Dan Bern werd bij zijn debuut in 1997 aangekondigd als de nieuwe Dylan en idd zijn titelloze debuut beloofde veel. Ook de opvolger 'Fifty Eggs' uit 1998 was wat mij betreft de moeite waard, maar helaas raakte hij in het nieuwe millennium al snel de weg kwijt of en dat kan natuurlijk ook hij verdween uit mijn belangstelling.

Er zijn maar weinig artiesten die zo'n belofte kunnen inlossen. Wie naar een nummer als 'Jerusalem' luistert hoort meteen waar die vergelijking met good ole Bob vandaan komt. Ben benieuwd wat we over een jaar of 10 van Jake Bugg zeggen.

Deze 'President' krijgt van mij helaas niet meer dan een magere 6-. Net niet genoeg voor een tweede termijn.

Roy Harper, tijdgenoot van Nick Drake, is een van mijn engelse folkhelden uit de jaren zeventig. Vooral aan zijn album ''BullinaMingVaze' heb ik goede herinneringen. Op dat album ook zijn grootste hit One of these Days in England'.

Toen ik hem een jaar of wat geleden nog eens bij Jools Holland voorbij zag komen bleek ook hij al weer aardig op leeftijd. Vanwege de nostalgie krijgt Roy van mij toch een 7.

Tijd voor een nieuwe video. Een van de iconen nu van de Amerikaanse roots muziek. Hij was ooit de schoonzoon van Johnny Cash en speelde samen met Buddy Miller in de begeleidingsband van Emmylou Harris.

In 2012 verscheen 'KIN', waarop onder meer Emmylou Harris, Lucinda Williams, Kris Kristofferson, Norah Jones en zijn ex Roseanne Cash nummers zingen die hij samen schreef met Mary Karr. Een album dat deze zomer nogal wat airplay kreeg op de radio in de VS.

Hier een live versie van Sex and Gasoline het titelnummer van zijn voorlaatste album uit 2008.

Roy Harper al lang niet meer gehoord; okee, maar het doet me niet veel meer. heb nog een album van hem, wat ik al 40 jaar niet meer heb gedraaid. Zegt toch wel iets..... : 6

Rodney Crowell heeft het niet...maar de vraag is wat niet.
Hoewel de band hier op het randje zit van dit topic, zijn het wel zeer gedegen goede muzikanten, daar hebben ze in de States natuurlijk geen gebrek aan.
Nee, het probleem zit voor mij bij Crowell zelf.
Het klinkt allemaal wel aardig, maar is het zijn voordracht? Of het hebben van een duizend in een dozijn stem? Dit soort muziek is beter gedaan.
Bijvoorbeeld door David Lindley:




Kondigt Crowell overigens nu bij 3.13 minuten Will Kimbrough aan? ,is dat de Kimbrough?

Voor de goede orde vraag hier niet om een beoordeling van Lindley, slechts bedoelt ter illustratie.

Dat ben ik helemaal met je eens. Ik vraag het me al jaren af.

Toevallig nam hij de openingstrack voor zijn rekening van het Guy Clark-album dat hier pas geleden voorbij kwam. Even later las ik dat zijn gelegenheidsproject KIN met Mary Karr deze zomer het meest gedraaide album was op de radiostations die zijn aangesloten bij de Americana Music Association (AMA) in de VS. Volgens mij staat daar alleen een mooi nummer met Lucinda Williams op.

Dus ik dacht. Misschien heeft Rodney nog onbekende talenten? Laat ik hem eens voor de leeuwen gooien, maar ik merk het al. Jij komt er ook niet uit. Sta ik wat dat betreft niet alleen.

Een goede begeleider is niet per definitie een goede solist, bandleider

Crowell maakt onderhoudende muziek, maar echt onderscheidend is hij niet. Hij heeft een 13 in een dozijn country stem. Je hebt zijn muziek op staan en vermaakt je prima. Na half uurtje denk je ineens: o die Crowell loopt ook nog te spelen. Het is leuk, maar je mist er niks aan.

He's just too eager to please denk ik. Bij een hond is dat een uitstekende eigenschap, maar bij een popmuzikant mis ik dan juist de bite, the balls. En ... volgens mij waren ze de Americana daar een jaar of wat geleden juist om begonnen.

Wat betreft Crowell sluit ik me aan bij de heersende opinie hier: 13 in een dozijn. 6,5

Alhoewel het in dit topic weinig te zoeken heeft, is dat filmpje van David Lindley wel genieten! Zeker de moeite waard om daar meer van te luisteren.

...zei toch al: ter illustratie.
Hoewel...muzikaal gezien zou je het een vorm van Americana kunnen noemen; ' t is maar hoever je bereid bent het begrip op te rekken.
Heeft in ieder geval de bite en balls waar Servaas het over heeft.
Maar het rockt en scheurt wel wat veel, voor hier wellicht.
Maar naast de muzikale overeenkomst met Crowell, is er natuurlijk ook het feit dat Lindley tevens vooral bekend is als begeleider van anderen, en hier een band aanvoert.

...doen; heeft een paar vermakelijke albums gemaakt , onder zijn eigen naam. met als titel El Rayo X en ( om het simpel te houden) met een begeleidingsband ook genaamd El Rayo - Ex, onder andere deze: Win This Record
Lekker handig die spraakverwarring.
Beide echte aanraders waar ik al jaren met vlagen heel veel plezier aan beleef.

Ik kom hier graag om goede artiesten en/of nummers te ontdekken.
Mijn interesse verdwijnt echter als sneeuw voor de zon als er vervolgens vijfjes en zesjes worden gegeven door medegebruikers. Ik vind het dan al niet eens meer de moeite waard om de video te beluisteren. Dit gebeurt m.i. te vaak op dit forum.

De vraag rijst dus; Moeten wij niet een beetje kritischer zijn? Alleen echte aanraders plaatsen?
Smaken verschillen, maar wij zijn toch kenner genoeg om kwaliteit op de juiste manier in te schatten.

Met andere woorden, weg met de zesjes cultuur. Geen kwantiteit, maar kwaliteit.

Ik denk niet dat er hier met opzet matige dingen worden geplaatst, immers dat is voor een ieder anders.
Maar misschien is het gevoel iedere dag een nummer te ( moeten of kunnen) plaatsen voor sommigen wel onweerstaanbaar.
Daarnaast luister ik altijd liever zelf ( dan af te gaan op punten die anderen geven) ; kan heel goed zijn dat wat anderen niet goed vinden, mij heel erg raakt. ( en andersom natuurlijk)
En dan is het ook nog eens zo dat voor mij dit topic een favoriet plekje is , hier op deze webstee.

Want liever een gemiddeld nummer hier geplaatst, dan vele andere oppervlakkige topics en andere leut waar ik de lol niet van inzie, of waar ik niets mee heb ( muzikaal gezien).

Hier vertoeven met enige regelmaat gebruikers die mij nieuwe dingen laten horen die ik niet graag had willen missen.

@heicro, wat je daar zegt is natuurlijk niet echt reëel. Het nummer dat ik als laatst plaatste, van Roy Harper, vind ik persoonlijk een heel goed nummer. Een 8 krijgt het van mij met gemak. Dat er hier vervolgens zesjes en vijfjes vallen, tja, daar kan ik ook niets aan doen.

De moraal? Smaken verschillen inderdaad nu eenmaal, ik hoor heel veel kwaliteit in dat nummer van
Harper, maar jullie blijkbaar minder. Helaasch, pindakaas! Dus, eens met Oldfart ook.

Een schifting maken doe ik zelf wel...
Wees wat mij betreft vooral niet te terughoudend als je iets hebt ontdekt wat mooi is.

Ik stoor mij aan geen enkele video, als het goed is zeg ik het, als ik het slecht vind ook. Ieders smaak is anders. Ik ben buitengewoon blij dat ik dankzij dit topic Dan Bern en John Fullbright heb leren kennen. Natuurlijk is het leuk als je liefde voor een bepaalde artiest wordt gedeeld, maar belangrijkste blijft toch dat je het zelf leuk vindt.

Ik probeer her en der de mensen enthousiast te maken voor de laatste CD van Patterson Hood, maar ik lijk een van de weinigen die dit een topalbum vindt. Graag jullie oordeel over deze Drive-By Trucker, zie onderstaande link:

YouTube - Patterson Hood - (Untold Pretties)

Mag het ook zo Hendrik, vind ik wat plezieriger:

Ja natuurlijk mag dat,, beter zelfs. Moet je me wel even uitleggen hoe dat moet, want daar ben ik te stom voor.

Dit nummer van Patterson Hood doet mij gek genoeg een beetje denken aan The Streets met Dry Your Eyes (dat soort van half praten/zingen). Ik vind het een tikkeltje geforceerd overkomen, maar het sfeertje is wel aardig.

Een 6,5.

Patterson Hood is misschien wel allereerst een verhalenverteller, chroniqueur van de sombere kant van het leven, waar verwoeste relaties en drank de boventoon voeren, en dan pas muzikant.

Dit komt van zijn laatste soloalbum, en was aanvankelijk onderdeel van wat een roman moest worden.
Deze rusteloze geest heeft, zoals sommigen dat hebben, ook die enorme drive zich te moeten uiten.
Nooit even pauze, dan weer dit, dan weer dat.
En daarbij nemen dit soort door de muze voortgejaagde zielen wel eens te weinig tijd het een en ander te overdenken, of in muzikaal opzicht, even te laten bezinken om er iets geweldigs van te maken.

Net als bij Neil Young lijkt voor Patterson het moeten uiten belangrijker dan de vorm waarin dit wordt gegoten.
What you hear is what I feel; zoiets.
En soms is dat jammer, want zo ook dit pareltje, daar had meer van gemaakt kunnen worden met wat meer aandacht en uitwerking.
Maar aan de andere kant krijg je wel eerlijke muziek; begrijp dan ook niet dat Daniël dit geforceerd noemt. Het is eerder andersom i.m.o.
Te eerlijk.

7,5

De stem van Patterson Hood is de reden waarom ik niets met de Drive-By Truckers heb. Solo wordt het er dan natuurlijk helemaal niet beter op. 4

Ik ben wel een liefhebber van de Truckers, maar geen hele grote. Eigenlijk vind ik elk album prima, maar elk album mist ook ergens iets. Nou vind ik zijn nieuwste album nou eens helemaal niets missen. Ik heb er een luisterbeurt of wat voor nodig gehad voor het kwartje viel, maar toen was het ook goed raak. Vooral vanaf bovenstaand nummer vind ik het bij vlagen geniaal. Maar voorlopig vind alleen ik dat, geloof ik. Kan gebeuren.

Cody Canada & the Departed: 250.000 Things;

Parlando, Italiaans voor een voordrachtstechniek waarbij een tekst wordt gesproken hoort echt bij country. Ik vind het erg geslaagd, mede door de pedalsteel. Een 8,5 voor Patterson Hood.


Cody Canada & the Departed vind ik minder aansprekend, maar nog altijd de moeite waard om te blijven volgen. Een 6,5.

Monotoon, vlak, saai. 4

Dit is nu wat ik noem een niemandsdalletje. 4

Vind het eigenlijk wel aardig. Ik ken toevallig het album This Indian Land een beetje en dat is best een aardig album. Voor dit filmpje een 7.

Ja dat album heb ik ook eens beluisterd, om de vertolking van J.J. Cale's 'If You're Ever in Oklahoma. Ik vond dat een spaarzaam hoogtepunt.

Vanmiddag ontdekt. Aanstekelijk mix van oud en nieuw.

Die man zijn stem

Al gaat 'ie nou solo.. De zangstem van de zangeres vind ik niet een hele fijne, maar dat kan ook puur smaak zijn. De twee stemmen 'matchen' wat mij betreft ook niet heel erg. Maar die man is zo gaaf.

Wasbord - altijd leuk, trouwens.

Ben ik wel een beetje met je eens. Ik noemde het bewust ook een aardig album, zeker geen topper in het genre.

Hat Fitz en Cara Robinson. Ja L_T_B zegt het zelf een aanstekelijke mix van oud en nieuw en dat is het ook. Hele aparte stem inderdaad van die kerel. Moeilijk hier een cijfer aan te hangen, maar wel iets om nader te bestuderen. Ben beetje bang dat een heel album van dit soort een beetje te veel van het goede is.

Cody Canada & the Departed: 250.000 Things - 7,5

Hat Fitz en Cara Robinson: Wiley Ways - 8,5 Hier moeten we maar eens meer van gaan beluisteren; leuk Paul