Ik ga voor de tweede keer níet. De programmering is lang niet zo spannend als vroeger en er zijn érg veel herhalingen. Dour lijkt een feestfestival te worden, waar trekpleisters op herhaling moeten zorgen dat het weer uitverkoopt. Een sporadische frisse naam moet de muziekliefhebbers overhalen, maar ontdekkingen zijn er niet meer te doen.

De logistiek schijnt verbeterd te zijn na de rampzalige ervaringen van 2 jaar geleden, en erg smerig is de camping niet. Erg veel criminaliteit is er wel. Zag de 1e keer iemand in elkaar getrapt worden, en een bekende gaat ook niet meer nadat ook bij hem (zoals bij vele anderen) in de tent was ingebroken. Twee keer.

Die dingen horen mss wat bij een festival, maar vooral op muziekgebied laat Dour voor 2e jaar op rij steken vallen. Het is niet meer het spannende ontdekkingsfestival wat het vroeger was. Heel, heel erg jammer...

Woot morgenochtend ga ik alweer op reis naar Dour. Heb der zin in Word de eerste keer dus ben benieuwd wat ik kan gaan verwachten!

Ik reis vanmiddag af naar Dour. En heb er zin in!

Zo, ik ben net terug van Dour. Wat was het vet!

Uitgebreid verslag + foto's volgen later, ik beperk me even tot een top 5...

1. ...And You Will Know Us By the Trail of Dead
2. 65daysofstatic
3. Kap Bambino
4. Killing Joke
5. Isis

DAG 1:

"Het smerigste festival van Europa." Mijn festivalmaatjes beleefden dit jaar hun Dour-ontmaagding en ze hadden allemaal kennis genomen van de reputatie die het festival door de jaren heen heeft opgebouwd. En ja, wie de de verhalen over veel te weinig wc's, sloten vol pis en ellenlange wachtrijen hoort, kan ook bijna niet anders concluderen dat een bezoekje aan Dour gelijkstaat aan een verblijf in een open riool.

Als het er zo smerig is, hoe kan het dan dat Dour door de jaren heen zo'n grote naam in de alternatieve muziekwereld heeft opgebouwd, hoor ik de oplettende lezer al vragen. Nou, dat komt door de sublieme programmering, waarbij het avontuur wordt gezocht en benauwd denken niet in het vocabulaire van de programmeurs voorkomt. Rock, punk, metal, dance, hiphop, jazz, electro, folk, wereldmuziek en zo ongeveer alle denkbare crossovers daartussen, op Dour is het te vinden.

Vorig jaar heeft Dour laten zien dat het wel een goed en schoon festival kan organiseren en dit jaar was de organisatie nog beter. De wantoestanden van 2007 en eerder behoorden tot het verleden. Voldoende sanitair (dat overigens wel heel vies kon zijn), een festivalterrein dat iedere dag netjes opgeruimd was, nauwelijks rijen en zelfs de veelvuldig gevallen regen kon Dour niet tot een modderpoel omtoveren. Sterker nog, hoewel er flink wat hemelwater naar beneden is gekomen, hebben de festivalgangers er nauwelijks last van gehad, omdat bijna alles tussen 2 uur 's nachts en 12 uur 's ochtends viel. Het festival en campingterrein leden er nauwelijks onder. Het meest opzienbarend is toch wel de infostand op het festivalterrein. Je krijgt er gratis deodorant, vochtige doekjes om je mee te wassen, zonnebrand en gel. Dit heb ik nog op geen enkel ander festival mogen meemaken. Hoezo smerigste festival van Europa?




Dour begon voor mij op donderdagmiddag met een optreden van the Aggrolites. Lekkere reggae om met een pilsje in de hand in de stemming voor de rest van het festival te komen, maar weinig bijzonders. Daarna door naar the Bony King of Nowhere. Twee jaar geleden werd ik op Pukkelpop overdonderd door een verlegen aandoende Vlaamse jongeman die met een minimale begeleiding schitterende folkliedjes op het publiek losliet en ik was zeer benieuwd naar de ontwikkeling die deze Bram Vanparys had doorgemaakt in de tussenliggende twee jaar. Die ontwikkeling is er zeker; in twee jaar tijd is the Bony King of Nowhere van een singer/songwriter naar een band gegroeid. Een welhaast logische ontwikkeling om de stap naar een groter publiek te maken, maar mij deed het weinig. Het was goed, daar niet van, maar het breekbare in de muziek dat mij twee jaar geleden zo aansprak, is weg.

Ondertussen werd er een oude bekende gespot: Roger de festivalman. Wie wel eens een festival bij onze zuiderburen heeft meegemaakt, is hem vast wel eens tegengekomen. Hij is altijd gekleed in een bijna onafscheidelijke regenboogtrui en om zijn armen draagt hij ontelbare festivalbandjes, waarvan er een aantal wegens plaatsgebrek om zijn polsen naar achter de elleboog heeft moeten verhuizen. Bij optredens gaat hij compleet uit zijn dak en je vraagt je af hoe hij in het dagelijks leven functioneert met al die bandjes om zijn armen.




In de Clubcircuit Marquee trad Amenra aan. De duistere Belgische sludgemetalband deed wat we ervan konden verwachten: loodzware brullende dodenmarsen spelen; retestrak en loeihard. Maar tijdens het concert werd ook duidelijk dat de heren slechts één kunstje beheersen. De albums Mass III en Mass IIII zijn wel erg inwisselbaar en ook tijdens het concert ligt het gevaar van eentonigheid op de loer. Maar dat ene kunstje beheerst Amenra wel tot in de perfectie.




Next op het programma: Isis. Net zo hard en strak als het bovenstaande Amenra, maar dan wel een afwisselende show. Rustige postrock-achtige stukken worden opgevolgd door felle metaluitbarstingen, waarin frontman Aaron Turner zich afwisselend bedient van grunts en cleane zang. Van dat eerste ben ik normaal gesproken een uitgesproken tegenstander, maar de subtiele manier waarop Turner met grunts net wat meer peper in de reet van zijn nummers steekt is goed te doen; de grunts houden nooit te lang aan. Daarna pikte ik het einde van Disko Drunkards mee, een samenwerking tussen Tim Vanhamel en het dj-collectief the Glimmers. De combinatie tussen rock en electro is een schot in de roos, iets dat op dit festival nog vaker zal blijken.




's Nachts is Dour het domein van dance en electro. In vier tenten gaat het tot vijf uur 's nachts door. Deze nacht zag ik Dr. Lectroluv, MSTRKRFT en Deadmau5 om daarna maar eens richting tent te gaan. Donderdag was een mooie opwarmer voor de vrijdag, de dag met voor mij het drukste programma.

Dour was geniaal.



Mijn Top5 heeft nog even innerlijk beraad nodig, Cygnus' 5 namen heb ik nota bene op een kort stukje van de nr 1 na allemaal (deels door geen interesse, deels door mijn dub(step)-minded vriendjes) niet gezien, maar Aphex Twin komt op 1 en was, na een onbegrijpelijk saai en onwennig begin, op het eind echt onmetelijk geniaal.

En leuk verhaal + foto's Cygnus!

Ja, jouw smaak een beetje kennende ben jij vooral voor het elektronische werk gegaan en ik ben toch meer een man van gitaren...

Aphex Twin was aan het einde echt onmetelijk geniaal ja, maar waarom moesten we daar een uur op wachten? Onder het mom van 'opbouw' zo'n slap begin neerzetten... Jammer, want als het hele optreden zo vet was, stond het geheid in mijn top 5...

DAG 2:




Vrijdag had ik een overvol programma, dat rond het middaguur begon het the Sedan Vault. De band met de drie Belgische broertjes Frederik, Rutger en Marius Meeuwis gaf een energieke show waarin hun punkrock werd gemixt met subtiele electro-invloeden. In dezelfde tent trad even later De Staat aan, dat voor een Nederlandse inbreng in Wallonië zorgde. Ook in België maakte De Staat zijn reputatie waar en kreeg de band het publiek mee, al had ik de indruk dat er 80 procent Nederlanders in de tent stonden.




Daarna heb ik op aanraden van twee festivalbuddy's Walls of Jericho maar eens gecheckt en die metalcore hakt er goed in zo op de vrijdagmiddag. Zangeres Candace Kucsulain ziet er uit als een vrouw, maar als ze haar strot opentrekt, klinkt ze mannelijker dan 7 vrachtwagenchauffeurs en 13 betonvlechters bij elkaar. Leuke show, maar het genre is niet mijn ding.

Marnie Stern staat te boek als de kroonprinses van de alternative rock scene en nadat ik haar op Primavera Sound moest missen, kreeg ik een herkansing om haar live te zien. Wanneer je haar bij opkomst ziet, verwacht je lieve folkliedjes te horen. Als ze dan haar gitaar pakt en begint te spelen, weet je dat je dat niet gaat krijgen. Met tegendraadse songstructuren en knap gitaargepriegel zet ze een compleet eigen geluid neer. Maar toch, het komt allemaal een beetje gemaakt over. Ze wil zo graag uitstralen dat ze de rockbitch uithangt die tegen heilige huisjes aanschopt en laat dat tussen de nummers door ook steeds aan het publiek weten. Jammer meid, doe dat liever met je muziek, die spreekt voor zich.

WhoMadeWho is het Deense antwoord op het gelijknamige AC/DC-album uit 1986, maar verwacht niets dat in de lijn ligt van deze hardrockband. In de Dance Hall mengde het drietal indie met electro en doet dit op zo'n aanstekelijke manier dat ze het publiek inderdaad goed meekrijgen. "We are WhoMadeWho and we are here to fuck you up," klonk het bij opkomst en ze kregen gelijk.




Voor nog wat extra gekte moeten we in the Clubcircuit Marquee zijn, want daar speelt Deerhoof. Geflipte liedjes in achtbaantempo met het heliumkinderstemmetje van Satomi Matsuzaki, daar lust ik en met mij vele andere festivalgangers wel pap van.

Voor de mix van rock en electro moeten we vandaag in de Dance Hall zijn, want na WhoMadeWho bestijgt Does It Offend You, Yeah? het podium. Waar WhoMadeWho het publiek al aan het dansen krijgt, doet de mannen uit Reading er nog een flinke schep bovenop.




...And You Will Know Us By The Trail Of Dead zette net zo'n grootse show neer als hun bandnaam. Sterker nog, met zes man sterk, waaronder twee drummers, walsten ze de hele Clubcircuit Marquee plat! De Texanen haalden alles uit de kast. Noise, punk, psychedelica, progrock, alles in een moordend tempo en loeistrak gespeeld. Op een moment dat je denkt dat de band nu toch wel eens een rustpunt in hun set in moet gaan bouwen, besluiten ze de hele zooi in een nog hogere versnelling te zetten. Het optreden eindigde in een verzengend noise-inferno, waarna geheel in The Who-stijl een drumstel over het podium gegooid werd en frontman Conrad Keely zijn gitaar kapotsloeg en het aan gort geslagen instrument het publiek ingooide. Waanzin van de bovenste plank.

Om van zo'n waanzinnig concert te bekomen, moet je eigenlijk even kunnen rusten. Rustig op de speciaalbierweide even een of meerdere Leffes aan je mond te zetten terwijl je in extase probeert te bevatten wat je zojuist hebt gezien. Maar niet op deze dag, want meteen na AYWKUBTTOD staat Killing Joke op het hoofdpodium. En dat is zo goed dat je even niet meer aan die geniale show van zoëven denkt. Favorieten als Love Like Blood, Eighties ("this one's for Kurt Cobain") en Wardance worden als mokerslagen op het publiek afgevuurd. Eén van de oudste bands op het affiche van Dour, maar nog steeds relevant.




En ook nu weer geen tijd om van een goed concert te bekomen, want op het andere buitenpodium staat Mercury Rev. Waar de stijl die Mercury Rev op hun laatste albums is opgegaan me niet bevalt, klinken de nummers live een stuk beter. De veilige pop klinkt live een stuk ruiger en laat zien dat de banden met de psychedelische noiserockband van vroeger niet helemaal zijn doorgesneden.
Animal Collective gaf een fraaie show, met een mooie gelaagde opbouw. Ook visueel was het mooi om te zien, met lakens om de draaitafels die in verschillende kleuren oplichten en een grote witte bal waarop filmpjes geprojecteerd worden.




Fuck Buttons maakte er vooral een feestje voor zichzelf van. Nadat de beide heren aan het begin van de show de hele tijd moeilijk liepen te doen met de mensen van de PA, liepen ze van het podium af met een zwaaigebaar van 'laat ook maar zitten'. Na een paar minuten kwamen ze weer terug. Of dit nu een flauwe grap was of niet, het publiek had het al gehad met het noiseduo. Dat Fuck Buttons het optreden begon met een kwartier durende pieptoon voordat de eerste beat erin kwam, maakte het allemaal weinig beter. En toen het optreden eindelijk op gang was gekomen, bleek dit live niets meer te zijn dan op plaat: simpele en veilige noise die netjes binnen de lijntjes blijft. Noise voor mensen die niet van noise houden.

Ik sloot mijn festivaldag diep in de nacht af met een dj-set van Digitalism, wat mij betreft één van de vetste dingen op dancegebied. Maar de dj-set viel enorm tegen. Het geluid stond erg zacht en waar waren de eigen nummers van Digitalism eigenlijk? Nu weet ik wel dat het bij een dj-set niet gebruikelijk is om alleen je eigen platen te draaien, maar 1 of 2 Digitalism-nummers in anderhalf uur is wel erg weinig. Het aanvankelijke plan om de dag af te sluiten met het betere stampwerk, viel dan ook in het water. Maar wat zou het? Na 15 uur onafgebroken optredens zien, waaronder misschien wel mijn beste optreden ooit, kroop ik bekaf mijn tentje in.

Tof. Op AC (helemaal met je eens) en Fuck Buttons (totaal niet eens ) na weer totaal andere dingen gezien (misschien later zelf nog wat schrijven).

Als Fuck Buttons noise was geweest (en zo noemen inderdaad velen het tot mijn verbazing), was het inderdaad voor mensen die niet van noise houden, maar als pop-optreden vond ik het tamelijk geniaal. Op een gegeven moment zweefde ik echt op de extreme stuwing die ervan uitging. Het toffe -en rare- ervan vond ik ook dat het behoorlijk hard was en dat je toch met elkaar kon praten. Misschien door allerlei totaal-niet-stemmen-gelijke frequenties ofzo.

Maar van een pop-optreden ging ik nou niet bepaald uit toen ik Fuck Buttons ging kijken. Waarschijnlijk hadden we totaal andere verwachtingen van die show...

DAG 3:

Ik begon de dag met Dirty Fingers, een Limp Bizkit achtig-metalbandje dat het vooral goed doet bij boze 15-jarige pubers. Daarna kwam the Death Set, een vette mix van punk en electronic. Zoals zo vaak dit festival bleek dit een goede combinatie.




Na de enorm drukke dag van gisteren (13 optredens) besloot ik het vandaag maar eens rustiger aan te doen. En waar kan dat beter dan op de speciaalbierweide? Op een apart deel van het terrein kun je er genieten van drie soorten Leffe, de Hoegaarden Grand Cru, de Verboden Vrucht en nog een rits speciaalbieren. En niet in plastic bekertjes, maar gewoon in het glas waar ze in thuishoren. Daarvoor betaal je dan wel 2 bonnen borg, maar dat is niet meer dan logisch. Die Belgen weten wel hoe ze hun eigen bieren moeten behandelen! Chapeau!




iLiKETRAiNS heeft nieuw materiaal geschreven en dat lieten ze op Dour horen. Conclusie: laat maar liggen. Het kunstje dat deze band beheerst is telkens weer hetzelfde: een liedje dat langzaam en melancholisch begint en meer en meer aanzwelt tot er een postrock-achtige uitbarsting komt. Dat nieuwe werk klinkt ook nog eens een stuk tammer dan van hun eerste twee platen. En als je met je derde plaat volgens dit concept op rij bezig bent, dan mag je wel eens na gaan denken over een nieuwe richting.




Ik zag 65daysofstatic al eens als voorprogramma van The Cure, maar toen leek het wel of ze hun electronica thuis hadden gelaten, alsof ze bang waren voor negatieve reacties van oude vleermuizen die voor hun portie jeugdsentiment naar Ahoy waren gekomen. Nu had ik eens de kans om ze in volle glorie te horen. En dat pakte een stuk beter uit. Vette beats met harde postrock, overal springende en crowdsurfende mensen en ook een Joe Shrewsbury die het publiek indook.




Iets wat overigens niet alleen bij 65daysofstatic gebeurde. Waar het crowdsurfen op alle andere festivals compleet in de ban gedaan is, geven op Dour de artiesten het goede voorbeeld door zelf het publiek in te duiken. Niet dat het publiek daarvoor een voorbeeld nodig heeft. Ze gaan hier als waanzinnigen tekeer en als een band ook maar een beetje aanzet, moet je op je hoede zijn dat je geen schoen in je nek krijgt.




Na 65daysofstatic wilde ik meteen naar Pet Shop Boys, maar toen ik langs de Magic Tent liep, hoorde ik iets dat me die tent inzoog. Fucking hell, wat was daar een waanzinnige show aan de gang! Kap Bambino, een Frans electropunkduo uit Bordeaux, was met een show bezig die voor de wildste crowd zorgde die ik ooit heb gezien. Orion Bouvier verzorgt de electropunk, terwijl zangeres als een waanzinnige haar teksten opschreeuwt. En met wat voor stem! Ze klinkt als Lydia Lunch op speed. En wat ging dat volk in de tent door het lint. Stagediven, crowdsurfen, pogoën! Bij het wachten op de toefgift werd iedere manier om kabaal te maken aangewend, rammen op hekken en palen tot ze terugkwamen. En dat gebeurde uiteraard en wederom regeerde de waanzin in die tent. Met afstand mijn beste ontdekking van Dour 2009. Gaat dat zien op Pukkelpop! (weer een reden om niet naar Lowlands te gaan)

Terwijl het achter me klonk alsof een groep uitzinnige Kap Bambino-fans de tent aan het demonteren was, liep ik naar het hoofdpodium om toch nog een stukje Pet Shop Boys mee te pikken. Dat klonk goed, maar ik moest alweer snel naar La Petite Maison Dans La Prairie voor I’m From Barcelona, want daar wilde ik met mijn festivalbuddies een feestje van maken. En zo geschiedde. De meezingbare en meespringbare pop van de 15 aanwezige bandleden (ze zijn eigenlijk met 29) was hiervoor een perfecte achtergrond.




Na twee nachten flink doorhalen, merkte ik dat het nu allemaal wat minder soepel verliep. Ik had nog wat electro-dingen willen checken, maar om een uurtje of half twee was het einde oefening voor mij.

Ha, ik check nu wat van die Kap Bambino dingen op youtube (heb het aldaar helaas niet gezien), en dat is idd precies wat iedereen daar helemaal liet ontploffen, net als dingen als Crystal Castles en Soldout. Die stijl tekent de sfeer ook wel vind ik.

Overigens wel alle drie dingen die live geweldig kunnen zijn en die ik op cd niet echt blijf luisteren.

Bohh, zo te zien had ik toch bij Trail of Dead moeten blijven. Ik was er na 4 nummers alweer vandoor gegaan.

Ik ben nog niet zeker van mijn top 5, maar een aantal dingen die ik erg vet vond waren: Amenra, The Dillinger Escape Plan, 65daysofstatic, Craze and Kelver (de ontdekking van dour voor mij), N-Type, Aphex Twin, Venetian Snares, Bogdan Raczynski, Isis en Crystal Castles.

Ik vond t onbegrijpelijk hoe rustig t was bij The Gaslight Anthem, ik dacht die band het juist heel goed deed. Tegenvallers voor mij waren Caribou, dat kwam totaal niet uit de verf op de een of andere manier, en Sepultura. Die band had 10 jaar geleden al moeten stoppen.

En die Roger is echt een megaharde baas. Ik dacht eerst dat ie gewoon zo van de kaart was dat ie overal maar een beetje zat rond te struinen, maar die vent kent de muziek ook gewoon echt goed. Ik zag em keihard meebleren bij Walls of Jericho en hij complimenteerde een vriend van me op het feit dat ie een Bane vest

Zijn er mensen die All Shall Perish gezien hebben? Ik ben wel benieuwd naar hun performance.

Mijn top 5 van mijn eerste keer Dour:

1. And You Will Know Us by the Trail of Dead

Ik zag ze al 3x eerder, en dat was al goed, maar dit was zoveel beter dan al die keren. Erg blij ook dat ik samen met een vriend op Homage besloot de pit te starten, want dat verdiende dit optreden absoluut. Met als climax de omgegooide boxen/drumstel en de kapotte gitaar die het publiek ingeslingerd werd.

2. Aphex Twin

Kende dit niet heel goed, maar ik werd echt weggeblazen. Na het eerste kwartier stond ik te twijfelen om weg te gaan, maar ik ben zo blij dat ik toch maar gebleven ben. Heb het laatste uur echt als een zombie naar de geweldige visuals gestaard en in een soort trance gestaan.

3. Animal Collective

M'n favoriete band die eigenlijk moeilijk iets fout kan doen bij mij. Het was de minste van de 4x dat ik ze tot nu toe zag, maar het blijft geniaal. Ze begonnen dit keer wel erg experimenteel met zeer lang uitgerekte versies van Chores en Leaf House (wel goed!) maar pakte uiteindelijk alsnog de hele tent met gemak in door een wederom fenomenale versie van Fireworks en het feest dat Brothersport heet. De lichtshow blijft natuurlijk ook fantastisch.

4. Caribou

Misschien wel de verrassing voor mij dit weekend (naast Aphex Twin). In een soort gesloten opstelling op het podium, twee man voor, twee man daar direct achter, begon deze band wat verlegen, maar kwamen ze langzaam maar zeker in hun element, en begonnen ze heerlijke zweverige electro-pop met soms nog flinke gitaarstukken te maken.

5. Fuck Buttons

Ik ben het ook niet met Cygnus eens wat Fuck Buttons betreft, ze begonnen inderdaad wat mat, en ik irriteerde me nogal aan een groot deel van het publiek dat duidelijk onder invloed van allerlei vreemde substanties was (voor mij op de grond was een soort hippie-orgie van mensen die elkaar constant moesten knuffelen en zoenen), maar toen ik vervolgens na pakwek een kwartier besloot om aan de zijkant van de tent op de grond te gaan liggen en een beetje naar de lichtschaduwen bovenin de tent te gaan staren bleek dit de perfecte manier om Fuck Buttons te beleven.

Eervolle vermelding wil ik nog wel maken voor Kap Bambino (wat een feest!), Pet Shop Boys (ik heb niet zoveel met de muziek, maar geweldige show met die blokjes), I'm from Barcelona (perfecte remedie voor een depressie) en Isis (hard, subtiel, harder, hardst).

Ik vond het een geslaagd festival, op de wc's na.

Mijn top5'je dan:

1. Aphex Twin + Hecker

Steeds meer krijg ik het gevoel dat hij bewust zo slap begon om een contrast te creëren met het einde, want iemand die zo'n overdonderend, knap in elkaar zittend slotstuk kan produceren, moet zelf toch ook begrijpen hoe het allemaal werkt. Voornaamste keerpunt was het prachtige Heliosphan, dat samen met (naar ik meen) Polynomial-C het enige van de heren was dat me bekend voorkwam. Het stuiterende Aphex-logo in combinatie met een razernij aan beats waarvan je niet meer weet van van welke kant ze kwamen, liet me volledig zweven. Na afloop liep ik dan ook een beetje te wankelen. Zeker tegen het einde voelde ik echt dat ze als late optreders op de laatste dag al het voorgaande totaal aan het declasseren waren met iets dat orenschijnlijk volledig ontspoorde maar wonderbaarlijk gestructureerd bleef.

2. Roots Manuva

Volledig tegen mijn verwachting in werkte Roots Manuva (ook met grote dank aan het publiek) live erg goed. Hij zat er bovenop en laveerde met totale controle over de dubby grondlagen. Toen de dj Witness (1 Hope) inzette, en Roots Manuva die vervolgens afzette om te zeggen dat ie daar geen zin in had, werd het publiek helemaal gek. Toen Witness vervolgens alsnog begon, vloog iedereen kilometers hoog door de lucht en was de tent omgetoverd tot één groot blok energie. Ook afsluiter Dreamy Days was ideaal.

3. Fuck Buttons

Na het dubieuze begin met drukke gebarentaal en wegwerpgebaren richting backstage, begonnen de Fuck Buttons en legden ontzettend strakke patronen neer. Op plaat werkt het voor mij totaal niet wat ze doen, maar live is de supergecontroleerde razernij een extreem intense ervaring. De totale logica van wat ze deden overdonderde mij wel. En juist daarom is het absoluut geen noise naar mijn mening: waar je bij noise met allerlei ziek geluid op de raarste momenten om je oren geslagen werd, gingen deze mannen ontzettend goed om met patronen en deden precies wat paste. Je kunt het voorspelbaar noemen, maar daarvoor vond ik het echt te strak, gestroomlijnd en 'perfect'.

Waar ik stond was het publiek overigens in een soortgelijke trance als ik, dus daar heb ik geen last van gehad.


4. Animal Collective

Bijzondere ervaring weer. Tweede keer dat ik ze zag en het is precies wat obsessed zegt. Fireworks - waar ik als albumtrack helemaal niet zo'n fan van ben - was opnieuw een van de hoogtepunten en de tijd vloog opnieuw voorbij. Visueel was het allemaal ook weer erg passend. Het mooie is vooral dat het ondanks de harmonieuze sound van Merriweather live allemaal echt beukt zonder al te veel glans te verliezen.

5. Zaterdagnacht algemeen

Tussen 2.00 en 5.00 uur draaiden dj's Mixhell en Don Rimini (wat een naam ) die nou niet speciaal zo goed waren, en waarbij ik eerst geen idee had wat ik er deed, maar waarbij iedereen om me heen (+ ikzelf ook algauw) wel totaaaaaaaaaal los ging en waar de sfeer super was. De tijd is volgens mij nog nooit zo snel voorbij gevlogen als daar en iedereen leek elkaar wel voordurend in de armen te vliegen.



+ eervolle vermeldingen:

*Caribou - begon oninteressant, maar eindigde wonderschoon

*EPMD - grootste meevaller, waarbij vooral PMD rappend erg goed bezig was en de veertigers live in tegenstelling tot op de albums nog lang niet uitgerangeerd bleken.

*Crystal Castles - Ideale opzwepende festivalmuziek

*Matthew Herbert - hele strakke dj-set die erg imposant en drukkend begon maar naar het einde toe helaas een beetje in een plakkerig soort vocale house verzandde.

DAG 4:

De laatste Dourdag begon voor mij weer eens vroeg met een optreden van het Belgische Madensuyu. De soundcheck was al een mini-optreden met 3 nummers, waar een man of 10 van genoten hebben. Een half uurtje later was het tijd voor hun echt, veel te korte, set. Met slechts twee man, Stijn de Gezelle op gitaar en Pieter Jan Vervondel op drums, zet Madensuyu een indrukwekkend geluid neer, waarin zij zich af en toe laten begeleiden door wat electronic (de mix van rock en electronic leek wel het vaste thema van Dour 2009 te zijn). Heerlijke snelle riffjes en rap drumgeroffel terwijl De Gezelle het tussen zingen en het uitstoten van ondefinieerbare klanken houdt.




Daarna de Jeugd van Tegenwoordig. Tot mijn verbazing stond de tent al 10 minuten voor hun optreden behoorlijk vol. Muzikaal kun je ervan zeggen wat je wil, maar ik vind het heerlijk om een groep te zien die zichzelf en zijn muziek niet te serieus neemt en toch een goede show weet neer te zetten en een tent plat weet te krijgen.
Na weer een te lang verblijf op de speciaalbierweide ging ik naar Rolo Tomassi kijken. De band uit Sheffield mengt hardcore met, jawel, electronic. En dat was extemiteit en gewelddadigheid ten top, Zangeres Eva Spence mishandelt haar stem zo dat je bang wordt dat haar stembanden eruit vliegen. Een mooie balans tussen rustige stukken en waanzinnige uitbarstingen zorgen ervoor dat het goed te behappen is. Gaat dat zien op Pukkelpop.

Jamie Lidell kende ik alleen van het hitje Another Day en wat moet dat nou op Dour, vroeg ik me af. Nou, heel veel, zo bleek al snel. De soul en funk zit goed in elkaar en het hoogtepunt van het optreden waarin Lidell in zijn eentje een dj-setje gaf waarin hij samples van zijn stem opnam en hiermee een waanzinnig swingend geheel creëerde. En toen aan het eind van het optreden dat hitje kwam, viel me pas op wat voor een goed liedje dat nou is. Daarna even dansen op SOLDOUT. Ze kregen de tent goed mee, maar was voor mij te standaard en te poppy om te boeien.




Ik sloot mijn festival af met Aphex Twin + Hecker. Wat kwam dat tergend langzaam op gang. Het geduld van het publiek werd op de proef gesteld en deze jongen overwoog zelfs even zijn tent maar op te zoeken. Maar wat was ik blij dat ik dat niet gedaan had. Want dat saaie begin was de opmaat naar één van de waanzinnigste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Aphex Twin haalde de bruutste geluiden tevoorschijn en de surrealistische beelden die Hecker erbij maakte zorgden voor een trance bij het publiek.

Het was nog mijn bedoeling om Venetian Snares mee te pikken, maar dat trok ik echt niet meer. Doodmoe maar voldaan maakte ik mijn laatste consumptiebonnen op om mijn tentje op te gaan zoeken.

Dour was heerlijk! Dit was ongetwijfeld één van mijn beste festivals ooit dankzij de combinatie van sfeer, verschillende genres, vele ontdekkingen en feestjes. Dit waren mijn favorieten in willekeurige volgorde:

1. Cro-Mags
Een vriend liet me dit jaar al een paar keer kennis maken met hardcore, en hoewel ik de muziek toch een beetje ben beginnen appreciëren was er van echte liefde nog niet echt sprake. Hij wist me te melden (zijn muziekkennis neemt soms wikipedische proporties aan) dat Cro-Mags één van de pioniers is op hardcore-vlak en bijgevolg niet te missen. Na de eerste liedjes bleek algauw dat ze die titel niet gestolen hadden. Onbegrijpelijk hoeveel energie de ongeveer 50-jarige frontman kon opwekken. Het ronduit krankzinnige publiek werkte zo aanstekelijk dat ik me zelf even aan de mosh gewaagd heb.
Onvergetelijk optreden, ook al is het maar omdat ik blij ben dat ik nog lééf

2. Dillinger Escape Plan
Diezelfde wikipediaanse vriend bestempelde deze band als een mathcore band. Dat was op zich al een succes, dan kon ik na het optreden tenminste nog een coretje toevoegen aan mijn genrekennis Nee, Dillinger Escape Plan was zoveel meer. Zoveel explosiviteit heb ik nog nooit gezien! Hoogtepunt was een 10-minutenlang opbouwend nummer met piano die losbarste in een climax met big-bang-allures. Ik heb overigens nog altijd de titel niet gevonden van dit nummer (als deze extreem accurate omschrijving bij iemand een belletje doet rinkelen?)

3. Caravan Palace
Een zestal getalenteerde muzikanten+hyperkinetische (knappe) zangeres+sfeer in overvloed= Caravan Palace. Voor het begon werd het podium volgestouwd met allerlei futuristische muziekinstrumenten (o.a. een soort elektrische cello) en kitscherige dingetjes (parasolletjes met enige belletjens). Deze instrumenten brachten een heerlijke mix van electro, jazz en folk. Uiterst aanstekelijk en wat een live performance!
(voor de geïnteresseerden: Dailymotion - Caravan Palace "We can Danse" - HD - une vidéo Musique - weliswaar geen Dourfilmpje maar het geeft wel een indruk)

4. The Proxy
Eén van de vetste rave-feestjes die ik ooit bijgewoond heb. Deze fidgetachtige muziek wordt vaak bekritiseerd, maar op een feestje wérkt het gewoon. Punt. Dancing In The Dark blijft een klassieker.

5. Alborosie
Toegegeven: thuis achter de computer klinkt de reggae/dancehall van deze meneer heel wat minder, maar ik heb het optreden gehad, de sfeer zat er goed in en het was een hemelse ervaring. Dit was mijn eerste kennismaking met live-reggae en vooral opvallend was hoeveel beter de basslijntjes uitkomen live. Smaakt zeer zeker naar meer.

Eervolle vermeldingen:

*Meshuggah: Ondergetekende heeft het drumstokje van Tomas Haake gevangen woehoe Verder goed concert, miste soms wat explosiviteit. Viel wel mee dat ze veel speelden uit hun laatste cd, die ik het best heb beluisterd.
*Don Rimini: De fidgetelectro van Don Rimini is niet mijn favoriete genre, maar wat een feest! Zoals Gyzzz al vermelde, was het onmogelijk om daarop stil te staan en dat zelfs/vooral achter in de tent.
*Dub Incorporation (sfeervolle reggae) & Israel Vibration (idem, respect voor de stokoude zanger die op krukken optrad)
*Popof & Craze and Klever (respectievelijk Techno en Hiphop/Dubstep/DnB-feestjes)

Dourrreee tot volgend jaar

Haha, van jouw favorieten heb ik, op een stukje DEP na, dus echt geen seconde meegekregen!

En nu ik je beschrijving van Cro-Mags lees, vind ik dat wel een beetje jammer...

Ohja! Caravan Palace was ik weer vergeten maar die mag mijn rijtje met eervolle vermeldingen completeren.

@Cygnus: haha, het was me ook al opgevallen hoe iedereen een verschillend "parcours" aflegt op Dour. Wel leuk natuurlijk

Volgens mij bedoel je Horse Hunter van het album Ire Works. Dat was t enige nummer wat ze speelden wat ook werkelijk een opbouw had, dus moet haast wel. Vond persoonlijk eigenlijk dat het nogal het tempo uit de set haalde. Het laatste nummer wat ze speelden was zo retebruut, niet normaal

Die chick van Caravan Palace was inderdaad echt ontzettend lekker! Muzikaal deed t me wel wat minder.

Ah dank voor de hint, maar ik heb even wat opzoekwerk verricht en volgens mij is het Mouth of Ghost
Ik zag trouwens net dat je ook zo genoten hebt van Craze and Klever. Heb jammergenoeg slechts het laatste halfuur van hun set meegemaakt.

Zeker weten, met de piano kan het bijna niet anders

Craze and Klever was idd erg vet, ik kende het niet, ken het nog steeds niet, maar die laatste 10 minuten die ik meepikte waren ontzettend prettig. Baalde dat het afgelopen was.

En hoe zit het nou met het stelen en zo daar? Dat is iets wat ik een paar jaar terug altijd hoorde. Het lijkt mij tof er eens naar toe te gaan, maar zit er niet op te wachten om zonder bagage terug te gaan.

Het lijkt me niet erger dan op andere festivals, maar Dour heeft nog altijd het imago tegen. Daarnaast ligt het er ook aan wat je in je tent achterlaat. Je gewone bagage zal niet snel gejat worden als je een indringer in je tent krijgt, maar wie telefoons, iPods en weet ik wat voor waardevolle spullen in zijn tent achterlaat, vraagt er ook een beetje om.

Volgens mij valt het ook wel erg mee op Dour, heb nog nooit gehoord dat iemands spullen daar gejat zijn, al zal het ongetwijfeld wel eens gebeuren.

Met Pinkpop heb ik slechtere ervaringen: jas vriendin gejat, een keer een krat bier en een paar schoenen. Maar over Pinkpop hoor je nooit iemand...

Zojuist met veel plezier het meerdaagsverslag gelezen van Cygnus, ook lekker leesbaar en informatief als je er niet bent geweest zoals ik.
Er zijn maar een paar bands bij die ik ook ooit live heb gezien maar de beschrijvingen van Fuck Buttons (anders dan je denkt) en Marnie Stern (verkeerde houding naar publiek) zijn dan wel raak. Dan zal die tip van Kap Bambino dus ook wel betrouwbaar zijn. Moest ik maar eens checken ..

Bij ons is op deze Dour een camera, een zaklamp en een campingstoeltje gestolen. Nogal random dus, maar niettemin vervelend.