Dream Theater - Awake (1994)

Fantastisch album, hun beste met vlak daarachter Images and Words. De afsluiter hier is ook hun beste song allertijden. Die paar albums hierna zijn ook nog ok, maar nog latere albums van ze werd me teveel priegelprog, technisch geneuzel laten we maar zeggen. Hier hebben we juist een combi van techniek en emotie/gevoel.

Een mooi bericht wat ik zeer waardeer. Geniet ! En laat gerust de paar millimeter haren nog eens wapperen.

Muzikaal dik in orde maar LeBrie is toch wel echt een nachtmerrie om naar te luisteren op dit album. Verschrikkelijk. Vandaar dat ik hem eigenlijk nooit op zet.

Oeh, nee! Ik vind Labrie hier nog wel erg goed en divers zingen, hoor! Veel beter dan op zijn latere albums.

LaBrie zingt juist lekker rauw op dit album. Echt top, als je het mij vraagt. Dit album is kort voor het beruchte garnalenincident uitgebracht.

Altijd interessant !

"In 1994 gingen mijn vrouw en ik, met een paar andere vrienden, naar Cuba en ik liep een ernstige voedselvergiftiging op," zei hij. "Terwijl ik moest overgeven, bloedde ik op mijn stembanden, zo erg was het.

"Als er iemand is die weet wat voedselvergiftiging is, het is verschrikkelijk," vervolgde hij. "Je ijlt, en op een gegeven moment is het gesprek: 'Ik wil dood,' omdat je je gewoon zo slecht voelt. Maar daarom bezocht ik twee KNO's - keel-, neus- en oorartsen. Dit gebeurde rond 30 december 1994, en op 10 januari zou ik gaan zingen in Tokio.

"Ik kwam bij de dokters op 4 of 5 januari dankzij een vriend van me die dokter is, en ze zeiden tegen me: 'Je moet zes maanden vrij nemen. Je moet niet praten. Je moet zeker niet aan zingen denken.' En DREAM THEATER kwam in die tijd net van een hitalbum met 'Images And Words'. We hadden alleen nog maar de Noord-Amerikaanse tournee gedaan voor het album 'Awake', en toen gingen we verder naar Azië en Europa.

"Dus, ook al begonnen we goed geld te verdienen, het zou rampzalig zijn geweest als ik tegen de band had gezegd: 'Ik moet zes maanden vrij nemen.' Die luxe hadden we niet. Het zou waarschijnlijk de bank gebroken hebben. Dus, helaas, moest ik weer gaan zingen, waarschijnlijk terwijl ik dat niet had moeten doen. Het heeft zijn tol geëist, en het heeft enkele jaren geduurd voordat ik weer het gevoel had dat ik me als zangeres op mijn gemak voelde.

"Dus, in plaats van D's en E's en F-snarpen en al die dingen te raken, was ik in staat om C, Cis en D te raken. Ik heb hier en daar F-noten geraakt, maar ik moest er echt op letten. Maar dat was waarschijnlijk het donkerste moment in mijn leven, zeker weten."

In een interview uit 2018 met Lead Singer Syndrome zei LaBrie dat het hem "waarschijnlijk bijna zeven of acht jaar kostte om volledig te herstellen" van zijn blessure.

"Ik heb wel, ik zou zeggen, 95 procent van mijn bereik teruggekregen," zei hij. "Maar terwijl ik vroeger gewoon naar de stratosfeer kon gaan, zonder probleem, en mijn hoofd eraf kon schreeuwen, voelde ik me daar niet meer prettig bij.

"Ook al zijn er sinds '94 veel albums geweest die laten zien dat ik nog steeds het bereik had en al die dingen, het was niet meer zoals het was voor het ongeluk, waar ik wakker kon worden en kon zingen als 'Take The Time' of 'Child In Time' van DEEP PURPLE.

"Ik moest gewoon leren me aan te passen en te accepteren waar ik op dat moment was als vocalist en het nooit forceren."

LaBrie zei verder dat hij heeft geleerd om kritiek te accepteren, zelfs als hij het gevoel heeft dat hij wordt beoordeeld door mensen die niet alle feiten hebben.

"Je hebt trollen op het internet en ze zeggen: 'Wat is er verdomme mis met LaBrie?!' En jij zit daar maar... Aan het eind van de dag, ben je nog steeds een mens, je hebt gevoelens in je leven. Je raakt overstuur, je denkt: 'Je hebt geen idee wat ik heb doorgemaakt.

"Het is een organisch instrument en je probeert er het beste uit te halen," zei hij. "En het maakt niet uit met welke zanger ik in de wereld heb gesproken, ze hebben het allemaal meegemaakt en ze hebben allemaal hun bitterkoekjesmensen gehad die hen links, rechts en in het midden in de pan hakten. En het is een verschrikkelijke situatie.

"Maar de manier waarop ik er naar kijk is als, 'Wat dan ook...' Je gaat niet iedereen tevreden stellen. Ze hoeven niet per se te weten wat je doormaakt. Als ze zich daardoor beter voelen door iemand te bekritiseren als hij down is - het zij zo. Ik hoop er nooit bij te zitten en ik hoop ze nooit te ontmoeten, want zo iemand is wat mij betreft gewoon oppervlakkig.

"Weet je wat? We hebben ons instrument goed gekozen. En ik sta er 100 procent achter. We zullen niet de hele tijd 100 procent capaciteit hebben, maar als je achterover kunt leunen en tegen jezelf kunt zeggen: 'Voor het grootste deel ben ik er,' dan is dat het enige dat telt.

Bron: Dream Theater's James Labrie Looks Back On 'The Darkest Moment' Of His Life - Blabbermouth.net

Let wel op welke geruchten je de wereld in slingert

Ha ! Je weet het nooit tegenwoordig

Ik kende het verhaal wel, maar had het hem nog niet zelf horen doen. Dank je voor het posten, meneer!

Six Degrees of Inner Shrimps...

Gaat toch een half puntje omhoog hier, vandaag weer eens geluisterd. Echt een prima album.

Hun beste album m.i.

Heel goed album inderdaad, hun beste? Nee dat niet wat mij betreft. Ik ben een DT liefhebber van het eerste uur maar ik merk dat ik eigenlijk te weinig naar hun albums luister. Daar ga ik deze week verandering in brengen!

oké dan hoor ik je later graag hierover!

Waar ik "Images and Words" goed kan hebben, heb ik dat met dit album een stuk minder.
Ik vind het te technisch en kil overkomen.

Dat het album voor mij net een voldoende haalt komt door de afsluiter "Space-Dye Vest".
Wat een fantastisch nummer!

Ik ben, in tegenstelling tot veel anderen gezien de lovende recensies hier, ook bepaald niet kapot van dit album. Het gaat grotendeels langs me heen, ik word niet gegrepen door de composities. Het klinkt allemaal wel aardig maar het raakt me nergens echt vol, zoals bv Treshold of Schadow Gallery dat wel doen bij mij. Een echte klassieker kan ik dit dan ook niet noemen. 2 sterren.

Wat een regelrechte klassieker is dit album zeg! Elke keer weer een avontuur om te luisteren. Niet normaal ,zo goed dit gecomponeerd is. Genieten geblazen. Er gebeurt zoveel , daar moet je getrainde oortjes voor hebben. Kippenvel!

Het album "Awake" van Dream Theater, uitgebracht in 1994, start enigszins teleurstellend. Ondanks de aanzienlijke vaardigheden van de bandleden, struikelt dit album in de eerste twee nummers al een beetje over zijn eigen complexiteit en verliest het de essentiële vonk die de luisteraar zou moeten boeien. De productie van die start voelt wat overladen, waardoor subtiele nuances die Dream Theater normaal zo goed beheerst, verloren gaan in een zee van geluid.

Maar ook in de nummers hierna, bijvoorbeeld Lie en The Mirror, lijkt er soms een wedstrijd te bestaan om het meest gecompliceerd te zijn, met wisselende tijdssignaturen en een overdaad aan melodische lagen die soms meer vermoeiend dan verrijkend zijn. Dit leidt tot een verminderde coherentie in het algemene geluid van het album, waarbij de luisteraar zich afvraagt of de band misschien hun technische bekwaamheid boven de muzikale expressie heeft gesteld.

Een ander kritiekpunt is dat, ondanks de indrukwekkende technische prestaties, de emotionele verbinding soms ontbreekt. De zang van James LaBrie, hoewel krachtig en helder, mist op sommige momenten de emotionele diepte die nodig is om echt resonantie te vinden bij de luisteraar. Dit kan deels te wijten zijn aan de productie, die soms de neiging heeft om de vocale lijnen te overstemmen met de complexe arrangementen.

Desalniettemin, kan de band beter. Het nummer "Space-Dye Vest", dat het album afsluit, is een opvallende afwijking van de rest van het werk. Met zijn ingetogen pianospel en introspectieve teksten biedt het een blik op wat Dream Theater ook kan zijn: reflectief en emotioneel meeslepend. Dit nummer is een juweel dat laat zien dat de band ook in staat is om subtiliteit en diepte te bereiken.

In conclusie, 'Awake' van Dream Theater is een album dat de luisteraar uitdaagt en beloont, maar ook vraagt om geduld en een bereidheid om door de technische complexiteit heen te luisteren. Voor de liefhebbers van progressieve metal is dit ongetwijfeld een waardevolle toevoeging aan hun collectie. Echter, voor diegenen die zoeken naar muziek die onmiddellijk toegankelijk en emotioneel verbindend is, kan dit album soms als een ietwat koude, zij het bewonderenswaardige, demonstratie van muzikale bekwaamheid overkomen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Grappig hoe verschillend albums kunnen worden beleefd. Zelf beleef ik dit album volledig anders. Het begin overrompelde mij op een positieve manier, de productie van dit album is uitstekend, nog steeds gebruik ik het begin van dit album als referentie bij het luisteren naar audio. Het album staat in hun discografie aan het begin, de genoemde nuance vond ik vaak (later) steeds minder aan de orde, tot vervelende krachtpatserij aan toe (en producties waarbij de compressie de hele dynamiek platslaat). LaBrie klinkt op dit album nog fris en gretig, met meer karakter in zijn stem dan op zijn debuut, laat staan latere albums, zeker na het shrimp-incident.
We zijn het eens dat het nummer Space-Dye Vest (hoewel niet mijn topper op dit album) reflectief en emotioneel meeslepend is, maar meeslepend vind ik wel meer nummers, immers dat heeft met voorkeuren te maken.
Zo zie je maar weer.

Na eerst Images en Words gedraaid te hebben kwam deze aan de beurt, en hij viel mij toch eigenlijk enorm tegen, te schreeuwerig maar vooral een te vermoeiend druk album!! Op de vorige plaat vond ik de zang beter, vooral omdat het minder schreeuwerig was en daardoor minder irriteerde, en deze heeft nauwelijks rustpunten. Nee deze kan mij niet echt bekoren, nu weet ik ook weer waarom ik niet verder ben gaan spitten in de Dream Theater discografie. Er zullen vast nog meer albums van hun zijn die mij wel kunnen bekoren, maar waar ik verder niet al te veel tijd aan wil besteden! Maar snel weer een album van Tool, Rush of Queensryche erin, bands die wel worden vergeleken met Dream Theater, veel meer mijn ding.

Queensryche is anders behoorlijk door de ondergrens gegaan na Promised Land. Durf te zeggen dat Deeam Theater in ieder geval consistenter (maar wel saai) is gebleven dan Queensryche dat als een pudding in elkaar is gezakt en er nooit meer bovenop is gekomen.

Klopt vind ik ook, bij mij is het ook Queensryche tot en met Promised Land, maar alle albums van Queensryche tot en met Promised Land bevallen mij wel zo heel veel beter dan dit gepriegel en gefreubel op lichtsnelheid de hele plaat door. DT is gewoon niet helemaal mijn band geloof ik. Al heb ik gister nog de nummers Seasons Of Changes en het nummer Octavarium beluisterd, nummers van 23/24 minuten, en die bevallen mij weer wel!

En dat niet alleen zowel Dream Theater en Toto zijn absolute topmuzikanten!!!

Awake blijft in mijn ogen de beste schijf van de heren hoewel ik nooit een groot liefhebber van de band ben geweest. Voor mij teveel technisch gepiel op de vierkante centimeter ofschoon ik het muzikale talent van de bandleden wel degelijk erken.
De meeste platen van dit collectief bestaan uit vaak lange exercities, waarbij men niet schroomt om tig verschillende transities en net zoveel tempowisselingen in te zetten.
Bij vlagen werkt dit prima, maar net zo vaak dwaal ik af met mijn gedachten om vervolgens niet meer te weten welke song aan mij voorbij trekt.

Awake weet in grote lijnen mijn aandacht vast te houden, er staan een heel aantal prima nummers op, waarbij mijn voorkeur altijd is uitgegaan naar The Silent Man en Space-Dye Vest, niet geheel toevallig de nummers waarbij men de instrumentatie in dienst stelt van de song in plaats van andersom.
Een ander nummer waar ik altijd een zwak voor heb gehouden is The Mirror. Soms valt je ineens iets op wat mij voorheen nooit is opgevallen.
De riff die rond 2.20 wordt ingezet in The Mirror lijkt als twee druppels water op de beruchte riff van Domination, de nekkraker van Pantera. Hoogstens wat meer uptempo maar dat terzijde.
Vervolgens wordt dezelfde riff na 5 minuten ook ingezet in het nummer Lie.
Na Awake heeft de band mij nooit meer in zijn/haar greep gekregen, hoewel er nog wel degelijk enkele prima platen de band af kwamen rollen.

Helemaal mee eens. "Awake" is fantastisch maar meer Dream Theater hoeft van mij ook niet. Er zijn wel een paar DT albums die bij mij opgehaald kunnen worden.

?????? Toen begon het pas

Ik ben ze ook nog vrij lang blijven volgen, maar merkte dat het technische gefröbel me toch meer en meer ging tegenstaan, ondanks de vaak fraaie songs en de variatie daarin. Ik kan ze nog het beste pruimen in de rustiger en meer melodieuze nummers, merk ik wel. Net ff gekeken, maar mijn DT-collectie reikt tot en met Octavarium. Toen vond ik het wel mooi geweest. Naderhand nog wel eens wat beluisterd - zij het niet erg intensief, geef ik toe - maar ik had de indruk dat het uiteindelijk meer van hetzelfde werd, en inderdaad, op den duur tamelijk vermoeiend. Dit album, Awake, en de voorganger Images and Words, vind ik wel hun beste werk.

Als DT dit album eens helemaal integraal zou spelen ipv het nieuwe album, dan zou ik dolgelukkig zijn

LaBrie was in de eerste helft van de jaren 90 echt wel een kanon hoor. Awake is toch wel mijn favoriete album van de band. LaBrie schakelt gemakkelijk tussen stevige noten in Lie en 6:00 en dromerige passages in Lifting Shadows Of A Dream of het onvergetelijke Space Dye Vest. Gaandeweg werd het allemaal wat lastiger met hem. Ik vind hem nu vooral zeurderig. Maar ten tijde van Images en Awake (ook met Winter Rose btw!) vond ik hem echt een geweldige zanger.

Ik denk met plezier terug aan de bij vlagen ridicule discussies toen Mangini bij de band kwam. Bij één van de eerste albums met hem: Jordan Rudess zou hem tijdens de show de nootjes op een tablet hebben laten zien omdat hij anders niet zou weten wat hij moest drummen.
Kostelijk!

Dat heeft geen zak met Awake te maken trouwens. Toen was de band ook al niet intact. Charlie Dominici was alweer een tijdje uit de band namelijk. Hoor je niemand over.