Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.:

Pat Boone is zo ongeveer de antithese van rock & roll.

Dat is waarom hij nog leeft, de braverik

Cliff leeft ook nog.

...en Ronnie Hawkins, al is dat niet zo'n bekende artiest. Zijn begeleidingsgroep The Hawks zouden geschiedenis schrijven als The Band.

Ja, dat zijn toch ook wel behoorlijk grote namen, I stand corrected.

Speedy Gonzalez weleens geluisterd? Aan je opmerking te zien niet . En zo heeft hij er nog een paar (At My Front Door, Ain't That a Shame, Gee Whittakers o.a.).

Overigens heeft Little Richard (want zo kwamen we hierop) ooit over Pat Boone gezegd: "The man who made me a millionaire". De blanke Pat Boone ging regelmatig aan de haal met 'zwarte' rock 'n roll/ rhythm & blues, maar bracht daarbij wel de originele uitvoerden - zoals Little Richard - onder de aandacht.

Gesegregeerd Amerika... het waren andere tijden.

Ik ben bekend met Pat ja. Hij maakte juist een brave popversie van de rock & roll. Dat is net mijn punt.

Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.:



Pat Boone: de vacuümgetrokken versie van zwarte muziek, muziek zonder ballen. Ain't that a shame is trouwens origineel van Fats. Het zoveelste bewijs dat (door blanke artiesten) gladgestreken zwarte songs beter door de meute beter werden geslikt.

Helemaal waar, maar op deze manier kwamen ze tenminste nog bij het grote publiek terecht.

Als je met het grote publiek een blank publiek bedoelt, dan klopt dat. Ice Ice Baby

Nee, dat bedoel ik niet. Met het grote publiek bedoel ik alle mensen met een radio. Dus ook de Afro-Amerikanen. Hoe wrang ook, zonder de "witte" artiesten werd het "zwarte" geluid stukken minder gehoord.

Vind dit een Cruyffiaanse gedachtengang - elk nadeel hep se voordeel. Ongetwijfeld zul je dit kunnen onderbouwen met cijfers van radiobezit onder de zwarte bevolking. De gedachte is anders dat een genre niet in de purity of essence kans heeft om massaal aan te slaan, maar alleen in een toned down versie, verg. Oude r&b, house (Eurohouse) en Dubstep.

Ah, dan snap ik het. Wolfgang Amadeus Mozart mag daarboven André Rieux wel dankbaar zijn voor wat ie beneden heeft gedaan voor alle mensen met een TeeVee.

Maar dat is wel hoe het in de jaren '50 en '60 in de Verenigde Staten was. Rassensegregatie vierde hoogtij en zorgde ervoor dat Afro-Amerikanen op geen enkel gebied - dus ook muzikaal niet - als gelijken werden gezien. Zwarte muziek werd simpelweg niet gedraaid op de radio. Pas na het in werking treden van de CRA veranderde er (heel heel langzaam) e.e.a. Gelukkig heeft - met terugwerkende kracht - de 'purity of essence' de waardering gekregen die het toekomt. Er daar droegen een aantal van de blanke artiesten zelf gelukkig ook toe bij.

Wat dit agaat was Stax Studios in Memphis een bijzondere plek. Een van de - zo niet de - allereerste plek waar blank en zwart samen musiceerden.

dix, jammer dat je niet inhoudelijk kunt reageren. Het is niet meteen een onderwerp waar ik zelf flauwe grapjes over maak. Daarnaast heb ik het idee dat je het punt nogal mist. Voor de goede orde, radio was in die tijd het leidende medium voor muziekconsumptie.

Ja want Mozart ging wel zwaar gebukt onder de rassensegregatie in het 18e-eeuwse Wenen

Bij Muziek > Nieuws > R.I.P.:



Ongenuanceerd en onjuist: muziek van Bird, Davis en andere zwarte jazzmusici werd wel degelijk gedraaid op de radio, getuige de vele radioconcerten die (later) werden uitgebracht. En als je kijkt naar de foto's van opnamesessie zie je ook genoeg blanke en zwarte musici bijeen. Onder jazzmusici zelf leefde dat idee van segregatie helemaal niet. Vergis je ook niet in de rol die jazz - bijv die van de big band jazz (Benny Goodman en Glenn Miller) heeft gespeeld in WOII (sound of the liberator) - Nazi's beschouwden jazz als "entartete Musik".

Je punt is niet gemist hoor, maar het gaat mij iets te ver om Pat Boone anno 2020 als wegbereider voor zwarte muziek te labellen. Het was immers geen Robin Hood want wat gaf hij dan terug?

Misschien miste jij juist het punt dat ik maakte met het aanhalen van Vanilla Ice ... Die bracht ons decennia later het eerste rapnummer dat billboard mocht aanvoeren. Dat leverde hem krediet op bij de bank, maar maatschappelijk krediet hoeven we hem daar toch niet voor toe te kennen? Ik meende dat je daar bij Pat Boone wel toe neigde.
quote: ... op deze manier kwamen ze tenminste nog bij het grote publiek terecht.. /quote

Mjuman, geen idee wat jazz in Duitsland met rock 'n roll in Amerika te maken heeft. Mijn punt lijkt me duidelijk, en daar laat ik het ook bij. Daarnaast heb ik geen trek in een welles nietes wedstrijdje. Dit artikel beschrijft dat wat ik hierboven benoem. Lezenswaardig! Het laat eens te meer zien hoe krachtig muziek kan zijn. Ook in onbarmhartige tijden als het gesegregeerde Amerika.

dix, wellicht heb ik mij niet duidelijk uitgedrukt. Ik zie Pat Boone niet als wegbereider voor zwarte muziek. Verre, verre van dat zelfs. Ik reageerde slechts op een opmerking van deedee die zich afvroeg of alle rock 'n roll muzikanten (op Jerry Lee Lewis na) nu overleden zijn. Toen noemde ik Pat Boone en Lloyd Price, beide artiesten die ook menig rock 'n roll liedje hebben gemaakt.

Voor wat ik er van weet is Pat Boone geen Robin Hood. Maar, hij gaf wel de credits aan de originele uitvoerenden, en deed het niet voorkomen of hij zelf de grote rock 'n roller was. Vandaar ook de opmerking die Little Richard ooit over Pat Boone maakte: "The man who made me a millionaire".

Mocht je het interessant vinden, ik heb met veel plezier "The History of Rock & Roll" van Ed Ward gelezen.

Ah, my bad. Ik dacht dat het stond voor Richard inspireerde Pat .

Je hebt helemaal gelijk. Mooi moment om de conversatie verder te laten voor wat hij is.

Aardige discussie maar ik snap nog steeds niet hoe dit Boone een rock & roll-artiest maakt. Dat is waar ik in eerste instantie op reageerde. Rock & roll-liedjes coveren is natuurlijk heel wat anders.

Zie PM, dan kunnen we dit topic weer gebruiken waar het voor bedoeld is.

Mod dat nou? D'r is d'r 1 allerlei populistenpraet aan het verspreiden en dan zouden we daarop niet mogen reageren?

Mijn punt tav van jazz was dat jazz ahw ware 'ideologisch omarmd' was door de USA en dat was R&R absoluut nog niet. Zeker Little Richard (on topic) werd als vunzig en de zeden bedervend beschouwd, ook heupwiegende Elvis.
Precies om die reden werd dansen bij concerten verboden, werden die veelal seated - en ontstond en passant de zgn hand jive.