Aardige ontboezeming; ik zat net in een onrustige periode en voor mij was dit nét te veel ADHD om het een heel album vol te kunnen houden. Goede muziek, maar teveel onrust.

Zonet eens vergeleken met Fat of the Land omdat ik al begon te denken dat ik die schromelijk overschatte ten opzichte van het debuut. Maar niet dus. Dat album klinkt nog wel fris en 'rockt' als vanouds.

Ter info.: Music for... is wel niet hun debuut, maar dat veranderd natuurlijk niks aan uw vaststelling. (al ben ik die niet helemaal met je eens. Het klinkt anders, kaler, kouder, leunt nog dichter aan bij de techno sound, maar dat maakt het daarom toch niet getadeerder vind ik.)

Ik kan dit alleen maar beamen! Echt een CD waar ik mee opgegroeid ben (met een beetje terugwerkende kracht wel, 11 is toch echt wat jong voor deze muziek + alcoholisme). Toch ook een CD die heel wat artiesten beïnvloed heeft (Chemical Brothers & Fat Boy Slim bijvoorbeeld).
Goeie keuze!

My mistake.

Music for the Jilted Generation doet mij wat geluid wel wat denken aan Leftism, dat ik ook al hopeloos gedateerd vind. Het was toen allemaal hipper dan het electronische dansspul uit de jaren tachtig maar nu klinkt het vaak al net zo knullig vind ik.

Misschien is het voor mij met electronic in muziek als science fiction in film. Zelfs als het op het moment van verschijnen weet te overtuigen kan het enkele jaren later toch achterhaald blijken. Nieuwe geluidjes blijven niet nieuw. En veel inhoud heeft wat er dan overblijft niet altijd.

Grappig - die associatie snap ik. Ik heb Leftism altijd iets 'slimmere' muziek gevonden dan Prodigy, maar dat komt wellicht ook omdat ik nooit Smack My Bitch up heb gesnapt en er destijds veel vaut volk was dat wegliep met de Prodigy (veel skins).

Hopeloos i.c.m. gedateerd vind ik wel een hyperbool, maar goed ik zou wellicht datzelfde kunnen zeggen over andersoortige muziek.

CB noemt een link met techno - zou ik zelf niet zo snel doen, wel big beat; maar goed dit album - de naam spreekt voor zich - Ultratechno - L'anthologie de La Techno (1996) bevat bevat twee tracks van Prodigy en één van Chemical Brothers. Al moet ik wel de tracklist nog even corrigeren.

Ook voor een Franse compilator was het verschil tussen techno en big beat blijkbaar niet altijd even duidelijk.

Om die reden vind ik 'Jilted' sowieso wel iets beter dan 'Fat Of The Land'. Bij die laatste begint de rust volkomen uit de muziek te verdwijnen, alsof bij elke maat een nieuw topfeestje moet losbreken.

Wat voor mensen van mijn leeftijd het belang ook vergroot, is dat dit echte compromismuziek was: als je Prodigy draaide had iedereen daar vrede mee, en dansten de alto's, de gabbers, de top 40-mensjes, enz broederlijk naast elkander. Dat maakt het eigenlijk nog bepalender voor het tijdsbeeld dan de kwaliteit van de muziek an sich.

@Cornholio: dat met terugwerkende kracht geldt voor mij ook wel, hoor. Het was niet dat ik op mijn dertiende al stevig aan de drank was elk weekend ofzo.

Eens met Sandokan-veld; het was muziek voor iedereen.
Tussen al die funk/metal crossovers was dit er een die electronic met punk wist te vermengen, en daar zelfs nog commercieel succes mee had.

Correct, Fat of the Land vind ik vooral heel erg druk en schreeuwerig. Iets met te dik hout en onhandelbaar dikke planken enzo.

Daarmee heb je denk ik wel een van de belangrijkste argumenten om het als "essentiële klassieker" te bestempelen. Zoals deric ook zegt: muziek voor iedereen. En later zou er nog meer "muziek voor iedereen" volgen, het al genoemde Chemical Brothers als beste voorbeeld.

Dat "muziek voor iedereen" geldt overigens nu nog steeds. Ook in mijn generatie zijn The Prodigy en The Chemical Brothers een van de breedst geaccepteerde artiesten.

Mooie keuze inderdaad.

Als ik naar mijn vriendenkring kijk is The Prodigy toch wel de populairste band van de jaren '90, meer nog dan Radiohead, Nirvana en Rage Against the Machine. Waar sommigen die een beetje zat zijn geworden doet The Prodigy het nog steeds erg goed. Ken ook zat mensen die blind de laatste cd hebben gekocht, puur omdat het The Prodigy was. Binnen het alternatieve muzieksegment is dit toch wel de populairste dance-artiest, vermoedelijk.

Vind dit ook hun beste plaat. Bij The Fat of the Land ging het toch een beetje mis. De beste nummers daarvan borduren nog voort op de sound van Jilted, verder is dat maar een inhoudsloos werkje dat ik na verloop van tijd steeds minder ging vinden. Dit album daarentegen heeft nooit iets van zijn kracht ingeleverd, ook na 18 jaar nog niet.

Voor mij verder ook wel een plaat met een verhaal. Vlak voordat The Fat of the Land uitkwam deed ik mee met een uitwisselingsproject van de middelbare school, waardoor ik in Moskou zat toen The Prodigy op het punt stond een optreden te geven op het Rode Plein. Daar was ik helaas niet bij, maar we hebben wel alle pre-hype op de Russische MTV gezien. Het leek wel alsof de Beatles naar de stad kwamen, zoveel hoorde je erover! De zoon van mijn gastgezin was een enorme Prodigy-fan en dus hebben we menigmaal dit album gedraaid in die tijd. Goeie herinneringen dus.

Met name de laatste toevoeging maakt het een waarheid als een koe. Mij heeft het altijd verontrust als skinheads met een bepaalde muzieksoort (bijv ska) aan de haal gingen; helaas waren er ook veel skins onder de P-fans.

Voor mij is massaliteit nooit een pré geweest voor erkenning als klassieker - kwantiteit als leidraad in muziek is niet mijn ding. Having said that, wil ik toch The Prodigy niet tekort doen - het versterkte gewoon de onrust in mijn hoofd (en ik krijg nog steeds het gevoel bij The Prodigy dat ik iets MOET, maar wat ...). Het contradictoire zit er dan wel in dat ik destijds aardig wat Jungle en Ornette Coleman (jazz) draaide - alsof dat nou zo rustig is

Grappig dat skins-verhaal. Had me dat nooit zo gerealiseerd. Vind het ook wel vreemd, aangezien The Prodigy ook een donker bandlid heeft.

Het debuut vind ik trouwens ook erg leuk, met name de a-kant. Heerlijke energieke rave. Maar aangezien dit meer een rock-crossover plaat is snap ik wel dat deze beter in de lijst past, temeer dit album eigenlijk de kickstart was voor de hele big beat scene.

The Prodigy is een verwacht album. Ik ken er het fijne absoluut niet van, maar ben het album al heel vaak tegengekomen.

Blijkbaar heb ik een weekje gemist, want Grace heb ik gemist. Wat die in een lijst als deze komt doen, is mij een raadsel, maar zal een dezer dagen eens proberen een antwoord te vinden in de vorige pagina's.

Wat valt er van Smack My Bitch Up minder te snappen dan van bijvoorbeeld I'm Waiting for the Man of Heroin?

Dat snap ik dan weer niet.

En de link met skins is mij vreemd. Hoe zij wel een link zouden hebben gelegd, ermee wegliepen, ook. Kan je dat op een of andere manier documenteren? Ik heb er naar gezocht op internet maar vind er niks over.

Het verbaast mij wel, onder andere om de reden die herman ook al aanhaalt, dat een van de bandleden 'gekleurd' is.

Is mij ook totaal vreemd dat van die skins, toentertijd nooit wat van gemerkt.
In het begin was The Prodigy meer van de rave, voor undergound dance feesten enzo. Later werd het wat meer een festival band.
Hun eerste drie albums vind ik erg goed, hun laatste vind ik dan weer verschrikkelijk.

Ik draai op dit ogenblik The Fat of the Land en als album vind ik het wel wat veel van het 'goede', zijnde te hyper als geheel.

In de loop van de week toch nog maar eens Music for the Jilted Generation beluisteren.

Rockers houden van veel feestjes, en het liefst met maten

Dat je dat niet snapt, snap ik dan weer niet: zeker nooit de extended adult version (na 24:00 op MTV) gezien? Vrouwonvriendelijker clip is nauwelijks denkbaar, buitengewoon vilein.

Het was mijn waarneming (en het zal mij worst wezen wat je daarmee doet): hier liepen skins iig enorm weg met The Prodigy - mede vanwege de gewelddadige uitstraling. De muzikale scheidslijn is regelmatig erg dun: ik ken punks die wegliepen met Motorhead, skins die wegliepen met Cockney Rejects, UK Subs en skins die wegliepen met Northern Soul, ska (Skatalites, Specials, Max Romeo). De laatste wordt regematig gesample'd door The Prodigy en dat verklaart samen met het heftige karakter van de muziek belangstelling voor die band.

Een beetje goed Google'n wijst je al snel de weg naar allerlei sites zoals scottishskinheads etc waarop eea te vinden is - als je het echt wilt weten.

Als je alles moet laten linksliggen waar "verkeerd" volk op afkomt, kan je ook niet meer naar de voetbal.... bijvoorbeeld.

edit: Of beter: moet je vooral niet naar de voetbal

Het punt was in eerste instantie: wat ik heb gezien, is (volgens Kronos) een onjuiste observatie en wat hij (Kronos) niet heeft gezien, is wel juist; aardige bewijsvoering lijkt me dat. Ik geef gewoon een persoonlijke observatie en whoppa ...

@CB: jouw opmerking dat je niet alles kunt mijden waar fout volk op afkomt, is juist. Het kan alleen wwel - zoals bij voetbal - de sfeer veranderen of zelfs verpesten.

Overigens hadden The Specials ook minimaal een donker bandlid (afhankelijk van hoe je telt) en namen ze zelfs en public afstand van skinheads, toch waren ze enorm populair onder skins. Meer wil ik er nu niet over kwijt - het pad roept.

Met google vind ik er vrij weinig over, ben wel eens bij een optreden geweest en ook daar geen skinheads gezien, of kalende mannen moeten daar ook ondervallen
Maar goed mischien was het wel zo in Engeland, dat zou best kunnen.

Lees het nog eens. Ik stelde een vraag en voer geen bewijsvoering voor wat dan ook. Ik strijd jouw observatie niet af maar vraag of je ze kan documenteren. Ik heb er naar gezocht en niets gevonden.

Ik heb die versie gezien. Een vrouw die het wel erg bont maakt. Maar het is niet meteen vrouwonvriendelijker dan zovele muziekclipjes. Het lijkt me wel zo dat The Prodigy bewust mensen op het verkeerde been heeft willen zetten. Maar de aandacht trekken is ook de bedoeling van een clipje.

Cabeza B heeft gelijk tav die skinheads: dat zou geen beletsel moeten zijn om muziek te waarderen - maar goed ze waren wel erg luidruchtig en vervelend aanwezig.

Destijds ook een concert van Anne Clark bijgewoond toen zij inmiddels was geannexeerd door feministes (idem met Cesaria Evora ten tijde van een vrouwencongres). Het heeft wel invloed op je beleving - net als mensen die blijven praten tijdens een bijna-akoestisch concert (Bebel Gilberto), omdat ze eigenlijk alleen willen zien hoe de artiest eruit ziet.

Tsja, ik begrijp je wel. Als je een goed concert bijwoont, met alleen maar zielsverwanten in het publiek, geeft dat een soort extra dimensie aan je beleving. Iets dat als een soort magie aanvoelt, en dat de rush die je voelt wanneer de band een perfect optreden weggeeft, alleen maar versterkt.

Inderdaad. Al zou ik niet meteen muziek associëren met een stel asociale rumoermakers omdat die op een concert een keer aanwezig zijn. Als ik Born in the U.S.A. hoor denk ik ook niet onmiddellijk aan het patriottisme van Ronald Reagan bijvoorbeeld. Of zelfs al die verhalen over Wacko Jacko, ze hinderen mijn beleving van zijn muziek niet.

Ik doe gewoon weer dezelfde voorspellingen als vorige week:

Tool - Aenima?

Hoewel dat onder de samenstellers hier wellicht niet helemaal in de smaak ligt..

Al dat ik er zelf niet op zit te wachten als persoonlijke favoriet, maar het ontbreken van een britpop vertegenwoordiger blijft toch een gemis in een lijstje als dit. Dus daarom hoop ik alsnog op weer een '94 album:



Of dit ijdele hoop is of niet is mij natuurlijk reeds bekend, maar dat sluit niet uit dat ik hier ook af en toe wel eens aan de albumdropping wil meedoen