Opvallend om net een instrumental te nemen van Richmond Fontaine, de band die het toch vooral van zijn teksten moet hebben. En dat is niet verwonderlijk want die zijn meestal van Willy Vlautin, die zijn werk als muzikant afwisselt met dat als schrijver. Je moet iets te doen hebben, natuurlijk.

Drie romans heeft hij nu op zijn naam staan, waarvan de eerste 'The Motel Life' vorig jaar is verfilmd en deze maand in première gaat op het Filmfestival van Rome.

Op 'El Tiradito' houdt hij nu eens een keertje zijn mond en zwijgen is (meestal) goud. Daardoor doet de muziek mij vooral denken aan Calexico. Niet vreemd als je weet dat Joey Burns meespeelde op het album en RF verhuisde naar Tucson, Texas. Toevallig ook de thuisbasis van ... Ook niet verkeerd hoor, al hoor ik hem het liefste zingen.

Only for the die hards:

Dat Willy een echte verhalenverteller is, kun je horen op 'Capsized' en vooral op 'The Disappearance of Ray Norton', twee andere nummers van 'Thirteen Cities' (2007). In maart 2010 gaf ik **** aan dat album.

'I fucked up again/ I barely know who I am/ I'm sorry for all the things I haven't done/ I'm just lost in this world' zingt hij in het slotnummer en daarmee komen we toch weer heel dicht in de buurt van Nick Drake.

En wat is nu je beoordeling?

Ja, mooi. 7,5

Only for the die hards

Soms ben ik wat neurotisch
psychotisch en chaotisch
labiel en neogotisch
maar vandaag dus niet

Vandaag ben ik zo vrolijk
zo vrolijk zo vrolijk
Ik ben behoorlijk vrolijk
Zo vrolijk was ik nooit

zingt Herman van Veens alter ego Alfred J. Kwak ergens, maar dat heeft hier verder vrij weinig mee te maken.

Ik ben het wel eens met De Daniël dat er wel iets meer had mogen gebeuren in het intrumentale nummer van Richmond Fontaine, maar ik vind het wel een lekker sfeertje hebben, dus toch een ; 7,0

Guy Clark is al eens eerder voorbij gekomen hier. Toen was het volgens mij Desperados Waiting for a Train, van zijn bekendste plaat Old No. 1, dus om nu iets van wat minder bekend werk (?) te plaatsen, lijkt me wel gerechtvaardigd:

Guy Clark - The Cape



NB: in verband met het flauwe filmpje, adviseer ik om na 'play' zo snel mogelijk naar boven te scrollen.

Minder bekend werk, tja het verbaasd me niks. Het is ook niet een bijzonder nummer. Een 6.

Guy Clark had een beetje de pech direct met zijn beste album op de proppen te komen. Old No. 1 is een van de beste (outlaw) country albums die er bestaan. Een album dat ik minimaal eens per maand draai. Een album dat af en toe tegen mijn persoonlijke top 10 aan schurkt. Daarna kwam hij met het ook niet lullige Texas Cookin'. Maar daar al werd het minder en hoewel het zelden echt slecht werd zou het niveau van zijn debuut nooit meer gehaald worden. Dat is jammer, maar gezien het niveau van dat debuut ook niet verwonderlijk. The Cape is grappig, maar inderdaad niet bijzonder. Ook hier een 6 net als voor Richmond Fontaine. Instrumentaaltjes zijn niet gauw goed voor mij. Misschien dat het hier onderdeel van een prachtige CD is dat weet ik niet, maar dan praat je heel anders. Als los nummer op zich doet het me niks.

Ik sluit mij aan bij Hendrik88, het is nooit beter geworden na Old No.1 als is het ook nooit slecht geweest wat hij daarna deed. Er zijn wel enkele uitschieters maar dit nummer hoort daar helaas niet bij. Toch geef ik een 6,5.

Guy Clark's laatste album Somedays the Song Writes You is overigens zeer de moeite waard, vooral door The Guitar

Ik vind The Cape best een mooi nummer. Een 7.

Guitar vind ik trouwens een veel beter nummer.

Best aardig die Cape: 7,3

'With eternal gratitude and love to (one of) the finest songwriter from the great state of Texas' staat in het cdboekje.

Gisteren precies een jaar geleden, op 6 november 2011, vierde Guy Clark zijn 70ste verjaardag. Ter gelegenheid van die mijlpaal verscheen This one's for Him: A Tribute to Guy Clark.

Hoewel goede wijn in principe geen krans nodig heeft, noem ik deze dubbel cd hier: 33 Americana artiesten die deze rasverteller uit West Texas eren. Er zijn er genoeg die het met minder moeten doen.

Een who's who van de Amerikaanse Americana ook met bijdragen van Rodney Crowell, Lyle Lovett, Ron Sexsmith, Willie Nelson, Ray Wylie Hubbard, Hayes Carll, Kris Kristofferson, Emmylou Harris & John Prine en Steve Earle. Een van de opvallendste tribute albums van 2011 en een uitstekende introductie op Guy Clark.

Mijn favoriet van dat album is James McMurtry's cover van Guy Clark's 'Cold Dog Soup' en ook de uitvoering die de country legende Ramblin' Jack Elliott op dit album geeft van dit 'The Guitar' is minstens zo goed als het origineel. Zeker ook door de fantastische begeleiding door mandoline en trekzak. Vast wel te streamen via Spotify.

Nu het woord aan de meester zelf. Misschien wat 'old school', maar zoals ik al opmerkte goede wijn heeft geen krans nodig. Van mij krijgt hij in ieder geval een vette 9!

Grote namen op dat tributealbum inderdaad. Toch vond ik eigenlijk geen enkele uitvoering beter dan het origineel.
(En je bedoelt denk ik Cold Dog Soup ipv Old Dog Soup.)

Ik heb het hele album met veel plezier zitten luisteren via Spotity.

De vraag of deze beter is dan de originelen valt niet te beantwoorden. De vele vocalisten maken zijn nummers anders. Er is daardoor zo wie zo veel afwisseling.
Er wordt opmerkelijk genoeg goed gezongen door de 70 plussers Jerry Jeff Walker, Willie Nelson en Kris Kristoffersson. De gemiddelde leeftijd van de artiesten ligt trouwens dik boven de vijftig.

L.A. Freeway, overigens geschreven door Jerry Jeff Walker, blijft een fantastisch nummer. Texas 1947 en The Guitar worden ook fantastisch uitgevoerd. Dit is gewoon een erg geslaagd tribute voor Guy Clark.
Mooie tip, Servaas.

Bij cold dog soup stel ik me een soort gazpacho voor, bij old doug soup een bouillon getrokken van het restafval van oude honden. Ik zou niet weten waar ik de voorkeur aan geef. Misschien eens aan een chinees vragen.

Het is net andersom. Het origineel is van Guy Clark. Dat zou je niet zeggen, omdat Walker het in 1972 op plaat zette en Clark in 1975.

Zie hier en hier

Dan Bern:

Ik heb de lyrics erbij gezocht en ik zat met een grijns te luisteren.
Luchtig, maar met een ondertoon. En, hoewel dit voornamelijk over Bush gaat, nog actueel ook natuurlijk.

8,5

Sorry maar de meligheid van Dan Bern is niet aan mij besteed.

5

Dan Bern is in mijn ogen een van de meest ondergewaardeerde songwriters van dit moment. Zag hem een tijd geleden in een voetbalkantine ergens in een buitenwijk van Amsterdam. Er waren tien mensen, maar hij speelde verschrikkelijk goed.

Ik vind Tiger Woods nog steeds een van zijn beste nummers denk ik. Deze President zou ik zelf niet hebben gekozen om mensen er kennis mee te laten maken. Kan inderdaad wat melig overkomen dan, terwijl hij ook heel andere, serieuzere nummers heeft. Chelsea Hotel en Jerusalem bijvoorbeeld, die ik ooit ook al in dit topic heb gepost. Ik geef President een 7.

Dan Bern lijkt inderdaad zeer ondergewaardeerd, zozeer zelfs dat zijn laatste stuk of wat albums niet eens op de site staan. Ik ken hem van naam, maar heb bij mijn weten nooit bewust iets van hem beluisterd. Chelsea Hotel en President maken mij in ieder geval nieuwsgierig naar zijn overige werk. Op President gaat hij wil heel erg Dylan, maar ik vind het een prima nummer. Voor President een 7,5, voor Chelsea Hotel een half puntje meer, een 8.
Klinkt in ieder geval als een goed performer met de nodige humor.

Voor President een 5,5 en voor Chelsea Hotel een 7. Net iets teveel Dylan. Ik hoor liever de echte.

Overigens is het zo gek nog niet om iedere keer twee clips te plaatsen. Hierdoor krijg je een iets meer representatief beeld van de artiest.

Dan Bern vind ik met zijn President matig, waardoor mijn interesse al snel weg is. Zijn tweede clip daarentegen maakt mij toch nieuwsgierig. Wij, muziekfanaten hebben namelijk voortdurend honger naar meer.

Ik maakte dezelfde fout met het instrumentaaltje van Richmond Fontaine. Volgens Servaas staat deze band juist bekend om zijn verhalende teksten. Hij heeft hartstikke gelijk. Het was een mooi nummer, maar niet representatief voor het overige reportoire. Een tweede clip had een beter beeld gegeven van deze overigens fantastische band.

Ik zit nu het album Drifter van Dan Bern te beluisteren. Dit jaar uitgekomen en dat is beslist de moeite waard hoor. Stuk minder Dylan dan op President, sterker, hier is hij gewoon zichzelf. Grotendeels akoestisch. Er staat zelfs een nummer op over een sauna bezoek in Haarlem. Hij zegt ook duidelijk "Not that one, the Dutch one". Lekker plaatje eigenlijk wel. De laatste maanden worden nog een dure aangelegenheid als het zo doorgaat.

Dan Bern- President: 7

Heeft een prettige stem, waarbij ik steeds moet denken aan een andere zanger,....maar aan wie nou ook al weer? Nee, een ander dan Dylan, Roger McGuinn wellicht?

Dan Bern-Chelsea Hotel: 8,5

Dan Bern kon ik van dit album wat ik overigens wel sterk vind:

6.5

Daniel. Ik ben je enorm dankbaar voor Dan Bern die ik nu zodra ik maar even tijd heb op Spotify opzoek. Het album Drifter, dat Bol.com pas in januari kan leveren (hij zal dan nog wel niet officieel uit zijn) is een schot in de roos. Ook dit jaar uitgekomen is Doubleheader dat er niet voor onder doet. Heerlijk. Niet dat overdreven serieuze de hele tijd. Hij heeft diepgang, maar op zijn tijd is er ook die vette knipoog. Bovendien levert hij gewoon een prima kwaliteit.


Roy Harper had je rustig mogen overslaan. 5.