In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd. Wel eens wat stijliconen opgepikt her en der; zoals bijvoorbeeld de puntschoenen op de hoes van Look Sharp van Joe Jackson. Maar mijn identiteit daar aan ontlenen.....no way.

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).

Word ik bewust uit het rijtje geschreven? Of dat mijn mening er niet toe?

Ik denk beiden.

[/ingekopt]

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.
- Stijn: Grappig dat veel mensen blijkbaar vinden dat smaak niet onder identiteit valt. Lees Bourdieu!

Leest de Bijbel!

We gaan niet gelovige mensen afzeiken, daar kan ik niet tegen.

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.
- Stijn: Grappig dat veel mensen blijkbaar vinden dat smaak niet onder identiteit valt. Lees Bourdieu!
- itchy: 3,8%

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.
- Stijn: Grappig dat veel mensen blijkbaar vinden dat smaak niet onder identiteit valt. Lees Bourdieu!
- itchy: 3,8%
- brajo: zie herman

Je moet niet alles geloven wat je leest.

Ah, nog een Ian Gillan-fan!

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.
- Stijn: Grappig dat veel mensen blijkbaar vinden dat smaak niet onder identiteit valt. Lees Bourdieu!
- itchy: 3,8%
- brajo: zie herman
- musician: niet, maar ik heb wel dit soort kleding (nog) in huis (inclusief strooien hoed en vale spijkerbroek) en heb er 26 jaar geleden ook in rondgelopen:

In welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.
- Stijn: Grappig dat veel mensen blijkbaar vinden dat smaak niet onder identiteit valt. Lees Bourdieu!
- itchy: 3,8%
- brajo: zie herman
- musician: niet, maar ik heb wel dit soort kleding (nog) in huis (inclusief strooien hoed en vale spijkerbroek) en heb er 26 jaar geleden ook in rondgelopen:
- bennerd: zie OWW.

Ha ha. Ik vind het wel mooi die musical. Maar ben meer fan van Charles Vergeer.

n welke mate ontleen jij je identiteit aan je favoriete muziek?

-ClassicProgRocker1: De toewijding die ik voel voor classic rock en progressive rock grenst welhaast aan het religieuze. In welke mate het mijn identiteit bepaalt is moeilijk te zeggen, maar het vervult me met trots dat ik me mag afficheren met zulke grote, invloedrijke en creatieve muzikanten. Ik zou willen dat er in mijn paspoort achter nationaliteit "ClassicProgRocker" staat ipv "Nederlandse".
- Graf: ik ben niet zo'n aansteller.
~Slowgaze ziet spontaan een argument om dubbele nationaliteiten te verbieden. Waarom steekt het postmoderne idee van de identiteit de straat over? Omdat het postmoderne idee van de identiteit de identiteit als een constructie ziet die dus niet statisch is, maar veranderlijk.
- OWW: In geringe mate.
- ArthurDZ: mijn favoriete muziek is eerder een aanvulling op mijn identiteit dan het uitgangspunt.
- mjuman: wat leuk, een existentiële vraag. Tja - vanuit de premisse, ik draai dus ik besta, vraag ik me allereerst af wat telt: mp3, cd of vinyl? Der Mensch ist was er isst (spielt), maakt de vorm van eea wel wat uit. En wanneer moet ik dan de observatie doen - sogges (ik ben geen oggentmensch), of savons (maar dan meet ik juist het sterkste) en daartussen in moet arbeid worden verrciht en stem ik de muziek af op werkstimulans. Kortom weliswaar een goedbedoelde vraag, maar weer één die leidt tot veel existentiële kommer en/of kortafheid. Waarom die schijnbehoefte aan identiteit terwijl moderne social media ons leren dat we ons zelf als merk moeten positioneren.
- Cured: niet
- Justus18: dat ik een muziekliefhebber ben is onderdeel van mijn identiteit; wat mijn favoriete muziek is niet
- deric raven: Nu niet meer, maar in het verleden erbij gelopen als zwarte raaf.
- Glenn: Niet, denk dat ik niet erg opval tussen andere jongeren. Terwijl mijn muzieksmaak dan toch weer wat anders is. Maar ik pas mezelf er niet voor aan.
- Rudi S: helemaal niets.
- Ynoskire: Niet, ik praat buiten het internet ook nauwelijks over muziek.
- Arrie: zie Justus
- dix: Ik draag regelmatig een volstrekt outdated bruin vest. Dus: ja.
- Dungeon: Niet wat uiterlijk vertoon betreft. Maar van binnen is alles dat ik doe en alles wat ik ben beinvloed door mijn helden (dus niet alleen artiesten) van Jezus Christus de rebellenleider tot Khujo Goodie de Godfather van de Dirty South.
- improvision: volgens mij is er wel een correlatie tussen mijn veranderende identiteit en veranderende muzieksmaak, maar wat nu wat beïnvloedt heb ik het gissen naar.
- Don Cappuccino: Ik luister vaak naar duistere muziek, maar zo ben ik helemaal niet.
- Sam: zie Glenn.
-Wouter: Lastige vraag. In mijn hoofd ben ik altijd met muziek bezig, maar ik hoop, en denk, dat dit niet echt merkbaar is. Vandaar mijn autisme.
- Gerards Dream: Heb me nooit gekleed in welke muziekstijl dan ooit. Ook nooit de behoefte gehad me te kleden als een idool van mij. Wat dat betreft ben ik wellicht een saaie lul.....
- herman: mijn identiteit bepaalt hoogstens mijn muzieksmaak, niet andersom.
- Oldfart: gelukkig niet en ook nooit last van gehad. Zou ook wel sneu zijn op mijn leeftijd.
- Kiriyama: Welke identiteit...
- Teunnis: Ikzelf niet, maar velen kennen mij als een muziekfanaat en dat bepaalt wel een deel van mijn identiteit (vanuit hun ogen).
- Edwynn: Sinds mijn haar alleen nog maar op de verkeerde plaatsen groeit, niet meer.
- Stijn: Grappig dat veel mensen blijkbaar vinden dat smaak niet onder identiteit valt. Lees Bourdieu!
- itchy: 3,8%
- brajo: zie herman
- musician: niet, maar ik heb wel dit soort kleding (nog) in huis (inclusief strooien hoed en vale spijkerbroek) en heb er 26 jaar geleden ook in rondgelopen:
- bennerd: zie OWW.
-Bardt1980: Zie Brajo

Wijs mij drie mensen aan die Bourdieu overtuigend weerlegd hebben.

Wijs mij drie mensen aan die weten wie dat is.

Nogal pretentieuze discussie.

Wijs mij iemand aan die vindt dat Henk de patatboer goede kroketten bakt.

Dan kan je in ieder geval naar meneer Wiki wijzen want door hun weet ik dat hij een Franse vooraanstaande linkse intellectueel was.

Pretentieus is als epitheton het eigendom van Jasper1991 en in dier voege hier slechts in bruikleen. De meer geëigende term zou zijn elitair en dat is het zeker als Stijn Bourdieu in het Fransch heeft gelezen.

Dat laatste waag ik te betwijfelen en waar lullen we dus over.

En nu ook naar MusicMeter, want nu weet ik het door MuMe.

Toch leuk dat er als bronvermelding op die Wikipedia-pagina staat:
het artikel op de Engelstalige Wikipedia

'Bourdieu weerlegd' levert met Google search toch minstens 1 relevante hit op. Voor wat het waard is.

Ik denk zelf dat hier de vraagstelling niet door iedereen op dezelfde wijze geïnterpreteerd wordt. Voor mijzelf formuleerde ik hem als: Je luistert graag naar hippiemuziek, loop je er dan ook bij als een hippie?

Neen, dat gaan we ook niet doen. Ik meen het wel, de Bijbel is echt tof.


Stijn, deze neger, Mjuman en Jérôme Meizoz. Heb je er nog eentje extra erbij ook.

Bijzonder dat ongeveer de helft van de mensen 'identiteit' eng interpreteert als zijnde kleding, kapsel, uiterlijk.

Een echte social medialist weet wet beter: je moet jezelf als merk uitdragen - kijk maar op alle slimme hoe-val-ik-op/hoe-krijg-ik-een-baan-blogs. Leuk wordt het pas echt als je beseft dat communicatiespecialisten (reclamejonges in boerentaal) jarenlang bezig zijn (geweest en nog) om het merk een identiteit te geven. Dat doe je dan weer met een verpakking, reclame en beelden (zoals een grote tattoo net boven de bips van een dame, die Renault Clio rijdt). Freude am Fahren, Vorsprung durch Technik, Createur des automobiles - dat leidt dan tot identiteit.

Ik visualiseer me zo een ontmoeting met Erik Karton: ferme handruk, "hallo ik ben Erik, ik heb een sik en rock is mijn tic".

Jazeker, dat is hoe mythes werken. De Citroën DS heet niet voor niets DS: déesse.

Oh op die fiets
Cif - schuurmiddel (uitspraak doet denken aan de afko van een ziekte die je niet wil oplopen)

Fiat Chroma - in NL?? Koot en Bie: "hij spettert nie!"

Nothing sucks like Electrolux??