Ik wilde in dit topic even iets neerzetten. Ik ben een groot Smiths-fan. Maar ik wilde het even over de solocarrières hebben. Volgens velen was het altijd Marr die de liedjes schreef, en Morrissey de teksten. Beiden briljant in wat ze deden. Maar hoe kan het dan dat Johnny Marr & The Healers toch een wat voorspelbare britpopplaat is geworden, en Morrissey degene is die de show steelt met muziek die juist heel dicht bij dat van The Smiths komt (het eerdere werk althans)?
Wat ik me dus afvroeg, schreef Morrissey niet gewoon meer dan alleen de teksten?

Als je er vanuit gaat dat mensen en popartiesten (ook in interviews ) kunnen liegen, denk ik dat je dat nooit te weten zult komen. Of er komt op een gegeven moment, na een wonderlijke bekering een beauty van een biecht.

Ik denk overigens wel dat Marr de muziek (of in ieder geval de melodie) "schreef". In combinatie met de zang die Mozz wellicht voor ogen had, heeft hij zich denk ik ongetwijfeld aangepast. Het was niet voor niets een co-writership.

Het aandeel van Rourke en Joyce is denk ik ook wel meer geweest dan we op de hoezen kunnen vinden. Het zijn slechts vermoedens, maar toch...

Ja, dat denk ik dus ook. Rourke had vast wel inbreng in zijn baslijnen. Rourke in zijn drumspel.
Ik denk ook dat Morrissey zelf bepaalde hoe hij zijn teksten in Marrs gitaarlijnen 'propte'. Maar bedankt! (y)


Vind ik ook wat moeilijk. Al kan ik wel gelijk The Sundays noemen. En The Stone Roses. En The Organ, maar da's maar een wat slap aftreksel.
Oh, en The Kinks en The Smiths konden natuurlijk allebei geweldig verhaaltjes vertellen.

Schitterende uitspraak van Morrissey waar ik helemaal niet rouwig om ben:

"Ik eet nog liever mijn testikels op" (de journalist had gevraagd of The Smiths ooit opnieuw zouden samen spelen)

Ik ben opzoek naar de DVD van Smiths at the Hacienda. Kan iemand een kopietje voor mij maken?

Bij Joy Division - Closer (1980):


Dan voel je misschien ook iets voor andere donkere muziek uit die tijd (of iets later), zoals The Cure, Bauhaus, Sisters of Mercy en The Smiths?

The Smiths, donker? Is toch gewoon vrolijke gitaarpop!

Daar kun je je toch lelijk in vergissen, perfume... De combinatie van de lyrics van Morrissey en de "vrolijke" deuntjes van Marr kunnen je op een dwaalspoor brengen, maar uiteindelijk herbergt hun muziek toch een zekere mate van donkerheid...

Verdiep je in de historie van de band en ik hoop dat je op andere gedachten komt.

De teksten van Morrissey zijn inderdaad ijzersterk! Maar ik vind de combinatie met de muziek vaak niet passen. Zeker geen slechte band hoor! Ik ben een beetje van die generatie! Er was een tijd dat ik op eenzame avonden telkens weer opnieuw The Smiths draaide. Geloof me ik ken hun historie een heel klein beetje. Ik heb zo ooit eens live gezien in 1986. Een geweldig optreden.

Een optreden heb ik dus nooit mogen meemaken, ik ben van 1976 en een beetje in het begin van m'n tienerjaren toen ze uit elkaar gingen...

Neemt niet weg dat ik ze "kwalificeer" als donker. Soms lijkt het alsof de depressiviteit van Morrissey's teksten wordt gemaskeerd door de muziek van Johnny Marr; alsof hij dacht: "wat een depressieve lyric, laat ik proberen de vrolijke noot erin te brengen..." Een soort witte clown, zeg maar... Morrissey heeft overigens zelf in een later interview gezegd dat hij tijdens de periode van The Smiths depressief was.

By the way: mag ik drie dingen van je lenen? 1) je geboortedatum, 2) je kaartje voor het optreden van The Smiths en 3) je tijdmachine waardoor je in 1986 terecht komt. (zucht...)

Waar was dat optreden dat jij meegemaakt hebt in 1986 trouwens? In Engeland?

Bij The Smiths - The Queen Is Dead (1986):


Waarom zou je The Smiths vaarwel zeggen Waverick? Geloof me de muziek uit je tienerjaren blijft je voor altijd bij. Meat Is Murder is inderdaad ook een klasieker in de new wave-gitaarpop. Ach een reunie betekent vaak krampachtig gedoe! Ben het met je eens zoals het nu is is het goed. The Smiths zijn voor mij vooral herinneringen aan een intense tiener eenzaamheid! Dat is goed zo, destijds voelde ik me altijd weer gesterkt door Morrissey en zijn treffende teksten.......! Laat het zo die oprechtheid is eenmalig!

Morrissey zelf is geniaal met zijn teksten, jammer alleen dat de muziek zo achterblijft bij iedere release...

@ perfume: "Vaarwel zeggen", in die zin, dat ze niet langer mijn nummer 1 zijn in de dringende rij der artiesten. Ik ben op een gegeven moment bijna elk stukje vinyl van The Smiths gaan verzamelen en dat heeft als hoofdreden dat ze de band zijn die ik het meest waardeer. Heeft misschien ook te maken met die "dubbelzinnigheid" in hun muziek.

Ik heb door de jaren heen veel bands, zangeressen, zangers en anderssoortige artiesten leren kennen (om niet te spreken van de zgn. klassieke composers zoals J.S. Bach, Verdi, Wagner, Paganini, Bizet, Moessorgsky, Dvorak, etc.) en er heeft er maar 1 recht op de eerste plaats. Dat is tot nu toe The Smiths geweest. Dat is vanwege de rol die hun muziek heeft gespeeld in mijn leven, maar ook wat betreft de zgn. objectieve kwaliteit van hun muziek. Ik kan je zeggen (en het is haast niet te geloven dat je objectief kan zijn na mijn opmerkingen) dat de kwaliteit ook zeer goed is. Het is sowieso geen alledaagse muziek. En: je houdt ervan of niet, en dat komt (waarschijnlijk) door de stem van Morrissey...

Die is inderdaad uniek. Herken je uit duizenden! Ik heb al hun platen nog op vinyl. En soms draai ik ze nog wel eens als ik een zogenaamde nostalgische bui voel komen opborrelen!

Al hun platen? Ik verzamel nog steeds hun platen op vinyl; al de verschillende persingen.

Ik kwam pasgeleden nog een mooie versie van MIM tegen bij Saturn op Zuidplein. Het betrof een wit-doorzichtige persing uit Portugal!

Zo kom je nog eens wat tegen; ik had het alleen niet verwacht bij Saturn... Vinyl komt blijkbaar toch terug.

Het is wel apart (hoe moet ik het anders noemen) dat men afknapt of vol lof is over The Smiths, puur alleen vanwege de stem van Morrissey!

Ik bedoel: een vriend van mij moest niets hebben van The Smiths. Op een dag hoorde hij de cover van "Some Girls are Bigger Than Others" van Supergrass en vanaf dat moment raakte hij steeds meer geinteresseerd in The Smiths. En tegenwoordig loopt er een nieuwe fan rond...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog zelden vinyl elpees draai! Voor mij was de uitvinding van de ceedee een verademing! Ik vond die elpees altijd zo lastig!! Met telkens weer opstaan en omdraaien. Zie mijn commentaar bij Sad Lovers And Giants! Hahaha! Bovendien vind ik dat gekras en geruis ook zo irritant bij een elpee! Nee geef mij maar de digitale ceedee. Veel beter geluid en vooral die vervelende ruis is verdwenen! Neemt niet weg dat de layout van een elpee nog steeds onovertroffen is en dan vooral die geur van een nieuwe elpee blijft heerlijk!

Perfume, ik merk dat mijn vraag aan jou een beetje is ondergesneeuwd door de moderator die de berichten (terecht) heeft aangepast.

Ik vraag me nog steeds af waar je The Smiths in '86 hebt gezien. Was dat in Engeland?

Ik heb trouwens ook een pb naar je gestuurd, waar je tot nu nog niet op hebt gereageerd. Ik ben nog steeds benieuwd naar je reactie, ik vond het wel een heftige, maar geen onvriendelijke discussie, in mijn optiek...

Ik heb The Smiths destijds in Duitsland live gezien.

Rockpalast?

In '86. Op de top van hun kunnen.

Was Craig Cannon er ook bij?

Het is alweer zo lang geleden dat ik dat niet meer weet. Maar het was wel een te gek optreden met veel contact en interactie met het publiek. Voor mij was dit optreden destijds de reden om meteen al hun platen te kopen!

voor als de nieuwe compilatie album deruit komt (nu vermoedelijk eind van deze jaar) hier is de track listing voor de 2 CD versie

THE SMITHS - Hang The DJ: The Very Best Of {2 CD Deluxe Edition} (Warners)
originally sceduled to be out on Monday 15th September, but new date is now prov set for 3rd November.

CD 1:
• Hand In Glove
• This Charming Man
• What Difference Does It Make?
• Still Ill
• Heaven Knows I'm Miserable Now
• William, It Was Really Nothing
• How Soon Is Now
• I Want the One I Can't Have
• Shakespeare's Sister
• Barbarism Begins At Home
• That Joke Isn't Funny Anymore
• The Headmaster Ritual
• The Boy With The Thorn In His Side
• Bigmouth Strikes Again
• There Is A Light That Never Goes Out
• Panic
• Ask
• You Just Haven't Earned It Yet Baby
• Shoplifters Of The World Unite
• Sheila Take A Bow
• Girlfriend In A Coma
• I Started Something I Couldn't Finish
• Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me


CD2:
• Jeane
• Handsome Devil (Live at Manchester Hacienda
• This Charming Man (New York Vocal)
• Wonderful Woman
• Back To The Old House
• These Things Take Time
• Girl Afraid
• Please, Please, Please Let Me Get What I Want
• Stretch Out And Wait
• Oscillate Wildly (Instrumental)
• Meat Is Murder (Live at Oxford Apollo 18/3/85)
• Asleep
• Money Changes Everything
• The Queen Is Dead
• Vicar In A Tutu
• Cemetery Gates
• Half A Person
• Sweet And Tender Hooligan
• I Keep Mine Hidden
• Pretty Girls Make Graves
• Stop Me If You Think You've Heard This One Before
• What's The World? (Recorded Live in 1985)
• London (Live at National Ballroom, Kilburn)

Gaat de zanger van deze wel aangename band een boek schrijven of is dat enkel een gerucht? Ik vind boeken over het leven van invloedrijke zangers meestal wel goede boeken om te lezen

Heb je het bedrag gezien wat ze er minimaal voor krijgen
Die kaartjes gaan de deur uit voor enkele honderde euro's als ze de kosten willen compenseren. Wel gaaf

Lees nu eigenlijk het artikel pas goed, toch weer grappig om te zien dat iemand die zo principieel heeft geroepen nooit meer met de band op te zullen treden dan toch weer te koop is, als t bedrag maar hoog genoeg is

Heb verder he-le-maal niks met Morrissey en The Smiths dus ze doen maar

Oi, oi, oi!!!! 'Scuse me. Dit artikel komt uit The Sun!
Deze "krant" hecht meer waarde aan foto's van blote tieten dan aan serieuze cq. objectieve journalistiek. Ik bedoel, het is een soort Telegraaf maar dan nog twintig keer erger.

Morrissey is not a sell-out, never!!

hier wordt t gerucht alweer aardig ontkracht en gelukkig maar, want was me anders inderdaad flink tegengevallen van Morrissey. Nu stijgt hij weer een beetje in mijn achting

En mijn excuses voor het mede in de wereld helpen van dit roddeltje

Tsja, niet alles geloven wat op nu.nl staat.

Tja, weinig mensen polariseren public opinion zoals Moz.
Dat mag hij zichzelf aanrekenen met zijn uitgesproken meningen over van alles en nog wat. Maar de manier waarop hij al die klachten verwoordt vind ik nog altijd uitermate intrigerend. Liefst op de plaat, maar interviews met de goede man zijn ook om van te watertanden.

Dan krijgt Pete Doherty weer een sneer, bomaanslag op Thatcher wordt door hem gewoon goedgepraat (stiekum ben ik het dan nog met hem eens ook), beetje koketteren met rechts-nationalisme, je zou denken- laat iedereen nou eens een beetje in zijn waarde. Fehlanzeige. De Mozzer ontziet niets en niemand.

Maar nogmaals, zijn teksten zijn ondanks -of misschien wel dankzij- de alles omver kegelende Weltschmertz van eenzame klasse.
Heldenverering is iets akeligs, zij het een politiek coryfee, een religieus boegbeeld danwel een kopstuk uit de muziek- of sportwereld, maar Morrissey... alleen met geweld kan ik hem van een voetstuk afhouden.