Gisteravond naar Le Guess Who geweest en deze dame wil ik warm aanbevelen:

Ha, de nieuwe Siouxie. Ik heb het album een tijd terug beluisterd, maar het is toch niet mijn ding. Evenmin als veel van het werk van La S. Het heeft een (voor mij) te gotische zweem. Dit is overigens nog wel een aardig nummer.

New Wave? Het begin na het intro is meer in de trend van Shocking Blue. Maar deze muziek vind ik echt te gek(al klinkt dit nummer meer als een geluidsdemo)

Nog eentje Doet mij denken aan And Also The Trees.

Wat wil je nou bereiken met zo'n kat? Dat ik hier niet meer post of zo? Ik probeerde alleen te laten zien dat er hedendaagse bands zijn die gothic-elementen (dat staat ook in de topic-titel) en zang zoals Siouxsie incorporeren. Ik heb nergens geclaimd dat het 'wave' zou zijn.

Is jouw post dan wel fijne post (want uit '94)wave? Give me a break

Mijn opmerking sloeg op mijn eigen inbreng Mjuman Maar ja een kat in het nauw is gauw op zijn staart getrapt Woef!

Met zo'n post pal na de mijne creëerde je zelf de verwarring. Zag het niet meteen als auto-kat

Ja want Zola Jesus klinkt na het intro als Shocking Blue, wou je zeggen...

Zo las ik het ook, maar toen had ik het nummer nog niet aangezet.

Nu wel en het klinkt goed.

Mjuman in een dronken bui misschien wel Paul Het nummer van Zola Jesus vind ik trouwens prima klinken hoor.

Zola? Jesus! Ja klinkt best ok, zolang het gedoseerd blijft mag ik zo'n sound wel.

Onbekend maakt onbemind Maar ze maakten prachtige muziek, die ik pas een jaar of zes geleden voor het eerst heb beluisterd.

Deze link lijkt me even de moeite waard om te checken, samples van Xerox Girls (Rammle) uit 1979, nooit uitgebracht en onlangs ontdekt - denk Cabaret Voltaire e.d:

Rammle EP - Dust Science Recordings - dustscience.com

Nog maar een keertje proberen.

Lekker plaatje, hier ga ik eens wat meer van beluisteren.

Ik wil dit jaar wel 'ns wat meer de jaren '80-underground in duiken. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de duizenden kleine undergroundhitjes, dansvloervullers en dergelijke. Gewoon wat je op een verzamelaar als deze vindt, maar dan meer. Op zoek naar een manier om dat te doen kwam ik uiteindelijk uit bij de charts-sectie van Rateyourmusic, de internationale MusicMeter. Een paar selectiecriteria verder (only include singles, genre: post-punk, decennium: 80s) had ik een lijst te pakken met honderden van die nummers. Ik ben bij nummer 500 begonnen en luister de lijst van daar naar boven door. Dat bevalt tot nu toe prima, dus van tijd tot tijd (lees: als ik daar zin in heb) zal ik jullie ook eens deelgenoot maken van die belevenissen.

Þeyr - Life Transmission (1981)

Þeyr haalde de new wave naar IJsland en was naar verluidt een van de eerste bands van het eiland die ook buiten het thuisland succes oogstte. De band kreeg in 1982 zelfs een aanbieding om als supportact van The Cure te touren, maar voelde zich daar niet klaar voor. De drummer van de band zou later ook in The Sugarcubes gaan spelen. Binnen de IJslandse muziekscene is Þeyr een band van enige faam. Life Transmission is een wat vlak klinkende single die nogal naar Joy Division riekt. Sterkste deel is het jengelende outro.
Cijfer: 6,5

Under Two Flags - Masks (1984)

Under Two Flags zoekt het veel meer dan Þeyr in melodieuze gitaarlijnen. Zit gevoelsmatig - misschien ook wel door de titel van dit nummer - een beetje in de Bauhaushoek. Dit bandje is blijkbaar behoorlijk in de vergetelheid geraakt, want veel is er niet over te vinden. Ze hebben twee EP's en een single nagelaten en brachten nooit een volwaardig album uit. Dat lijkt me jammer. Want dit nummer klinkt weliswaar niet bijster origineel, maar wel als behoorlijk catchy postpunk.
Cijfer: 8

1919 - Cry Wolf (1983)

1919 werd ooit opgericht als Heaven 17, maar die band bleek al te bestaan. Voor de nieuwe naam komen we toch weer bij Bauhaus uit, want die band heette oorspronkelijk... Bauhaus 1919. Cry Wolf is een militante dansvloervuller vol met nerveuze percussie een sterk aanwezige basgitaar en een hypnotiserende gitaar. Niet de sterkste song ooit, maar wel een heerlijke undergroundsound.
Cijfer: 8+

Leuk idee weer. Zelf had ik ook een recente 1919-ontdekking, namelijk deze:
YouTube - 1919 - tear down these walls

Heerlijk nummer

Kan ik me alleen bij aansluiten. Het bandgeluid is zo te horen inderdaad prima te omschrijven als PiL-on-speed . Om dat te vieren nog drie nummers:

The Anemic Boyfriends - Guys Are Not Proud (1980)

Een wat melig new wavedeuntje van een bandje uit Alaska(!) dat eigenlijk alleen deze single als wapenfeit schijnt te hebben. Afgaand op dit nummer handelen ze nogal in de geest van de Slits. De wat ondefinieerbare blaasinstrumentsolootjes vallen het meest op. Het klinkt allemaal reuze sympathiek, maar verder dan die betiteling wil ik in dit geval niet gaan.
Cijfer: 6-

Television Personalities - A Sense of Belonging (1983)

Television Personalities is lang niet zo volstrekt onbekend als de vier bandjes die hier al langsgekomen zijn. Het is een postpunkbandje dat eigenlijk meer retro jaren '60 is dan punk. Dit nummer is een vreemde eend in de bijt, want waarom ze die op RYM als post-punk getagd hebben is me een raadsel. Dit heeft nog eerder een scheutje folk in zich, zij het wel met de roots in de punk. Klinkt vooral heel Brits, maar toch een beetje als Bruce Springsteen. Billy Bragg lijkt me hier de beste referentie.
Cijfer: 6+

Way of the West - Don't Say That's Just for White Boys (1980)

Way of the West is een bandje van de dansbare Amerikaanse postpunkschool. Het richtte zich vooral op singles en is door het gebrek aan albums blijkbaar volledig in de vergetelheid geraakt, gezien het feit dat ik de 437ste pas ben die deze band op Last.fm speeltijd geeft. Ter vergelijking: onze eigen Sietse (Orphax) heeft vier keer meer luisteraars. Toch was Way of the West, als ik de verhalen mag geloven, toentertijd redelijk gekend in met name het New Yorkse clubcircuit. Dit nummer was met afstand hun grootste hit. En verdient het om terug onder de radar te komen, want dit gaat er bij velen best in denk ik. Bij mij wel in elk geval. Denk aan bands als Maximum Joy en 23 Skidoo, maar dan wat meer poppy.
Cijfer: 8,5

Half Man Half Biscuit - The Trumpton Riots (1986)

Ook dit swingt behoorlijk de tent uit. Een knotsgekke combinatie van een tetterende synthesizer, een ska-achtige beat, een portie meligheid en hier en daar wat geschreeuw. Groot pluspunt: ze nemen zichzelf zo te horen ook niet al te serieus. Als ik de commentaren zo lees, is het debuutalbum van deze Britten wel een geslaagd werkje. Daar zal ik maar eens achteraan.
Cijfer: 7,5

The Essence - A Reflected Dream (1988)

De single die in de RYM-lijst staat, is een combinatie van dit nummer van The Essence en Sleep (Is for Everyone) van Sad Lovers & Giants. Dat laatste nummer kende ik al van het album Feeding the Flame (1983), dus richt ik mijn pijlen maar even op de andere A-kant. Die is van The Essence, een Nederlandse band die anno 2012 wel een Duitse, maar geen Nederlandse Wikipediapagina heeft. Dit nummer is aardig, maar mist wat eigen smoel: zeker in de eerste minuut zou ik zweren dat we hier met een B-kantje van The Cure te maken hebben.
Cijfer: 6

Maximum Joy - Stretch (1981)

Het eerste nummer (op Sleep na dan) dat ik ken in deze lijst komt van Maximum Joy. En da's meteen een heel goede keuze, want dit is een dansvloervuller eersteklas. Maximum Joy is een band herkenbaar uit duizenden, maar toch typisch iets van die tijd. Je zou het postpunk kunnen noemen, maar even goed jazzpunk of funkrock. Deze band uit Bristol versmelt in dit soort groots opgezette nummers ongeveer de hele muziekgeschiedenis. Had gerust wat hoger mogen staan bij onze vrienden van RYM.
Cijfer: 9

Réseau d'Ombres - Instant (1985)

Ook in het Normandische stadje Laval konden ze halverwege de jaren tachtig best een potje herrie maken. Dit klinkt een beetje als een wat een korter en sneller nummer van Public Image Ltd., vermengd met wat industrial-invloeden. De tekst begint in het Engels, gaat over in het Frans en bestaat op het laatst alleen nog uit 'Instant'! Keiharde postpunk die vooral klinkt naar New York City of Londen, maar dus eigenlijk gewoon uit een Frans provinciestadje komt. Aanrader!
Cijfer: 9-

Caifanes - Mátenme Porque Me Muero (1988)

We blijven met Caifanes even buiten de geijkte angelsaksische landen hangen. Het betreft hier een Mexicaanse band die opvallend genoeg King Crimson als voornaamste inspiratiebron schijnt te noemen. Daar is op dit nummer weinig van te horen, want dit zit inderdaad vooral in de new wavehoek. Toch net even anders dan de over het algemeen donkere postpunk die we hier tot nu toe vooral komen. Het doet me vooralsnog niet heel veel, al is het synthesizeroutro wel fijn.
Cijfer: 6-

Metabolist - Identify (1980)

Nog veel meer dan Réseau d'Ombres zit Metabolist in de industrialhoek. Daar waren ze dan aardig vroeg bij, want deze single van Metabolist dateert van 1980. Tijdgenoten dus van bands als This Heat en Throbbing Gristle, die de eerste stappen in die richting zetten. Dit nummer wordt wel de eerste onvoldoende van deze lijst. Het is namelijk veel geschreeuw, maar betrekkelijk weinig wol.
Cijfer: 4,5

Ik kan hier niet naar joetjoep luisteren maar ik neem aan dat een van de twee "Frans" moet zijn i.p.v. "Engels"?

De tweede dan met name . Aangepast.

Imperiet - Var e Vargen (1986)

Imperiet was in Zweden een vrij grote naam. De band toerde wel in het buitenland, maar kreeg daar nooit echt voet aan de grond. Op basis van deze single heeft het buitenland daar niet al te veel aan gemist. Dit klinkt wel aardig, maar ook enorm inwisselbaar voor honderden andere bandjes die in die tijd ongetwijfeld ook wel aardige new wavemuziek maakten in hun moerstaal.
Cijfer: 5+

Clock DVA - High Holy Disco Mass (1982)

Weer een wat bekendere naam uit de underground van begin jaren '80. Clock DVA zit net als Maximum Joy aan de funky kant van de postpunk, maar is veel en veel minder poppy. Ik moet nog altijd een keer aan hun schijnbare meesterwerk Advantage, maar het feit dat ik niet zo dol ben op jazzinvloeden houdt me vooralsnog tegen. Met enig recht, als ik dit zo hoor. Het is me wat te veel funk, jazz en blazers en wat te weinig boeiend songmateriaal. Of ik hoor het er nog niet in, dat kan natuurlijk ook.
Cijfer: 6

The Fall - Cab It Up! (1989)

Met The Fall ben ik al een stuk beter bekend. De bekendste platen uit de jaren tachtig bevatten me goed, maar ik ben nou ook weer niet zo enthousiast dat ik daarom het hele oeuvre ben gaan uitpluizen. Zo heb ik van Cab It Up! nog nooit gehoord. Geeft niet, want na een drammerige minuut met repetitieve gitaarriffs, praatzang van Mark E. Smith en een plagerig xylofoondeuntje dat nogal op Enola Gay lijkt weet je al snel met wie je te maken hebt. Het rammelt als vanouds, al hebben ze ook nog wel een zwik betere nummers. Maar die zouden nog best eens kunnen volgen.
Cijfer: 7+

Sort Sol - Indian Summer (1989)

Met Sort Sol komen weer in de niet-Engelstalige wereld terecht. Wat dat betreft biedt deze lijst toch een leuke afwisseling. Ook Sort Sol zing namelijk in eigen taal, Deens in dit geval. Dat doen ze wat mij betreft wel een paar klassen beter dan de Zweden van Imperiet. Dit is een typisch nummer voor eind jaren tachig, vind ik. De postpunk van de jaren ervoor klinkt er nog in door, maar het geluid wordt al wat meer 'indie'. Dit is niet helemaal, maar toch wel een beetje vergelijkbaar met een band als New Model Army.
Cijfer: 7

Dog Faced Hermans - Too Much for the Red Ticker (1989)

Deze Dog Faced Hermans zijn gelieerd aan ons eigen The Ex. De band werd opgericht in Schotland, maar beleefde zijn hoogtijjaren in Nederland. Afgaand op dit nummer liggen de invloeden van deze punkers vooral in de no wave. Na een ziedend, maar wat monotoon intro komt het nummer pas echt aan als de zangeres mee komt schreeuwen. Dan worden de gitaarlijntjes ook meteen een stuk leuker en ontspint zich zomaar een niet bijster origineel, maar reuze fijn deuntje dat ergens tussen Teenage Jesus & The Jerks, Sonic Youth en The Fall in te plaatsen valt.
Cijfer: 8+

The Psychedelic Furs - Danger (1982)

Met The Psychedelic Furs komen we weer aan bij een wat bekendere naam. Nummers als Pretty in Pink, Sister Europe en vooral ook Love My Way zullen menigeen bekend in de oren klinken. Waar de twee eerstgenoemde nummers nog echt in de postpunkhoek zitten, is Love My Way dankzij de xylofoon/synthintro veel meer pop. Danger komt weliswaar van dezelfde plaat, maar tapt toch weer uit een ander vaatje. Het nummer begint veelbelovend met een lekker dwarse gitaar, maar het nummer vind ik verder niet heel boeiend. De saxofoon is me hier ook iets te clichématig. Wel een fijne groove, dus toch nog een ruime voldoende.
Cijfer: 6,5

Obscure post-punnik . Goed bezig, ik ga het volgen, in hoeverre ik daar tijd voor ga vinden deze maanden (zie stemmenlijst, dat is flink getaand)

Hier zijn er dan alvast weer 3:

Décima Víctima - Un Lugar en el Pasado (1983)

Ook bij Décima Víctima doet de saxofoon zijn intrede, maar hier bevalt hij al een stuk beter. Décima Víctima is een hybride tussen twee Spanjaarden en twee Zweedse broers, maar zingt uitsluitend in het Spaans. De muziek is wat je krijgt als je Joy Division, Dexys Midnight Runners en wat latin-invloeden op een hoop gooit. Ondanks dat laatste roept het nummer wel een aangenaam duister sfeertje op. Valt me zeker niet tegen.
Cijfer: 7,5

Five or Six - Another Reason (1981)

Het woord 'melancholico', waarvan de betekenis zich laat raden, viel in het vorige nummer al een paar keer. Dat predikaat kan hier ook wel op. Dit staat duidelijk in een lagere versnelling dan de meeste nummers die tot nu toe langskwamen. Een beetje bedompt en gruizig, totdat er een kraakhelder en heerlijk pianootje invalt. Five or Six is trouwens een behoorlijk vruchtbare voedingsbodem gebleken voor een carrière in de culturele sector. De band heeft toch maar mooi een tv-producer bij de BBC, een van de bazen van het 4AD-label en de manager van onder meer Goldfrapp voortgebracht.
Cijfer: 8+

MX-80 Sound - O Type (Part 1) (1980)

Postpunk? Hier hoor ik toch vooral jazz in eigenlijk. Nu is mijn referentiekader op het gebied van dat genre niet gebrekkig, maar zelfs geheel afwezig. Ik kan hier dus eigenlijk geen zinnig woord over zeggen, behalve dat het me allemaal vrij monotoon in de oren klinkt en dat acht minuten dan vrij lang is. Het zal live wel leuk zijn, zoiets. Maar op plaat hoeft dit van mij niet zo...
Cijfer: 4

Woei dat 1919 is een vette tip!

Mag ik de goegemeente hier ook op dit topic Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds wijzen? D'r zit een beetje stof tussen de raderen, maar ik denk nog aan een tweede aflevering over ZE, over HNIA (4AD, zeg maar 'silent' wave) en meer moois.

Zeker doen .