Ja die had ik ook gelezen, maar ik wou niet direct de, mijn inziens sterke, reactie van Atze de Vries er bij geven omdat ik vooral benieuwd ben naar de mening van iedereen hier.



Om zelf ook kort wat te zeggen over het stuk:

Ik ben het deels met het stuk eens, al denk ik dat het iets te zwart/wit is. Wat we nu vooral merken is dat we in een periode zitten waarin alles veel te makkelijk te krijgen is. Dit heeft tot resultaat dat mensen nogal snel van het een naar het ander springen (hier op de site meerdere voorbeelden van mensen die binnen 3 a 4 jaar een ontwikkeling doorgingen van Coldplay tot Free-jazz en noise wat allemaal niet heel erg logisch is).
Het springen heeft als voordeel dat je altijd iets nieuws kunt vinden om te luisteren, terwijl het als nadeel heeft dat een album niet echt meer blijft hangen.
Dat is ook wat de schrijver aangeeft met het voorbeeld van Kanye West zijn album. Album van het jaar 2011 volgens menig criticus, maar een album wat nu alweer door veel mensen lijkt te zijn vergeten. Het is anders dan een OK Computer van Radiohead waar mensen het nu al 15 jaar over hebben, en waarschijnlijk ook nog wel 15 jaar doen.

En hij doelt daar niet op de kwaliteit van de muziek, maar puur op het vluchtige gedrag van de luisteraars, iets waar wij ons vrijwel allemaal schuldig aanmaken.

Zonder probleem kan je het breder trekken, naar literatuur, beleving van kunst etc - de aandachtsspanne van veel mensen is de laatste 25 -30 drastisch gekrompen. De eerste observator daarvan was al Neil Postman - Amusing Ourselves to Death.

Verder, leuke vraag Sietse, maar ik moet nog wel even tijd maken om het artikel te lezen en dan te reageren. Op het topic R.I.P. Muziekindustrie stond een post met een samenvatting van een vrij sombere these van Simon Reynolds, een beetje vergelijkbaar. In a nutshell: ik heb niet zo op de sombere insteek, nou nog even beargumenteren.

Het is wat gekunsteld geformuleerd en leest niet lekker weg. Dit vraagstuk leent zich ook beter voor een afzonderlijk topic want in deze rubriek ben je toch geneigd om aan drie-zinnen-filosofie te doen en daar is deze casus te relevant voor.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.

Zou je i.p.v. 'popmuziek is dood' niet ook kunnen zeggen dat het in zekere zin 'uitgekristaliseerd is volgens de beredenering van het artikel?

Voor de duidelijkheid, dit is geen nieuwe vraag van de dag

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)

ps @ Kronos: de babyoom generatie dus de ouders van de flowpowers zijn denk ik ook de meest zure generatie ooit geweest. Vernieuwingen in muziek roepen altijd aversie op. Lees de eerste reviews van eens van Mozarts zijn tijdgenoten over zijn symf #41 (jupiter). En vergelijk dat eens met een mening van de gemiddelde reviewer over een harshnoise lp. Dus dat is nu nog steeds zo (ps ik kan je wel wat muziek (vergelijkend met je top 10) aanraden waar jij ook misschien van zult zeggen dat is geen muziek , maar het zal zeker geen stadions vullen. Maar goed ik betwijfel ook of ze zich tegen de muziek verzette maar meer tegen de culturele verandering wat er toen gaande was, waar de muziek het symbool van was.)

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)
- Oldfart: de schrijver in het artikel noemt zichzelf een ouwe lul, en is pas 40, lijkt me sowieso een beetje een zwartkijker.
Waarschijnlijk is hij veel te jong om de grotere lijnen te zien .
Ik denk zelf dat het met de muziek wel meevalt. De schrijver vond het waarschijnlijk wel makkelijk dat je "vroeger" alleen muziekkrant Oor had die hem vertelde wat hij mooi moest vinden.
Nu met het versnipperde aanbod moet je meer moeite doen. Persoon in kwestie heeft duidelijk MuMe nog niet ontdekt

Waarom een mening over zoiets als popmuziek, terwijl de vraag eigenlijk zou moeten zijn waarom iemand bij zijn volle verstand er voor kiest in hemelsnaam nog naar hedendaagse popmuziek te luisteren, terwijl buiten dat kader nog zoveel moois valt te ontdekken ?

Wat mij betreft zou de wereld een stuk beter af zijn zonder de meeste popmuziek.
Betreft voornamelijk copycats, hypes, rages en zakkenvullers waarvan je van het merendeel na enige tijd vaak niets meer hoort...

edit: een ieder die nog iets dieper in soortgelijke materie wil duiken, kan ik het volgende boek aanraden

Het lijkt me wat zuur om alles wat niet in je straatje past maar dood te wensen. Popcornmuziek bestaat omdat er vraag naar is. En er is vraag naar omdat niet iedereen de moeite wil neme om meer uitdagende muziek te ontdekken. En in mijn beleving is wegwerpmuziek van alle jaren.

Hee wat is er gebeurd met vragen als: Wat is je lievelings pizza? Nu kan ik niet mee doen

Met popmuziek wordt overigens alle popmuziek bedoelt, dus daar valt ook Frank Zappa onder bijvoorbeeld. Zeker niet alleen de mainsream muziek met de hypes e.d. waar jij op doelt, Stalin.

Persoonlijk vind ik het wel interessant, maar het is lastig om er uitspraken over te doen (niemand kan precies voorspellen wat er gaat gebeuren). Ik denk persoonlijk dat onbekendere muziek dankzij het internet sneller aan de man gebracht kan worden en dat er inderdaad allerlei 'niches' ontstaan. Ik geloof echter niet dat artiesten als Justin Bieber of Rihanna zullen verdwijnen, echt niet zelfs. Het gros van de mensen luistert nog altijd naar dat soort populaire muziek volgens mij, al lijk je dat soms te vergeten als je op sites als MuMe vertoeft. Wat betreft de wegwerpcultuur kan ik de schrijver zeker volgen en ben ik het ook wel met hem eens. Ook verwacht ik niet dat er nog een aardverschuiving binnen de muziek komt door bijvoorbeeld het ontstaan van een nieuw genre, inmiddels lijkt het of we alles wel ontdekt hebben. Er zullen nog wel wat subgenres ontstaan (zoals met dubstep gebeurd is), maar een geheel nieuw genre zoals punk of metal dat waren zal niet meer ontstaan vermoed ik (maar ik kan er natuurlijk gruwelijk naast zitten). Maar, zoals ik al zei, er zullen nog zeker ontwikkelingen plaatsvinden dus op dat punt is de popmuziek absoluut niet dood.

Wellicht gaat deze periode wel de boeken in als de 'gitaarperiode' en wordt er binnenkort een nieuw instrument ontdekt wat vanaf dan de muziek regeert zoals de gitaar alles wat met rock te maken heeft regeert

Ik snap helemaal wat je bedoelt, maar ik word persoonlijk droevig van termen als 'wegwerpmuziek' en 'popcornmuziek'. Klinkt imo te pejoratief voor muziek die soms meer te bieden heeft dan de meest 'uitdagende' freejazzplaat.

Ik zeg dit absoluut niet als sneer naar jou, maar gewoon als algemene opmerking.

En dat is nu juist het punt waar het artikel over gaat. Popmuziek heeft die symboolwaarde niet meer. En de kracht van symbolen valt niet te onderschatten. Een culturele verandering kan niet zonder.

Lekker makkelijk om als ik weer eens iets verkondig Zappa er bij te betrekken

Uiteraard zitten er ook wel goede aspecten aan popmuziek en komt er ook wel degelijk met geringe regelmaat een echt goed nummer of goede band voorbij, begrijp me niet verkeerd.

Helaas lijkt, althans in mijn beleving, dit vaker een uitzondering dan de regel...

Ontwikkeling zal nooit stoppen

Wordt er volgens jou nooit mee goede muziek gemaakt dan tegenwoordig? Ik betrek Zappa er puur bij omdat het leek dat je dacht dat het alleen om de mainstream artiesten van tegenwoordig gaat, doordat je het had over hypes, maar het gaat over popmuziek in het algemeen. En je kunt toch moeilijk beweren dat er bij alle artiesten uit de popmuziek gesproken kan worden van de fenomenen die jij noemt (hypes, zakkenvullers e.d.). Dat is alleen bij de bekendere laag, de zogenaamde 'mainstream' het geval.

Ontwikkeling zonder af te wijken van dat gene wat er al is, zoals de meeste hedendaagse popmuziek lijkt te doen, is geen ontwikkeling in mijn optiek.

Zonder af te wijken van de norm is van vooruitgang geen sprake namelijk...

Zoals ik al zei

Met andere woorden, er is heus nog wel hoop en om dat te vieren ga ik vanavond eens fijn naar Motorpsycho in Tivoli.

Een nog behoorlijk nieuwe band, zo'n 20 jaar jong en makers van goede muziek

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)
- Oldfart: de schrijver in het artikel noemt zichzelf een ouwe lul, en is pas 40, lijkt me sowieso een beetje een zwartkijker.
Waarschijnlijk is hij veel te jong om de grotere lijnen te zien .
Ik denk zelf dat het met de muziek wel meevalt. De schrijver vond het waarschijnlijk wel makkelijk dat je "vroeger" alleen muziekkrant Oor had die hem vertelde wat hij mooi moest vinden.
Nu met het versnipperde aanbod moet je meer moeite doen. Persoon in kwestie heeft duidelijk MuMe nog niet ontdekt
~Slowgaze: Weinig zorgvuldig geconstrueerd artikel van een ouwe zeikerd die nergens meer enthousiast over kan worden, naar het blijkt. Wel netjes zijn bronnen documenteren, maar vervolgens platentitels tussen aanhalingstekens zetten, terwijl je toch hoort te weten dat je een albumtitel cursief weergeeft. Vervolgens krijg je ook nog 'Een goed voorbeeld is het laatste album van Kayne West. De vorm, de gebaren, alles klopt maar het culturele gewicht is nihil. Er is geen breuk, sterker, ik heb er geen noot van gehoord.', waarbij hij én Kanye's naam verkeerd spelt, én een mening over de laatste van Kanye heeft terwijl hij aangeeft dat hij er nooit ook maar een noot van heeft gehoord. Waar miept-ie nou over? Zowel de intenties als de uitwerking van dit stukje zijn uiterst twijfelachtig.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)
- Oldfart: de schrijver in het artikel noemt zichzelf een ouwe lul, en is pas 40, lijkt me sowieso een beetje een zwartkijker.
Waarschijnlijk is hij veel te jong om de grotere lijnen te zien .
Ik denk zelf dat het met de muziek wel meevalt. De schrijver vond het waarschijnlijk wel makkelijk dat je "vroeger" alleen muziekkrant Oor had die hem vertelde wat hij mooi moest vinden.
Nu met het versnipperde aanbod moet je meer moeite doen. Persoon in kwestie heeft duidelijk MuMe nog niet ontdekt
~Slowgaze: Weinig zorgvuldig geconstrueerd artikel van een ouwe zeikerd die nergens meer enthousiast over kan worden, naar het blijkt. Wel netjes zijn bronnen documenteren, maar vervolgens platentitels tussen aanhalingstekens zetten, terwijl je toch hoort te weten dat je een albumtitel cursief weergeeft. Vervolgens krijg je ook nog 'Een goed voorbeeld is het laatste album van Kayne West. De vorm, de gebaren, alles klopt maar het culturele gewicht is nihil. Er is geen breuk, sterker, ik heb er geen noot van gehoord.', waarbij hij én Kanye's naam verkeerd spelt, én een mening over de laatste van Kanye heeft terwijl hij aangeeft dat hij er nooit ook maar een noot van heeft gehoord. Waar miept-ie nou over? Zowel de intenties als de uitwerking van dit stukje zijn uiterst twijfelachtig.
-Snoeperd: Popmuziek zal nooit verloren gaan. Misschien krijgen ouderen sneller het gevoel. Maar als je alleen al naar 2011 kijkt wordt er zoveel goede popmuziek uitgebracht. En mensen gaan nog steeds massaal naar de festivals. Het verandert wel, de muziekindustrie en zo, maar dat gaat echt niet ten koste van de muziek.

Volgens mij begrijpt niet iedereen de strekking van het artikel... Het gaat om de ontwikkeling van de popmuziek, de manier waarop het beleefd wordt en de invloed die de popmuziek op ons heeft. Niet om de muziek an sich.

Het gaat er niet om dat dat geen goede of vernieuwende plaat zou zijn, maar dat 'ie totaal geen impact heeft gemaakt. Destijds een enorme hype, maar na een paar maanden was iedereen alweer bij het volgende snoepje van de dag. Het is denk ik een negatief neveneffect van de digitale revolutie, waarbij oude processen zo enorm versneld raken dat de gemiddelde beleving veel oppervlakkiger en individualistischer is geworden. Ik zie het ook in het lokale poppodium: vroeger was dat altijd vol, nu staat er bij elke dansavond of concert een veel kleinere groep mensen. Muziek is geen bindmiddel meer, waar dat vroeger nog wel zo was. Zoiets kun je ook best illustreren zonder die plaat van Kanye gehoord te hebben.

Misschien moet je het vergelijken met de jazzcultuur: in de jaren '30/'40 was dat de popmuziek van nu. Niemand zal zeggen dat jazz 'uitontwikkeld' is, maar de meeste jazzclubs zijn gesloten; het wordt bepaald niet meer collectief beleefd. Net als jazz denk ik dat popmuziek uiteindelijk ook uiteenvalt in verschillende niches. Je ziet dat nu eigenlijk al gebeuren.

Daar geef ik je 100% gelijk in. Dergelijk dedain past ook eigenlijk niet zo bij me. Maar daarmee stel ik denk ik wel het onderscheid wat Stalin maakte scherper. Waar het om gaat is dat niet iedereen muziek op een zelfde wijze beleeft. En wat mij betreft mag dat in een vrije wereld.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)
- Oldfart: de schrijver in het artikel noemt zichzelf een ouwe lul, en is pas 40, lijkt me sowieso een beetje een zwartkijker.
Waarschijnlijk is hij veel te jong om de grotere lijnen te zien .
Ik denk zelf dat het met de muziek wel meevalt. De schrijver vond het waarschijnlijk wel makkelijk dat je "vroeger" alleen muziekkrant Oor had die hem vertelde wat hij mooi moest vinden.
Nu met het versnipperde aanbod moet je meer moeite doen. Persoon in kwestie heeft duidelijk MuMe nog niet ontdekt
~Slowgaze: Weinig zorgvuldig geconstrueerd artikel van een ouwe zeikerd die nergens meer enthousiast over kan worden, naar het blijkt. Wel netjes zijn bronnen documenteren, maar vervolgens platentitels tussen aanhalingstekens zetten, terwijl je toch hoort te weten dat je een albumtitel cursief weergeeft. Vervolgens krijg je ook nog 'Een goed voorbeeld is het laatste album van Kayne West. De vorm, de gebaren, alles klopt maar het culturele gewicht is nihil. Er is geen breuk, sterker, ik heb er geen noot van gehoord.', waarbij hij én Kanye's naam verkeerd spelt, én een mening over de laatste van Kanye heeft terwijl hij aangeeft dat hij er nooit ook maar een noot van heeft gehoord. Waar miept-ie nou over? Zowel de intenties als de uitwerking van dit stukje zijn uiterst twijfelachtig.
-Snoeperd: Popmuziek zal nooit verloren gaan. Misschien krijgen ouderen sneller het gevoel. Maar als je alleen al naar 2011 kijkt wordt er zoveel goede popmuziek uitgebracht. En mensen gaan nog steeds massaal naar de festivals. Het verandert wel, de muziekindustrie en zo, maar dat gaat echt niet ten koste van de muziek.
- Edwynn: Of het einde is bereikt, kun je niet niet weten. Wie weet gebeurt er over een jaar of 20 wel iets geheel nieuws. Verder denk ik dat het in de voorgaande decennia gemakkelijker was om een grotere impact achter te laten dan nu. Gewoon omdat je makkelijker opvalt als er maar 10 platen in de maand uitkomen.Dat zegt echter allemaal niets over de kwaliteit van de muziek.

De laatste jaren is er veel veranderd in muziekindustrie, sommige goede dingen, sommige slechte dingen.
In het artikel "Het einde van de popmuziek" op de vrij nieuwe blog Frnkfrt haalt bepaalde punten aan die beweren dat de laatste jaren weinig goeds heeft gedaan en dat het nu toch echt wel gedaan is met de popmuziek, en dan met name met nog echte grote indrukwekkende en blijven albums.
Leest rustig het stuk hier eens door: Het einde van de popmuziek | frnkfrt.net
En dan nu de vraag:



Wat is jouw mening over de ontwikkeling van de popmuziek de laatste jaren en welke verwachtingen koppel je hier aan, maw. hebben we nu echt het einde van de popmuziek bereikt?

- ClassicRocker: Een onleesbaar artikel en je inleiding tot je vraag vertoont ook wat hiaten. Je vraag zelf is duidelijk en ik ben geneigd hem met ja te beantwoorden. Ik ben aanhanger van de muziekcultuur zoals die in de vorige eeuw bestond, van de massale aanschaf van fysieke albums en singles en collectieve beleving van goede muziek etc. Dat is nu verleden tijd en dat is jammer.
- herman: Ha, heerlijk Sietse. Dit was op Twitter wel het muziekgesprek van de week. Probleem is dat het daar wel heel letterlijk werd genomen, terwijl dat niet de strekking van het artikel is/was. Kan me er persoonlijk wel in vinden, ware het niet dat ik het helemaal niet erg vindt dat de popmuziek als kunstvorm uitontwikkeld is en een minder belangrijke rol speelt in de samenleving. Anderzijds zie ik ook zo 1-2-3 geen andere kunstvormen het stokje overnemen, wat aan het einde wel geopperd wordt.
- deric raven: Niet gedaan met de popmuziek, maar de verkoop daarvan. Zolang er artiesten komen als Gotye en Adele zal men wel op zoek blijven gaan naar die nummers, maar dan via Spotify, YouTube en illegale downloads.
- R&P: Er is helemaal niks mis met de popmuziek van tegenwoordig. Mensen moeten eens inzien dat de muziek die tegenwoordig op tv te zien is nog heel erg leeft onder de jeugd. Justin Bieber, One Direction, Lady GaGa en Rihanna bijvoorbeeld zijn zeker net zo populair als de zogenaamd goede bands van vroeger. Overigens houd ik ook gewoon van popmuziek op zijn tijd. Vooral binnen de hiphop heb je toch heel veel catchy popartiesten. Denk daarbij aan Jay-Z, Kanye West, Wiz Khalifa, Mac Miller en zelfs B.o.B.. Ik heb het stuk overigens niet gelezen.
- spoon: (pop)muziek is altijd een soort herhalingsoefening geweest, en zo is er altijd weer jong en fris publiek enthousiast te maken is voor (zogenaamd) het laatste van het hipste van het vetste enzovoort.. Als wat oudere muziekliefhebber ken je het op een gegeven moment allemaal wel. ben het dus in grote lijnen met de schrijver van het artikel eens.
- improvision: Er zal nooit een einde aan popmuziek komen. In elke generatie zijn er mensen geweest die zich afvroegen wat er mis was met de popmuziek, en elke keer legden ze de klemtoon anders. Dat deze man de muziek van 'zijn tijd' beter vond is duidelijk, maar dat is ook gewoon psychologisch te verklaren bijvoorbeeld, en dat hij op het eind van zijn verhaal 5 bronnen vermeldt, betekent niet dat zijn mening objectiever is dan die van iemand anders; zijn mening is nog altijd gebaseerd op zijn eigen muzieksmaak. Dat hij Kanye West niet begrijpt kan (ik vond het ook niet zo schitterend), maar dat je dit gebruikt als argument om iets aan te tonen is een andere zaak. Bovendien zal de tijd moeten uitwijzen welke albums blijvers zijn. Het grootste deel van de popmuziek in de jaren 60, 70, 80, 90 en 00 waren ook nummers die in de vergetelheid geraakt zijn. Daarnaast springt hij ook tussen eigen mening en maatschappelijke aanbidding van artiesten als het hem goed uitkomt om zijn punt te bewijzen. Endtroducing van DJ Shadow had bijvoorbeeld nooit een hitsingle gehad en de erkenning bij mainstream-media kwam pas 3-13 jaar later.
- bennerd: al het geklaag over moderne muziek komt van mensen die zijn blijven hangen bij de vorige decennia. Popmuziek is zich juist op een heel interessante manier aan het ontwikkelen en dat zal het ook constant blijven doen. Achteruitgang? Dat is subjectief. Verandering? Ja, dat sowieso. En het is normaal dat niet iedereen het even graag heeft.
- Don Cappuccino: Het eind van de popmuziek zal er niet komen. Je kan zeuren over dat popmuziek slecht is maar zo heeft ieder decennium echt slechte muziek. Het argument vroeger was alles beter is dan ook niet echt overtuigend. Het is niet mijn genre maar de popmuziek wordt steeds futuristischer door bijvoorbeeld iets als auto-tune. Dit is voor mij een vloek maar voor andere mensen kan het als iets creatiefs gezien worden.
- Kronos: Ik ben het grotendeels eens met de schrijver van het artikel. Maar dat zal wel komen omdat ik een leeftijdsgenoot ben. Mijn mening zou in ieder geval snel te weerleggen moeten zijn wanneer ik ongelijk heb/krijg: Noem mij dat nieuwe Grote Album dat zo'n massale invloed heeft op de jeugd dat oudjes zoals ik er ongerust van worden.
- dix : Stevig stukkie Sietse ... en het lijkt niet alleen over het einde van de popmuziek te gaan. Het artikel is me wat te cultuurpessimistisch, maar het heeft me wel 'Since I left You' weer uit de kast doen halen. Eerlijk gezegd, ja, het lijkt erop dat popmuziek zijn grenzen wel heeft bereikt. Na Radiohead schijnt er geen grote band meer aan te komen, maar belangrijker, er lijkt ook helemaal geen behoefte meer aan te zijn. De voetbalstadions die nu nog vollopen doen dat toch vooral op basis van enerzijds sentimental journeys down memory lane (U2, Springsteen), of anderzijds gewoon entertainment zonder angel of zonder prikkel (Lady Gaga, Nick en Simon). Popmuziek was toch decennialang een bindmiddel, maar in de loop der tijd wel steeds meer van allerhande subcultuurtjes. In de al verder individualiserende samenleving is aan bindmiddelen op dit moment geen al te grote behoefte. Die behoefte komt terug, veertigers als ik zullen dat meemaken. Het bindmiddel zal geen popmuziek heten. Ik ben benieuwd.
- jasper1991: Veel genres raken versnipperd en raken een bepaald gezicht die het genre representeert kwijt. De top-40 wordt hierom gevuld met veel van hetzelfde voor mijn gevoel. Voor de echte liefhebber geen probleem want zijn specifieke behoeften zijn naar verhouding tegenwoordig veel makkelijker bereikbaar. Ik zeg dus dat het verschijnsel pop zeer is geinflateerd en misschien wel aan zijn einde is gekomen. Muziek is daarentegen springlevender dan ooit.
- Korenbloem: Popmuziek is zeker niet dood. Maar door het internet versplinteren genres en is er teveel. dus een obscure artiest uit taiwan, maakt net zo veel kans op youtube als een amerikaan die een contract tekent bij een groot label. Hierdoor worden zullen hitlijsten zoals we ze nu kennen verdwijnen (en ik juich dit alleen maar toe) en zal meer ruimte zijn voor creativiteit. Het platenlabel gerichte popmuziek (Justin bieber, thake that, maar ook dingen als sum 41 etc) zal inderdaad verdwijnen (ik ben het dus wel eens met het bepaalde stukken van het artikel maar ik denk dat het positieve ontwikkeling is wat er nu gaande is) pps: noem artiesten als cannibal ox, joanna newsom, sufjan stevens, arcade fire etc. Die krijgen de zelfde status voor de noughty generatie en wat er na komt wat radiohead, pearl jam etc hebben gehad voor de 90's)
- Oldfart: de schrijver in het artikel noemt zichzelf een ouwe lul, en is pas 40, lijkt me sowieso een beetje een zwartkijker.
Waarschijnlijk is hij veel te jong om de grotere lijnen te zien .
Ik denk zelf dat het met de muziek wel meevalt. De schrijver vond het waarschijnlijk wel makkelijk dat je "vroeger" alleen muziekkrant Oor had die hem vertelde wat hij mooi moest vinden.
Nu met het versnipperde aanbod moet je meer moeite doen. Persoon in kwestie heeft duidelijk MuMe nog niet ontdekt
~Slowgaze: Weinig zorgvuldig geconstrueerd artikel van een ouwe zeikerd die nergens meer enthousiast over kan worden, naar het blijkt. Wel netjes zijn bronnen documenteren, maar vervolgens platentitels tussen aanhalingstekens zetten, terwijl je toch hoort te weten dat je een albumtitel cursief weergeeft. Vervolgens krijg je ook nog 'Een goed voorbeeld is het laatste album van Kayne West. De vorm, de gebaren, alles klopt maar het culturele gewicht is nihil. Er is geen breuk, sterker, ik heb er geen noot van gehoord.', waarbij hij én Kanye's naam verkeerd spelt, én een mening over de laatste van Kanye heeft terwijl hij aangeeft dat hij er nooit ook maar een noot van heeft gehoord. Waar miept-ie nou over? Zowel de intenties als de uitwerking van dit stukje zijn uiterst twijfelachtig.
-Snoeperd: Popmuziek zal nooit verloren gaan. Misschien krijgen ouderen sneller het gevoel. Maar als je alleen al naar 2011 kijkt wordt er zoveel goede popmuziek uitgebracht. En mensen gaan nog steeds massaal naar de festivals. Het verandert wel, de muziekindustrie en zo, maar dat gaat echt niet ten koste van de muziek.
- Edwynn: Of het einde is bereikt, kun je niet niet weten. Wie weet gebeurt er over een jaar of 20 wel iets geheel nieuws. Verder denk ik dat het in de voorgaande decennia gemakkelijker was om een grotere impact achter te laten dan nu. Gewoon omdat je makkelijker opvalt als er maar 10 platen in de maand uitkomen.Dat zegt echter allemaal niets over de kwaliteit van de muziek.
- mjuman: een beetje een sneu artikel, dat stijf staat van de holle lyriek, matige metaforen en aannames die nergens op gestoeld zijn (zijn opvatiing van Kanye West bijv). Om meteen maar het laatste te beginnen: Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) was voor mij een klip-en-klaar voorbeeld hoe actueel en Zeigeistconfrom een album kon zijn: ik draaide het met veel plezier, al draai k het nu wat minder, maar datzelfde geldt ook voor Bitches Brew: suo loco et suo tempore.

De mensheid vertoont een mediaconsumptiegedrag dat de afgelopen 30 jaar grondig is gewijzigd (en dat geldt ook voor lezen, theater- en museumbezoek) - dat is een onweerlegbaar feit. Net zoals 'popmuziek' ook is veranderd: het laatste 'concert' van Amon Tobin was een soort van multi-media performance en dat was 25 jaar geleden ondenkbaar geweest, alleen al om practische redenen - net zoals de vele duet-singles met inmiddels dode artiesten. Maar daar gaan we toch niet over zwampeledippen?

It's the end of the world as we know it ...
and I feel fine

Er komt heus wel wat anders voor terug. De postkoets en trekschuit zijn ook vervangen door Connexxion en Arriva en de fax heeft het ook moeilijk. Telex anybody?

Vanuit cultuurfilosofisch uitgangspunt pissen zowel deze scribent als de in de reactie op 3 voor 12 (leuk stuk is dat) genoemde Reynolds fiks naast de pot: er is absoluut geen sprake van de alom gehuldigde aesthetischer Distanz. En in dier voege kan een dergelijke post ook niet anders gezien worden dan als een post-coïtale evaluatie 5 minuten na de daad zelve: leuk als momentoverpeinzing, maar verder van weinig feitelijke waarde.

Op dit moment zit de mensheid t.a.v. muziek in wat Thomas Kuhn (The Structure of Scientific Revolutions) typeertals een zgn paradigm shift - een fundamentele verandering van een wereldbeeld/business-model; die zienswijze wordt bijv. ook gedeeld door Michiel Buitelaar, CEO van Sanoma Digitaal.
Eenieder die weet waarheen die wind gaat waaien is óf een speculant (en: "resultaten behaalt in het verleden ....") óf megalomaan - de tekst op de blog ontstijgt amper het niveau van kroegpraat.

Het kost me een dag om deze vraag van de dag door te lezen ...