Just Like Heaven, hoe mensen zo een prachtig popnummer lelijk kunnen vinden gaat er niet in bij mij. Dit is de popperfectie nabij, zoals wel meer nummers op Kiss Me (x3). Er staan zoveel pareltjes op dat album, het behoort qua sound tot hun interessanter werk.
Ik heb eens zelf een cd'tje gebrand met de beste nummers van Kiss me, 2 nummers van JW, een nummer van The Top en nog een tweetal nummers van Wish + een aantal songs van hun verzameling b-sides ( oa Twilight Garden, nog zo een prachtnummer ).
Ik kom dan tot de conclusie dat ik geen enkele band ken die meer topsongs heeft dan The Cure.
Maar die nieuwe single valt me, zoals verwacht, terug tegen. Waar is de sfeer van weleer gebleven? Bovendien forceert Smith alweer zijn stem, en laat dat nu net The Cure-kant zijn waar ik een hekel aan heb.

Ach laat Robert nu maar stoppen! En het stokje verder geven aan jonge getalenteerde bands die minstens net zo goed zijn als The Cure van weleer ooit was. Dit soort geforceerde probeersels van een man die bijna vijftig is, hoezeer ik het waardeer dat hij nog steeds muziek maakt en geweldige live optredens geeft, is in mijn ogen en oren toch een beetje ongeloofwaardig. Maar vooral The Cure van mijn jeugd(1983) onwaardig! Nooit zal ik dat concert van 1984 vergeten toen The Cure met hun Pornography tour schitterde Na Pornography heeft The Cure zichzelf nooit meer overtroffen met enige uitzondering van Disintegration waar prachtige nummers op staan!

Mja laten we nooit vergeten wie en wat The Cure ooit was! Een band die zoveel invloed heeft gehad op veel nu-wave bands. Ookal lijk ik misschien wel erg kritisch. The Cure(samen met Joy Division) was eigenlijk destijds mijn eerste kennismaking met New/Dark Wave en zoals het later zou gaan heten:Goth! Ik draag die "oude" The Cure dan ook op handen. Maar het doet me ook weer een beetje pijn Robert Smith nu zo te zien! Echt wat mij betreft kan hij er beter mee stoppen voordat zijn erfenis bijna lachwekkend wordt!

Ach, laten we er maar vanuit gaan dat hij er nog plezier in heeft en dat is het belangrijkst.

Daar heb je ook weer gelijk in. Misschien moet Robert gewoon eens naar de kapper en zijn make up afdoen. (hahaha) Nee wie ben ik om te zeggen dat hij moet stoppen. Ik heb zelfs het gevoel dat hij nu lekkerder in zijn vel zit dan ooit tevoren. Blijkt ook uit interviews die hij geeft. Maar soms denk ik wel eens jeetje! kan hij er niet beter mee stoppen? Hij wordt zo oud!

Er blijft toch publiek voor. Alleen de oude garde valt hier en daar wat weg. Maar The Cure heeft denk ik ook zo'n vaste groep met volgelingen die alles toch wel koopt, al is het maar om de verzameling compleet te houden. Ik heb dat op een gegeven moment zelf los gelaten, vond het zonde om cd's te kopen die ik toch nauwelijks draaide.

Na Wild Shoot Things heb ik ook geen plaat meer aangeschaft, totdat ik ergens die titelloze plaat tegenkwam voor 10 euro.. die heb ik toch maar gekocht omdat ik toch nog heel vaak oud werk van ze opzette. Nou is die plaat in de verte geen Disintegration natuurlijk, maar er staan toch echt wel wat aardige nummers op en zeker niet allemaal zoetsappig of geforceerd. Dus om ze nu helemaal af te schrijven vind ik een beetje ver gaan. Mensen als Morrissey of Nick Cave gaan toch ook nog steeds door terwijl ze ook vijftig zijn? Zo oud is dat niet als je het met die rolstoelbejaarden van Rolling Stones vergelijkt.

Het zou alleen goed zijn als Robert zich gewoon weer eens liet gaan in de ouderwetse psychedelische zin van Like Cuckatoo's of dat soort nummers, donker en vreemd. En daar dan wel stukken meer van als liefdesliedjes zoals deze Only One, dat inderdaad toch wat makjes is.

Tja, de magie is gewoon weg. Het mag wreed klinken, maar zoals het met Joy Division is gelopen levert wel op dat er maar 2 studio-albums zijn afgeleverd waardoor je nooit zoals bij The Cure het geval lijkt te zijn, een beetje langzaam verdwijnt in de grijze massa. Als R.S. na Disintegration van het podium was verdwenen had het beter geweest voor zijn imago en was The Cure voor eeuwig geroemd. Nu zijn ze een erfenis aan het opbouwen die het gemiddelde toch wel wat omlaag haalt. Maar hoe dan ook heb ik respect voor artiesten die gewoon lekker doorgaan met waar ze zin in hebben. Tegelijkertijd ben ik bijvoorbeeld blij dat Mark Hollis na Spirit of Eden, Laughing Stock en een solo-album van het toneel is verdwenen. Mogelijk had hij zichzelf ook alleen maar herhaald, nu is hij een legende, althans, in mijn ogen wel.

Ik koester de meesterwerken er niet minder om hoor. Maar het is inderdaad wel een neergaande lijn sinds Disintegration. Robert lijkt zichzelf niet opnieuw te kunnen uitvinden of de sprankel van weleer te kunnen inblazen, misschien zou hij beter wat meer zeggenschap door de andere bandleden toelaten. Al met al hebben de heren volgens mij een prima muzieksmaak en ook redelijk breed (Robert was trouwens ook een fan van Loveless van MBV, waarom niet wat meer distortion gebruiken?).

Voor mij was de magie al weg bij Pornography (wat wel een eigen sfeer had, maar stukken minder dan bij Faith of Seventeen seconds). Als The Cure na Pornography was gestopt dan was er een super legendarische band ontstaan, met 4 top albums waar je ook nog de ontwikkeling van de band in kon horen. Maar is niet gebeurd en wat maakt het ook uit. Ook daarna hebben ze nog heel veel mooie nummers gemaakt die ik eigenlijk niet had willen missen. En maar twee echt matige albums.
En de single The Only One vind ik best wel leuk eigenlijk. (valt mee in ieder geval). Klinkt erg naar de Cure uit het midden van de jaren '80. Luchtig, maar niet slecht.
En volgens mij zou het pas echt lachwekkend worden als dhr. Smith enkel sombere en gekwelde zielroerselen kon produceren terwijl hij lekker voor zijn kasteel in Frankrijk zat te genieten van de zon (maar dit geheel ter zijde).

Bij The Cure - Disintegration (1989):

Dit is het hoogst beoordeelde album van The cure,maar als je wilt beginnen met The Cure wat is een goede instap dan,dit album misschien? Ik hoor de laatste tijd veel nummers van deze band en ik moet zeggen dat het me wel aanspreekt.Maar kun je het beste beginnen met een verzamelaar of toch liever met een live album of met een studio album.Alvast bedankt voor de tips.Groet ricardo.

Persoonlijk zou ik voor Disintegration beginnen, en niet voor een verzamelaar. Een goed live album vind ik In Concert, maar als je aan de video van In Orange kunt komen; die is nog beter.

"Disintegration", "Seventeen Seconds" en "Faith" zijn de meest essentiële albums van the Cure. Ik heb de live-album "Paris" en die vind ik ook zeer goed.

Dit is best een goede instap ricardo. In deze plaat zit erg veel wat de band goed maakt (maakte?). Muzikaal in elk geval de meest komplete en ingenieuze release van ze. Verzamelaars doen een band meestal tekort, zo ook bij The Cure. Daarop staan meestal alleen de hits, maar die geven bij The Cure een geheel ander beeld dan de studio albums. Ik zou deze gewoon eens proberen als ik jou was. Hun beginperiode was kaler en wat rauwer. En de platen hiervoor soms wat te onsamenhangend.

Ik zou toch met Faith beginnen. Maar dit is ook een mooi(romantisch) album hoor! Vooral de langere nummers.

@LucM: Vergeet Pornography niet?

@ricardo: Gewoon bij Seventeen Seconds (1980) beginnen en dan naar Faith (1981), dan heb je direct 2 klassiekers te pakken.

Als je toch de kans hebt om The Cure nog te ontdekken zou ik gewoon bij Boys Don't Cry / Three Imaginary Boys beginnen en chronologisch alles afgaan. Dan kun je die ontwikkeling ook mooi zien.
Als je een album wil waarop duidelijk wordt wat ze in huis hebben zonder dat het een verzamelaar is zou ik voor Kiss Me (3x) gaan. Dat album gaat van donker tot poppy en van trippy tot ontnuchterend, een album dat nog steeds door velen onderschat is, helaas.

Inderdaad Seventeen Second, Faith, Pornography, Disintegration en Paris zijn goede starters, maar show is ook een goede live cd, beter nog kan je de VHS versie van Show scoren je heb je waanzinnige toegiften zoals de mooiste A Forest live versie op een officiële uitgave.
Maar nu k naar het lijstje hierboven kijk, als je het geweldig vind moet je echt de dvd Trilogy nemen. Niet voor Bloodflowers, al is dat album live stuk beter dan studio, maar wel voor het knallende Pornography en Disintegration.
Kiss me Kiss me Kiss me en The Top bevatten ook hoog gehalte aan sterke songs.

disintegration en een verzamelaar erbij (galore of staring at the sea)

Dan beter Staring At The Sea erbij, die is van het werk van voor Disintegration.

Alle imago en roem ten spijt, maar als ze na Disintegration gestopt waren had ik afgelopen februari geen fantastisch concert meegemaakt, en dat is toch wel meer waard.

Tja, uiteraard is dat ook waar. Maar dat concert had ik 1000 keer liever gemist dan het concert in Heerenveen in 1989. Toen maakte het allemaal nog zoveel meer indruk op me.

Tsja, je wordt gewoon een dagje ouder reptile. Ben het met je eens dat de oudere concerten meer impact hadden (en voor mij dan vooral die tot en met de pornography toer), maar dat heeft volgens mij meer met onze eigen leeftijd te maken en omdat The Cure toen nog enige muzikale betekennis had). Welbeschouwd zijn de concerten van pakweg de afgelopen 10 jaar een stuk beter dan de oudere.
De concerten van begin jaren 80 waren toch meestal hetzelfde. Voorprogramma van een half uur, half uur nix, en een uurtje The Cure. Dan speelden ze het laatste album zo goed als helemaal en A Forest was de toegift , of Killing an Arab. Er werd meestal wel enthousiast gespeeld, maar toch niet 3 uur de beuk erin zoals de laatste jaren. Verder is het geluid tegenwoordig toch ook stukken beter.
Ondanks het feit dat die oudere concerten me stukken dierbaarder zijn dan die van onlangs in Ahoy vind ik toch wel leuk om ze nog steeds te zien spelen. En dat is volgens mij wat spijtoptant bedoeld.

Misschien omdat we stuk jonger waren. Of het feit het een steengoed album is en het concert in Thialf gewoon schitterend aangekleed was en mega goed gespeeld werd.
Voor mij het beste Cure concert,
Voorprogramma met een mooie band (meen me te herrineren iets met Orphan ) en the Mission. deze laatste heb ik ook nooit meer op dat nivo horen spelen.

Al waren de Ahoy reeksen nooit slecht (zelfs niet in de tijd van Wild Mood stinks), heb ik aan Thialf de mooiste herrineringen

Ook allemaal waar, dat ik toen jonger was, het allemaal nog wat nieuwer voor me was. Thialf was mijn eerste concert van The Cure (Ik was toen 17, zo oud ben ik nou ook weer niet ) Tour van een album dat ik zo geweldig vond en dan erbij kunnen zijn. Ja dat is gewoon anders dan een optreden zoals laatst in Ahoy. En tuurlijk zijn ze niet slechter geworden live. Het is gewoon een topband.

Voorprogramma was toen Shellyan Orphan en The Mission. Hoe Shellyan Orphan was weet ik eigenlijk niet meer.... Kan me wel herinneren dat Hussey met een fles wijn het podium op kwam.

Het was mijn 2de Cure concert, het eerste was van de Kissme tour in Ahoy en de opening was the Kiss, vette opener, maar met Plainsong in Thialf werd je gelijk in een droom / sfeer opgezogen die aanhield tot Faith het afsloot.
Gek dat mensen in die ijd zo hoog opgaven over lichtshows van Pink Floyd, ik vind toen de Cure al minimaal 2 keer zo mooi.

Wat de Mission, Hussey bralde iets van nieuwe song en ik meen me te herrineren toen geprobeerd werd Butterfly on a wheel te spelen.

Inderdaad het was Shellyan Orphan, het was iets met violen en een dametje die song... Gek in kan me van Mission nog eea herrineren, The Cure zie ik nog zowat als hele film passeren, maar van Shellya
Orphan heb ik nagenoeg niets onthouden.

Het was voor mij in mijn herinnering een grote droomtoestand. Ik stond vrijwel vooraan. De lichten.... paars en rood kan ik me herinneren. Klopt dat?

Wat een negatief gelul over the Cure, de meeste mensen vinden deze band na 1983 geen reet meer aan en blijven maar klagen dat Robert en Co nog steeds platen maakt, dan koop je die platen toch niet. Ik vind the Cure nog steeds goed, zelfs hun laatste uit 2004 is te gek, play loud zal ik zeggen en vergelijk niet alles met vroeger, toen blijkbaar alles beter was, zelfs de muziek!

Bovendien is Robert naast dat hij een hele zware zwarte depri kant heeft ook een groot schrijver van pakkende popliedjes, bijna in de McCartney traditie, die man kan meer dan alleen maar een paar fans voorzien van een reden om zich depri te voelen. Van mij mag hij nog jaren doorgaan, want hoewel er veel leuke nieuwe bandjes zijn, zijn er maar weinig die in de schaduw kunnen staan van één van de grootste band die Engeland ooit heeft voortgebracht, en dan heb ik het niet alleen over 1983 maar over 2008!!

En niet te vergeten over 1989, wat nog na 1983 komt.

*gnagna, heeft de single The Only One weten te bemachtigen*

Lekker vrolijke nummers zijn het
'Oh I love'
Tsjah, zo'n zinnetje kan het niet opnemen tegen 'It doesn't matter if we all die' maar ik word er helemaal vrolijk van.
Ondanks dat het niet tipt aan zijn grootste meesterwerken vind ik het heerlijk om te horen in deze tijden waar een grote groep mensen nog maar enkel aandacht schenkt aan het maken van 'muziek' die eenieder leuk vindt om geld mee te verdienen.

Ik hoor de vreugde in Robert's stem, het klinkt lekker, ik kan niet wachten tot de volgende 13 van de maand =D

Leuk om dat te horen.