menu
zoeken in:
avatar van Roxy6
Voor een -groot- deel blijft het natuurlijk gissen. Twee van de hoofdrolspelers in dit splitsing drama leven niet meer en kunnen nu, na vele jaren geen nieuw licht meer laten schijnen op deze kwestie.

Daarbij is het ook altijd moeilijk -onmogelijk- om de gedachten van iemand te analyseren, we kunnen niet in de hoofden kijken. En ook hier blijkt weer dat mensen onder alle omstandigheden hun eigen agenda hebben en die wordt bepaald door intenties en motieven.

Ik kan mij nog wel goed herinneren dat in de vroege jaren zeventig er tal van artikelen verschenen over John en Yoko, waaruit ik een behoorlijk verknipt beeld van haar kreeg. Bijvoorbeeld over art-tentoonstellingen van haar, in de ruimte hing een grote loep, en wie daar doorheen kee, zag een vergrote vlieg dood op de muur. Dat soort kunst (omdat het moet) dus.....

Lennon stond duidelijk volledig onder haar invloed. Want let''s face it, het was toch wel behoorlijk weird dat zij daar zo lang en zo vaak zat. En ook al bemoeide zij zich niet met het productieproces, zo'n dwingende aanwezigheid op zich is al behoorlijk sturend...

Binnenkort ga ik mij weer verder laven aan de Jackson doc.

avatar van pmac
Als je de Get back docu hebt gezien valt het me mee dat Yoko het nog zo lang uitgehouden heeft met de Beatles.

avatar van pmac
Even serieus,
De rol van Yoko in de docu valt me mee. Maar wat we niet zien maar wel inmiddels weten is dat zij tijdens de verzoeningsmeeting met George, in Ringo's huis, het woord voerde namens John. Hoe moet dat aangevoeld hebben voor de overigen? In die zin gedroeg John zich destijds als een nat ei.
De beelden van Paul in Twickenham die zijn tranen moet bedwingen omdat hij realiseert dat het wel eens over zou kunnen zijn, waren aandoenlijk.
De beelden dat Heather opkijkt als Yoko in de microphone gaat krijsen en haar vervolgens nadoet zijn dan weer hilarisch.
Er valt veel over die 8 uur durende tv trip te vertellen. Ik heb er van genoten. Voor mij is het nog steeds zo dat de Naked versie meer eer doet aan het oorspronkelijke idee dan deze Phil Spector versie.

avatar van devel-hunt
En het einde van The Beatles, het was niet alleen Yoko, het waren ook zakelijke meningsverschillen, John, George en Ringo wilde gemanaged worden door Allen Klein en Paul door Lee Eastman, hij vertrouwde klein voor geen meter wat later de waarheid bleek, muzikale meningsverschillen, John en George haatte nummers als obladi oblada of Maxwell Silver Hammer, vooral dat laatste nummer, maar McCartney dreef zijn zin gewoon door, terwijl dat in vroegere tijden ondenkbaar was, de verstikkende dominantie van McCartney die zichzelf steeds meer superieur ging wanen, de verslaving en desinteresse van Lennon en het opstandige zoon complex van Harrison die meer ruimte wilde binnen de groep, er was geen management meer waardoor de band stuurloos was etc. Het eindige in de rechtszaak, Paul tegen de rest, tussen Paul en Yoko is het nooit goed geweest en gekomen, ze zijn elkaar gaan tolereren, Yoko was niet welkom op de herdenkingsdienst voor Linda McCartney terwijl de Starr en Harrison families ruimschoots aanwezig waren en George nog een gedicht voordroeg, dat zegt genoeg John Self

avatar van John Self
Wat zegt genoeg?

avatar van devel-hunt
Hoe de onderlinge verstandhoudingen in het echt waren.

avatar van John Self
Pmac, eens, dat zijn mooie momenten. Ik vond de bloempotopname ook sterk. Want het liet zien hoe intimiderend de aanwezigheid van de microfoons en camera's was. Hier hoorde je John en Paul een echt gesprek voeren. En ook hoe serieus John ineens was in tegenstelling tot die half aanwezige man in het begin van de opnamen. Of die clown toen Preston de boel kwam opporren.

avatar van John Self
Develhunt, klopt, maar dat bedoelde ik niet met die reactie. Het ging om twee dingen waar vooral George debet aan was. Het verhaal dat Yoko de oorzaak van de split was en dat hij de kans niet kreeg om zijn nummers te brengen.
Ik zag toevallig gisteravond zijn tenenkrommende optreden in de Dick Cavettshow. Waar hij het weer niet kon laten Yoko en John belachelijk te maken. Zelfs na zoveel jaar. De man leed aan een totaal gebrek aan karakter en zelfvertrouwen door de schuld altijd bij anderen te leggen.

Het moge inmiddels duidelijk zijn, Harrison is voor mij door deze docu enorm door de mand gevallen. Ik heb waarschijnlijk altijd een te geromantiseerd beeld van hem gehad. In tegenstelling tot Yoko, die ik vroeger ook zag als het kwade genius. Maar nu, ondanks haar vreemde gedrag, juist meer ben gaan zien als slachtoffer van de door Harrison gecreëerde mythe. Het klinkt misschien wat overdreven maar zelfs als het slachtoffer van xenofobie en vrouwenhaat.

avatar van devel-hunt
John Self een beetje geobserveerd door Harrison ben je wel, de Dick Cavett show, ik ken het fragment dat hij opstaat omdat de host zegt dat Yoko vorige week nog in die stoel zat, dat moet je met een knipoog nemen, het is een onschuldig geintje, niet meer en niet minder, bovendien zijn zowel Lennon als Harrison al niet meer onder ons, McCartney is volgend jaar 80, Starr 82 en loopt Yoko tegen de 90. De Beatles kinderen zijn inmiddels vele malen ouder dan hun vaders ten tijde van Let it be, Julian loopt tegen de 60, niemand, en zeker The Beatles zelf, had verwacht dat er 52 na data nog zoveel analyses en zo ontzettend veel belangstelling voor de band zou zijn, een groep die zelfs als alle leden dadelijk niet meer onder ons zijn gewoon doorgaan zonder de leden zelf,The Beatles is een op zichzelf staand ding geworden.
En daar wil ik het bij laten

avatar van John Self
Devel Hunt, nog even. Geobsedeerd is het niet, het valt me tegen. Ik vind dat zulke dingen gezegd mogen worden of hij nu leeft of niet. Hij heeft zijn verdienste gehad, maakte aardige muziek. Maar kan niet in de schaduw staan van zijn twee kompanen.

avatar van pmac
George is in zijn post beatlesperiode altijd een beetje grumpy geweest over zijn Beatlesverleden. Zelfs tijdens de Anthology periode kon hij nog mopperig zijn.
Hij had echt wel de kans om bijvoorbeeld All things must pass uit te werken tijdens de Get back sessies maar mijn indruk is nu na het zien van de docu, dat hij het wilde bewaren voor zijn soloplaat waar al over gepraat werd.
In het vroege voorjaar van 70 praat hij overigens over de Beatles alsof er niets aan de hand is maar na de definitieve klap in april schijnt elke bassist beter te bevallen als McCartney. Zijn driedubbelaar die er op volgt lijkt ergens ook een bewijsdrift te zijn (kijk mij eens... drie!) maar dat is een ander verhaal. Het is niet om George te bashen maar hij is ook geen slachtoffer of heilige.
Hoe dan ook heeft deze fantastische documentaire een prachtig genuanceerd beeld gegeven hoe het er werkelijk aan toe ging. Na 50 jaar mogen de geschiedenisboeken aangepast worden. Het gaat over muziek en over een unieke vriendschap waarbij de barsten onvermijdelijk zichtbaar worden. We mogen McCartney dankbaar zijn dat hij er iets van probeerde te maken is mijn conclusie.

avatar van teus
Ik denk dat ik docu niet meer persé hoeft te
zien...omdat hier alles in details al is beschreven, en door verschillende schrijvers
Wanneer komt het boek uit ,?

avatar van teus
geplaatst:
teus schreef:
Ik denk dat ik docu niet meer persé hoeft te
zien...omdat hier alles in details al is beschreven, en door verschillende schrijvers
Wanneer komt het boek uit ,?

Update na ruim een half jaar
Gezien op Disney +...hier en daar best interessant
Maar ben wel van mening...die 3x3 delen
Zijn vrij langdradig, veel dom geouwehoer
Vooral door Lennon die ik op een gegeven
Moment knap irritant vond ,komt wss dat zijn invloed steeds minder werd en die van McCartney steeds groter werd
Hoogtepunt vond ik dat dochter McCartney
Dat Yoko gebler en idiote gekrijs probeert na te doen
Maar fff serieus...i.m.o het kon makkelijk in een 3 uur montage... kijkt ook wat plezieriger weg
Nu is het een hele onnodige lange zit.. waarbij je aandacht nog al es gaat verslappen

avatar van MarkS73
geplaatst:
Ik heb er met een hoop plezier naar gekeken toen hij uitkwam. Als je een beetje op de hoogte bent van de omstandigheden destijds, de albums kent en geïnteresseerd bent in hoe de songs tot stand kwamen is het een geweldige documentaire, het is net alsof je bij ze in de studio zit. Mijn vriendin zat zit ook te ergeren op de bank, het is dus inderdaad niet voor iedereen...:)

avatar van teus
geplaatst:
MarkS73 schreef:
Als je een beetje op de hoogte bent van de omstandigheden destijds, de albums kent en geïnteresseerd bent in hoe de songs tot stand kwamen i

Daar ligt het bij mij dus niet aan
En wat die albums betreft die kan ik wel dromen, ik luister ze daarom haast nooit meer
Al is het interessant of niet het kan gewoon in 3uur film
Ik ken mensen die zijn halverwege afgehaakt ,het is voor hun ook te lang
Voor een heel groot Beatle fan wss niet

avatar van teus
Bij The Beatles - Rubber Soul:

Het is misschien vloeken in de kerk maar ik vind the beatles maar een middelmatige band. Ik heb nooit gezien waarom sommige hen als goden zien.
Zo ook dit album, ze maken voor mij gewoon simpele popliedjes.
Ze hebben natuurlijk wel een grote invloed gehad op andere bands, dat ontken ik zeker niet
Norwegian wood is dan nog wel een redelijk nummer die ik kan waarderen.
Srry beatles fans

Beatles worden idd als goden geprezen
Het zelfde geld voor bv Elvis /Morrison/Lennon en bv ook Hazes ik vind die gedachte erg triest en overtrokken, vele hebben nog niet door dat
het gewoon mensen zijn zoals jij en ik die ook poepen en pissen en doodgaan
alleen met uitzondering ze hebben een muzikale gave...maar dat maakt de Beatles vergeleken met.andere bands nog geen wereldwonder


We hebben gewoon geluk gehad.... ...aldus John Lennon

avatar van heartofsoul
De meeste mensen leiden een middelmatig bestaan, en hebben behoefte aan helden om te vereren. Sporthelden, muziekhelden, filmhelden, inspirirende rolmodellen zoals bijvoorbeeld politieke leiders.
Maar al deze zogenaamde 'helden' hebben uiteraard hun schaduwkant. Dus: geniet van de muziek die muzikaal begaafde mensen voortbrengen, maar hang er ook weer niet te veel aan op. Misschien ben ik saai, maar ik heb zelf nooit plaatjes van muzikale helden, of andere belangrijke figuren boven mijn bed gehangen.

Duco van Deugen
Als we dan toch zo openhartig aan het praten zijn: Ik ben al iets ouder en kende The Beatles al vanaf circa 1960. Mijn zuster (7 jaar ouder) had een portable radio van Philips waarmee wij op zondagavond naar Radio Luxemburg luisterden. Hun hitparade werd gedomineerd door artiesten zoals Cliff Richard, Gene Pitney, Neil Sedaka, en niet te vergeten Elvis Presley. Af en toe was er echter ook een nummer van The Beatles te horen, soms aangekondigd als Tony Sheridan & The Beatles.
Klinkt opschepperig, maar was voor ons eigenlijk geen verrassing toen die band in 1962/1963 doorbrak in het VK en in de EU (toen nog EEG).

Ik kan alleen voor mijzelf spreken, maar in mijn geval hebben die gasten de wereld van de populaire muziek op z'n kop gezet. Trouwens, niet alleen op muziekgebied, maar ook op het gebied van mode, haardracht, verhoudingen tussen jonge en oudere generaties enz.
Zo'n fenomeen komt maar eens in de honderd of tweehonderd jaar. Idem voor een gigant als Elvis of Johan Cruyff. Als de huidige generaties dat niet weten of begrijpen, mogen wij dat gebrek onszelf ook aanrekenen. Blijkbaar is die kennis dan niet goed - of onvoldoende - doorgegeven...

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
Wat onderling gekissebis verwijderd

Gast
geplaatst: vandaag om 19:41 uur

geplaatst: vandaag om 19:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.