Het zal zonder mij zijn. In ieder geval zolang ze dat vermoeiende gehijg van James LaBrie nog tolereren.

Ik ben er weer ingetrapt, heb 2 kaartjes aangeschaft.

Iemand al enig idee wanneer het nieuwe album moet gaan verschijnen? Op hun eigen site kan ik daar niets over vinden.

Of ergens net voor ze de tour beginnen. Of ze gaan dan pas de marketing starten en releasen hem ergens volgend jaar.

Geen idee dus.

7 februari 2025 komt het nieuwe album "Parasomnia" uit!

En een nieuwe singel: https://youtu.be/2IPT60hvGw4

Knap werk...moet nog wennen aan de eerste riff die lijkt me wat afgezaagd maar over het algemeen zou ik zeggen geslaagd. En dat einde, kippenvel..

Gisteren bij het optreden in Berlijn geweest. Was mijn eerste concert van deze band. Ik heb enorm genoten. Prachtig om deze mensen aan het werk te zien.

De setlist was goed. Bijna 3 uur aan muziek. Ben persoonlijk wel blij dat ze niet al te veel nummers speelden van de Mangini albums. Het oudere werk klinkt mij toch beter in de oren.

Ik was vooral onder de indruk van Myung. Je hoort hem niet altijd even goed terug op de plaat, maar wat gaaf om dat live te zien.

Enige minpuntje was misschien James. De hoge noten haalde hij niet, maar het stoorde mij ook niet.

Het Duitse publiek was top. Lekker enthousiast en nagenoeg niemand die door de rustige stukken heen praatte.

Was een ervaring om niet snel te vergeten!

Goed om te horen, EwoudK! (Hoewel het wachten tot februari me nu nóg zwaarder zal gaan vallen .)

En nog een maand tot het concert in Amsterdam!

Ik was gisteren in Keulen te gast bij het 40-jarig jubileum van onze progmetal reuzen. Ik had me er al op verheugd maar het overtrof toch nog mijn verwachtingen. Het enorme speelplezier en nog steeds ongekend hoge niveau zorgden voor een fantastische sfeer. De heren genoten zichtbaar van het grote enthousiasme van het publiek. Uiteraard werd de terugkeer van de Verloren Zoon met veel omhaal gevierd. Hij zat als vanouds op zijn imposante apenrots. En James was.. zoals James is. Aimabel, een goede connectie met het publiek maar met broze zangprestaties. De overige 3 zijn nog steeds de klasbakken zoals ik ze ken.
De setlist was uitstekend. Ik vond wel de (geringe) keuzes uit het Mangini tijdperk ietwat verrassend. ADTOE heeft veel prachtigs om uit te kiezen en dan vind ik ‘This is the life’ niet tot het sterkste materiaal horen. Maar ze voerden het prachtig uit. Barstool Warrior is oké maar DOT kent (althans in mijn oren) andere echte toppers. Hollow Years is evenmin een favoriet voor mij maar ik moet zeggen dat het bijzonder goed klonk.
Maar dat zijn de kleine spijkers op laag water. Het was een fenomenale performance. En, om maar wat te noemen, Stream of Conciousness en Octavarium, waren ronduit indrukwekkend. Op de terugweg was ik alle stress van de Stau op de heenweg allang weer vergeten.

Ik vond het gisteren in Amsterdam best indrukwekkend, een knappe show. Gelukkig was ik niet op zoek gegaan naar de setlist, slechts van een paar songs wist ik dat ze langs zouden komen. Er zaten nog een paar verrassingen bij (This is the Life, Octavarium, Under a Glass Moon, Barstool Warrior). Het was voor het eerst sinds 2020 dat ik DT weer live aan het werk zag, ik zag ze voor het eerst in 1995...

James deed het zeer naar behoren, ik heb hem weleens slechter gehoord.

Ik stond al langer droog. Vroeger heb ik ze wel 10x gezien. Ik was er een beetje op uitgekeken.
Het concert was zeker okay. Het publiek was veel levendiger dan vroeger, goede sfeer. De band speelde ook losser. Maakte wel wat foutjes, meer dan vroeger, dat kon toen echt niet . LaBrie was na de pauze voldoende bij stem, voor de pauze vond ik zijn geluid maar zozo. Al met al heb ik me uitstekend vermaakt.

Dit snap ik dus nooit. Mensen die vol blijven houden dat James het nog goed doet?

Als ik het optreden terugluister kan ik niet anders dan concluderen dat ik heel blij ben dat ik er niet bij was.

De studiomuziek is goed, maar live...

James klonk in 2016 al absoluut niet best (Astonishing tour in Amsterdam), en in 2017 wel weer oké in Tilburg, maar van wat ik nú op YouTube zie (bij alle nieuwe shows) zou ik bijna op mijn knieën smeken dat hij op z'n minst nog zo klonk als in 2016.

Stel, je leert iemand kennen van wie je denkt dat hij/zij wel eens een goede muziekvriend zou kunnen worden omdat jullie op de belangrijkste punten dezelfde muzieksmaak hebben. Tot je grote (en overigens geheel terechte) verbazing heeft hij echter nog nooit iets van Dream Theater gehoord. Welk éne nummer van welk album zou je hem laten horen om duidelijk te maken waarom je zoveel van Dream Theater houdt (of hield) ?

Ik blijf toch voor Metropolis prt 1 gaan.

Bij Dream Theater - Awake:

Voor jou wellicht. Ik heb mij een paar jaar geleden proberen te verdiepen in Dream Theater. Moe werd ik van Dream Theater's muziek. Zo heel erg moe... Het album "Awake" was mijn eerste kennismaking met de band en dat beviel. Daarna nog een paar albums van die gasten beluisterd maar ik kon er niet koud of warm van worden.

Idem voor mij. Soms is minder juist meer. Dat spreekwoord geldt niet voor Dream Theater. Meer uitgesponnen, extreem lange songs en nog meer technisch geneuzel om maar te benadrukken hoe goed de conservatorium achtergrond van enkele leden heeft doorgewerkt.
Heel knap allemaal, ik doe het ze niet na. Echter het belangrijkste element in muziek wat indruk op mij maakt is emotie. Dat mag zich in verschillende gedaantes aan mij tonen maar niet in steriele vorm. Dat is hoe Dream Theater na verloop van tijd op mij over is gaan komen. Zakelijk, steriel en uiterst chirurgisch te werk gaan, de een gaat er prat op, de ander haakt af.

Twee keer Live gezien en ( ik ben een RUSH fan), zij deden mij in meerdere opzichten denken aan RUSH. Ben ze blijven volgen en heb er totaal geen spijt van iedere album, op een enkeling na, is voor mij altijd weer 1 groot feest. Maar ja ieder zijn smaak

Neal Peart, wat Rush betreft kunnen wij elkaar een hand geven! Inderdaad ieder zijn smaak: m.i. kan Dream Theater niet in de schaduw staan van Rush. Dream Theater maakt een mens moe, Rush geeft een mens energie!

Ik kan begrijpen dat je met die flut drummer minder geïnteresseerd was, maar op hun nieuwste album is Mike Portnoy weer back in town en dan hoor je pas dat je hem 12 jaar heb gemist. Ik wel tenminste.

Wat een gelul in de ruimte toch weer. Tjonge jonge, alsof je zelf twee keer een trommel achter elkaar weet te raken

Je bedoelt over het peart getild? Maar zonder gekheid, natuurlijk is Mangini ook een geweldige drummer. Het is natuurlijk onzin dat je complexe muziek als die van DT kunt spelen als je geen top drummer bent. Ik ben in die periode ook minder geïnteresseerd geraakt in DT. Maar dat was meer omdat ik van de muziek een beetje 'been there, done that' gevoel kreeg. Net als overigens van sommige albums van Neal Morse met Portnoy op drums. Had in beide gevallen niet veel met de drums te maken voor mij. Ookal heb qua stijl en gevoel ook meer met Portnoy. Op dat vlak ben ik het dan wel eens met Neal eens. Maar dat is gelukkig vooral een persoonlijke mening en geen feit.

Heb DT tweemaal live in 013 gezien en vond wat ik al sinds hun debuut vind, dat James Labrie de zwakke schakel is. Omringd door stuk voor stuk topmuzikanten vind ik hem niet een topzanger met een bereik van bv vier octaven en een fraaie stemkleur. Niet dat hij slecht is, maar van buitenklasse is hij niet, in tegenstelling tot de anderen.

Wat ik me nog het meest is bijgebleven is dat bij één van de twee shows in de pauze na het voorprogramma Sweet Caroline van Neil Diamond klonk. Muziek die ik qua stijl niet bij de optredende groepen vond passen en ik fronste de wenkbrauwen. Maar toen kwam het refrein, en het hele publiek: "Sweet Caroline, TARATATAAAAA". Onvergetelijk.

Jij dan misschien. Maar, Parasomnia is zeker niet veel beter (of minder) dan de platen vanaf 2010. Ook het drumspel of geluid is niet wezenlijk anders dan Dream Theater met Mangini. Live is er wel degelijk een verschil: Portnoy is de grote gangmaker die van achter zijn kit uitkijkt op een stal dooie muzikanten en een nog maar matig gillende LaBrie.

Awake heeft misschien net het beste songmateriaal (dat zal IM hebben) maar qua geluid (productie en mix) is dit veruit het beste dat DT heeft uitgebracht.

Nou, Scènes from a Memory is hun meest overtuigende werkstuk zou ik zeggen. Verder hier en daar een aardige song , maar al met al veel en veel te weinig voor zon getalenteerde band. Niet voor niets heet hun best of verzamelaar "greatest hit". Pull me under was een hit in Amerika. In Nederland zijn wel een aantal singles uitgebracht maar geen deuk in een pakje hitparade boter. Toegegeven hits in dit genre zijn schaars maar toch. Het had zo mooi kunnen zijn maar helaas hebben ze in mijn ogen hun enorme potentieel onvoldoende benut.

De band heeft het volgens mij toch niet slecht gedaan. Vaak de grotere zalen, een redelijk grote fanschare en een aantal platen waarmee men voor de dag kon komen.
Het enorme potentieel vind ik wel meevallen, getalenteerd ja, maar er komt meer bij kijken dan alleen talent.
Met Awake, wist men het succes uit te bouwen en de heren hoopten men het wat toegankelijker Falling into Infinity het grote publiek te bereiken. Dat is niet gelukt.
Progressieve metal is natuurlijk geen genre voor een hitparade, zeker als je ook nog bedenkt dat Dream Theater een gemiddelde song voorziet van 50 transities, zeer veel tempowisselingen en een zanger heeft in LaBrie die niet iedereen aanspreekt.
Nee, de band heeft denk ik juist voor zijn doen relatief veel succes gekend. En dat is ook knap.

Daar heb je deels wel gelijk in. Succes hebben ze idd veel gehad en dat in dit moeilijke genre. Maar hoge bomen vangen veel wind , en bij mij blijft toch het gevoel knagen dat er veel meer in had gezeten. Te veel gekunstelde muziek op teveel platen. Het is wat het is.

Wat is "een Hoge Boom"? Iets of iemand die bijzonder is en zich onderscheid van de gemiddelde meute. Diegene(n) die door doen en laten ver boven het maaiveld uitsteekt. Op muzikaal gebied? The Beatles, Rolling Stones, Deep Purple, Led Zeppelin, Rush, Dire Straits, ABBA, Nederlandse Focus, Mozart, Bach, Händel.... Dream Theater is GEEN Hoge Boom. Een stelletje jongens die aardig muziek kunnen maken maar ook niet meer dan dat. Het album "Awake" is de enige uitzondering op de regel.