Zie Top 10 . Muziek heeft mij de afgelopen 2 jaar een ongelovelijke draai aan mijn leven gegeven en heb ik een veel betere kijk op muziek gekregen .

Opgegroeid met Chuck Berry, Bob Marley, Jacky Wilson, Little Richard, Simon and Garfunkel, Ike and Tina, Desmond Dekker, Booker T & The MG's en zo nog meer.
Als kind zong ik heerlijk mee in de auto. (Heerlijke uithaal in Lucille van Little Richard waar m'n ouders altijd om moesten lachen als ik dat nadeed )

Als tiener vond ik dat niets, ik was van de top40 en happy hardcore.
Totdat ik op wintersport een muziekje hoorde van een vriend van m'n broer, die mee was op vakantie. En dat was... Nirvana Unplugged. Vanaf toen ben ik me meer gaan verdiepen in muziek.

Nu heb ik al het bovenstaande ook in m'n collectie en waardeer het enorm.
Jazz en klassieke muziek kon ik aantal jaren terug niet waarderen. Nu wel en dat is binnenkort aan de beurt om verder uit te diepen.

Jazz.... zenuwachtig getoeter!
Ben er ingerold via o.a. Us3 (cantaloop) en Fela Kuti.
Daarna volledig voor 't echie met John Coltrane.
Ben me nu flink aan het ingraven in een stapel nog te beluisteren platen van allerhande jazzgrootheden!

'Vroeger' luisterde ik alleen maar naar pretpunk en andere (doorgaans slechte) gitaarbandjes. Nu vooral veel wereldmuziek, jazz, soul, funk...

Ik weet nog wel dat toen ik 11 jaar was ik voor het eerst In Flames luisterde, Reroute to Remain was dat geloof ik, ik vond de intro wel leuk, maar toen dat "grommen" begon, schrok ik me kapot en vond ik het kut muziek. Nu (5 jaar later) val ik in slaap bij meshuggah.

Oja, vroeger vond ik bands die "oude" muziek maakten zoals Led Zepelin, AC/DC en Metallica ook kut. Nu kan ik het wel waarderen.

Had vroeger echt niks met electronic, punk en grunge. Nu heb ik favoriete artiesten uit al die genres. (Boards of Canada, Massive Attack, Depeche Mode, Dead Kennedys, The Ramones, veel moderne hardcore, Pearl Jam en Alice in Chains).

Jazz begreep ik niks van, Chris Rea vond ik vroeger ultiem saai en Steely Dan te sophisticated.

En nu vind ik het allemaal HEERLIJK!

Nog even en dan ontdek je James Last.
Dat had ik ook met Gaucho van Steely Dan, maar het blijft wel gladjes.
De laatste plaat van Neil Diamond Home before dark is ook een aanrader, mijn vader zijn muziek vroeger in de auto op de casseterecorder tijdens vakanties. Ik heb het hem vergeven en zelfs concert in Ahoy aangeboden, maar hij is geen concertganger en sloeg het af.

Ja vroeger was het alleen maar Slayer etc. Zo hard mogelijk.
Nu nog steeds, maar ook dingen als blues, klassiek en folkrock.

had vroeger niks met techno. Nu merk ik dat daar toch ook erg interessante dingen in worden gedaan.

Van jazz en easy-listening moet ik in mijn jeugd niets van hebben, maar nu weet ik dat te appreciëren. Nick Cave hoorde ik in de jaren '80 niet graag, maar nu is hij één van mijn favoriete zangers.

Vroeger had ik niets met vroeger. Nu ligt dat anders; alleen zal ik niet snel de hele avond sixties of seventies pop draaien, daar word je zo appelig van. Met mate en datzelfde geldt eigenlijk voor veel new wave (doom wave, cold wave): niet te veel achter elkaar. Punk draai ik eigenlijk nauwelijks meer - is toch wel gedateerd.

En Folk(rock) is eigenlijk weer terug, soms in andere varianten: zoals Tung (electronic) en Faun (pagan).

Vroeger beluisterde ik ongeveer altijd naar Michael Jackson. Alles dat niet van hem kwam was niet goed genoeg.

Ik was ook enorm geintresseerd in hitlijsten en dergelijke. Daardoor was ik destijds terecht gekomen op dotmusic.com, deze site bestaat niet meer maar vormde wel de basis voor mijn muzikale ontwikkeling. Ik leerde daar op het forum immers een Duitse Beatles fan kennen. Na lange tijd ben ik gekraakt en is de wereld van The Beatles voor mij opengegaan. Intussen leerde hij me ook Bob Dylan, Led Zeppelin en andere grootheden kennen. Dylan is intussen uitgegroed tot mijn muzikale held...

Door Dylan ben ik dan verder gaan zoeken in het folk/folkrock/singer songwriter wereldje. Zo luister ik tegenwoordig naar obscure Amerikaanse songwriters als Todd Snider en Peter Shindell tot natuurlijk de groten van het genre zoals Jackson Browne en Van Morrsion etc

De folkmuziek kent ook nog altijd groot aanien bij mij. Zo heb ik met de Strawbs en Lunasa 2 leuke bandjes ontdekt (via MM!)

En tja zo kan ik nog lang doorgaan natuurlijk maar hier weet je wel genoeg.

Pre Merseybeat, Merseybeat, pre Nederbeat enz

Ik weet niet of het hier goed geplaatst staat, ik ben op zoek naar mensen die daar geinteresseerd in zijn.

Trefwoorden

King Size Taylor

Four Just Men

Tony Sheridan

Enz

De Blues.Tot voor kort nooit wat aangevonden tot ik de rauwe chicago blues uit de 50's ontdekte door mijn oom die me eerst een lp van Cuby & The Blizzards gaf en daarna nog wat tips waaronder Howlin'Wolf en Muddy Waters.Sindsdien luister ik er regelmatig naar.
Is lekker pure muziek, recht uit het hart en dat kan ik wel waarderen.

Vroeger haatte ik ABBA, en nu.... nog steeds!

Nee grapje, nu vindt ik het echt goed!

Jazz.
Maar ja, toen kwam er een aantrekkelijk meisje en ze hield van jazz, dus kocht ik voorzichtig mijn eerste jazz-lp...

Muziek uit de jaren '60 en '70, die vind ik nu acceptabel.

Ik ben nu bijna 28 en tegenwoordig kan ik bepaalde nummers van Elvis heel goed aanhoren; dat was niet het geval tijdens of net na de puberteit.

Je hoeft nog steeds niet aan te komen met The Monkies of the Beatles of andere vage bandjes.

Maar muziek uit de 'tijd' van mijn ouders is nu niet meer per definitie afgeschreven.

Oh ehmm. Vroeger haatte ik Metal, nu luister ik het ^^
Vroeger haatte ik ook Rock en was zo'n 50 CENT sukkeltje.
Toen ging ik Rock luisteren en toen harder harder harder naar metal

The Beatles een vaag bandje?

Rock vond ik vroeger verschrikkelijk. Nu luister ik veel naar Led Zeppelin, Pink Floyd, Van Halen, Cream, Jeff Beck, Jimi, The Doors etc. Mijn voorkeuren liggen nog wel bij Psychedelic en Blues Rock. Ik houd nog steeds niet van echte metal enzo, waar je de blues roots niet meer in kan horen.

(P) - Funk
Jazz
Electro
Experimentele shit zoals Zappa, Beefheart, krautrock

Moet eerst echt compleet niks hebben van Radiohead, Muse, Pink Floyd en meer bands en nu waardeer ik die echt. Luisterde eerst alleen maar metal, maar luister nu ook verschillende dingen, bijvoorbeeld naar Yes of het laatste album van Elbow

Jazz, klassiek en grunge. Ook muziek van Dylan, Zappa, Young en The Beatles kon ik vroeger moeilijk verteren. Nu begrijp ik niet dat ik daar ooit niets aan vond.

Ja......moet het toch even kwijt onder mensen met meer begrip voor muziek.....ik weet het niet.
Toen ik freaky was als tiener van punk/psychedelics/new wave verafschuwde ik de hitparade, met als indirect gevolg dat ik alles van de hand wees wat maar enigzins bekendheid droeg.......daar heb ik intussen wel mijn lesje mee geleerd.........hoop ik.
Siouxsie was oké (met name dankzij Juju), The Mission vond ik ook prima, Killing Joke: geweldig en ga maar door. Maar mij werd ook dikwijls The Cure aanbevolen. En laat the Cure nu nét een paar hitsingels hebben gehad en één van de meest beroemde wavebands ter wereld zijn.....je raadt het al: ik spoog erop.
Jaren vervlogen waarin ik milder werd en volwassener, tot ik naast punk ook dingen kon waarderen als ABBA, Gloria Estafan, Bryan Adams etc...maar mijn antipathie voor the Cure zat gewoon te diep waardoor deze in mijn collectie geen thuis vinden zou.
Tót een vriendin van me mijn vooroordeel zat was (denk ik) en mij tracteerde op een concert van the Cure, dat was in 1993 (als ik het goed heb)........
De eerste tonen vonden licht, het licht kreeg amber en mild-purperen kleuren toegekend waaruit een prachtige tempel verrees.
Ik was geheel onbekend met de muziek, en weet dan ook niet wat ze allemaal hebben gespeeld (alleen Forest kan ik me herinneren), maar wel weet ik nog dat ik met wijd open ogen en open mond aan de grond genageld stond al bij het eerste nummer: ik geraakte in shocktoestand. En daar ben ik gedurende het hele concert niet meer van losgekomen. Want wat was het concert gran-di-oos!!!!!!!!!
Niet lang erna heb ik Disintegration aangeschaft en is lang mijn favoriete L.P. geweest. Maar ik hield het daarbij en waagde me liever niet aan andere werken van wie ik nu noem het genie Robert Smith.
Vorig jaar mijn tweede concert van the Cure, en die was totaal aanders: ik heb de hele avond in de arena staan dansen als een idioot. Genóten heb ik.
Mag ik mezelf een Dombo noemen? Misschien, want het was pas vorige week met het tuben naar the Cure dat ik zoveel pracht tegenkwam: rock, gothic, sfeervol, warm, heftig, liefdevol, dat ik dacht: wát heb ik al die f****** jaren lopen klooien? En toen ik op de parel 'Treasure' stuitte was het hek van de dam: een totaalbesef dat ik mezelf al die jaren verschrikkelijk tekort heb gedaan. En misschien door alleen het nummer, misschien door mijn persoonlijke evolutie rond the Cure, maar ik pinkte letterlijk een traan weg bij dat ene moment van 'Treasure'.
The Cure heeft na al die jaren mijn hart veroverd, en dat is eigenlijk best wel logisch: ze hebben verdorie alles wat ik maar mooi vind in muziek. Zo ben ik gewaarschuwd voor 'Pornography'.........ik kán niet wachten.

Misschien nogal een verhaal dit, ik weet het. Maar the Cure is mij zonder twijfel de meest indrukwekkende verrassing ooit.
Momenteel luister ik 'Underneath the stars'......man man man, wat een muziek is dit. Dat ze maar weer snel naar Nederland mogen komen.

Duran Duran en die videoclips van The Reflex, Union of The Snake en Wild Boys.

Rio, Save a Prayer en Hungry Like The Wolf waren voor die tijd best wel goede nummers en mooie video clips. Met hun opvolgers van de LP Seven And The Ragged Tiger had ik helemaal niks. De originele groep is daana ook gesplitst.

Ben pas 7 jaar geleden beetje echt naar muziek gaan luisteren :S
Vroeger was het altijd Rock en Drum and Bass.

Nu kan er een scala aan nieuwe muziekstromen worden toegevoegd, waar ik eerst niets van moest hebben of niet eens het kende:
Psy. rock, post rock, electro, minimal, techno (mindere maten dan), avant garde en soorten van metal.

De laatste tijd is funk-disco-soul populairder geworden. Gewoon op goed geluk wat bekende namen aanschaffen, en dan maar zien wat het wordt.

Nou, 'vroeger' was ik bang voor Bohemian Rhapsody..inmiddels ben ik een groot Queenfan.
En natuurlijk...eerst moest ik niets weten van klassiek..nu kan ik het wel aanhoren, maar ik ben er nog steeds niet echt weg van.

Vroeger kon ik Hip-Hop niet uitstaan. Ik snapte niet wat er zo leuk was aan al dat gepraat. Gelukkig komt verstand met de jaren.