Het ligt er maar net aan vanuit welk oogpunt je dat opvat natuurlijk. Gisteren in Tilburg zong ie ook Auschwitz, Belsen, KFC it's murder... ik snap zijn punt wel... Het is allemaal massamoord tegen onschuldige mensen... en dus ook dieren... levende wezens om het zo samen te vatten...

Bij Muziek > Muziekgames > Smithsmeter:



Eeuh...Wat?

Ik ben een grote Smithsfan dus ik zal wel ontzettend biased zijn, maar noem mij één band uit 1984 of eerder die klinkt alsof The Smiths er leentjebuur bij zijn gaan spelen. Marr en Mozz hadden natuurlijk allebei hun duidelijk doorschemerende invloeden, maar jij drukt je wel erg sterk uit me dunkt

De grootste reden waarom de band in Engeland zo als een bom insloeg in die jaren, was denk ik net omdat ze zo'n unieke eigen smoel hadden.

Daar zat ik toevallig laatst ook over na te denken. The Smiths klonken niet echt heel excentriek, maar ik kan eigenlijk geen enkele band bedenken met een soortgelijk geluid. Last.fm noemt onder andere Joy Division, The Cure, The Stone Roses en Talking Heads als "similar artists", maar dat slaat naar mijn idee de plank flink mis. Vooral veel post-punk, goth rock en new wave in dat lijstje.

Misschien XTC? Of The Replacements? Beiden ken ik niet heel goed, dus misschien sla ik ook mis. R.E.M. op de eerste paar platen?

Wat ik nog vreemder vind is dat er daarna ook niks op The Smiths lijkt. Natuurlijk zijn ze een grote invloed geweest op de britpop, maar dat klinkt naar mijn oren allemaal significant anders dan The Smiths. Zijn er gewoon nauwelijks The Smiths kopieën geweest of zijn ze allen amper succesvol geworden?

Bij Muziek > Muziekgames > Smithsmeter:

Belle en The Sundays soms, maar het Morrissey en Marr geluid vind ik toch wel uniek.

Mozz solo komt close

Nee, dat zeg ik niet. Ik zeg dat er op het debuut nauwelijks noemenswaardige nummers staan die er écht uit springen. Het is allemaal meer van hetzelfde.

Achzo bedoel je. Dan rest ons niets anders dan te concluderen dat we op dat vlak sterk van mening verschillen

Uit die tijd: Felt, Blue Aeroplanes...
Maar er blijft een klasseverschil.

Ik denk dat het ook te maken heeft met het unieke stemgeluid van Morrissey. Muzikaal gezien is het toch vooral jangle pop, die in die tijd heus wel meer werd gemaakt?

You should all be murdered is enorm Smithsesque, maar toch van een andere band.

Jangle-pop was in die tijd, 1983, zeker niet de norm in de UK. Zou alleen de Schotse Postcard-bands (Orange Juice/Aztec Camera) ook onder de jangle willen scharen.
Verder zijn ze beïnvloed door Magazine en Monochrome Set, maar die klinken toch wel behoorlijk anders.

Tony Wilson (Factory) slaagde er niet in om local lads, The Smiths vast te leggen voor zijn label, er was geen chemie tussen hem en Morissey - ego's? - en de band tekende voor het Londense Rough Trade. In zekere zin kan je Factory-bands The Railway Children en The Wendys zien als pogingen in die richting. Lichtvoetige indie met gitaaraccenten vind je iets later terug in The La's en The Sundays (al hebben die laatsten ook wel dreampop in zich). Qua "jangle" - wat een affreuze term - kan je ook denken aan Josef K (eveneens op Postcard, The Sound of Young Scotland), met tevens een redelijk link naar Franz Ferdinand.

Misschien denk ik te simpel, maar The Housemartins heb ik altijd als een 'Smiths-light' beschouwd. Vrolijk materiaal, in tegenstelling tot wat The Smiths brachten, maar wel met ongeveer dezelfde basis.

Bij The Smiths is volgens mij de zang van Morrissey de enige component die de muziek echt 'depri' maakt. Als je zijn stem wegdenkt, zijn de meeste Smiths-songs echte fuifnummers.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend blij dat hij zijn grote bijdrage aan de band heeft gehad. Juist daardoor is het voor mij een van de grootste bands allertijden.

[img]youtube.com/watch?v=AiTCmRaFuxg[/img]

Het leukste is eigenlijk die beelden, vanaf ongeveer 47 minuten, dat ze na het concertje even backstage zijn, en dan terugkomen. Gewoon hoe het daar aan toe gaat,
Nou ja, dat vind ik dan.

R.I.P. Andy...

Vanaf nu definitief nooit meer een reünie...

Oasis ✅
The Smiths ❌

Morrissey claims Johnny Marr ignored offer to reunite The Smiths

Maar dit artikel laat Marrs heerlijke diss buiten beschouwing.

Ik heb vroeger een reünie toegejuicht, maar als ik eerlijk ben zou ik het onder deze omstandigheiden (bijna) geeneens meer willen. Ze zijn te ver uit elkaar gegroeid, Andy is er niet meer en Mike... tja, die komt er sowieso nooit meer in bij Morrissey.

Wat mij betreft komt het er dus niet meer van, ik denk dat het alleen maar zou gaan tegenvallen. Nu hebben we tenminste nog de mooie muziek van weleer en ik ben bang dat die zou worden bezoedeld door een 'halve reünie'.

Natuurlijk is The Smiths de band van Morrissey.
Johnny Marr is een geweldig begenadigd gitarist. Moet heel veel bands blij kunnen maken, zeker ook als studiomuzikant. Joyce en Rourke waren goede sidekicks. Maar Morrissey is waar het om gaat. De tekstdichter (bijzonder belangrijk voor deze band) en de zanger (bijzonder belangrijk voor deze band).

Eigenlijk is de solocarrière van Morrissey gewoon de natuurlijke voortzetting van The Smiths.
Zelfs het laatste album (Strangeways Here We Come), had al meer muzikale connecties met het eerste werk van de solo Morrissey (Viva Hate) dan dat het had met de band The Smiths.

Morrissey boos op Johnny Marr: gitarist beheert nu alle rechten van The Smiths
Kinderachtige sensatiekop, ik zou ook boos zijn. Volgens mij is het nieuws niet dat iemand boos is.

Eens, op één punt na: het belangrijkste verschil tussen The Smiths en Morrisseys solocarrière is de muzikale kwaliteit, en die kwam volgens mij vooral uit de koker van Marr.

Helemaal mee eens. De solocarrière van Morrissey heeft een aantal goede songs opgeleverd, maar ze missen wat mij betreft de 'schizofrene' (lees: dualistische) combinatie van tekst en muziek die je bij The Smiths wel terugvindt.

totaal niet mee eens. De muziek van Morrissey solo kan me zelfs vaak meer raken dan die van The Smiths. Gewoon omdat het niet uit één koker komt, maar uit meerdere. En de emoties en uitbarstingen van Morrissey daar bij aansluiten.

Morrissey is wat mij betreft een soort van Smiths +, waarvan velen vinden dat het een Smiths - is.

Nou ja. The Smiths zonder Morrisessey was nooit iets geworden, Morrissessey zonder The Smiths heeft altijd goede overlevingskansen gehad. Zo simpel is het eigenlijk.

En ik ben ook een van de velen, omdat het echte Smithsgeluid nooit meer is teruggekomen in de muziek van Morrissey-solo. Ik mis gewoon het dualistische karakter.

Dat de emoties en uitbarstingen van Morrissey aansluiten bij de muziek, dat is knap van de muziekschrijvers, maar het tegendraadse, dualistische van The Smiths trekt mij (en velen met mij) juist zo aan. Dat maakt het in mijn optiek aantrekkelijker. Muziek die in harmonie is met de tekst en emoties van de zanger is ook mooi, maar meer alledaagser dan het tegendraadse effect dat The Smiths hadden.

Ik ben misschien te realistisch, maar ik denk: vergeet het maar.