Bij Therapy? - Troublegum (1994):

vergeleken met nu was er begin jaren 90 rondom JD weinig te doen

uiteraard hebben ze in bijv. de UK altijd meer aandacht gehad, maar in die tijd had je weinig bands die muzikaal door JD beïnvloed waren (of zeiden te zijn) en de band kwam ook niet zo vaak ter sprake, beduidend minder mensen die ze kenden, althans van mijn generatie (born in the 70's)... uiteraard had je de mensen die het toentertijd meegekregen hadden, maar die zagen het ook vooral als muziek van weleer... kortom: het leefde niet echt (terwijl ik er op dat moment juist helemaal in zat)

"in die tijd had je weinig bands die muzikaal door JD beïnvloed waren (of zeiden te zijn) " ?? - en U2 dan? of Radiohead? er waren veel bands in de begin jaren 90 dat direct of indirect door JD waren beinvloed.

zo te horen lag het aan waar je in NL was rond deze periode? (1994) want in Eindhoven waren Joy Division een van de meest verzochte bands op avonden bij The Independent. Ook niet vergeten dat toen waren New Order (en Electronic) ook nog bezig met nieuwe albums uit te brengen!

hier een samenvatting van The Independent in Eindhoven (met poster) van 1994 - dezelfde jaar dat deze album van Therapy? uitkwam ...

http://www.aapa.nl/independentmusic.html

heb noch U2 (echt een band uit 1994 trouwens ) noch Radiohead in die periode veel over Joy Division horen reppen

maar goed, geloof best dat Eindhoven toen nog iets meer in de jaren 80 was blijven steken dan de rest van Nederland; heb sowieso de indruk dat het alternatieve uitgaansleven daar traditioneel door 30+-ers gekleurd werd/wordt

Nu heb je een revival met bands die letterlijk het geluid van JD na doen.
Therapy? maakte van Isolation geen JD copie, maar juist wel iets met hun eigen geluid.
U2 was in de jaren 90 zeker niet beinvloed door JD, Radiohead ook niet (hooguit de neerslachtigheid van de tekst van Creep).

Ik heb Creep altijd meer gezien als een Brits antwoord op het gejammer uit Seattle (Teen Spirit enzo). Maar misschien is dat ook omdat ik destijds niet veel anders dan grunge/britpop, etc. luisterde.

In 1994 kwam wel The Holy Bible van de Manics uit, die werd volgens mij wel vaak vergeleken met Joy Division, omdat het zo'n enorm depressieve plaat was.

Overigens kwam ik er pas jaren later achter dat Isolation een cover was, in '94 had ik nog nooit van JD gehoord.

ik maakte een algemeen opmerking over bands (met 2 voorbeelden) die beinvloed waren door JD rond 1994 (toen deze album uit kwam) - beetje flauw dat in je argument je dat omdraait om over U2 te hebben in 1994 in plaats van in het algemeen? - het is gewoon een feit dat U2 als band waren sterk beinvloed door Joy Division, en mijn andere voorbeeld Radiohead waren toen (van hun begin en ook tijdens 1994) beinvloed door o.a. The Smiths, Pink Floyd, Joy Division, Pixies, REM en wat prog-rock van de jaren 70, en natuurlijk Talking Heads (vanwege de naam).

als aanvulling (en jammer dat deze opmerkingen nu terecht komen onder een gaauw te vergeten album van 1994!), andere jaren 90 bands beinvloed door Joy Division: Smashing Pumpkins, Curve, Mansun, Jesus & Mary Chain, Wedding Present, Puressence, Moby, etc, etc ... om zo maar wat andere namen te noemen die misschien niet in NL toen (in 1994) zo populair waren, en dan nog bijna de hele Goth Rock scene van de jaren 90!

zie ook de tribute album van 1995: A Means to an End: The Music of Joy Division (featuring various artists, incl. Moby) covering the songs of Joy Division, in which Smashing Pumpkins even did a cover of Isolation (as Star Children)! - Billy Corgan, a huge fan of Joy Division and New Order, would later go on to do guest vocals with new material by New Order.

dat U2 beinvloed waren door JD kan je zelf zien in de documentary NO (NEW ORDER) STORY dat gemaakt was zelfs in 1994 ...

http://movies.yahoo.com/movie/1800202147/info


en dan in 2006 ...
Bono said in the band's autobiography U2 by U2, "It would be harder to find a darker place in music than Joy Division. Their name, their lyrics and their singer were as big a black cloud as you could find in the sky. And yet I sensed the pursuit of God, or light, or reason...a reason to be. With Joy Division, you felt from this singer, beauty was truth and truth was beauty, and theirs was a search for both"





het was ook niet dat "Eindhoven toen nog iets meer in de jaren 80 was blijven steken" maar meer dat heel NL was en nog steeds in de jaren 80 en nu jaren 90 is blijven hangen, en dat was toen (in 1994) de reden dat die Independent open ging om mensen de kans te geven om nieuwe indie muziek te kunnen horen. Dat het op een klein groupje klanten bleef had meer met de NL mentaliteit te maken en niet zo zier Eindhoven. maar dat is een andere verhaal ...



http://www.expatica.com/nl/entertainment/whats_on/stuck-in-the-80s--37644.html

wie is er nou flauw? en wie draait er nu zaken om?

U2 zijn tijd- en genregenoten van JD, dus dank je de koekoek dat die erdoor beïnvloed zijn, maar dat gebeurde niet pas in 1994

ik had het er juist over dat Joy Division in de periode rond 1994 minder in de belangstelling stond dan nu en DAT is gewoon een feit, zie ook wat derric raven hierover post

Die Means To An End Cover CD heb ik ook, maar daar staan toch vooral redelijk marginale bandjes op. Girls Against Boys, Low, Moby en Tortoise zijn de enige bekende namen en Low en Tortoise waren op dit moment feitelijk ook nog helemaal niet zo bekend.

Smashing Pumpkins staan er ook op, alleen heten ze hier Starchildren.

Strict genomen zijn dat alleen Billy Corgan en James Iha, geloof ik.

Dat was op dat moment ook Smashing Pumpkins.
D'Arcy Wretzky was al weg, en Jimmy Chamberlin was meer dood dan levend (flink aan de dope).

Starchildren bestond maar tot '94, toen zaten zowel Chamberlin als Wretzky nog bij de Pumpkins. Ik zie dat zij ook wel betrokken waren bij de Pumpkins, maar volgens mij waren Iha en Corgan toch de meest actieve songschrijvers. Op die tribute-cd staan ook juist zij genoemd, geloof ik (maar dat weet ik niet zeker, heb hem jaren geleden uitgeleend en hij woont nu in Barcelona ).

Dan was die schijnbaar ook meer dood dan levend.

Blijkt een solo project van Corgan te zijn en ze hebben maar 2 nummers uit gebracht. Live werd hij steeds door verschillende artiesten bij gestaan.

Op de tribute cd staat alleen Performed by Starchildren., maar je hoort in het nummer overduidelijk Billy Corgan.

Het andere nummer kan ik me niet eens meer herinneren eigenlijk. Ik heb het wel ergens op een CD staan, heb alle SP-rarities uit die tijd.

Pumpkins-nummer dat er nog het meeste in de buurt komt is Eye van de Lost Highway soundtrack.

Dat andere nummer heet Delusions of Candor, maar zegt mij verder ook niks.

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):

heb gisteren de film gekocht , amai mijne frak , iedere joy division moet die dvd kopen , de documentaire met tal van interviews is veel beter dan de film ' control '

hier krijg je de real stuff met nooit vertoonde opname's , superb

@Beaster1256: "well show me the way to the next wiskey bar", dan hebben we het er nog eens over.

Awel, voor 'ne Straffe Hendrik praat ik ook met u.

Hoe heet die? Joy Division Under Review?

gewoon ' joy division '
met op de kaft de hoes ( waanzinnige ) van ' unknown pleasures

fantastisch overzicht van de carriere van j.d.

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):


Dan blijft het nog steeds zo dat die emotie bij de een wel een gevoelige snaar raakt en bij de ander niet. Of gaan we de zielenroerselen van de heer Curtis als een soort Uber-emotie beschouwen, die slechts door een select gezelschap met hoog empatische gaven goed ingevoeld en geduid kan worden? Bij mij persoonlijk is de muzikale vorm waarin JD de emoties giet een behoorlijke irritatiefactor en dan ben je al snel klaar i.t.t. bijv. The Sound waar, om maar eens wat te noemen, Borland wel over behoorlijke vocale capaciteiten beschikt (en tevens ook over minstens zoveel emotie).
Overigens wordt je verhaal er niet beter op door iemand die niet van JD houdt als liefhebber van emotieloze muziek weg te zetten en in de hoek van Frans Bauer te plaatsen. Goedkoop.

Daar begint ik wel serieus over na te denken nu

hanzie 28

Ik zou me over een plaat die 0,5 sterren waard is, niet zo druk maken.
Of het moet zijn dat die plaat toch wel wat losmaakt bij menig user.

Op zich misschien al een argument om minstens 1 volle ster te verdienen?

ps. Ik kan echt niet begrijpen waarom New Dawn Fades
bijvoorbeeld muzikaal een hoge irritatiefactor zou hebben.

En zo begin ik me stilaan te mengen in deze oeverloze discussie.

Of hij bedoelt gewoon te zeggen dat als Joy Division je niet bevalt dat je als laatste redmiddel altijd nog Frans Bauer kunt gaan beluisteren, want dat is samen met dit wel ongeveer het slechtste wat ik ooit heb gehoord. ik begrijp die link wel die skyline gebruikt, waarschijnlijk issie zelf ook een groot fan van de smartlap, want anders zou hij het hier niet gaan aanhalen denk ik.

Dit, dames en heren, is gewoon een dichtgeplamuurde (lees: wel onderbouwde) verdediging. Ik kan me goed voorstellen dat je deze muziek niet trekt, en wanneer de ziel je niet raakt blijft er om eerlijk te zijn enkel zeer machinale koude muziek over. In combinatie met de zielsconnectie, echter, werkt de muziek juist zeer ondersteunend (sfeerversterkend). JD zal nooit mijn favoriete band worden, the Cure geniet mijn voorkeur in de donkere steegjes van de muziek. Maar juist de emotionele connectie (ik bedoel niet dat je op een dergelijk emotioneel niveau als Ian verkeert, maar meer in de zin van dat je je in kan leven in zijn suïcidale lofzang) is hier een must, omdat dan alles op zijn plaats valt. Denk er eens over na....

Dit debat, dames en heren, geacht Farce-forum (Farce Majeur - google daar maar eens op), boeren, burgers buitenlui, mede Europeanen is niet meer en minder dan:

1. een herhaling van zetten (zie 27/8 en 17/9); frequentie: eens in de 3 weken?
2. een nieuwe voorkomst van 'pissing on some-one's parade' - dit keer met motivatie.

Waarom telkens een debat aangaan - het statement is al tweemaal gemaakt; en waarom zo veel energie erin steken als je het album waardeert met 0,5 ster. Dat was een vraag die Dazzler terecht opwierp.

Beats me - iedere keer als ik 'em opzet (op vinyl) is het de kracht van de herkenning en de intense emotie - en dat heb ik bijv. totaal niet met Queen. Tja en iemand mag erover een andere mening hebben, we leven immers in een vrij land. Maar waarom steeds die herhaling. Ok, tijd voor "insight".

Ik zie nog steeds de reden voor de commotie niet.

Er wordt door mij geen poging gedaan om mensen te bekeren tot Het Licht of wat dan ook.

Vind je JD niet leuk? Mij een biet.
Maar ik behoud voor mezelf het recht om het zelf wel leuk te vinden.

Ik hou niet van voetbal. Maar ik word dan ook geen lid van een voetbalvereniging om daar vervolgens bij iedereen eindeloos te gaan lopen mekkeren over wat een kansloos spelletje het is.

Want dat vind IK goedkoop.

Uh ..

Ik heb niets met zelfmoordenaars en ik kan me niet in hun motieven inleven.

Ik geniet echter intens van de grimmige doom van Joy Division. Niet alleen door IC´s onaardse stem, maar ook door de industrial sounds en het ongepolijste geluid. Als IC na twee platen gewoon banketbakker was geworden, dan had ik deze platen anno 2008 nog steeds geweldig goed gevonden.

Noem het maar normaal

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):



Ik vind het eigenlijk wel netjes met Still, Substance en Warsaw 'filling the cracks'.

En toen begon het uitmelken.

Dat van die discografie valt eigenlijk nog wel mee: in Engeland was het in de jaren '80 de gewoonte dat singles (en dus ook 12"s ) een eigen bestaan hadden, los van de albums. Het eerste album van Roxy Music bevatte niet de single Virginia Plain", de Amerikaanse editie wel, sommige Europese edities ook.

De eerste van de Smiths verscheen in de UK zonder 'This Charming Man" - op het vastland met, soms als extra single in het album gestopt.

V.w.b. Joy Division heb ik nog niet gecontroleerd of er verschil is tussen de 7" en 12" - ik verwacht het niet. De singles en wat extra's (flexidisc Komakino) zijn bijeengebracht op "Substance" - dat op vinyl (uit 1988) slechts 10 tracks telt. Substance kost nu bij Plato ca. 8 euro.

Still uit 1981 is een verzameling van demo's, werk-in-uitvoering, en het laatste concert met Ian. Still is een album voor de liefhebbers(s); het dubbelalbum op vinyl, mooi uitgevoerd in stevig karton, heeft 1 nummer meer dan de cd.

Heart and Soul zou ik ook niet als 'uitmelken' willen betitelen - heb je (zoals ik ) veel op vinyl is Heart and Soul handig als je - om practische redenen (auto) iets op cd wilt draaien. Heart and Soul bevat 'alles'en heeft ook ander live-materiaal (4 cd's) kost nu bij A****n slechts 20 euro. En dat is die combinatie meer dan waard. Voor een goede 12" (Love... of Atmosphere) betaal je soms dat bedrag al.

Het eigenlijke uitmelken begint pas bij "" The Best of Joy Division".