een musthave moet scharen van The Chameleons. Zulke hoge pieken kan ik op hun debuut niet ontdekken..

Mee eens, Orbit, dat Mad Jack een buitenbeentje is. Ze hadden hem er af mogen laten.

Derick, Tears vind ik nogal wat saai worden na een tijdje ("I wasn't worried at all....). Maar ik kan hélemaal begrijpen wat je bedoeld dathet refreintje in de kop blijft steken. Het is erg aanstekelijk en herkenbaar. Het doet me al een heel tijdje denken aan een ander nummer (misschien van The Beatles) maar ik kan er maar niet opkomen.

Vandaag nog eens gedraaid en ik moet zeggen dat ik het in hoofdlijnen met Skyline en CD eens ben - maar dat valt eigenlijk uit mijn post van 8/12 al te destilleren. Overigens ben ik wel van mening dat Mark B. beter is gaan zingen.

@DR - ik denk dat ik een beetje vermoed wat je bedoelt met Time, The End of Time dat het zou klinken als Talking Heads (en dan denk ik met name bijv. aan Psychokiller - Byrne 's manier van zingen ("I'm tense and nervous and I can't relax") heeft een wanhoop en neurotische gedrevenheid in zich, die je hier ook wel terugvindt - maar dat is generiek voor veel echt goede wave uit 81 - 84 (denk aan deze regels: "we're living like skeletons"; "don't you let them nag you", "waiting for the last attack")

Tja, Soul in Isolation - staat mij te veel in het teken van "HET GROTE LIJDEN"; ik hou niet van uitgebreid aangekondigde, breed gemarkeerde symbolen; alle potten en pannen van Phil Collins (I Know There's Something Going On van Frida uit 1982) zijn geleend en gebruikt; na 35 seconden komt het gitaarthema op gang, ondersteund door de bas en het gaat wat worden, totdat Mark B. op 1:35 zijn yell inzet en op 1:45 de bombast losbarst; het komt niet meer goed in dit nummer.

Het micro-verdriet ("Stil verdriet tranen van binnen") is te beperkt, maar dit breed over de grote bühne getrokken LIJDEN van Soul in Isolation is het ook niet, niet authentiek: ik zie te veel effectbejag, golvende massa's.

Baal wel dat ik niet heb kunnen afdingen op dit album op de beurs; mijn exemplaar blijft hangen in Childhood - misschien helpt een wasbeurt.

Tears blijft me maar steeds meer pakken.
Begin de schoonheid er van in te zien.
The Chameleons zijn in ieder geval zeker bij mij nog niet af geschreven.

Het zal blijven groeien, deric. Dat was bij mij ook zo. Blijven luisteren!

De moeilijkste plaat van The Chameleons vind ik dit, een wat heavier geluid en emoties die tot op het bot doorgaan vooral op de eerste helft van het album, zoals in het intense Swamp Thing en Soul in Isolation. Die tracks (en Caution) horen naar mijn smaak wel bij het beste dat ze gemaakt hebben.
Jammer van Tears en Seriocity - tracks die de flow van het album geweldig verstoren en daarnaast gewoon minder zijn. Maar vanwege de positieve uitschieters inderdaad een essentieel Chameleons album.