De albums "Time in a Word " tot "Close to the Edge" heb ik allemaal op CD en vind ik goed tot uitstekend, weliswaar pretentieus maar ook hoogstaand, zowel compositorisch als technisch.
De latere albums heb ik niet, ik heb ze lange tijd geleden eens beluisterd (daarom geen stemmen) en daar vond ik de bombast steeds meer de overhand nemen, wat bij vele progrockbands in hun latere fase het geval was.

Wat een enorm kinderachtige reactie, dit. Net alsof Relayer zowieso al minder is. Wat maakt het nou uit wat iemand goed vind?
Jij wilt alleen jouw mening bevestigd zien op zo'n manier.

Kaztor, nog inderdaad even over dat tijdsverschil, als dat het issue is. Dat zegt natuurlijk inderdaad helemaal niets over de kwaliteit van het gebodene. Maar is het toeval dat er in drie jaar tijd (sowieso) niets tijdens de aanwezigheid van Patrick Moraz is gebeurd en dat ALS Yes opnieuw de studio in wil gaan, ze eerst hem uit de band zetten en, blijkbaar op blote knieën Rick Wakeman vragen om terug te keren? Dat duidt volgens mij niet op goede, positieve gevoelens over voorganger Relayer......................En met Rick Wakeman maakt Yes een ware comeback, met jubel, goede kritieken van pers en publiek en wat al niet meer.

Nouja, dat is dan leuk voor hun.
Ikzelf ga Relayer er niet minder om vinden.

Going For The One was zeker een goede plaat, maar wat daarna kwam is toch wel behoorlijk flauw, een enkel lichtpuntje uitgezonderd.
En voordat Rick Wakeman kwam maakten ze ook al zeer hoogstaande muziek.

Kortom, Rick vind ik niet per se De Messias van de band.

Ja, ene Tony Kaye heeft ook, zeker de eerste jaren, goed werk binnen Yes verricht. Ik heb altijd het gevoel gehad dat hij een beetje 'honds' is behandeld, dan mocht hij weer wel, dan weer niet opdraven. Over zijn kunsten zal ik zeker niets zeggen, hij heeft op zeer elementair werk van Yes meegespeeld. En natuurlijk mag je Relayer prachtig vinden, speciaal voor jou vanmorgen nog om 7.00 bij de krant opgezet: een half puntje er bij.

Zo'n band als Yes is inmiddels meer een soort verstandshuwelijk dat omwille van het geld maar bij elkaar blijft. Met fijn samen muziek maken heeft het al jaaaren niets meer te maken. Ze schijnen nu weer zonder Jon Anderson gaan touren ... goh, dat was zo'n dertig jaar geleden ook al een geweldig succes.

Relayer vind ik trouwens ook helemaal geen slechte plaat.

Yes is buiten de muziek die mij meestal aangenaam verrast, op een aantal missers na, een grote Soapopera.
Relatie's binnen de band zijn altijd al moeilijk geweest. Squire en Anderson hebben een soort van Jagger/Richards verhouding.
Veel mot, maar kunnen ook niet echt zonder elkaar.
Anderson heeft recentelijk op zijn website verkondigd het weinig respectvol te vinden dat Yes gaat touren zonder hem.
Anderson is ziek en verwacht in 2009 herstelt te zijn.
Alleen drummer Allan White schijnt hem gebeld te hebben tijdens zijn ziekte.

Yes was een interessante band, hoewel ik niet zo van hun muziek houd; het mooiste nummer van ze vind ik Owner Of A Lonlely Heart, dat een lekker rocknummer is.

Woah! Gebeld, nog wel!

Ja, dat dit een stel ongelofelijke egotrippers zijn is me wel bekend, eigenlijk.

Dat de Yes-leden grote ego's hebben is logisch, het is ook een heel grote band... Maar op de live-concerten die ik van ze gezien heb, vond ik ze zich als een redelijk normale band gedragen.

Jon Anderson krijgt het ook in dit forum zwaar te verduren. Ik denk dat Yes vele kwaliteiten heeft, maar dat hun grootste kwaliteit is: de melodieën van Jon Anderson. Als je dat weglaat, krijg je een band die zijn instrumenten goed beheerst, een soort Dream Theater, maar een band zonder sterke composities, zonder ziel...

Ik ben het wel met je eens. Anderson is gewoon de juiste vocalist voor die sound. Net als Robert Plant dat is voor Led Zeppelin.
Maar er zijn natuurlijk wel meer gekke dingen gebeurt bij Yes.
Het meest opmerkelijke het aantrekken van The Buggles(!) op het album Drama.
Ook toen deed Anderson niet mee. Drama is overigens helemaal geen onverdienstelijke plaat. Die Trevor Horn kan heel aardig zingen + dat de meeste songs best aardig zijn.
Maar Anderson hoort er gewoon bij.

Bij Yes - Close to the Edge (1972):



Nee hoor, sommige bands ontstijgen toch echt de indeling van de hokjes.

Ook in muziek heb je eredivisie, eerste divisie en amateurs. In België eerste klasse, tweede klasse en amateurs.

Waarbij Yes zonder veel discussie eredivisie/eerste klasse speelt.

Je kunt je afvragen, aan welke criteria een band moet voldoen, voor het spelen van de hoogste klasse. Ik denk dat vernieuwing/originaliteit, staat van dienst en beïnvloeding van andere bands hoog scoren. Internationaal gelauwerd.

Zelfs al vind je het niks, dan blijft in dit geval Yes nog steeds aan alle criteria voldoen.

Iedereen weet, welke bands je zonder problemen nog meer kunt opnoemen. Ik doe dat niet hier, op een Yes pagina.

Close to the edge was in 1972 toch halve finalist Europa cup 1?

Nee hoor, Yes was echt een goeie band 'in zijn genre' rond het jaar '72 , maar het zijn ook maar mensen, geen goden (wie heeft het hier over hokjes); ik heb gezegd dat ik het op zich goed gedaan vind, maar ik zelf houd niet van dat prog/art 'geneuzel' ; ieder zijn smaak / voorkeur.

P.S. je kunt beter naar Go Your Own Way luisteren, Musician: daar zit tenminste pit in

Je reactie stelt me nogal teleur, Michel! Wat is er mis met de powersong "Owner Of A Lonely heart?" Ik vind dat een ongehoord goede single, uiteraard staat het muzikaal nogal ver van de band in de fase op Close To The Edge, maar ik blijf het een super-geïnspireerde single vinden, een song die je wakker schudt, er zit poeier in!

..nu onze Father het er over heeft....Owner Of A Lonely Heart... ..; dat is mijn favoriete nummer van deze band....

Ik heb een Yes hyves gemaakt: http://www.closetotheedge.hyves.nl/

Bij Yes - The Ladder (1999):

Internet weet te vertellen dat de band afgelopen 29 oktober een deal heeft getekend met Frontier Records. Ze gaan de studio in met Trevor Horn en het is de bedoeling dat er nog voor de zomer van 2011 een nieuw album uitkomt.
Ik had Magnification anders wel een waardige afsluiter gevonden; een sfeervol en rustig album.

Zal dan wel niet met Jon Anderson zijn vrees ik (?)

Er staat me een gerucht bij over Trevor Horn.

Ik zie dat wel zitten met Horn.
Drama is immers een prima album.

Met de bezetting van nu wordt er een album opgenomen .
Dat is dus White , Oliver wakeman , Howe , Squire en zanger Benoit David .
of Horn de producer is , staat hier nog niet bij . Maar B. Robertson is overtuigend in zijn melding lijkt me .
Geen Jon Anderson dus .

Bron : Yesworld : The Yes Oneline Service .

Hee, goed nieuws!

Ik voel een Anderson, Bruford, Wakeman en Banks reunie opkomen om dat zooitje ongeregeld op te blazen, met Trevor Horn er bij.

Peter Banks? Ja, de eerste gitarist van Yes, die speelde op de eerste twee cd's. Trevor Rabin zou ook nog kunnen, dat zou óók heel apart zijn, voor het eerst in combinatie met Rick Wakeman.

Squire, Howe en White ongeregeld??

Anderson heeft ademhalingsproblemen, maar voelt zich toch respectloos behandeld.
Daar kunnen de anderen die willen toeren en een nieuw album opnemen geen kant mee op.
Vandaar de nieuwe zanger.
Zeker geen zootje ongeregeld trouwens, Steve Howe, Chris Squire en Alan White,
respectievelijk top gitarist/steelgitarist, top bassist en top drummer.

Bijzonder dan, dat die Anderson recent elders nog wel een album weet vol te zingen (duo met Rick Wakeman) en te toeren. Het zal wel meevallen met die ademhalingsproblemen, anders moeten ze er maar mee zien om te gaan. Ik ken ook bands waar de drummer door een ongeval één arm moest missen: daar werd ook heel wat voor verzonnen om hem binnen de band te houden als drummer (en dat lukte).

Dus Yes-oprichter Anderson heeft best gelijk als hij zich respectloos voelt behandeld, het is niet te beschrijven wat ze aan hem hebben te danken. Trouwens, ook ruimschoots voor zijn ziekte waren ze al niet actief, dus het is een beetje kinderachtig om nu opeens daarover te vallen.

Jij bedoelt natuurlijk de drummer van Def Leppard. Ja maar zo'n arm achter een drumstel kan je nog wegstoppen...
Tuurlijk heeft Anderson veel betekend.
Het is denk ik geen kwestie van vallen over iemand's ziekte, maar het herkennen van zijn onmogelijkheden om op een bepaald niveau te kunnen voldoen. Zeker nu er nieuwe plannen zijn. Blijkbaar schortte het daar aan.

Ik denk dat Jon Anderson zelf degene moet zijn die mag aangeven of hij wel of niet een nieuw Yes album kan/kon volzingen en daarna toeren.

Maar blijkbaar hebben zijn 'oude' maatjes deze vorm van beleefdheid niet weten op te brengen. Ergo, er is zelfs helemaal geen contact opgenomen, zelfs niet om te vragen hoe het ging.
Jon Lord heeft uiteindelijk bij Deep purple ook zelf aangegeven dat het niet langer kon (met zijn rug) en is op die manier heel goed vertrokken. Zo kan het ook.

En ondertussen zitten wij met een draak van een zanger opgescheept.

Benoit David ging zingen toen Jon daar niet toe in staat was en werd lid van de band. Moeten ze hem er dan nu maar weer uitschoppen nu Jon wel weer voldoende hersteld is? Normaliter zou ik heel hard nee roepen maar toegegeven, bij Yes is alles mogelijk...

Het is mij onbekend hoe zij met hun oude collega omgaan. Als het waar is wat jij zegt, Musician, is het inderdaad sneu. Zou die alweer de oude zijn, Jon Anderson?
Ik heb die nieuwe zanger nog niet gehoord, schijnt uit een Yes-tribute band, "Close to the Edge" te komen. Maar die kunnen ze er inderdaad moeilijk weer uit gaan trappen, dat is ook onsympathiek.