Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?)

Ja hoor, Misterfool, maar als ik een album beluister, beluister ik hem in zijn geheel. Overigens doe ik dat niet vaak meer, albums beluisteren.

Laten we zo zeggen, als ik jouw houding zou hanteren, dan zou ik heel wat sterke albums nooit meer opzetten. Bijvoorbeeld: Genesis - Selling England by the Pound (1973). Het elf minuten lange Battle of Epping Forest is een muzikale misser die ik graag aan me voorbij laat gaan. Toch bevat de plaat nog 40 minuten topmuziek en door terughoudend gebruik van de skipknop krijg ik de opbouw van het album ook nog mee.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.
- dix: Hangt er vanaf hoe goed de betere tracks zijn. Sommige albums worden juist interessanter door de pieken en dalen, daar doet de lengte niet zoveel aan af. 3rd van Big Star is een mooi voorbeeld.

Gelukkig ben ik niet de enige met een dergelijke kronkel.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.
- dix: Hangt er vanaf hoe goed de betere tracks zijn. Sommige albums worden juist interessanter door de pieken en dalen, daar doet de lengte niet zoveel aan af. 3rd van Big Star is een mooi voorbeeld.
- mjuman: die onhebbelijkheid om overal 'skits' neer te plempen, maakt dat ik bij sommige albums het ultieme Tivoli-thuisgevoel krijg - daar wordt heel veel geluld Op den duur gaan de meeste skits echt irriteren, net als het hoorcollege dat Antony geeft op zijn een-na-laatste (en dan tel ik Anohni mee). Een nummer moet echt wel k* zijn, wil ik het skippen. Ik neem de dingen die dus meestal zoals ze komen, ervan uitgaande dat er wel een gezonde artistiek creatieve reden voor zal zijn - skits echter liever niet; en liever kort goed, dan lang en veel qua melig

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.
- dix: Hangt er vanaf hoe goed de betere tracks zijn. Sommige albums worden juist interessanter door de pieken en dalen, daar doet de lengte niet zoveel aan af. 3rd van Big Star is een mooi voorbeeld.
- mjuman: die onhebbelijkheid om overal 'skits' neer te plempen, maakt dat ik bij sommige albums het ultieme Tivoli-thuisgevoel krijg - daar wordt heel veel geluld ? Op den duur gaan de meeste skits echt irriteren, net als het hoorcollege dat Antony geeft op zijn een-na-laatste (en dan tel ik Anohni mee). Een nummer moet echt wel k* zijn, wil ik het skippen. Ik neem de dingen die dus meestal zoals ze komen, ervan uitgaande dat er wel een gezonde artistiek creatieve reden voor zal zijn - skits echter liever niet; en liever kort goed, dan lang en veel qua melig ?
- OWW: ik vind skippen ook een doodzonde. Zo erg zelfs dat ik bij feestjes hier, waarbij iedereen platen aan de shuffle playlist kan toevoegen, een zelfgemaakt scriptje laat lopen dat alle toetsen die gebruikt kunnen worden om te skippen uitschakelt.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.
- dix: Hangt er vanaf hoe goed de betere tracks zijn. Sommige albums worden juist interessanter door de pieken en dalen, daar doet de lengte niet zoveel aan af. 3rd van Big Star is een mooi voorbeeld.
- mjuman: die onhebbelijkheid om overal 'skits' neer te plempen, maakt dat ik bij sommige albums het ultieme Tivoli-thuisgevoel krijg - daar wordt heel veel geluld ? Op den duur gaan de meeste skits echt irriteren, net als het hoorcollege dat Antony geeft op zijn een-na-laatste (en dan tel ik Anohni mee). Een nummer moet echt wel k* zijn, wil ik het skippen. Ik neem de dingen die dus meestal zoals ze komen, ervan uitgaande dat er wel een gezonde artistiek creatieve reden voor zal zijn - skits echter liever niet; en liever kort goed, dan lang en veel qua melig ?
- OWW: ik vind skippen ook een doodzonde. Zo erg zelfs dat ik bij feestjes hier, waarbij iedereen platen aan de shuffle playlist kan toevoegen, een zelfgemaakt scriptje laat lopen dat alle toetsen die gebruikt kunnen worden om te skippen uitschakelt.
-Rufus: Er zijn maar weinig cd's waar ik niet skip. Ik luister alleen de nummers die ik goed vind de rest sla ik over. Zonde van de tijd.

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.
- dix: Hangt er vanaf hoe goed de betere tracks zijn. Sommige albums worden juist interessanter door de pieken en dalen, daar doet de lengte niet zoveel aan af. 3rd van Big Star is een mooi voorbeeld.
- mjuman: die onhebbelijkheid om overal 'skits' neer te plempen, maakt dat ik bij sommige albums het ultieme Tivoli-thuisgevoel krijg - daar wordt heel veel geluld ? Op den duur gaan de meeste skits echt irriteren, net als het hoorcollege dat Antony geeft op zijn een-na-laatste (en dan tel ik Anohni mee). Een nummer moet echt wel k* zijn, wil ik het skippen. Ik neem de dingen die dus meestal zoals ze komen, ervan uitgaande dat er wel een gezonde artistiek creatieve reden voor zal zijn - skits echter liever niet; en liever kort goed, dan lang en veel qua melig ?
- OWW: ik vind skippen ook een doodzonde. Zo erg zelfs dat ik bij feestjes hier, waarbij iedereen platen aan de shuffle playlist kan toevoegen, een zelfgemaakt scriptje laat lopen dat alle toetsen die gebruikt kunnen worden om te skippen uitschakelt.
-Rufus: Er zijn maar weinig cd's waar ik niet skip. Ik luister alleen de nummers die ik goed vind de rest sla ik over. Zonde van de tijd.
--E40 : Liefst de eerste optie , en dan bij voorkeur de mindere nummers op het einde van een CD ,dan hou je nog een uitstekend kort album over als je de stop induwt bij aanvang van deze mindere nummers en hoef je ook niet te skippen . In het geval van een LP zou ik dan opteren om de mindere nummers op één plaatkant te hebben.

http://puu.sh/tCJhU/7b735d92e0.png

Nieuwe vraag: wat is vervelender, een paar mindere tracks op een lang album (60-80 minuten), of eenzelfde aantal mindere nummers op een kort album (30-40 minuten)?

-Johnny Marr: Domme vraag, dat tweede natuurlijk.
-itchy: dat hangt helemaal af van de lengte van de tracks. Er van uitgaande dat op lange albums de gemiddelde tracklengte langer is dan op korte albums stoort het me meer op een lang album. En bij alleen maar korte tracks is de kans meer bagger aan te treffen op een lang album groter dan bij een kort album. Gevalletje White Album.
- Arrie: vreemde vraag, maar ik denk toch dat ik voor de eerste optie ga. Ik vind een speelduur van >60 minuten al te lang, en als er dan ook nog eens een aantal mindere tracks opstaan... Bij een compact album, kan ik me daar wel overheen zetten als de rest erg goed is.
-Misterfool: De vraag was interessanter geweest als ik moest kiezen tussen één slecht nummer op een kort album of meerdere mindere tracks op een lang album. Nu is optie 2 overduidelijk het irritantst.(Ooit van de skipknop gehoord, Arrie?
- Cosmic kid: Ik skip ook nooit. Zelfs de afgrijselijke afsluiter My World van Guns 'n Roses' "Use Your Illusion II" luister ik af. Skippen of vroegtijdig afzetten voelt als een soort disrespect. Slaat nergens op deze kronkel, dat weet ik ook wel. Ik kies voor optie 1, vanwege dezelfde reden als Arrie.
- dix: Hangt er vanaf hoe goed de betere tracks zijn. Sommige albums worden juist interessanter door de pieken en dalen, daar doet de lengte niet zoveel aan af. 3rd van Big Star is een mooi voorbeeld.
- mjuman: die onhebbelijkheid om overal 'skits' neer te plempen, maakt dat ik bij sommige albums het ultieme Tivoli-thuisgevoel krijg - daar wordt heel veel geluld ? Op den duur gaan de meeste skits echt irriteren, net als het hoorcollege dat Antony geeft op zijn een-na-laatste (en dan tel ik Anohni mee). Een nummer moet echt wel k* zijn, wil ik het skippen. Ik neem de dingen die dus meestal zoals ze komen, ervan uitgaande dat er wel een gezonde artistiek creatieve reden voor zal zijn - skits echter liever niet; en liever kort goed, dan lang en veel qua melig ?
- OWW: ik vind skippen ook een doodzonde. Zo erg zelfs dat ik bij feestjes hier, waarbij iedereen platen aan de shuffle playlist kan toevoegen, een zelfgemaakt scriptje laat lopen dat alle toetsen die gebruikt kunnen worden om te skippen uitschakelt.
-Rufus: Er zijn maar weinig cd's waar ik niet skip. Ik luister alleen de nummers die ik goed vind de rest sla ik over. Zonde van de tijd.
--E40 : Liefst de eerste optie , en dan bij voorkeur de mindere nummers op het einde van een CD ,dan hou je nog een uitstekend kort album over als je de stop induwt bij aanvang van deze mindere nummers en hoef je ook niet te skippen . In het geval van een LP zou ik dan opteren om de mindere nummers op één plaatkant te hebben.
- Chevy: de cd is het slechtste wat de albumwereld is overkomen vwb de speelduur. Veel te veel fillers door bands die denken kwantiteit boven kwaliteit te moeten stellen. Ik snap het masochisme van sommigen hier echt niet; ik ben een echte skipper. Zelfs zo erg dat ik op feestjes altijd de dienstdoende mediaspeler hack om baggernummers af te zetten. Oh ja, antwoord op de vraag: ik denk dat ik het vervelender vind bij een lang album. Dan zal ik altijd de wrange nasmaak hebben van 'dit had een wereldtopper kunnen zijn'.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me, Nine Inch Nails - The Downward Spiral

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje
- 123poetertjes: eerlijk gezegd is dat voor mij een kinderliedje: Jackie Jackson van Franz Ferdinand. Over Jackie die de ene na de andere taart eet want I love the taste of tasty cakes, totdat na meer dan 200 stuks zijn belly's overloaded en de arme knaap explodeert en overlijdt, waardoor ie nog lekker duister eindigt ook.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje
- 123poetertjes: eerlijk gezegd is dat voor mij een kinderliedje: Jackie Jackson van Franz Ferdinand. Over Jackie die de ene na de andere taart eet want I love the taste of tasty cakes, totdat na meer dan 200 stuks zijn belly's overloaded en de arme knaap explodeert en overlijdt, waardoor ie nog lekker duister eindigt ook.
- dix: Bloodhound Gang met dat nummer waarin ie zingt dat ie op Uranus neerstort.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje
- 123poetertjes: eerlijk gezegd is dat voor mij een kinderliedje: Jackie Jackson van Franz Ferdinand. Over Jackie die de ene na de andere taart eet want I love the taste of tasty cakes, totdat na meer dan 200 stuks zijn belly's overloaded en de arme knaap explodeert en overlijdt, waardoor ie nog lekker duister eindigt ook.
- dix: Bloodhound Gang met dat nummer waarin ie zingt dat ie op Uranus neerstort.
- crosskip: Nick Cave & The Bad Seeds - O'Malleys Bar. Hoe kan je nu niet vrolijk worden van een Nick Cave die een kwartier lang uitgebreid beschrijft hoe ie een complete kroeg uitmoordt.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje
- 123poetertjes: eerlijk gezegd is dat voor mij een kinderliedje: Jackie Jackson van Franz Ferdinand. Over Jackie die de ene na de andere taart eet want I love the taste of tasty cakes, totdat na meer dan 200 stuks zijn belly's overloaded en de arme knaap explodeert en overlijdt, waardoor ie nog lekker duister eindigt ook.
- dix: Bloodhound Gang met dat nummer waarin ie zingt dat ie op Uranus neerstort.
- crosskip: Nick Cave & The Bad Seeds - O'Malleys Bar. Hoe kan je nu niet vrolijk worden van een Nick Cave die een kwartier lang uitgebreid beschrijft hoe ie een complete kroeg uitmoordt
- deric raven: Cliff Richard & The Young Ones - Living Doll.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje
- 123poetertjes: eerlijk gezegd is dat voor mij een kinderliedje: Jackie Jackson van Franz Ferdinand. Over Jackie die de ene na de andere taart eet want I love the taste of tasty cakes, totdat na meer dan 200 stuks zijn belly's overloaded en de arme knaap explodeert en overlijdt, waardoor ie nog lekker duister eindigt ook.
- dix: Bloodhound Gang met dat nummer waarin ie zingt dat ie op Uranus neerstort.
- crosskip: Nick Cave & The Bad Seeds - O'Malleys Bar. Hoe kan je nu niet vrolijk worden van een Nick Cave die een kwartier lang uitgebreid beschrijft hoe ie een complete kroeg uitmoordt
- deric raven: Cliff Richard & The Young Ones - Living Doll.
- Poles Apart: "Hello Johnny" van Ween. Of anders zeker iets van de onnavolgbare Drs. P.

Want lachen is gezond: welk nummer slaagt er vrijwel altijd in om op zijn minst je mondhoeken naar boven te doen krullen?

- ArthurDZ: A Century Of Elvis van Belle & Sebastian is wat mij betreft een grapje dat nooit gaat vervelen. In dit nummer wordt een straatkat genaamd Elvis zo ambigu beschreven dat je de hele tijd Presley of Costello voor je ziet. Dat het nummer hoe langer hoe absurder wordt, helpt hier ook aan mee. En zoals dat hoort bij een goed mopje, is de uitsmijter het allergrappigst: "I used to think my dad was Elvis, but I haven't told him yet... I haven't told my dad either"
- JoaMuse: Flight of the Conchords - Robots
- Johnny Marr: Giles Corey - No One Is Ever Going To Want Me
-Misterfool: Godley & Creme- An Englishman in New York en 10cc's - Une Nuit a Paris. Twee absurdistische meesterwerkjes.
-Rufus: Tattoo van de Who op The Who Sells out. Beide broers laten een tattoo zetten tot verdriet van hun moeder. Maar de ene word minder gestraft omdat zijn tattoo een afbeelding van haar is.
The Who had wel meer grappige teksten denk aan I'M a Boy of Pictures of Lilly.
-yeahyeahyeah: Gang Of Four - I Love A Man In Uniform. Songs over oorlog verzanden vaak in sentimentele clichés. GO4 geeft hier een verfrissende draai aan door een soldaat neer te zetten als een onzeker mannetje dat een bevel nodig heeft om hem omhoog te krijgen.
- Martial: Pater Moeskroen - Roodkapje
- 123poetertjes: eerlijk gezegd is dat voor mij een kinderliedje: Jackie Jackson van Franz Ferdinand. Over Jackie die de ene na de andere taart eet want I love the taste of tasty cakes, totdat na meer dan 200 stuks zijn belly's overloaded en de arme knaap explodeert en overlijdt, waardoor ie nog lekker duister eindigt ook.
- dix: Bloodhound Gang met dat nummer waarin ie zingt dat ie op Uranus neerstort.
- crosskip: Nick Cave & The Bad Seeds - O'Malleys Bar. Hoe kan je nu niet vrolijk worden van een Nick Cave die een kwartier lang uitgebreid beschrijft hoe ie een complete kroeg uitmoordt
- deric raven: Cliff Richard & The Young Ones - Living Doll.
- Poles Apart: "Hello Johnny" van Ween. Of anders zeker iets van de onnavolgbare Drs. P.
- uffing: Drs. P - Dodenrit