Vergeet het prachtige Lost Treasures niet te benoemen
Hier staat het fenomenale Something must break op.

Die staat toch ook op Still of Substance? Ik heb de beide albums, Still en Substance en dacht daarmee wel zo'n beetje klaar te zijn.

Met Joy Division ben je nooit klaar, Herman. Closest is nooit verschenen, dus moet je genoegen blijven (=Still) nemen met de de substantie ("Substance') die ons is gelaten.

Ja, je hebt gelijk, "Something Must Break" track 3, kant 2, eerste plaat - van Still. Op "Heart and Soul" disk 1, track 19.

(was een edit).

Idd een nummer met een intense "drive".....lang niet meer gehoord, maar weer eens draaien.

Een van de beste nummers van Joy Division mijn inziens Is ook goed mee te schreeuwen om emoties uit je lichaam te gooien.

Daarvoor kun je ook Warsaw gebruiken, of het laatste couplet en het refrein van Transmission . Niet dat Something Must Break geen goeie keuze is, maar je hebt ook nog The Only Mistake. ergens vind ik dat laatstgenoemde als single uitgebracht had moeten worden met Something Must Break als B-side. Of andersom.

Daar noem je twee prachtige nummers voor een single. Misschien al extra B-side The Sound Of Music?

Bij Control (2007):



Heeft Joy Division dan maar 2 "reguliere albums" gemaakt?

Still is een verzameling demo's, unfinished songs en live materiaal - waarvan het laatste van matige kwaliteit. Live at the BBC (één cd met de 2 Peel-sessies) is beduidend beter van kwaliteit.
Bij "The Best of JD"in 2 cd-versie (nu goedkoop te vinden) vormt Live at the BBC" de tweede cd.
Ik vind overigens Dead Souls niet één van de betere nummers.

Dead Souls staat toch gewoon op Substance?

Dus in 1988 hebben ze nog een plaat gemaakt? Lijkt me stug..

Is Substance een regulier album dan?
Volgens mij eerder een verzamelalbum, maar ik kan het verkeerd hebben hoor?


On topic: de soundtrack cd Control is gewoon leuk en lekkere muziek.

Volgens de journaille was Curtis gek op The Doors, verlaagde zijn stem bewust om op die van Morrisson te lijken.. daarnaast heb ik de vergelijkingen ook menigmaal gelezen.
"Over time, Ian Curtis began to sing in a low, baritone voice, which often drew comparisons to Jim Morrison of The Doors (one of Curtis's favourite bands)."
Van de britse wiki gehaald, hoeven we er geen Oor bij te slepen
Ikzelf vind de gelijkenis van stemmen ook wel frappant, zeker als je het oude Warsaw werk ertegenaan houdt

Still is net zoveel regulier als Substance. Ofwel beide niet, of dus wel.

wat heet regulier

als de zanger nooit weet heeft gehad van de desbetreffende release zou je niet meer van regulier moeten spreken lijkt mij. Substance is trouwens gewoon een verzamelaar, er zouden er nog vele volgen.

Maar wel één met veel nog niet eerder uitgebrachte nummers. Net zoals Still met zijn demo's e.d. Maar goed, geen regulier album in traditionele zin nee.

Regulier zou ik eerder formuleren in termen van "met instemming van of op initiatief van de band". Closer verscheen ook posthuum -wel met instemming van de band. Substance is inderdaad een bundeling van de 12"s/singles die - geheel volgens de Britse traditie - niet op het album verschenen.

Ik weet op dit moment niet hoe dat met de andere releases ligt: van Still kan ik me voorstellen dat het album als een soort eerbetoon (work in progress, demo's, live materiaal) werd gezien. Van Substance weet ik bijv. niet of dat door de maatschappij gedreven was of wellicht een 'pot-bolier' (voor de hypotheek en de fiscus). Hetzelfde geldt voor Permanent, Heart and Soul en Best of JD. Alhoewel imo H&S mits goed ingekocht het meest waar voor je geld biedt.

Aan Closer is bij mijn weten ' postuum' niets toegevoegd / veranderd.
Die plaat is uitgekomen op een wijze die bij Curtis bekend was. Daar doet z'n dood niet zoveel aan af lijkt mij.

Valt te bezien: hoes, volgorde van songs is wel degelijk belangrijk. Daar heeft hij als auteur van de songs geen zegje (meer) in gehad. Hoes is na zijn dood gekozen, net als volgorde.

Dat laatste wist ik niet, ik dacht dat het album al geheel compleet was.

Achja, details blijven interessant.. voornamelijk omdat ze dingen in perspectief zetten

Volgens mij is de hoes al voor zijn dood vastgesteld. Moet ik even checken in een naslagwerk. Kom ik op terug.

Verder meen ik ooit ergens gelezen te hebben dat die foto op de binnenhoes van UP (van die op een kier staande deur met hand) een verwijzing naar (een nummer van) The Doors is. Maar ja, ik weet niet meer waar......dus daar hebben we niks aan. Of weet iemand iets meer over de achtergrond van die foto?

Op mijn vinyl en eerste factory release ce staan geen foto's??
Misschien een stukje van begin clip Love will tear us apart? Ik ken de foto niet, dus ik gok maar wat.

Brian Edge stelt in "New Order + Joy Division, Pleasures and Wayward Distractions" het volgende:

"At the time of his (IC) death Factory went to great pains to make clear that the sleeve designs for Love Will Tear Us Apart and Closer had been decided on several weeks beforehand.
They did not want the tombstone cover of the former and the photograph of a dead Jesus Christ on the latter to be misconstrued as ghoulish."

Factory stond iig in die tijd ook niet te boek als een commercial sell-out, net zoals de meeste indie labels in de jaren 80 meer van doen hadden met kwaliteit dan kwantiteit.

Hoe zou het 3e album van Joy Division eruit hebben gezien als Ian Curtis er nog was?
Misschien zoiets.
1.Atmosphere
2.Ceremony
3.Love will Tear us Apart
4.Transmission
5.Dead souls
6.In A Lonely Place
Of waren deze nummers al gereleased ten tijde van Closer en UP, dan heb ik het helemaal fout, natuurlijk. Dan was dit denk ik mijn favo album geweest + nummers die nog gemaakt moesten worden of nummers van New Order zooals everything's gone green en temptation maar dan zonder electro invloeden.

Track 1, 4 en 5 waren idd al gereleased ttv UP en/of Closer. En 'Ceremony' en 'In a Lonely Place' zijn gewoon JD-nummers die pas door New Order op het vinyl zijn gezet.

Zelf denk ik dat de eerste boreling van New Order ('Movement') een heel eind in de richtng komt van hoe het 3e album van JD zou hebben geklonken. De interesse voor electronica ontvouwde zich al in de tijd dat NO nog JD was (met 'As You Said' als meest duidelijke voorbeeld).

Movement vind ik zo slecht nog niet, stel die plaat eens voor met de zang van Ian Curtis. Maar 1,4 en 5 hadden dan nog best wel een album release kunnen krijgen, maar dat is echt achteraf gelul

Destijds was de policy bij alle indie labels: single's( 7"en 12") niet op een album. Die policy hanteerde Factory ook; Substance is de wrap-up van singles etc.

Ben het met CD eens: Movement komt er dicht in de buurt; waarschijnlijk waren er nog een paar tracks bijgekomen in de tarnt van Decades of Atmosphere, want dat zijn imo echt wel de beste van het latere werk.

Maar dat blijft altijd gissen.

voor de snelle beslisser :
http://cgi.ebay.com/Half-Man-Half-Biscuit-Joy-Division-Oven-Gloves-Mug-BNIB_W0QQitemZ220340671992QQcmdZViewItemQQptZUK_Music_Music_Memorabilia_LE?hash=item220340671992&_trksid=p3286.m63.l1177

Bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979):

Mooie beschouwingen heren! Op het album klinkt 'New Dawn Fades' erg ingetogen. Met dank aan meester Hannett. Live werd het meestal zeer intens gebracht, met rauwe gitaren. Sowieso was JD live imo een andere band dan op plaat. Veel directer. Erop of eronder.

Zie:

NDF - Live

(Effenaar, Eindhoven - januari 1980 (denk ik))

Zie overigens ook nog de versie van

deze malloot

(dat krijg je met goths hè )