Bij mij is het begonnen met de openings track van Meddle, vond ik zo'n overdonderend nummer dat ik de volgende dag de plaat kocht, mijn eerste lp. Als de de 'piper'de beste plaat vindt ben je dus eigenlijk fan van syd Barrett die op de eerste drie platen nogal zijn stempel drukte vol met psychedelica die verder ging waarde Beatles ooit begonnen. Toen het mis ging met de LSD en Syd kwam David Gilmour echt in de band. Ik vind zelf de 'rock'periode: Atom heart mother, meddle, dark side of the moon, wish you were here en misschien animals mijn favoriete. Daarna werd roger waters te pessimistisch en na zijn vertrek is voor mij het peper en zout uit de band.
als je een beeld wilt hebben van pink floyd zou ik The piper luisteren, umma gumma, meddle, dark side of the moon, en de division bells luisteren zodat je dan kunt kiezen welke periode je aanspreekt.
pink floyd de syntesizer dire straits? PFFF....

Nou weet ik dat de invloed van Roger Waters in vergelijking met vooral Bob Klose te verwaarlozen is geweest, maar moet hij (al is het maar voor de volledigheid) toch niet ook even vermeld worden in de bandledenlijst?

Gelukkig gecorrigeerd.

Syd Barrett. May you rest in peace

Bij Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987):


Die andere drummers beter dan Mason dus?

Technisch beter? Jazeker, lichtjaren!

Goh...

Natuurlijk, over de grote talenten van Jim Keltner valt ook niet echt te discussieren he...

Begin steeds meer te snappen waarom je dit evengoed een Gilmour plaat kan noemen... enfin, Gilmour of Floyd, ik vind 'em erg goed

Ja Mason is niet super technisch nee, maar ach dat hoeft ook niet bij de muziek van PF.

Het drumspel op The Division Bell is inderdaad één van die redenen dat ik die plaat boven A Momentary Lapse Of Reason prefereer.

Zijn dat bekende drummers? Of relatief onbekende gastmuzikanten?

Jim Keltner en Carmine Appice zijn zeer bekende (gast)drummers...

Keltner heeft inderdaad een leuk lijstje aan artiesten mogen 'bedrummen'

n drumming circles, his name is spoken with the same reverence as Buddy Rich, Gene Krupa or Ringo Starr. Yet it's somehow possible you're not familiar with the name Jim Keltner. Rest assured, you have certainly heard him. In case you don't think so, here are a few names to jar your memory.

John Lennon, Manhattan Transfer, Delbert McClinton, the Traveling Wilburys, Bob Dylan, Arlo Guthrie, Mick Jagger, Joe Cocker, George Harrison, John Lee Hooker, Randy Newman, Willie Nelson, Roy Orbison, Pink Floyd, James Taylor, Boz Scaggs, Linda Ronstadt, Ringo Starr, Indigo Girls, B.B. King, Rickie Lee Jones, Freddie Hubbard, Eric Clapton, Ry Cooder, Brian Wilson, Fiona Apple, Neil Diamond, the Bee Gees, Jackson Browne, Elvis Costello, Rita Coolidge and Harry Chapin.

Alleen Macca wilde hem niet blijkbaar.

Op drummersworld.

Inderdaad!

Jim Keltner is niet van de minste hoor... hij werkte met Jerry Garcia, Yoko Ono, Eric Clapton, John Lennon, Ringo Starr, Joe Cocker, Rolling Stones, Bob Dylan, Joni Mitchell, Neil Young, Elvis Costello, Ry Cooder, ....

Was één der TRAVELLING WILBURRYS, zat samen met John HIatt in Little Village......

Enfin..

Op drummersworld zijn ze toch echt te spreken over Starr.

ah we hebben blijkbaar zo goed als gelijktijdig onze Keltner info neergezet

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):


Yep. In die twee songs bezondigt Pink Floyd zich aan uiterst clichématige seventies-rock. Luister maar eens naar wat andere artiesten in die tijd deden.

(Overigens blééf Pink Floyd zich natuurlijk ook daarna nog bezondigen aan clichématige seventies-rock. Helaas was met Syd ook de creativiteit uit de band verdwenen. Volgens mij heeft de échte Pink Floyd maar één plaat gemaakt: 'The Piper at the Gates of Dawn'. Maar dit terzijde.)

Ik ben overigens best nieuwsgierig naar welke andere artiesten uit die tijd jij nu refereert...


En dat terwijl de "échte Pink Floyd" ook op A Saucerful Of Secrets te horen is...

"Jugband Blues", ik weet het. Maar The Piper was het enige echte album van de oorspronkelijke Pink Floyd.

Vergeet Remember A Day (outtake van The Piper) en Set The Controls (met Barrett en Gilmour) niet...

?

Ik ken dat natuurlijk, ben nu eenmaal een Barrett liefhebber.
Maar The Piper... is toch gewoon het enige Pink Floyd album met Syd als de bepalende factor? Dat er nog allerlei ander werk van Pink Floyd met Barrett is (zoals de eerste Pink Floyd singles), dat weet ik natuurlijk ook wel.

Voor mij staat de naam 'Pink Floyd' nog altijd voor de krankzinnige band zoals Syd Barrett die oprichtte, die uitblonk in het combineren van vrolijke (soms bijna kinderlijke) liedjes met de meest bizarre psychedelishce uitspattingen. Díe Pink Floyd heeft maar één album gemaakt.

Ah... oké. Ik wilde enkel en alleen aangeven dat de Pink Floyd die jij zo waardeert meer dan alleen The Piper At The Gates Of Dawn en wat singletjes heeft afgeleverd. Bovendien denken mensen vaak dat Jugband Blues het enige nummer op A Saucerful Of Secrets is met Syd Barrett. Vandaar...

Overigens is de band niet door Syd Barrett opgericht, maar dat terzijde.

Ah, dus jij weet ook welk van de vele verschillende verhalen over de oprichting van Pink Floyd het ware verhaal is? Vertel! Graag wel bewijsstukken bijvoegen.

Ik denk niet dat dit topic daar de meest geschikte plaats voor is...

Doe niet zo flauw.

Toen Pink Floyd werd opgericht, was Syd Barrett daarin de centrale figuur. Hij was het artistieke talent. Hij schreef de songs. Hij was degene die voor de eerste successen zorgde: See Emily Play, Arnold Lane, The Piper at the Gates of Dawn. Dat is een feit. Dat Barrett formeel misschien niet (of misschien wel) de oprichter van Pink Floyd genoemd mag worden, dat is volstrekt irrelevant. Syd wás Pink Floyd.

Dat voor een wanproduct als 'The Wall' de naam 'Pink Floyd' is gebruikt, daar kan ik nog steeds niet mee leven. Syd hoeft daar nu gelukkig niet meer mee te leven.

Klopt helemaal en dat wil en ga ik beslist niet weerleggen. Integendeel zelfs... Syd Barrett was in die tijd veruit de belangrijkste binnen de band. Van de rest kon enkel Richard Wright zijn ideeën een beetje volgen.

Ik zie echter niet in welke mate mijn standpunt rond de oprichting van de band jou de indruk doet geven dat ik zijn rol binnen de band wil bagatelliseren. Dat is echt een grote misvatting. Barrett is voor mij één van de grote helden uit de muziekgeschiedenis en ik vind zijn verhaal in en in triest. Dat de rest van de band tot en met Animals mijns inziens enkele zeer fraaie platen heeft uitgebracht, doet daar mijns inziens weinig aan af.

Dat heeft niets met flauw zijn te maken. Ik ga hier namelijk niet een halve biografie zitten schrijven hoe volgens mijn bronnen de band is ontstaan. Ik denk niet dat daar veel mensen op zitten te wachten...

ik zit anders op het puntje van mijn stoel

Hij weer wel hoor...

Al pijn aan d'n poep inmiddels?

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):

Mooi... En nu snel The Dark Side Of The Moon gaan luisteren, want dat is naar mijn mening het échte meesterwerk van Pink Floyd.