Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)

Als ik binnenkort weer op pad ga, zal ik de vraag hier stellen wie me wil vergezellen op trektocht, het traject zal deels door water gaan, de Rode Zee; je wordt een gelouterd mensch

Mjuman en ClassicRocker; elkaars tegenpolen.
Mjuman, spraakwaterval met dubbele bodems, waarbij je tussen de mooie regels op zoek gaat naar de essentie; en die ook kunt vinden.
ClassicRocker, to the point, zonder er teveel woorden aan vuil te maken.
Muzikaal gezien even overtuigend, maar met een smaak die ver uit elkaar ligt.
Als jullie elkaar kunnen vinden, zou het mooi leesstof opleveren.
Om de beurt in rol van aangever.

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.

Het is nog vroeg voor deze vraag, maar ik heb al een erg mooie vraag. Een met een meer filosofische inhoud een waar Mjuman ook gelukkig van kan worden.
En ik hoop ongelijk te krijgen in waar ik nu al voor vrees, maar goed. Later deze dag dus een geschikte vraag van de dag waar we met z'n allen eens echt lekker over kunnen kibbelen.

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.
- herman: Beck('s Odelay). In de jaren '90 gelouterd als muzikaal wonderkind en misschien wel net zo populair als Radiohead, maar nu alleen nog enigszins omarmd door mensen die er toen ook al fan van waren. Heb ik het idee.

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.
- herman: Beck('s Odelay). In de jaren '90 gelouterd als muzikaal wonderkind en misschien wel net zo populair als Radiohead, maar nu alleen nog enigszins omarmd door mensen die er toen ook al fan van waren. Heb ik het idee.
- Stijn: ELP inderdaad. Crosby, Stills & Nash misschien ook, maar die verkopen hun concerten nog steeds uit.

Zolang jij altijd alle tickets opkoopt wel ja

Ben pas 1x geweest

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.
- herman: Beck('s Odelay). In de jaren '90 gelouterd als muzikaal wonderkind en misschien wel net zo populair als Radiohead, maar nu alleen nog enigszins omarmd door mensen die er toen ook al fan van waren. Heb ik het idee.
- Stijn: ELP inderdaad. Crosby, Stills & Nash misschien ook, maar die verkopen hun concerten nog steeds uit.
- wizard: Thin Lizzy (volgens mij, maar ik was er niet bij toen die populair waren).

Crosby, Stills & Nash zijn gemiddeld 70 jaar oud, dus ze mogen wel een stapje terug doen.

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.
- herman: Beck('s Odelay). In de jaren '90 gelouterd als muzikaal wonderkind en misschien wel net zo populair als Radiohead, maar nu alleen nog enigszins omarmd door mensen die er toen ook al fan van waren. Heb ik het idee.
- Stijn: ELP inderdaad. Crosby, Stills & Nash misschien ook, maar die verkopen hun concerten nog steeds uit.
- wizard: Thin Lizzy (volgens mij, maar ik was er niet bij toen die populair waren).
- jasper1991: Fates Warning is voor mijn gevoel zo'n band in de metal, maar ik kan er helemaal naast zitten.

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.
- herman: Beck('s Odelay). In de jaren '90 gelouterd als muzikaal wonderkind en misschien wel net zo populair als Radiohead, maar nu alleen nog enigszins omarmd door mensen die er toen ook al fan van waren. Heb ik het idee.
- Stijn: ELP inderdaad. Crosby, Stills & Nash misschien ook, maar die verkopen hun concerten nog steeds uit.
- wizard: Thin Lizzy (volgens mij, maar ik was er niet bij toen die populair waren).
- jasper1991: Fates Warning is voor mijn gevoel zo'n band in de metal, maar ik kan er helemaal naast zitten.
- maxinator: Rory Gallagher

Wat is voor jou hèt schoolvoorbeeld van een artiest of album dat ooit een klassiekerstatus bezat maar (voor het wat grotere publiek) in de vergetelheid is geraakt?

-ClassicRocker: Uriah Heep werd tot in de jaren '80 in één adem genoemd met (dé) hardrock-grootheden van het eerste uur Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath, maar spreekt anno 2012 nog slechts bij een klein publiek tot de verbeelding. Daar waar (een halfvol) Gelredome de norm is bij Deep Purple en een uitverkocht Ahoy dat wellicht voor Black Sabbath zou zijn, staat Heep maandag in de De Boerderij (met alle respect voor deze venue overigens, ik kom er regelmatig). Jammer, want de band doet beslist niet onder voor die andere drie.
- R&P: Mogelijk de eerste twee albums van Mozart.
- Misterfool: Emerson Lake & Palmer. Werkelijk waar een sterke proggroep. Helaas zijn ze door persoonlijke strubbelingen, lake die zijn stembanden verzaakte en een zenuwblessure bij de toetsenist, nooit de jaren 80 te boven gekomen. Toch een groep die aan het begin van de jaren 70 zo naast yes of genesis mocht staan.
- deric raven: Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According to Terence Trent D'Arby (1987)
- SQ: Gruppo Sportivo. Eind 70´s had iedereen wel een plaat van ze. Was zeker zo populair als Herman Brood. Ik geloof dat ik wel 4 exemplaren Back to ´78 heb gehad, omdat ik af en toe een verzamelingetje overneem van iemand. Hier: 67 stemmen: niet echt de hoeveelheid voor een klassieker.
- Sectum - Led Zeppelin - Four Symbols. Vind het toch echt jammer dat ik die in de uitverkoopbak aan moet treffen en dat mensen me moeten vragen wat het toch ook al weer was... Triest.
- Brunniepoo: ik sluit me bij Misterfool aan (al richt zijn toelichting zich wel heel erg op het persoonlijke vlak en niet op de abominabele muziek die ze eind jaren '70 maakten)
-dix : Public Enemy
- vigil: Ik denk Yes, al moet ik daar bij opmerken dat dit geheel terecht is.
- rkdev: ik ben bang dat het grote publiek denkt dat Marillion na 'Misplaced Childhood' is gestopt, gelukkig is het tegendeel waar (en weten ten minste in Nederland nog velen deze band op waarde te schatten). En het antwoord van deric raven is natuurlijk eigenlijk hét beste voorbeeld van een gevallen ster.
- herman: Beck('s Odelay). In de jaren '90 gelouterd als muzikaal wonderkind en misschien wel net zo populair als Radiohead, maar nu alleen nog enigszins omarmd door mensen die er toen ook al fan van waren. Heb ik het idee.
- Stijn: ELP inderdaad. Crosby, Stills & Nash misschien ook, maar die verkopen hun concerten nog steeds uit.
- wizard: Thin Lizzy (volgens mij, maar ik was er niet bij toen die populair waren).
- jasper1991: Fates Warning is voor mijn gevoel zo'n band in de metal, maar ik kan er helemaal naast zitten.
- maxinator: Rory Gallagher
- ArthurDZ: Tim Hardin werd in de jaren '60 in één adem genoemd met artiesten als Bob Dylan en Neil Young, maar hij raakte uit de gratie door plankenkoorts en een uit de hand lopende drugsverslaving. Nu kent bijna niemand de man meer...

Een nieuwe vraag.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.

Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.

De schrijven van het artikel doelt niet er niet per se op dat hij de muziek van nu slechter vind. Het gaat meer om de vooruitgang van de popmuziek meen ik. Op 3voor12 is overigens al een reactie op het artikel geschreven, die je hier kunt lezen.

Welke delen snap je niet van het artikel en welke hiaten zitten er in mijn vraag? Want wellicht kan ik hem dant iets anders formuleren.

Ik denk dat je het zo moet zien: als iemand over 100 jaar een onderzoek doet naar de geschiedenis van de popmuziek zal de huidige periode daarin amper een rol spelen. In de jaren '50 t/'m '90 heeft een bepaalde ontwikkeling plaatsgevonden, muziek van daarna is steeds een herschikking van elementen die al voor handen waren.

Dat er nu geen goede muziek meer wordt gemaakt is in ieder geval niet wat er wordt gezegd.

Dat blijkt uit je antwoord. Als je dat wel zou doen zou je wellicht een wat ander antwoord geven.

Ik vind het wel charmant dat hij antwoord geeft op een vraag die niet gesteld wordt...