Klinkt beter dan de vorige nummers, maar om het geniaal te noemen gaat mij wat te ver.

Deze vind ik dan beter: http://www.youtube.com/watch?v=zDfQ-lmhLoI

Oké, geniaal is misschien iets overdreven...,
maar het is zeker een van de betere nummers van de afgelopen jaren van The Cure

Zó goed als The Cure zijn immers ook geen bands tegenwoordig, dat mochten ze willen

Dit overtreft bijna plainsong http://www.youtube.com/watch?v=0ymh8wKxpYU&feature=related

Zowel dat nummer dat azra postte als deze klinken beide wel erg goed! Beetje de oude Cure op stoom, als in de jaren Kiss Me, Head On The Door. Die nieuwe plaat kan alvast nooit slecht worden

Sorry, maar ik vind het niet echt overtuigend; dan zijn het merendeel van de nummers op Bloodflowers beter; misschien hopen we te veel op magie, maar is het gewoon een slechte kaarttruuk van Hans Kazan.
We verwachten te veel van een (helaas) uitgebluste band.

Zeker niet slecht. Dit is het beste wat The Cure nog kan bieden, denk ik. Over die magie: die is gewoon weg bij velen van ons, maar als een nummer als dit op Disintegration had gestaan had het ons zeer waarschijnlijk een stuk meer gegrepen. Het oude kan niet meer terugkomen. Als het oude wordt herhaald heeft het niet meer dezelfde impact. Een nieuwe formule zit ook niemand op te wachten. Conclusie: het kan nooit meer zoveel indruk maken als vroeger en daar moeten we ons bij neerleggen. Wat ik hoop is dat er een nieuwere generatie fans is die dit nieuwe album gaan ervaren zoals ik Disintegration destijds ervaarde: als een album dat je aangrijpt, vastgrijpt, meeneemt en zo raakt dat je het voor eeuwig in je hart sluit. Die ervaring gun ik iedereen.

Ik ook natuurlijk, en ik ben nog verre van overtuigd dat dit album ook zelfs maar in de schaduw kan staan van Disintegration, probably, most likely not.. Maar om nu te zeggen dat ik dit slappe nummers vind (die laatste twee dus).. nee. Ik vind het stukken beter dan Bloodflowers eigenlijk. Maar je moet afwachten hoe het als studiotrack gaat klinken. Live vind ik ze beiden heel veelbelovend alvast.

Nu ik Sleep When I'm Dead, Underneath The Stars en Freakshow heb gehoord, krijg ik juist weer vertrouwen in The Cure en zijn mijn verwachtingen voor het nieuwe album gestegen. Natuurlijk is de echte magie al lang weg, maar als het beter is dan de laatste drie (Wild Mood Swings, Bloodflowers, The Cure) en iets dichter in de buurt kan komen van Wish of zelfs de latere albums uit de jaren 80 ben ik ontzettend tevreden. Geweldig dat good old Porl, onze Addams family figurant, terug is.

Inderdaad, die Porl

Bij The Cure - Disintegration (1989):



Hier merk ik dat ik oud word....
Ik begrijp helemaal niets van de Gothic movement....en The Cure's samenhang hiermee. In mijn tijd was Robert Smith gewoon een van de New Wave iconen.....

Die discussie is al eens uit ten treure gevoerd.. niet alleen over The Cure, maar over goth/new wave/ postpunk in het algemeen. The Cure is natuurlijk gewoon new wave, met als enige mogelijke uitzondering Pornography.. wat je van mij onder goth kan scharen.

OK....maar toen ik pornography kocht in 1982, had ik nog nooit van Gothic gehoord....(zal me er eens in verdiepen )

Toen bestond de term ook helemaal nog niet, if anything.. is de Cure één van de bands die het genre heeft uitgevonden met die plaat

Als The Cure dat heeft gedaan dan is het toch echt niet te vergelijken met de Gothic scene zoals we die nu kennen, dank u.

De band is new wave/post-punk, maar ik doelde meer op Roberts kledingdracht/haarstijl, want tja, als dat niet gothic is. Zulke mensen zie ik tenminste niet vaak op straat.

The Cure werd inderdaad onder de noemer new wave/post-punk geplaatst. Gothic is de donkerste exponent van de new wave waar het doemdenken centraal staat en waarvan Joy Division als pionier kan worden beschouwd met als opvolgers Killing Joke en Sisters of Mercy. The Cure ging bij sommige momenten de gothic-toer op (Pornography) maar lang niet alle albums van the Cure zijn zwaarmoedig.

Ik ben het niet helemaal eens om Gothic eenzijdig aan doem te linken. Ik dacht dat doem muziek (begin jaren 80) cold wave genoemd werd: Joy Division, The Sound, Killing Joke, Anne Clark, The Sisters Of Mercy ... Gothic heeft voor mij zowel met donkere new wave als met een typische levensstijl te maken met bijhorende klederdracht en opsmuk. Ik vind Siouxse & Banshees een goed voorbeeld van oer-gothic. Joy Division benantwoordt daar qua muziek wel aan, maar minder qua levensstijl (nauwelijks theatraliteit). The Cure (zaten graag op de thee met Siouxsie) heeft inderdaad meer de gothic looks, maar is muzikaal ruimdenkender. The Sisters Of Mercy zijn zowel muzikaal als qua levensstijl duidelijker onder gothic thuis te brengen. Fascinerend hoe gothic (toch met de wortels in de new wave) tot op vandaag een heel eigen genre is geworden met muzikaal zeer uiteenlopende stijlen, maar toch altijd weer dat flirten met het zwarte, vooral in de levensstijl van de aanhangers.

Joy Division gothic? Wat krijgen we nou dan?

Volgens mij is Gothic de verzamelnaam die deze bandjes pas later krijgt toe geeigend. Toen ze net actief waren; bestond volgen mij de term Gothic nog niet eens. Dat maakt het allemaal verwarrend.

Ik zie Gothic eigenlijk meer als een bijzonder gevoel voor de niet alledaagse aspecten van het leven. Een bepaalde creativiteit, erg openminded en zeer gevoelig voor de mooie dingen des levens die een mens in zijn dagelijkse sleur wel eens vergeet, met oa een groot respect voor de natuur. Die defenitie zuig ik nu ter plaatse uit mijn duim, maar het beantwoordt naar mijn gevoel meer aan de term 'Gothic' dan steeds het zwart denken; al kan ook dat er een onderdeel van zijn.

Gothic werd inderdaad vroeger cold wave of doem genoemd en staat voor de donkerste en meest compromisloze tak van de new wave (Siouxsie & Banshees is daar ook een exponent van) en is nu min of meer een eigen genre binnen de popmuziek, temeer omdat de andere vormen van (bv. synthipop) of bands binnen de new wave (U2, Simple Minds, the Cure) door het grote publiek definitief in de armen gesloten werden. Waar dat de bands die nu als gothic omschreven worden (Joy Division, Sisters of Mercy, the Sound) nog steeds een cultstatus hebben.

Ik heb nog nooit een gothic gezien die in flashy kleuren rondliep.
En ik zie er als leraar heel wat passeren op de schoolbanken.

Daarom dat ik sprak over "flirten met het zwarte".
Maar ik ben het eens met de verfijning die Lost Highway toevoegt.
Hun levensvisie is zeker niet eenzijdig depri of doomy, maar
vaak ingegeven door een gevoelige betrokkenheid op de wereld.

En nu zitten we weer gevaarlijk dicht bij de emo-cultuur.
Daarom herhaal ik graag:

Fascinerend hoe gothic (toch met de wortels in de new wave) tot op vandaag een heel eigen genre is geworden met muzikaal zeer uiteenlopende stijlen, maar toch altijd weer dat flirten met het zwarte, vooral in de levensstijl van de aanhangers.

Ach, hij had die look al voordat de term goth salonfahig werd.. dus om nu hem van het volgen van die kledig/haarstijl te beschuldigen kan natuurlijk niet. Verder denk ik dat RS gewoon een beetje tegendraads en war van iedere modetrend is, of zelfs volstrekt wereldvreemd.. waarom hij tot op de dag van vandaag die look nog koestert. Want de eerlijkheid gebied te zeggen dat het hem van geen kanten meer staat. Aan de andere kant ben ik blij dat hij er niet als een ouwe lamzak met een grijze baard uitziet, zou mijn beeld van de band toch nog een stuk meer beschadigen

http://img60.imageshack.us/img60/8757/287351glnkweo4.jpg

Speciaal voor Orbit.

het nieuwe cure album heet 4:13 dream en komt op 13 october uit, volgens de officiele cure site.

*stopt alvast 20 euro in het spaarvarkentje *

vind ik ook.

als er iemand is die "echt" is, is het robert smith wel. niet dat smith ineens een heilige is, maar ik begrijp zijn manier van doen denk ik wel. hij draagt misschien net zoveel lippenstift als een pornoster, en tonnen eyeliner, maar daaronder ziet iemand die echt is! iemand die zijn gevoelens uitdrukt op papier en er iets mee doet. iemand die misschien wat vreemd is en al bijna 40 jaar hetzelfde kapsel heeft, maar wel weet wat echt belangrijk is.wat dat betreft is hij in tegenstelling tot de meeste sterren ook monogaam en loyaal tegenover zijn vrouw, ondanks de vele verboden vruchten , het vele alcohol gebruik etc.ik vind dat erg knap voor iemand die met zoveel stress en druk te maken krijgt. en als ik ergens ziek van word, zijn het wel de mensen die blijkbaar niets anders in hun leven te doen hebben als het uitzoeken van het priveleven van bekende sterren! ik lees soms dingen die me echt kwaad maken... Smith is een van mijn grootste idolen, omdat niemand me zo weet te raken. waarom moeten er dan altijd mensen zijn die dat voor je proberen te verpesten?
(dit is trouwens niet persoonlijk bedoeld tegen iemand van mume ; , wou het gewoon even kwijt)