Ach, hoge bomen vangen nu eenmaal altijd wind lullaby En voor een extravagant figuur als RS kan ik me dat wel een beetje voorstellen, niet iedereen snapt dat.. die hebben liever iemand die middle of the road blijft en "gewoon". In feite is hij dat ook, maar niet qua uiterlijk.. een graadmeter waarbij mensen altijd meteen menen te weten hoe of wat iemand is
Inmiddels zijn veel stofwolken uit de jaren 80 wel opgetrokken en blijkt The Cure nog steeds springlevend en een invloed voor veel bandjes vandaag de dag. Dat is toch wel een van de belangrijkste feiten waaraan je kunt peilen hoe het met de muziek gesteld is van deze godenband! Onsterfelijk dus.

dankje orbit

Robert Smth is zichzelf met een stukje theater...is dat een schande??? De muziekindustrie is eenmaal keihard en als The Cure een paar flinke flops heeft is het exit platencontract, zo simpel werkt dat!

Neemt niet weg dat Smith ook één van mijn all times hero's is, to hear him is to love him. En ondanks de felle kritieken die veel fans van toen op the Cure van nu hebben: ik vind The cure absoluut niet minder als in de jaren 80, vind zelfs Robert Smith zijn stem krachtiger en overtuigender als ooit. Hij is gerijpt maar wel op een mooie manier!!

Ik leerde The Cure kennen (zoals velen denk ik rond die tijd) door A Forest; een kameraad van mij had het album 17 seconds gekocht en dat heb ik toen aardig beluisterd in 1980. In die periode (eerste helft jaren 80 ) was mijn middelbare schooltijd periode en was ik vooral Top 40 georieënteerd en daar kwam The Cure niet meer in voor tot het nummer The Caterpillar naar ik meen. Ik kwam er echt weer in aanraking door het album The Head On The Door en de bijbehorende hits; het is nog steeds een album wat ik nog wel eens afspeel, hoewel het niet mijn favoriete van hun is; dat is toch Disintegration, nipt gevolgd door Seventeen Seconds.

Waarschijnlijk gaat de cd er zo uit zien :
01 UNDERNEATH THE STARS
02 THE ONLY ONE
03 THE REASONS WHY
04 FREAKSHOW
05 SIRENSONG
06 THE REAL SNOW WHITE
07 THE HUNGRY GHOST
08 SWITCH
09 THE PERFECT BOY
10 THIS. HERE AND NOW. WITH YOU
11 SLEEP WHEN I’M DEAD
12 THE SCREAM
13 IT’S OVER

Staan veel covers op zeg!

Ingescande liverecensie van een concert uit de KissMex3-tour uit de Melody Maker. Dacht dat het wel leuk was om te lezen voor de Cure-adepten alhier.

Bij The Cure - 4:13 Dream (2008):

Off-topic: Als we het dan toch over dromen hebben, ik geloof dat ik Marc Bolan op bezoek had in mijn droom, terwijl ik nooit naar T.Rex luister. Hij liet me een compositie horen, met daarin een prominente rol voor een break met een baslijntje op akoestische gitaar. Het refrein bevatte het woord "Windshield", maar ik weet er verder ook niets meer van.

Maar even on-topic, zoveel Cure-albums heb ik ook weer niet, Wish ook niet. Als ik even de lijst doe:
Boys Don't Cry LP,
Seventeen Seconds LP,
Pornography The Walk 12",
Disintegration,
Paris
en natuurlijk 4:13 Dream.
Die albums zijn dus mijn referentiekader, behalve die laatste dan.

Verwen jezelf en koop alsjeblieft Faith ook !!!

Faith moet ik inderdaad ook nog kopen. Welke Cure-platen moet ik sowieso ook nog kopen?

Dan zou ik Wish er nog maar bij nemen.

The Head on the Door niet vergeten.

Ik zou op je eigen gevoel/ 'luistertest' afgaan, maar als ik jouw rijtje zo lees , kun je idd. gemakkelijk Faith kopen.

Als je van The Cure houdt, dan zou ik niks van Blind Faith kopen.

Gezien je dan al bijna op de helft bent kun je je verzameling net zo goed compleet maken.

Albums die je nog zeker moet hebben, Maarten, zijn Faith en The Head on The Door. Ik zie dat je Pornography in je top 10 hebt staan. Dan is Faith een veilige keus. Ook een heerlijk donker album, maar daar waar Pornography zwartgallig en agressief is, is Faith rustiger en triester qua sfeer. The Head on The Door is daarentegen de ultieme popplaat van The Cure, met nummers als Close to Me, Inbetween Days en A Night Like This. Mocht je hierna nog geld en interesse over hebben, dan zou ik eerst alles uit de jaren 80 kopen, dat decennium waren ze gewoon van constante klasse. The Top is de meest psychedelische cd van The Cure, een beetje vreemd maar wel lekker. Kiss Me Kiss Me Kiss Me wordt dikwijls als wisselvallig omschreven, maar met 17 nummers zit er altijd genoeg naar je gading bij, van poppy (Catch, Why Can't I Be You, Just Like Heaven) tot zwaar (The Kiss, If Only Tonight We Could Sleep, The Snakepit).

O ja Kiss Me(3x) Die MOET je gewoon hebben, want daar staan een aantal nummers op die zich toch wel tot het betere werk van The Cure mogen rekenen. Aangezien je dit album 4**** geeft zou je Wish mogelijk ook wel waarderen. Wish is als het ware een betere versie van dit album, gekruid met nog wat restjes van Disintegration, waardoor het nog wat dromerige nummers bevat en een stuk rustiger is dan deze plaat.

Dagelijks verse vla:

Briljante sketch toch? Ik had hem indertijd al eens gezien inderdaad, moest erg lachen.. soort vrije interpretatie van The Cure

wwoowww

Spetterend einde man!

Perfecte woordkeuze

Bij The Cure - Faith (1981):



Faith
Head On The Door
Kiss Me Kiss Me
Japanese Whispers
The Top
Mixed Up

De bevindingen weet ik nog niet .

Behalve Mixed Up prima aanschaf rudiger. Vooral benieuwd wat je van Kiss Me, Head On The Door en The Top vindt.. zijn hun meer populaire platen uit de jaren 80, maar kwalitatief dik in orde!

Laat ik je voor het wat ''serieuzere'' werk hierbij dan vooral ook Three Imaginary Boys, Boys Don't Cry, Seventeen Seconds, Pornography, In Concert en Disintegration aanraden. Dit zijn de klassiekers waar je eigenlijk mee zou moeten beginnen.

Thanks voor de tip Bluebird maar In Concert , Disintegration en Paris had ik al .

zag iets raar op het internet.

vormen pornography, disintergration en bloodflowers een trilogy?

YouTube - The Cure - One Hundred Years (Trilogy)

of zijn het slechts de albums die in dit concert gespeeld worden

Die 3 albums hebben ze in Berlijn 2 avonden achter elkaar helemaal in dezelfde volgorde als de albums live gespeeld en hier is een dvd van gemaakt die Trilogy heet. Dit is een achteraf bedachte trilogy en dus geen vooropgezette trilogy. Robert vond die albums gewoon met elkaar linken en heeft één van zijn wensen uit laten komen door ze dus achterelkaar live te spelen.
De opnames van de live trilogy zijn uit 2002. Op dat moment was Bloodflowers het laatste Cure album. Hij zal de albums gevoelsmatig wel bij elkaar hebben vinden passen. Uiteraard is Bloodflowers niet een masterpiece als Disintegration en Porn. Als er al een trilogy zou zijn dan is dat voor de meesten eerder (voor zover ik daarover kan oordelen) Seventeen Seconds, Faith, Porn. Ik zou er liever een vierluik van maken met Disintegration nog achter die drie.

Mocht er al bewust van een 3 eenheid sprake zijn dan zijn dat voor mij overduidelijk Faith, Pornography en Disintegration.
Keigaaf trouwens Herman, die "verse vla" persiflage van the Cure door Jiskefet.

17 secs, Faith en Porn heb ik altijd in de tijd een wat logischer trilogie gevonden. Ook qua productie trouwens.