Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat Ian Curtis uit zich zelf uit de band was gestapt. Ik las laatst dat Ian's doel was om 1 album te maken en het touren, het tweede album en nog meer toekomst in de muziekwereld voor hem allemaal overbodig was. En dat Ian misschien een projectje ging beginnen met Genesis P-Orridge.

Ik denk ook dat ze zeker niet richting NO kant waren gegaan. Dat zou in mijn ogen gezien worden als verraad.

En waarom dan wel?

Ja waarom dan wel? Dit is speculatie van de meest tendentieuze soort. Immers Genesis P. Orridge was 'the driving force' achter bands als Throbbing Gristle en Psychic TV - twee bands voor het lijstje, als je ze niet kent.

En waar maakten deze bands bij uitstek gebruik van? Het begint met een 's' en eindigt met een 'r' - 3 * raden?

Het blijven paprika's - eet je ze niet, weet je niet hoe ze smaken en dan je er lang over lullen welke de lekkerste is, de rode of de groene!

Omdat de muziek van Joy Division oprecht is, het is een opening van zielen. New Order daarentegen is dat zeker niet. De teksten zitten op hetzelfde niveau als die van DP (over het algemeen dan) en het is muziek die steeds een groter publiek probeert aan te spreken.
Als je het zou vergelijken met de lotto, is Joy Division de 27.5 miljoen euro die één iemand kan winnen. New Order is dat iedereen die en lot heeft 5 euro wint.
Het is wel leuk, maar doet maar vrij weinig met je.

Ik ken TG en PTV wel hoor. Weeping (van TG) en Your Body - excuses als ik de titel niet goed heb - (van PTV) zijn fenomenale nummers die mijn ogen doen tranen. En daar is ook gebruik gemaakt van synts, maar als je gaat beweren dat NO, JD met enkel meer synts is (zonder IC), dan is het een totaal andere visie als de mijne en dan heeft daar over in discussie gaan geen nut.

Wat bedoel je met de paprika's? Dat ik meer albums van NO en PTV en GS moet gaan beluisteren, beproeven? Want dan kan ik je zeggen dat ik al heel veel van alledrie beluisterd heb. De eerste mij diep teleurgesteld heeft, en de tweede en derde enkele geniale nummers hebben maar soms net buiten mijn smaakbereik treden.

Het is op zich een boeiende discussie.

Als aandachtig luisteraar van Substance (die ik nog maar kort heb), merk ik toch ook, dat Ian Curtis zelf ook bezig was met een verschuiving van muziek.

Closer is al heel anders dan Unknown pleasures. De single Love will tear us apart (die volgens mij chronologisch gezien na UP en C komt) is toch ook weer geheel iets anders.

In dat kader gezien, is het buitengewoon moeilijk te beoordelen wat er ooit van Joy division zou zijn geworden.

Niet te vergelijken met de vraag wat er met The Doors zou zijn gebeurd als Jim Morrison zou zijn blijven leven. Die bleven vanaf cd 1 een stuk constanter.

Dat NO jouw ding niet is maakt me niet zoveel uit, maar om te stellen dat ze onoprechte muziek maken/hebben gemaakt schiet bij mij eerlijk gezegd wel een beetje in het verkeerde keelgat. Had je het niet bij die opmerking over verraad (al erg genoeg) kunnen laten?

Dat zeker. Maar het kan natuurlijk net zo goed zijn dat JD snel minder zou zijn geworden; Curtis schreef zijn beste nummers in een staat van emotionele crisis. Als hij beter in zijn vel had gezeten hadden UP en Closer wellicht niet half zo mooi geklonken. Misschien was JD zelfs wel helemaal niet doorgebroken of was het na Closer snel bergafwaarts gegaan.

Zelf ben ik in ieder geval blij met en dankbaar voor de muziek die beide bands, Joy Division èn New Order, wel op plaat hebben gezet. Ik ga straks PCL maar weer eens draaien.

Er werd om uitleg gevraagd. Ik begrijp dat ik het verkeerd geformuleerd heb. NO zijn muziek is wel oprecht, maar het heeft veel minder passie en diepgang en daardoor maakte ik de fout om te zeggen dat het niet oprecht was. Excuses!

Door deze opmerking word je toch echt wel weer doorverwijzen naar de eerste twee New Order albums. Wat je hier hoort is een band die de dood van een vriend probeert te verwerken. En zoals ik al zij klinkt de ziel van Curtis nog zeker door.



Ik ook heel erg, en een goed idee trouwens. Ga hem nu meteen weer opzetten.

Ik vind de muziek van NO dan wel weer
van een onwaarschijnlijke diepgang: raadselachtig zelfs.

Ik hou er niet zo van om de andere bandleden
in de groep te herleiden tot de begeleidingsband van Curtis.

Compositorisch beperkte de inbreng van Ian zich tot de teksten.
Hij was wel de man met de ideeën, nogmaal, het was Ian die de anderen
in aanraking bracht met Kraftwerk en synthesizers.

En Barney geraakte daardoor zo gefascineerd dat hij ging experimenteren.

Er waren de gezamelijke optredens met OMD in 1979,
waarbij Andy McCluskey opmerkte dat Stephen Morris één van de eerste
drummers was die hij zag optreden met elektronische drum pats.

Zo'n nummer als Heart & Soul op Closer duidt volgens mij
het best aan welke nieuwe wegen JD had kunnen uitgaan.

Maar zoals Azra wel terecht suggereerde: mocht Ian
zijn blijven leven, was hij waarschijnlijk uit de groep gestapt.
Het bandleven woog te zwaar op zijn gezondheid.

En dan is het nog maar de vraag of er ooit een New Order zou geweest zijn.
Misschien ging iedereen dan wel zijnsweegs.

Excuses aanvaard natuurlijk. Zelf vind ik NO qua passie en diepgang niet onderdoen voor JD, luister de eerste paar albums er nog maar eens op na.

Ik weet niet of je ooit een naaste bent verloren, maar de manier waarop het rouwproces wordt bezongen door NO vind ik fantastisch. Ik herken er wel veel in, in ieder geval. Maar wellicht ben je er niet ontvankelijk voor, dat kan. En misschien komt het nog. Je bent nog vrij jong, meen ik, dus je hebt nog bijna een heel leven voor je om alsnog New Order-fan te worden.

Mjuman meldt zich even en stelt vooraf dat - in datgene wat nu volgt - ik niemand groene paprika's voor rode wil verkopen, noch rotte voor verse, slechts het gebruik van paprika's (lees: het in een breder kader naar muziek luisteren) wil stimuleren.



Daarmee ben ik het eens - New Order heeft een grote mate van gelaagdheid in zich en die effort die je als luisteraar steekt in het decoderen van de muziek betaalt zich terug in het genot dat je er uit haalt: zowel een fysieke beloning (de dans) als een intellectuele (de zoektocht en het doel) zitten in het pakket.

Movement ligt mij bij tijd en wijle te zwaar op de maag - als basalt, zo donker is de klankkleur - ik ga hier niet dieper in op het aspect rouwverwerking, ik snap dat, heb er respect voor; maar Movement biedt leidraad naar buiten, naar de toekomst. Vanaf Everything's Gone Green (prachtnummer) gaat NO vliegen voor mij.



Dit punt wordt gebracht met de kracht van een eikos-argument; maar hoezo waarschijnlijk? Eenieder die Curtis op een podium heeft gezien (ja GEVOELD zou ik willen zeggen), weet dat die man daar thuis hoorde: it was his home turf! "The guy loved the things he hated" Net zoals Fad Gadget (om mijn part Iggy Pop) werd hij een compleet ander mens als hij op het podium stond. Hij was misschien niet zo goed voor zijn fysiek en zijn psyche, maar hij had het nodig, het gaf hem richting (zie ook de veelzeggende, bijgevoegde interviews met de betrokkenen op de documentaire DVD van Grant Gee) De gedachte aan touren in de VS vond hij verschrikkelijk, die gedachte ontwortelde hem. Hij kon de band niet verlaten, dus verliet hij het leven.

Een los-vast samenwerkingsverband was een mogelijkheid geweest - zoals dat wel meer voorkomt; ik denk dat hij wellicht meer richting performance art gegaan zou zijn en dan als kracht achter de schermen voor de band had kunnen werken (zoals ook bijv. bij Depeche Mode). Dat had kunnen leiden tot een aantal samenwerkingsverbanden, projecten en wellicht ook een New Order als ander project.

@Herman: neem aan dat je vind dat NO niet onderdoet voor passie en diepgang aan JD? Nu staat het er een beetje circulair.

Klopt. Ik zal mijn bericht even aanpassen.

Waarschijnlijk als Curtis nog had geleefd, had Joy Division niet dezelfde status gehad.

Stel je deze situatie voor; Curtis had geen zelfmoord gepleegd, maar JD was wel gestopt. En de overige band leden zouden wel met New Order zijn begonnen. Dan zou de overstap tot New Order lang zo spannend niet zijn, dan zou Movement in principe overbodig zijn want geef toe muzikaal is het niet heel interessant. Wat dan wel interessant is het verhaal erachter boeit zo erg.

Ik weet dan ook wel zeker dat met Curtis NO lang zo boeiend niet was. Maar volgens mij wijk ik wel heel erg uit.

Hoe erg het ook klinkt; misschien is het goed qua bands dat het zo zijn gelopen. Qua persoon die verloren is gegaan niet. Want we zijn toch een pracht poëet kwijt geraakt.

Wie zal het zeggen? De "legende-status" was er vermoedelijk niet geweest. Maar daarmee is natuurlijk niet gezegd dat de band met Curtis niet tot een nog hoger niveau zou zijn gekomen.
Zoals ik hiervoor in mijn eerdere (korte) berichtje heb willen aangeven, denk ik dat NO met Curtis zich in ongeveer dezelfde richting zou hebben ontwikkeld. Zie verder ook het bericht van Dazzler, dat ik onderschrijf.
En die ontwikkeling is van een hoog niveau geweest. Vgl. Closer (1980) maar eens met het eerste meer electronische werk van NO van nog geen 2 a 3 jaar later (Temptation, Everything's Gone Green, Hurt e.a.). Die muzikale ontwikkeling is imo echt ongekend.



Ho, ho. Hiermee doe je Movement toch wel te kort vind ik. Movement is vanuit een oogpunt van muzikale ontwikkeling een duidelijke stap voorwaarts tov Closer. Er is op deze plaat een sterke muzikale ontwikkeling te horen. Luister biijvoorbeeld maar eens naar 'Senses' en 'Chosen Time' waar al geexperimenteerd wordt met dance ritmes. Jou spreekt het mss niet aan, maar ik vind dat zeer interessante nummers. Verder bereikt de doem-kant van de band hier zo'n beetje zijn hoogtepunt (of dieptepunt zo je wil) met nummers als 'Truth' (werkelijk magistraal imo), 'The Him' (ontroerend) en 'Doubts Even Here' (met zijn zware synthbogen).
Kortom: het is niet alleen het verhaal achter de band dat Movement tot een boeiende plaat maakt. Wel vind ik de productie van de plaat aan de matige kant (luister vooral naar 'Denial').



De conclusie die je hier trekt, begrijp ik niet. Volgt iig niet uit je voorgaande betoog. Kun je dit nog toelichten? Ik denk juist dat NO met Curtis nog boeiender geweest zou zijn, al is het maar omdat Barney zo'n matige zanger is. Maar vooral ook vanwege het hoge dichterlijke niveau van Ian's teksten.

Je kan wel merken dat de Sinterklaas-artikelen bij AH in het schap zijn geland: de verwantschap tussen pepernoten/kruidnoten (denk ook aan 'pepparkakor' van IKEA) en speculaas mag bekend worden verondersteld: welnu de speculaas begint te werken - een en al specul(a)a(s)tie hier.

In hoofdlijnen ben ik het met CD eens - al zij gezegd dat ik met mijn tere gestel slechts eenmaal per maand Movement verdraag; da's anders met de 12"s die op de 'bonus-cd' bij de collectors edition zitten.

Kunnen we die vergelijking van NO gewoon niet afkappen hier en nu? JD was een fijne band, NO idem, maar anders. Straks moet ik nog speculaas gaan bijkopen om de vaart in de discussie bij te houden. Pleeeeez - kan het ergens anders over gaan dan "als IC...."

Waar ik vandaan kom zeiden ze altijd: "as is verbrande turf" en zo is het maar net.

In Torn Apart (of was het toch Touching From a Distance?) stond daar een interessant stukje over. Wat Ian zijn 'motieven' waren om in de band te stappen. Ik zal eens kijken of ik het even kan vinden.

Die kans schat ik, ookal ben ik inderdaad nog vrij jong in vergelijking met de gemiddelde waver hier , klein in.

Maar dan wel turf van uitzonderlijk vruchtbare kwaliteit.
Zelden een groep zo uit haar as zien herrijzen als New Order.

Ik vat nog één keer mijn speculaas recept samen.
Muzikaal zou de groep met Ian een vergelijkbaar pad gegaan zijn.
Maar niemand die kan peilen welke woorden de dichter nog in zijn pen had.

Heeft iemand zich al eens gebogen over de onuitgegeven
teksten die achteraan in de biografie van Deborah Curtis staan?

Dat is grotendeels poëzie te noemen!

Ik bedoelde hiermee te zeggen als Curtis wel had geleefd en NO ook had bestaan de band lang niet zo cryptisch was geweest. Hoezen waar de band leden niet opstonden, vage teksten en constante links naar het verleden.



Nog steeds een van de dingen die hoog op mijn lijstje staat. Binnenkort ga ik het boek echt aanschaffen.

Iemand deze schoenen al geprobeerd?




[via http://eerstehulpbijplaatopnamen.blogspot.com/2009/10/je-voeten-vegen-met-ian-curtis.html]

"Where have they been..."

Raar, die perceptie, die smaakverschillen. Van deze band probeerde ik twee platen, door ze goedkoop en in ongehavende staat op een rommelmarktje te kopen, maar ik lust geen van beiden;
Ik heb het over Unknown Pleasures en Closer. Helaas, ik vind er geen bal aan, ik hoor geen grandeur of grootsheid, enkel klanken die me vervelen en pijn doen aan mijn oren.

met de regisseur Wim Wenders heb ik krek hetzelfde; daar ging ik ook al twee keer van een film weglopen, zo erg vond ik het...

Het moet zijn dat smaken nu eenmaal aangeboren zijn, je kunt er proberen aan te schaven, maar meestal ligt iets je onmiddellijk of helemaal niet, denk ik toch.

Je kunt UP en Closer naar me opsturen (vinyl neem ik aan). Uiteraard vergoed ik de kosten.

Haha, Reptile als de redder van dit kostbare vinyl uit de handen van een cultuurbarbaar (just a joke )

Zonde toch dat dat daar ligt te verstoffen bij iemand die er niet blij mee is? Herverdeling van dit soort zaken behoort sowieso tot mijn takenpakket.

Je zult zien dat FatherM een paar zeldzame persingen in zijn bezit heeft.

Ja precies... in elk geval meen ik het serieus, FMcK !
Ik heb ook misschien nog wel ruilmateriaal voor je, zo heb ik o.a. nog vinyl van The Beatles staan hier.

Grote kans dat ie die al heeft.