De grote 3? Volgens mij is er wel sprake van de grote 5.En voor mij de grote 6 met the Final Cut erbij .

Waarom vergeet iedereen hun sublieme debuut album? Minstens evenwaardig aan albums zoals The Wall of Animals, misschien zelfs beter. Alleen DSoTM en WYWH overtreffen Piper.

Minstens evenwaardig?Gelijkwaardig bedoel je zeker.Alle Pink Floyd albums overtreffen Piper,op het Ummagumma studio album na dan.Ook de 2 watersloze studio albums uit 1987 en uit 1994 overtreffen Piper mijns inziens moeiteloos.Piper is gewoon overgewaardeerde rommel zowel textueel als muzikaal gezien in mijn opinie.

Dan kom je inderdaad aan drie... Piper, WYWH en Animals.

In dat geval zou ik Animals willen ruilen voor A Saucerful of Secrets, want ik vind de eerste genoemde niet echt beestachtig goed. Een schotel met geheimen bevalt mij een stuk beter.

wat mij betreft zijn deze allemaal "groot"....

Men vergeet hier precies The Wall...

Als je het over de grote drie zou hebben, zou ik zelf Piper at the Gates of Dawn, Dark Side of the Moon en Animals willen noemen. Niet omdat ik dit nou de beste platen vind, maar meer omdat je wel met drie compleet verschillende stijlen hebt: vrolijke psychedelische rock, atmospherische luchtige progressieve rock en juist rauwe, obscure art rock.

Dat The Wall vergeten wordt, vind ik niet heel vreemd eigenlijk. Het is misschien een van de bekendste werken van Pink Floyd, maar het wordt lang niet altijd als de beste genoemd. Daarnaast ligt het wat betreft stijl nogal in het verlengde van Animals.

met de grote drie bedoelde ik The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en Animals. waarom die drie? omdat ze na elkaar uitkwamen. dus drie geniale album achter elkaar, er zijn maar weinig bands die dat kunnen zeggen

Mijn top drie zou er als volgt uitzien:

01 Wish You Were Here
02 The Dark Side of the Moon
03 Atom Heart Mother

Rush heeft er zelfs zeven op rij

Ze klinken dan ook alle 7 precies hetzelfde....

Ja, voor het ongeoefende oor wel.

Wellicht 10 stereo-installaties in huis halen en alles tegelijk afspelen in het kader van zoek de verschillen. En daar dan een stukje over schrijven op de MusicMeter. Ik zit er al klaar voor.

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):

Ik zie dat er op de toplijst van Music Meter in de toptien maar liefst drie albums van Pink Floyd voorkomen. Geen van Dylan, The Beatles pas op 15......
Ook eens even gekeken naar de leeftijden van een aantal mensen die Floyd 5 sterren geven. Er zitten opmerkelijk veel bij die ten tijde van Wish you were here nog op de kleuterschool zaten of nog in de pijplijn.
Als ik nou zeg dat ik 20 was toen Dark side of the moon uitkwam en toen nogal teleurgesteld was. En later met Wish you were here wederom een teleurstelling.....
De reden was dit ik, en velen met mij, vonden dat de echte Floyd die van UmmaGumma was, en Meddle. Die albums werden grijs gedraaid en beschouwd als psychedelische underground. En daarna leek Dark side of the moon ons een schaamteloze knieval voor de commercie. En dat was het ook, bleek later, want het werd zoveel keer platina en de Floyd ging zich ontwikkelen tot de eerste stadionact.
Niet dat Wish you were here en Dark side nou slechte albums zijn, maar toptien-albums......nee, niet voor mij. Pink Floyd was hip in de tijd dat ze nieuw waren en vernieuwend vooral, maar in de jaren 70 toch al snel een tamelijk ingeburgerde act met vrij lange,slepende nummers, goed gespeeld, maar niet meer bijzonder interessant voor wie van vernieuwende pop of rock hield. Die ging toch meer naar Zappa,Captain Beefheart, Van der Graaf Generator en dat soort "alternatieve""bands.

Verbazingwekkend dus dat "jongeren""van nu massaal Pink Floyd in de toptien zetten, en dan niet de undergroundalbums uit de 60's maar die voor het grote publiek uit de 70's

Ik persoonlijk ben al vele jaren helemaal uitgeluisterd naar deze band. Er is zoveel leukere en pakkender muziek gemaakt sindsdien dat ik niet meer geboeid kan worden door Pink Floyd en veel van hun tijdgenoten trouwens.

Mijn favoriet is eigenlijk wel the piper at the gates of dawn die wat meer als underground kan gezien worden maar ja , de stadionact pink floyd is nu eenmaal makkelijker te vinden dan de vroegere versie waardoor we er ook sneller bij terechtkomen.

Ik vind dat je het nogal extreem stelt. Commerciële knieval? kom nou. Bij 'Dark Side of the Moon' komt het experiment in haar vorm tot goede songs en één grootse ervaring. Daarvoor waren sommige Floyd tracks meer soundscapes in plaats van songs. Niets mis mee, integendeel want ik mag dat gefreak af en toe graag horen, maar bij DSOTM ging de songkwaliteit hand in hand met het concept en dat sprak meerdere mensen aan. Dat heeft niks met vallen voor de commercie te maken. Sterker nog, na het succes van DSOTM overwoog Pink Floyd een album op te nemen met alle huismaterialen in plaats van muziekinstrumenten.

Ik begrijp overigens wel dat je zegt dat je het uitgeluisterd bent. Dat gevaar ligt bij mij ook op de loer en daarom probeer ik Pink Floyd mondjesmaat te consumeren.

Helemaal mee eens. Niet te vaak beluisteren. Een keer in een halfjaar is voor mij (ruim) voldoende, wat overigens niet wegneemt dat ik dan ook echt geniet.

Ik vind juist dat ze een natuurlijke groei hebben doorgemaakt.dat ze daarbij wat toegankelijker zijn gaan klinken is niet vreemd.Het was voor de groep ook een volslagen verassing dat DSOTM zo enorm aansloeg.Animals en The Wall zijn trouwens helemaal niet zo toegankelijk.Roger Waters werd trouwens behoorlijk pissed off dat ie opmerkte tijdens het live spelen van eerst genoemde plaat,dat het chaotisch was in de zaal.''Ze komen alleen maar om bier te zuipen en luisteren niet'' is een bekende quote van hem.Het bekende spuw incident komt uit diezelfde tour.Toegankelijker worden ze na het vertrek van Waters.De spanning is dan grotendeels verwenen uit hun muziek.

Ik zei dat ik uitgeluisterd ben naar PF, maar bedoel daarmee niet dat het slecht zou zijn. Maar sommige muziek hoort erg sterk bij een bepaalde tijd en een periode in het leven. Ik hield in de 70's wel van psychedelische sfeertjes. Dat heb ik nu niet meer. Ik spreek natuurlijk als een ouwe lul en ik vind het fantastisch dat jongere muziekliefhebbers van 13 tot 30 Pink Floyd nu ontdekken en er de schoonheid in horen. Maar bij mij lijkt het wel uitgewerkt intussen.
Dat ik dat bij Floyd wel heb en niet bij Dylan of The Beatles zegt toch iets over de muziek van Pink Floyd vergeleken bij die laatsten.
Shine on you crazy diamond werd laatst gedraaid op Classic FM en ik betrapte me zelf toen op de gedachte: ooh jee, nu krijgen we die weer een kwartier lang. Misschien is dat het: te weinig pakkend toch om het altijd te blijven koesteren.

Misschien heb je te veel haast in je "donder" zitten waardoor je geen rust meer hebt om na lange stukken muziek te luisteren. Daarom mijn advies: plan voor jezelf een avond waarop je dergelijke lange tracks ga draaien en daardoor de magie terug vindt van bijvoorbeeld Shine On You Crazy Diamond. Dit gaat in het begin wellicht moeizaam, maar zet wel even door, want wie weet.......?

Bertus,ik begrijp wel wat je bedoeld.Tot een jaar of 6 terug luisterde ik veel naar symfonische rock met de daarbij horende lange stukken.tegenwoordig luister ik veel meer naar kortere stukken(meer gitaarrock) die alles in een paar minuten kunnen zeggen.Naar veel symfo luister ik ook niet meer.Pink Floyd blijft me wel bekoren.Het is geen gefreak met de ene tempowisseling naar de andere,maar het draait puur om de magie en de sfeer.En dan draai ik me hand niet om voor een minuutje of 21 Echoes.Heerlijk!

Bij Pink Floyd - The Wall (1979):



Nou, ik ben eerlijk gezegd blij dat bij dit concept-album Waters de vrije hand had gekregen. Mischien kregen we anders wel een nietszeggende album als bijvoorbeeld The Division Bell, On a Island..Bij Waters wordt ik wat meer geprikkeld zeg maar. Gilmour schrijft niet zulke spannende composities.

Dan vind je waarschijnlijk the Final Cut een nog beter album van PF want daar heeft Waters nog meer de overhand in dan op dit album.

@DonDijk: Maar wat als er meer balans was geweest tussen Waters en Gilmour, zoals bijvoorbeeld op Wish You Were Here, hoe zou The Wall dan hebben geklonken?

Anders.. Vandaar dat ik The Wall mischien net wat meer prefereer boven Wish You Were Here. Ach, het is maar net waar je voorkeur naar uit gaat toch?

Ach alle albums vanaf Meddle tot en met The Wall is eigenlijk 1 PF hoogtepunt geweest.De rest van hun materiaal is ook erg goed,maar net wat minder dan die 5 topalbums van PF op rij vind ik.En hoe je het ook went of keert,dit album The Wall is natuurlijk een mijlpaal in de historie van de rockmuziek geweest.

en ik denk dat als waters niet de overhand gehad zou hebben we een vrij middelmatig floyd album zouden hebben gehad, maar je weet het nooit

laat de inbreng van waters eens weg op deze plaat en je houd verdomd weinig over, ruimte die floyd niet op d emanier zou hebben kunnen ingevuld als dat nu gedaan is door waters

Bij Pink Floyd - The Final Cut (1983):


Inderdaad, misschien niet het juiste woord. Blijft wel staan dat ik liever zijn stem hoor dan het gelikte van Gilmour (kwestie van smaak natuurlijk).
Vooral bij dit album (The Final Cut) wordt met nadruk gespeeld op emotie en dat is erg fijn. Je moet er inderdaad wel voor in de stemming zijn. "Division Bell mooi Floyd album"? ...uhm, ook kwestie van smaak