Nou nou, we hebben een woord gevonden en denken daarmee een goeie recensie te geven... Voor je het nog niet wist, betekent cohesie 'samenhang' en als het aan iets in de Final Cut niet ontbreekt dan is het wel aan diezelfde samenhang; het trauma van zijn overleden vader wordt verder uitgediept (vervolg op The Wall) en gerelateerd aan de dan actuele Falklandoorlog en de dreiging van een atoomoorlog.

Waar ik het met je eens bent, is het feit dat dit door de overige bandleden door de strot is gegoten en wordt dit eigenlijk ook gezien als Waters eerste solo-album. Daarbij is de (door jou genoemde) passie wel degelijk bij Waters aanwezig, want het was 'zijn' projectje.

Persoonlijk is alles wat daarna onder Floyd is uitgebracht meer en meer commercieel geworden. Iets dat ik nou weer niet echt kan waarderen in vergelijking met toppers als WYWH, Meddle en Animals.

Ik waardeer je mening. Wat ik niet kan waarderen is de cynische ondertoon van het eerste deel van je betoog.

ik dacht dat er op het album stond (heb ikzelf niet) dat dit Waters werk was en uitgevoerd door PF. En by the way zijn nummers als 'the Flechter Memorial Home' en 'Not Now John' wel heerlijke nummers(!), zonder cohensie weliswaar maar wel cool !

Roger Waters' Ca Ira (one-off performance for War Child)
05/05 Den Haag, World Forum Convention Center

moet niet gekker worden...

ik geloofde het eerst ook niet en het is ook niet zo. Volgens mij zijn het een paar nederlandse artiesten die het van Waters mogen uitvoeren.
hier een quote van: http://www.terlien.nl/frank...

aha je had het dus al gevonden

Tja de info die jij brengt is wel vollediger als de concertpagina van DPRP waarbij het dus kijkt alsof Waters er zelf ook bij is...

Bij Pink Floyd - The Final Cut (1983):


Rudiger, dat je dit album héél goed vind, ok, dat begrijp ik best, smaken verschillen nu eenmaal.

maar ik kan je uitspraak "alles voor Meddle is absolute bagger van de bovenste plank" totaal niet appreciëren, en absoluut niet begrijpen.

De platen met Syd Barrett waren meesterlijk, en die verdere beginjaren waar Gilmour al de geestelijk onevenwichtige Barrett verving zijn ook een toonbeeld van inspirtatievolle muziek die zijn gelijke niet kent.
Wàt is er mis met The piper at The Gates of Dawn, A Saucerfull of Secrets, Ummagumma, More, Atom Heart Mother ?

Ik zou het niet weten.

Wàt ik wel weet is dat uitdrukkingen als "PURE BAGGER" nogal gratuit en goedkoop in de mond genomen worden en getuigen van weinig respect voor de betreffende artiesten.

Je zou respectvoller kunnen zeggen "dat is mijn ding niet, dat is niet mijn kopje thee", dat komt iets verstandiger en genuanceerder over dan het steeds maar over BAGGER te hebben, bij uitstek het lelijkste woord in de Nederlandse taal, als je mijn bescheiden mening vraagt.
En een uitspraak die jij bij uitstek nogal makkelijk in de mond neemt.
Laat dat alsjeblieft een beetje, wil je!

Ik vind dat je af en toe behoorlijk de bal misslaat, maar dat zij dan maar zo, eenieder heeft een specifieke smaak, en niet ieders smaak is daarom de mijne, maar om zulke categorieke negatief geladen veroordelingen uit te spreken als jij vaak doet, daar maak je echt geen vrienden mee, geloof me.

En nu vraag ik beleefd om die rotuitdrukkingen waar het woord BAGGER in komt asjeblief achterwege te laten, niemand is met zulke categorieke uitspraken gediend.

Er staat duidelijk dat IIIIKKKKK dat vind , dan hoeft een ander het nog niet te vinden .


Kijk deze cd`s heb ik allemaal in mijn bezit en wat er mis mee is , is mijns inziens de heer Barrett .
Ik ben nou eenmaal niet gecharmeerd van PF met Barrett , maar meer van PF met Gilmour .
Ik denk dat als Barrett erbij was gebleven dat PF nooit het niveau had gehaald als wat ze als band zijn geworden .

Beste Rudiger,
volgens mij is vanaf "Ummagumma" David Gilmour bij de band gekomen.

@ Rudiger; je reageert wel een beetje naast de kwestie, mij gaat het er niet om welke bandsamenstelling van PF je voorkeur geniet, maar de manier waarop je nogal makkelijk het woord bagger in de mond neemt als iets je muzikaal niet zo zint. Dat is alles, no hard feelings, meer wou en wil ik daar niet over zeggen.
Natuurlijk mag je dit album erg goed vinden, waarom niet,
En natuurlijk is het je recht om Pink Floyd ten tijde van Barrett minder interessant te vinden, maar meteen over alles wat je maar niets vindt zeggen dat het bagger van de bovenste plank is, vind ik er redelijk over, dat is alles, en nu hou ik er mijn mond over, ik lijk vandaag toch al te gauw op zere teentjes te trappen.

Geniet van deze muziek, hoor Ruud!

Nee hoor bij het album A Saucerful of Secrets al,want op dat album doet Barrett al bijna niet meer mee,ik geloof op nog slechts 2 nummers.

Dat is helemaal correct, ricardo, Barrett was geestelijk al veel te ver weg om nog echt een bijdrage die naam waardig te leveren aan A Saucerful of Secrets.

Er bestaan zelfs wat zwart-wit foto's van de 5-koppige band, dus toen Barrett nog niet officieel was ontslagen door zijn collega's en Gilmour de band al kwam "versterken", dus toen die nog niet officieel was toegetreden.

Dus Rudiger; Gilmour zit er al redelijk lang in hoor!

En nu stop ik met posts bij dit album, dat toch nooit mijn favoriete PF album zal worden, ik heb hier al genoeg energie en tijd ingestoken.

op naar ANIMALS!

Dat wist ik nog niet, bedankt

Ok, top. Zelf heb ik de correcte sleeve inmiddels thuis mogen ontvangen...

Ik begin deze groep steeds meer te waarderen als de Beste Band Ooit! de Heruitvinders van het begrip Muziek! Een aantal LP's van ze heb ik in mijn bezit, maar nog lamg niet genoeg, naar mijn smaak!

Tony Wilson vergeleek destijds de wens van Barney, Hooky en Steve van Joy Division om na de zelfmoord van Ian Curtis verder te gaan (als New Order) met het moment waarop Syd Barrett noodgedwongen de band moest verlaten. Nou, OK, de muziek werd een stuk experimenteler onder leiding van Roger Waters, en New Order is ook haast al nie tmeer te vergelijken met Joy Division, dus misschien hebben de formaties wel overeenkomsten met elkaar.

Echter, ook verschillen; New Order is wel gaaf, maar toch een stuk minder dan Joy Division (vind ik). En het niveau van Pink Floyd is alleen maar gestegen, hoewel ik de periode Barrett ook zeker weet te waarderen ! Barrett solo is ook mooi, hoewel in combinatie met Pink Floyd de muziek alleen maar mooier wordt (maar ja, dat is dan ook niet solo meer, hè ?).

Anyway, dit wilde ik effe kwijt.

Leuk, ik kan me herinneren dat we het op Moviemeter ook al een keer zo roerend met elkaar eens zijn geweest! (Carnivale)...

Bij Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987):


En wat als je, zoals ik, je niet rekent tot 1 van deze kampen? Ik behoor maar tot 1 kamp en dat is van de goede muziek en met of zonder Waters is er verdomd goede muziek onder de vlag van Pink Floyd verschenen. Net zo goed als dat Waters zonder PF verrekt mooie platen heeft afgeleverd.

Dan zijn er drie kampen:

1. Geen gezeur.
2. Wij willen Waters.
3. Wij wllen Gilmour.

Nou geef mij idd Waters maar voor wat betreft de inhoud, maar Gilmour blijft toch onmiskenbaar de authentieke muzikale smaakmaker. Waters komt solo wel overtuigender over maar maakt dan ook gebruik van 1ste klas sessiemuzikanten die zijn diepgravende thema's toch ook heel goed vormgeven. Er zijn wel meer kampen op te noemen. Wij willen PF met Syd Barrett, Wij willen PF met Waters, Wij willen PF zonder Waters, Wij willen Waters solo, wij willen Gilmour solo....

Ik prefereer toch echt de Floyd MET Waters en MET Gilmour.Waneer ze solo gaan ontbreekt er toch echt iets vind ik met zowel Waters als Gilmour.De muziek die van de hand van die beide artiesten gekomen is vind ik ronduit geniaal.Ik ben niet een fan van echt een artiest of een band,maar als ik wel ergens fan van zou zijn dan zou het zeker PF zijn,en dan vooral de albums vanaf Meddle tot en met The Wall.Ik mis op deze plaat dan ook de diepgang van Waters,maar muzikaal gezien vind ik dit toch een verdomd goed album en daar heb ik zeker 4**** voor over.

Volledig met ricardo eens. Het liefst hoor ik zowel de heren Gilmour als Waters (als Wright, niet te vergeten) in een perfecte balans, zoals op The Dark Side of the Moon. Dit album en met name The Division Bell zijn erg sterk, van Waters hand vind ik Animals en Amused to Death erg sterk (er van uitgaande dat vanaf Animals de Waters-periode is begonnen). Toch kan geen van die albums op tegen het eerder genoemde Dark Side of the Moon of Wish You Were Here.

Het jammere is wel dat het na Wish You Were Here zo verkeerd is gelopen, of zou het daarvoor al niet goed hebben gezeten tussen Gilmour en Waters. Het geeft me wel te denken nu.... Of is het zo dat Waters eenzijdig de stekker er uit trok, terwijl de andere er anders over dachten?

Ik heb begrepen dat de banden tussen Waters en Gilmour eigenlijk altijd wel goed zijn geweest tot het moment waarop Richard Wright ontslagen werd. Pas toen zijn de spanningen echt binnen de band gekomen, alhoewel er af en toe al rare zaken speelden (zoals het legendarische optreden waarbij Waters het publiek vertelde hun klep te moeten houden tijdens een uitvoering van Pigs on the Wing).

Het blijft toch triest als je die laatste berichten lees hier. Dat twee volwassen mannen het niet eens kunnen worden of tenminste tot een schikking kunnen komen. Zou een track als The Dogs of War in dit geval een cryptische verwijzing zijn???

Dat weet ik niet. Ik weet wel dat What do you want from me? op The Division Bell zo ongeveer direct aan Waters gericht is.

What do you want from me? is een afrekening met Roger Waters.

Ik had dit juist bij een track als Lost for Words en vooral bij de regel:

But they tell me to please go fuck myself.

Zodra deze gezongen is voel ik min of meer een mes in me rug van een strijd die nog gaande is.

Volgens mij zitten er meerdere verwijzingen op The Division Bell naar meerdere bandleden van Pink Floyd. Het zou me zelfs niet verbazen als het thema van dat album gericht is op de geschiedenise van Floyd en de relatie tussen de bandleden. Neem Poles Apart: dit vertelt in het eerste couplet hoe Gilmour tegenover Syd Barrett stond (positief overigens) en in het tweede hoe hij met Waters verschilt.

Bij Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973):

Super goed album dit natuurlijk van PF,maar ik draai albums als Wish You Were Here,Animals,The Wall en The Final Cut toch veel vaker dan deze all time klassieker van Pink Floyd.Hoe zou dat nou toch kunnen.

hmm, misschien meer in de avond?

eigenlijk vind ik alles wat ik van Pink Floyd heb (de 'grote' drie) het beste op de late avond..