The Chameleons - Strange Times (1986)

Helemaal mee oneens....echt helemaal. Tears is een mooi rustpunt...tijd voor ontspannen reflectie. Seriocity is imo een van de betere Chameleons-tracks die juist zorgt voor een afwisselende noot op de plaat, zonder de "flow" te doorbreken.

Maar dan nog scoort hij dit album een half punt hoger dan jij en ik, CD!

Dat neemt niet weg dat ik zijn constatering onjuist vind.

Streng hoor.

Nou dan zal ik helemaal in stilte zwijgen - ik scoor 'em nog een hallevie (broer van oodevie) lager. Ik vind die tracks juist aardige rustpunten, maar ja dat heb ik ook af en toe nodig.

Waarom dat dan? Het is slechts een verschil van inzicht. Staat verder los van de eindbeoordeling van de gehele plaat.

Okee okee. Tjeemig de peemig CD, steck die Waffe weg, sonst knallt's!

Niks tegen rustpunten op een plaat, maar een rustpunt na twee nummers vind ik wel wat snel. Afgezien daarvan, vind ik het geluid van beide nummers gewoon wat armoedig vergeleken bij de rijkdom van de rest: akoustisch gitaartje, synth, matig uitgewerkte songopbouw. En hoewel ik normaal bovenmatig bestand ben tegen melancholieke muziek, is Tears echt een beetje teveel voor mij, beetje futloos ook.

Wat een verrassing, dit!
Vanavond mijn eerste serieuze luisterbeurt en ik heb toch al twee juweeltjes voorbij horen komen: Caution en Soul in Isolation.
Dit zonder de overige nummer tekort te doen trouwens, Time the End of Time klinkt ook bijzonder lekker bijvoorbeeld.

Prachtig gitaarwerk, een lekkere, licht galmende sound en een zanger waar je in eerste instantie geen enorm talent in ontdekt, maar die wel op mysterieuze wijze in staat blijkt om op de juiste knopjes te drukken.

Ik vrees dat ik deze morgen in mijn cd wisselaar heb zitten.

Na twee luisterbeurten is dit voor mij toch een teleurstelling. Geef mij Script Of The Bridge maar. Geef m nog een paar kansen.

Hier moet ik toch gedeeltelijk van terugkomen. Het is idd geen Script Of The Bridge, maar toch een degelijk album. Hoogtepunten vind ik Tears en In Isolation.

Sowieso vind ik het eerste gedeelte t/m Swamp Thing een stuk sterker dan de rest.

Mijn favoriete album van The Chameleons. De zang is soms ietwat over the top, maar het instrumentarium maakt dat ruimschoots goed. Heerlijk hoe die baslijn aanwezig is in dergelijke muziek van dit genre.

Ik vind deze juist de zwakste van het originele trio - m.n. de manier waarop de zang is geproduceerd - daar krijg ik knappe hard-rock-rillingen van (en da's serieus niet mju's ding). Nou was produktie sowieso nooit een sterke kant van het Statik-label, en da's een understatement van jewelste.

Lieden die een idee willen hebben hoe deze band in het echt klonk, kan ik van harte de John Peel sessie aanraden.

Ik vind het allemaal heel goed meevallen eerlijk gezegt.

De plaat zelf moet maar weinig onderdoen voor Script. Een leuk meegenomen plaat uit de jaren 80.

Haha, wat is dat nou voor een stelling ? Er zijn zat albums met meer rustpunten dan actie-nummers (?).

Na hoeveel nummers moet dat rustpunt dan wel komen ??



In het echt ? Tja, op een plaat geef je toch je visitekaartje af . Een album komt vaak voor een concert.

Dit album heeft me nooit echt naar de strot doen grijpen zoals het debuut. Na Swamp Thing vind ik het teveel een brij worden, en zoals MM aangeeft = de productie hier niet super.

Track nr. 15 was volgens mij op vinyl de B-side van de 12" Swamp Thing, en een cover van David Bowie ??

Om met laatste te beginnen: volkomen juist, die cover.

De betere Chameleons-platen zijn de eerste twee; deze is qua productie van zang regelmatig over the top (Mad Jack, Caution, Soul in Isolation) dat heb ik eerder al eens betoogd.

Productie-kosten leek bij Statik af en toe wel een restpost - en da's nog een understatement. Als ze geweten hadden wat voor impact de albums ruim 25 later nog hadden, dan ...

Ik noemde die JP-sessie omdat die vele 'droger' is geproduceerd, no frills, imo een verademing.

Ja, dat vermoedde ik al ! De JP-sessies ken ik zelf niet, maar ik kan me er wat bij voorstellen.

Mijn persoonlijke ervaring met "in het echt" zijn maar zo-zo; zoals ergens anders beschreven ( Script ? ) stond de volumeknop (te) wijd open bij het concert dat ik meemaakte in de hoofdstedelijke poptempel !

Geen idee, zo bedoel ik dat natuurlijk niet. In de muziek zijn gelukkig dingen niet zo strak vast te leggen. Maar wat nij betreft hadden ze gerust kunnen doorpakken met Soul in isolation en Swamp thing; die nummers sluiten goed aan op de eerste twee qua emotie en muziek.
Terwijl dit album dat juist enorm doet, je naar de strot grijpen, en daar wordt alles voor uit de kast gehaald. de een vindt het dan over the top, de ander vindt het prachtig

Mss idd wel over de top, ja.

En met naar de strot grijpen bedoel ik dat dit album na net debuut alleen maar kon tegenvallen.

Dat kan ik op zich begrijpen, het is ook een geweldig debuutalbum; en het is over de volle breedte ook beter. Vandaar dat ik het debuut een halfje hoger laat scoren. Het enige wat ik een beetje mis op die plaat is veel dynamiek; die is op deze en de voorganger groter.

De dynamiek is op deze plaat juist ver te zoeken n.m.m.; er hangt een vreemde galm over dit album. Luister maar eens naar de gitaren in Soul In Isolation, en vergelijk dat met de frisse, sprankelende gitaren in bijv. Monkeyland of Less Than Human op het debuut.

Deze plaat komt op mij over als : kijk eens wat een stevige muur we kunnen neerzetten, en dat gelijk al in de opener Mad Jack.

Vrees dat deze 3e van The Chameleons zijn laatste draaibeurt heeft gehad

Na Script deze ook aangeschaft. Vind het muzikaal goed tot zeer goed, maar aan de zang op deze CD kan ik maar niet wennen.
Zal het nog een aantal keer proberen maar vrees dat dit niet gaat werken voor mij.

Tja, wat is zang? Ik kan alle noten van de balk af zingen, met mijn stem kan ik met gemak van lage alt naar sopraan en toch koopt geen hond een CD waarop ik een leadpartij zing.

Misschien worden de nummers hier door een wat mindere zanger uitgevoerd, hij zingt wel met emotie. Daar moet je tegen kunnen, dat geef ik toe.

Helemaal met mijn bovenbuurvrouw eens (alleen over de eerste alinea kan ik niet oordelen).

Maar inderdaad wel grappig, ik kan waarschijnlijk precies duiden waar de pijnpunten voor itbites (en anderen, zag ik al) zitten, maar toch heb ik er zelf geen last van. Die rare fratsen in Caution storen mij bijvoorbeeld niet, daarvoor vind ik het nummer zelf veel te mooi.

Waar Mark Long van Opposition ook wel eens in schreeuwerigheid uit de bocht vliegt (bijv. op In the Heart en zelfs op Very Little Glory) ben ik daar meer vergevingsgezind dan in het geval van Mark Burgess op deze plaat.

B. kan nl. wél zingen, en heeft dus m.i. geen excuus om de Bono uit te hangen.

Hmmm. Ik hecht zelf zeer aan emotie in zang (ik bedoel hier: daar kan ik best wel tegen), en geef er zelfs de voorkeur aan als je het afzet tegen technisch perfect maar zielloos zangwerk. Op dat punt zijn we het waarschijnlijk dus wel eens. Alleen moet er voor mij ook wel een bepaalde balans zijn.
Los daarvan: Op deze CD komt de bedoelde emotie bij mij gewoon niet echt over, of ik hoor hem niet. Op Script vind ik de zang heel anders, en ik kan me zelf niet aan de indruk onttrekken dat de (in mijn ogen) mindere zang op deze CD volledig aan emotie is toe te schrijven, althans niet op die plaatsen waar het mij stoort.

IK bedoelde natuurlijk:
NIET volledig aan emotie is toe te schrijven.

Voor 7 euro op LP op de kop getikt gister in Ljubljana! Ben benieuwd hoe hij op vinyl uit de verf komt.

Uhhhhhhhhhhh, plakkerig vermoed ik ?

Weergaloos fantastisch album.
Wat een enorme brok emotie, geweldig.
Kan wat mij betreft wedijveren met Script.