in ieder geval binnen de prog wel essentieel:

Ange - Tome VI
Caravan - Live at Fairfield Halls
Eloy - Live
Gentle Giant - Playing the Fool
Magma - Hhaï!
PFM - Cook
Rush - Exit... Stage Left
Twelfth Night - Live and Let Live

Of Hammersmith die box compleet wegblaast is een kwestie van smaak, al heb ik ze allebei heel hoog staan. Ze zijn in zekere zin moeilijk te vergelijken. Hammersmith is natuurlijk een weergave van 1 concert, wat ik op zich altijd sfeervoller vind dan zo'n box of album die is samengesteld uit opnames van meerdere shows. Bovendien vind ik die opnamen uit '75 een stuk puurder dan de soms toch wat klinische, metalige klank van die jaren tachtig-opnamen.

Dus in zoverre kan ik je goed volgen. Laten we het eens omdraaien: stel dat Hammersmith ergens in de tweede helft van de jaren zeventig zou zijn uitgebracht als triple LP met een mooie klaphoes en die overzichtsbox pas ergens in de jaren 90 (en alleen op CD). Ik denk inderdaad dat in dat geval Hammersmith als klassieker te boek zou staan, méér dan die box. De kracht van nostalgia...

O ja, nog een die het vermelden waard is - Wings over America.

Waarmee je meteen op een ander discussiepunt komt: zijn live-opnames van één en hetzelfde optreden per definitie beter/interessanter dan het knip- en plakwerk waar menig live-album uit de jaren zeventig en tachtig van aan elkaar hangt?

Want zo is het natuurlijk ook: klassieker of niet, veel van die genoemde albums zijn in de studio nog eens grondig nabewerkt, waardoor soms de spirit van zo'n live-album teniet wordt gedaan. Om nog maar te zwijgen van live-albums waarbij elke track een fade-in en fade-out van publieksgeluiden meekrijgt. Die zijn er zeker, denk maar aan Fleetwood Mac Live. Dat haalt de vaart en de sfeer helemaal uit zo'n album, ook al zijn het in het genoemde geval goede live-opnamen.

Zelf vind ik een beetje dokteren aan een live-opname niet zo erg als dat het eindresultaat - zoals het bij mij thuis klinkt - ten goede komt. Ik heb ooit eens een live-album van het Canadese hardrocktrio Triumph gehad waar ze op de hoes omstandig uitlegden dat de concertopname zo van het mengpaneel op de plaat was gezet, zonder overdubs. Een loffelijk streven, maar het resultaat klonk werkelijk nergens naar. Thin Lizzy's Live and Dangerous daarentegen staat bekend als een album waar in de studio naderhand flink aan gesleuteld is, maar het eindresultaat klinkt als een uitermate sfeervolle live-registratie. Dan mag het dus van mij, maar waar ligt de grens?

Zeker een prachtig live-album. Het feit dat Adieu sweet Bahnhof in de live-versie wél een hit werd en in de ietwat gekunstelde studioversie niet, spreekt voor mij al boekdelen.

Er zijn meer voorbeelden te noemen die buiten het geijkte rock-idioom vallen, maar veeleer tot het wat softere werk behoren, vooral albums van singer-songwriters:

- Jackson Browne - Running on empty
- Al Stewart - Indian summer, live in L.A.
- Harry Chapin - Greatest stories live
- Simon & Garfunkel - The concert in Central Park
- Paul Simon - Live rhymin', The concert in the park
- Little River Band - Backstage pass

Ik was ongeveer anderhalf jaar geleden bij een optreden waar ik recent de live-cd van gehoord heb. De zanger had vanaf problemen met zijn stem en was die aan het eind van het optreden helemaal kwijt. Op de cd niets van te merken, gewoon opnieuw ingezongen. Tja, breng het optreden dan gewoon niet uit.

Live Killers van Queen was al geen favoriet maar sinds ik heb gelezen wat daar allemaal aan gesleuteld is, zet ik hem niet eens meer op. Dan hoor ik echt liever de fouten (en als dat er teveel zijn, dan hoor ik liever niets). Het gaat mij in ieder geval om de belevening, daar zal ik ook altijd de voorkeur geven aan een registratie van één concert boven een album vol met de beste versies van een tour.

Technisch gezien hoort hij er niet bij ( release vorig jaar) maar Queen's Live At The Rainbow uit 1974 is live meer een aanwinst dan Live Killers.
Een band pril en gretig en wat minder woest en speedy en met veel betere zangpartijen.

Dit topic vliegt volledig uit de bocht. Er worden hier namen genoemd die er niet in thuis horen.

Ik denk dat je een lijstje van 10 a 15 echt klassieke live dubbel LP's zou moeten kunnen samenstellen.

Rock is een breed begrip Joep.

Klopt maar ik denk dat de bedoeling wel duidelijk is.

Echt klassieke live dubbelaars uit de 70-er jaren dat zijn er max 15.

Natuurlijk kan dat, maar dan ben je snel klaar met dit topic. Al was het maar omdat de beste/bekendste albums in de eerste paar posts al genoemd worden. Bovendien ligt die voorkeur voor iedereen anders. En met het veel misbruikte begrip 'klassieker' kun je natuurlijk ook alle kanten op.
Ik lees de eerste post van de topicstarter meer als een uitnodiging. Hij geniet van het draaien van live-dubbelelpees en nodigt anderen uit om hun favoriete albums te noemen, of toch tenminste albums die in dat straatje passen.

En ja, de eerste paar post bevatten voornamelijk hardrockalbums, maar rock is inderdaad een breed begrip. De eerste zin van de topicstarter luidt: "De laatste jaren ben ik vooral bezig met het verfijnen van mijn muzieksmaak in de richting van symfo- en progrock, fusion en singer songwriter invloeden." Albums in die categorieën mogen hier dus in elk geval genoemd worden. Net als Wings over America, Frampton comes alive en Renaissance live at Carnegie Hall (Kijk, ik heb er weer een paar die hier nog niet genoemd waren ).

Ik snap ook wel dat een Made in Japan zich tot pakweg You get what you play for verhoudt als de Himalaya tot de Grebbeberg, maar het zijn in hun soort allebei uitstekende live-albums. En is Urk (toegegeven, wel een buitenbeentje in dit topic) een mindere 'klassieker' dan pakweg Dylan's Budokan-album? Blijft een kwestie van smaak.

Ik ben het topic ooit gestart omdat ik dat bijzondere gevoel uit de jaren nooit ben kwijt geraakt. De release van een prachtig live (vaak) dubbelalbum met zo'n mooie gatefold hoes. Optredens van die bands tijdens de Rockpalast uitzendingen. Gave tijd. Ik denk dat het ook wel bijzonder was omdat de middelen in die tijd ontbraken om zo'n band zelf live aan het werk te zien. Bezocht als broekie in de 70's nauwelijks concerten. Pas begin jaren 80 kwam dat er van. In de 70's op m'n zolderkamer, ramen open, versterker op 10 en luchtgitaar spelen tot m'n vader het zat was en de stop omdraaide. Back to reality

Over Rockpalast gesproken beste Broem, ik heb dit album nog niet voorbij zien komen:

- Rainbow - Live In Germany 1976

Een stuk later uitgekomen maar opgenomen in de jaren 70. Ik weet nog dat ik mijn kleine zwart/wit tv aanzette en langs de WDR kwam. Daar was een uitzending van Rockpalast bezig.

Precies de opnames die later op dit album en de prachtige DVD zouden worden uitgegeven.

Nog een:

- Aerosmith - Live Bootleg

Het is geen echte bootleg. Het album werd door de band voor de grap zo genoemd. Ik herinner me dat ik na het lezen van de enthousiaste recensie van Kees Baars in de Oor onmiddellijk op de fiets sprong om het album bij Bullit, Eindhovense platenzaak, te gaan ophalen.

- Golden Earring - Live

Dit album is uit 1977. Ik had GE net live op Pinkpop gezien en was zwaar onder de indruk. Met name het vloeiende gitaarwerk van Eelco Gelling vind ik schitterend.

- Uriah Heep - Live!

Alweer een live klassieker. Vette Hammond key’s van Ken Hensley en prima gitaarwerk van Mike Box.
Maar de ster is voor mij toch David Byron. Wat kon die kerel zingen!


Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Mooi Henri-S Allemaal bekend hier, behalve Uriah Heep. Ben ik nooit zo'n fan geweest. De DVD met het optreden van Rainbow is een openbaring na al die jaren het album te hebben gehoord. Erg gaaf en puur sentiment.

Peter Frampton heeft er ook nog één gemaakt. Vreemd dat niemand die noemt.

Peter Frampton is aan het begin genoemd volgens mij

Heaven and Hell (Black Sabbath)
On Stage (Rainbow)
The Lamb Lies Down on Broadway (Genesis)
Alive II (Kiss)

Maar als het echt op een strikte top-15 aankomt wordt het moeilijk.

Mooi was die tijd buizen. Kan er nog altijd bij wegdromen als ik door mijn platenkast blader. Weet nog precies hoe, waar en wanneer ik al die live albums met m'n zuur verdiende centjes heb gekocht. Had ik maar zo'n goed geheugen voor 'belangrijkere' zaken

Hou op, Broem. Begin niet over nostalgie. Dat heb ik dus ook: nog precies het 'verleden' weten van je aankopen. Sommige albums heb ik ook verkregen door ruil, ook die ruilingen staan me nog bij. De allereerste opbouw van je verzameling, de groeven van die eerste 5 en toen de eerste 30 elpees staan in m'n hart getekend. Als ik aan bepaalde albums ruik krijg ik zelfs flashbacks. En als je dan ziet met wat voor krakkemikkige "installatie" je het doen deed (heb m'n eerste versterker en platenspeler nog steeds bewaard) in vergelijking met nu.. Maar toen was de beleving veel sterker: alles was nieuw en alles ontdekte je voor het eerst.
Niet: vroeger was alles beter, maar: het nog kunnen herinneren van vroeger is zo mooi.
Ga maar eens even Saxon - The Eagle Has Landed opzetten.

Gaat die top-15 van live-albums nog door?

Je verwoord het gevoel van veel generatiegenoten (pakweg 50+) Gelukkig genoeg geniet ik volop van nieuwe muziek maar kan mezelf heerlijk wentelen in die nostalgie uit mijn tienjaren. Voelt als een warm bad en het is typisch dat ik me al die details nog zo goed weet te herinneren. Lekker zwijmelen voor mijn platenkast. Heerlijk. Wat betreft die top 15...daar zit een hoop werk aan (knock out methodiek bv) en dat is aan mij niet besteed (oei dit is een bekentenis )

Kennen we deze nog? Nog niet genoemd volgens mij, maar geen dubbelaar.
Blackfoot - Highway Song Live (1982)
clip

Ook geen dubbelaar, en waarschijnlijk geen klassieker
Y & T - Open Fire (1985)
met het fantastische I Believe in you clip

Destijds uit de import bakken moeten halen wat betekende dat er 3 x zoveel hollandse florijnen moest worden neergeteld. Voor mij de beste liveregistratie van de beginjaren van zijn solocarriere
Gary Moore - Live at the Marquee (1983)
clip met andere samenstelling

Gaaf hoor Gigage. Dat waren nog eens tijden. Gary kon er wat van. Ben al fan van de man sinds zijn begintijd. Pinkpop 1983...toen was zelfs Paul McCartney nog jong

Twee puike hardrock/southern rock bands! Blackfoot is wat 'anoniemer' (albums) maar net als Y&T vooral live zeer te genieten. De optredens staan als een huis Y&T reist ieder jaar wel even naar ons land. I Believe In You verveelt nooit.

Eigenlijk had ik uit die tijd (begin 80's) meer live registraties op tape dan op album. Soms bij toeval (BFBS radio wilde zo nu en dan wel eens wat uitzenden) maar vaak ook dat KRO's rocktempel zo'n pinkpop concert oid uitzond. Kon je weer een week wachten als het niet je smaak was haha. Nu is het allemaal een paar klikken verwijderd.

Klopt. Je was in de weer met cassettebandjes. En maar hopen dat ze op de radio een nummer vol-le-dig uitzonden, en dat je op tijd was om de juiste seconde rec+play in te drukken, of de pauzetoets los te laten. Wij hadden gelukkig een fonotheek, daar leende je veel albums. En je kocht albums en nam elkaars elpees op. Ook kwam ik heel graag in de bibliotheek, boeken uitzoeken. Ook over muziek.
Het verslavende aan internet is dat het één grote bibliotheek/fonotheek is die altijd geopend is.
Aan YouTube zijn de steeds meer opduikende en op het net geplaatste zeldzame live-opnames zo mooi bijvoorbeeld.
Maar ook qua reizen is alles bereikbaarder dan vroeger. In '82 was het best bijzonder als iemand naar Amerika ging op vakantie. Nu vliegen mensen voor alleen al een concert naar Londen of Helsinki. Of je koopt een felbegeerd album van iemand uit Zuid Afrika of Japan, via het net, wordt naar je huis opgestuurd. Als het niet de beloofde week arriveert morren we al.
Maar die fysieke rockalbums uit de jaren '70 thuis opzetten: dat zal nooit verdwijnen, heerlijk!

Het nadeel aan al die live registraties op internet is dat het er zoveel zijn. Je komt ogen en oren te kort en had vooral die oude opnames ook toen graag gehad, vaak zijn ze nu niet zo urgent meer (voor mij dan). Zo'n Das war einmal gevoel, kijk het dan ook niet af, ook al vanwege de barre audiokwaliteit eigenlijk. Zelf plaatje draaien en je eigen fantasie erbij is vaak wel het tofst inderdaad.

Dit is geen dubbel livealbum uit die tijd op LP. Of je moet een bootleg bedoelen.

Uiteraard nu wel in de Archives box.

Deze vanochtend maar weer eens uit de platenkast getrokken en gedraaid. Past perfect in het rijtje en nog niet eerder genoemd. Dream On Aerosmith - Live! (1978)

Klopt, Running On Empty het is geen live-album. Maar een goede dubbelelpee uit onderhavige tijdsspanne.
Even vergeten dat het topic puur over live-albums gaat.
Zag trouwens vandaag verdorie een prachtige live-elpee van Grand Funk Railroad maar er werd 25,- voor gevraagd daar had ik geen zin in.
Maar niet getreurd want een misschien nog veel mooier album wel geschikt kunnen scoren, en nu wou ik er even een link naar de MuMe-albumpagina bij doen maar het album staat dus niet eens op MuMe!
Gaan we toevoegen.

Shades of Ian Hunter
The Ballad of Ian Hunter & Mott The Hoople
http://cdn.discogs.com/0KuATTp0duo9TZIG3RI3BZQWcw4=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-2580142-1422655904-7453.jpeg.jpg
(Groten)deels studio-opnamen maar ook enkele live-tracks.
Die gaat dit weekeinde op de draaitafel

Toevallig deze buizen ?

http://i67.tinypic.com/16238sp.jpg

Staat nog in mijn platenkast. Erg lang niet meer uit de kast geweest