VRIJDAG 3 JULI 2009

7.30 Wat later dan gisteren wakker, maar dat past dan wel weer heel mooi bij de openingstijd van de ´Hot Shower´.

10.30 Richting terrein. We nemen gate 19 en zijn zo meteen op de Odeon. Daar is het nog lekker rustig. Broodjes, koffie en karnemilkshakes. Laatste is een specialiteit van de zuivelverkoper op Odeon: met vanille of met lime: heerlijk, ook zonder kater.

12.00 Naar Orka in Astoria, experimentele band uit de Faroër-eilanden. Olievaten, zelfgemaakte instrumenten en een slijptol. Ondanks de leuke sound en de redelijk goede zangeres boeit het niet zo. Te eentonig repertoire, teveel vorm in relatie tot inhoud. Na 6 nummers ga ik terug naar Odeon voor Gojira, deathmetal uit Frankrijk dat op dezelfde tijd speelt. We pakken nog heel wat mee. Ritmisch is het goed in orde, en melodieus genoeg ook af en toe. Gedegen, niet fenomenaal. Ze zijn heel blij dat ze hier mogen staan en dat wordt verteld op een ontwapende manier. Goede sfeer.

We blijven zitten op de relaxte plek onder de bomen (ja, het is weer warm) en met de tweede bierronde start vanzelf U-roy en Pablo Moses. Blijkt dat éérst U-roy en daarna Pablo Moses optreedt. Ik kijk een stukje in de tent. Leuk deze grijze dreadlocker even te zien maar op het podium gebeurt er vrij weinig. Verder luisteren op afstand, ik ben niet gegrepen. Als we opstaan begint juist Pablo Moses. Dat klinkt beter, maar we moeten weg voor de start van Mono.

14.45 We lopen langs de Astoria naar Pavilion en horen daar een piepklein stukje van First Aid Kit. Indrukwekkend mooie dames-samenzang. Te noteren als luistertip.

15.00 Mono. Met z´n allen achterin de tent want buiten is het te heet. De postrockdrens van Mono, gelijkend op het geluid van Godspeed, komt goed binnen. Gespeeld door stuiterende Japanse haardossen. De gitaristen zitten, dus ik zie alleen de drummer en een mooi meisje dat de bas speelt. De muziek is goed, sfeervol, maar na het concert vind het ook wel genoeg. Toch te weinig variatie en geen interactie.

16.30 Helaas maar even tijd voor het Noorse Huntsville, op weg naar Faith no More, dat een soort Trance-Jazz maakt. Heel bijzonder, ik vergeet zelfs even de tijd en kom daardoor bijna te laat voor de start van..

17.00 Faith no More dat begint met een cover van ´Reunited´ van Peaches & Herb, sentimenteel R&B-hitje uit de eind 70´s, waarvan ik me afvraag hoeveel mensen zijn die dit nummer even goed kennen als ik; dat zullen er toch niet veel zijn. Wat een giller! Wel: deze mannen kunnen voor mij voorlopig niet meer stuk. We krijgen een energieke show van een ervaren, maar nog niet versleten band die afwisselt en nergens verveelt, ik geniet er echt van terwijl het toch niet helemaal mijn muziek is. Tussen de rocksongs trouwens nóg een opvallende cover ´I Started a Joke´ van de Bee Gees.

18.00 De rest blijft voor Nick Cave, maar ik ga even wat eten en dan ruim te vroeg te zijn voor Rokia Traoré in Odeon. Ik vooraan en in het midden. De persfoto die ik later zou kopen is gemaakt door een fotograaf die naast mij stond. Het optreden wordt echt geweldig. ´Zen´ wordt in een zinderende uitgesponnen versie gespeeld, ook andere nummers krijgen langere improvisaties en zelfs ´Tchamantché´ krijgt een swing mee. Rokia en haar danseressen maken er daarnaast ook nog een wervelende dansshow van. Ik bedenk me dat vergeleken met deze dame het maar behelpen is met de danskwaliteiten en energie van een pakweg Byoncé of J-Lo. Hypnotiserend optreden dat ik me nog lang zal herinneren.

21.30 Helemaal het terrein weer over voor een samenkomen met de anderen bij The Mars Volta op Arena. Energiek met een giga-strakke drummer. Niet alle songs zijn even geslaagd, maar zeker als het instrumentaal tekeergaat is dit wel erg fijn allemaal.

Dan een stukje Oasis. Niemand van mijn gezelschap is echt enthousiast. Te statisch en te veel gelijkend op Status Quo of zoals ik vind bij een nummer zeer uitgesproken zelfs: op Slade. Aan het einde van het concert (ik hoorde alleen de eerste 5 nummers) zou het beter zijn geworden bleek later.

23.00 Weer alleen. Hoewel ik me weinig kansrijk achtte (maar net voor aanvang optreden) zie ik kans als een van de laatsten in de pit te geraken bij Arena voor Grace Jones. Natuurlijk heb je dan geen echt goede plek meer bij de start, maar dan moet dat maar even wachten tot je naar voren kan. Er zijn er altijd die er weer uitlopen.
Muzikaal is het voor mij weinig verrassend, want het oude repertoire van haar ken ik vrijwel helemaal en daar wordt weinig aan toegevoegd, anders dan enkele nummers van haar laatste CD. ´Nightclubbing´ is de verassende opener. De show wordt echter een onvergetelijke ervaring. De oude dame schuwt geen enkel middel voor spektakel. Paaldansen, en ´zittend crowdsurfen´ (kon het niet goed zien, ik dacht aan een wagentje, achteraf bleek dat ze op de nek zat van een van de security-mensen en door de safety zones kan je zo natuurlijk ook goed tussen het publiek lopen). Bij ´Pull Up to the Bumper´ nodigt ze juist het publiek op het podium. Mooie effecten zoals de laserstraal op haar glitterhoed, en de windmachine bij ´Hurricane´, een nieuw en goed nummer. Tijdens ´Slave to the Rhythm hoelahoept ze het hele nummer onafgebroken door en dan stelt ze ook de band nog even voor. Afscheid nemen doet ze zittend op het podium, zonder toegift of muziek, ook nog nooit zo gezien. Grace is nog steeds de persoonlijkheid zoals ze bekend werd en zeker nog niet afgeschreven.

2.00 Daarna Röyksopp - ook in de pit, zelfde tent. Kom, we zijn toch bezig! Tussen de hossende meute kan ik me niet helemaal vrij bewegen, want ik heb alle belangrijke spullen / tas bij me. Een uiterst moe meisje twee stappen van mij vandaan, die vlak voor het concert op advies van haar vriendinnen nog maar een flinke slok wijn had genomen om wakker te blijven bezwijkt bij het tweede nummer. De boel wordt nog genadeloos verder opgestookt als zelfs het openingsnummer van de laatste CD (maandje of 2 uit ofzo?) al een topper blijkt te zijn. Later zag ik nog iemand worden weggedragen. Röyksopp heeft de allure van een headliner. Natuurlijk volgen ook de hits, al wordt ´Eple´ tot mijn verbazing niet meteen vanaf de eerste beat herkend: die ken je toch uit duizenden? Extra attractie zijn de gastoptredens van de vocalisten. Met Karin Dreijer a.k.a. Fever Ray met masker als meest prominente daarvan. Robyn en Lykke Li, ook gastvocalisten op de Röksopp CDs, maar ik ken hun uiterlijk niet, herken ik dus niet tussen de gasten en ik weet dus ook niet of ze erbij waren. Ik had dit best wat beter kunnen voorbereiden, want dit zal toch niet vaak in deze vorm live te zien zijn; al die dames hebben ook eigen carrières. Na een groot deel van het concert vind ik het wel best, en kijk nog even van afstand, maar ik wacht het einde niet meer af.
Moeilijk objectief te beoordelen maar dit was bepaald een groot succes bij het publiek en ik heb er zeker van genoten.

3.30 Voldaan terug richting tent. Ik voel me onderweg ineens fit en nuchter. Dode punt gepasseerd: oppassen! Ik val gelukkig snel in slaap.

ZATERDAG 4 JULI 2009

7.15 Nu al wakker! Anderen zijn ook keurig vroeg, maar ik ben er nog niet helemaal. Beetje rillerig, maar het weer is weer mooi.

10.00 Het terrein op. Even op de musicmeter een postje gezet in het internetcafé (héét daarbinnen!) en daarna eten halen bij Mama Mombasa. Ik loop nog even langs de Rockphoto. Ik bestel concertfoto´s van concerten van gisteren van Rokia Traoré en Grace Jones voor thuis (dwz via e-mail als screensaver).

12.00 Paavoharju in Astoria wordt op mijn aanraden bezocht door ons allen. Dat wordt een tegenvaller. De schelle stem van de zangeres komt vals door. We blijven maar even. Meteen door naar:

13.00 Dawn of Demise op Pavilion: deathmetal uit Denemarken. De dikbuikige, maar jonge zanger met zijn lange manen om goed te headbangen is een innemende persoonlijkheid. In beide betekenissen nadrukkelijk: komt op met een blikje bier. Hij kan een enorm diep toetergeluid maken bij zijn grunts. De hele band is wel ok: echt trots en blij om hier te spelen, en dat werkt aanstekelijk.

14.30 We zijn weer terug bij Odeon, toch onze favoriete plek voor de ochtende voor .. And you will know us by the Trail of Dead. De band klinkt gedegen als de vorige keer (2005, Orange stage). We gaan niet naar voren en ik krijg er niet veel van mee. T is gezellig buiten. Bier in de schaduw.

16.15 Ik alleen naar het Ethiopische Dub Colossus in Astoria. De rest blijft zitten voor Oh No Ono. Dub Colossus begint veelbelovend met een lachend zangeresje, begeleid door traditionele instrumenten. Helaas is het dan afgelopen want met de veel te harde en vooral blanke ritmesectie wordt het geluid platgeslagen tot een soort UB 40 in hun nadagen: wegwezen!
Bij Oh no Ono teruggekomen tref ik niemand meer en ik hoor meteen waarom: kinderpop. Via SMS van Marcel arriveer ik bij Marnie Stern in Pavilion, vlak voor de geluidstafel , dat voor die tent een soort vast afspreekpunt geworden is (op Pavilion staan meestal iets kleinere artiesten, dus je kan er ook altijd wel bij). Marnie Stern en haar vriendin praten en gedragen zich alsof ze 12 zijn en dat leek niet eens gespeeld. Ze kunnen niet spelen ook. Zelfs de meegenomen drummer is slecht: zelden zo´n bagger gezien op Roskilde. Misschien wel het ergste ooit.

18.00 Op Orange begint straks Gogol Bordello die de plaats kon innemen van de afgezegde Lil Wayne. Ik wacht dat niet af want ik wil vooraan staan bij Amadou & Mariam in Arena. Ik hoor alleen het laatste nummer van Elbow en ik hoor van mijn maten dat het goed geweest is.

Ik raak voor de binnenkomst in de wachtruimte voor de pit van de Arena aan de praat met enkele jonge fans. Ik heb Iron Maiden T-shirt aan en val daardoor wat op. Ik koop een biertje bij een van die rondlopende verkooppunten: een draagbare witte bak waaruit heerlijk koele Tuborgs worden geserveerd: tegen de zelfde prijs als aan de bar (36 kronen). Amadou & Mariam zijn vertederend mooi en oh, oh, oh waarom hebben ze die bassdrum zo hard gezet, anders zou het echt een perfect concert zijn geweest. Mooie zang en gitaar vooral ook. ´Senegal Fast Food´ is de voorspelbare afsluiter en wordt in een eindeloos uitgesponnen versie gespeeld, met daarin solo´s, maar wie de show vooral stelen zijn de danseressen: adembenemend mooi, zowel het dansen als het uiterlijk.

Ik loop naar buiten naar onze afspreekplek bij de boom en tref daar de anderen. Lily Allen begint. Dat wordt vanaf het begin weer een geweldige ervaring als ze begint met ´Everyone´s on It´. Griezelig goed is ze! Haar oude hitjes blijven wat dunnetjes, maar slaan goed aan bij het publiek. Maar het zijn de nummers van de laatste CD die de meeste indruk maken en bij de langzamere nummers (kende ze niet) zie ik een soort moderne versie van Liza Minelli ontstaan. Dit overstijgt de popmuziek. ´Fuck You´ is de beste meeschreeuwer van het festival.

23.00 Met de hele groep naar The Pains of Being Pure at Heart. Een veelbelovende, zij het niet bijzonder vernieuwende sound uit NYC. De lekkere songs komen totaal niet uit de verf want achter de knoppen staat een geluidsman die niet weet wat-ie doet. Als we er wat van zeggen - en wij waren niet de eersten - krijgen we het advies om op een iets andere plek te gaan staan omdat het geluid daar wel goed is. Ja, uiteraard is het geluid niet te harden op de plek van de geluidstafel . Het is moeilijk argumenteren met deze timmerman die wil zagen met een hamer en drenzend van de bas gaan we de tent uit.

24.00 Thai food eten op de Oval en dan samen naar Fever Ray. Dat wordt heel speciaal. Voor mij een iets mindere verrassing dan voor de rest want ik ken de CD. Karin Dreijer laat zich niet zien en de show bestaat vooral uit schimmen en laserstralen. Op de grote schermen wordt zorgvuldig de gestalte van Karin zelf vermeden. Wel zingt ze indrukwekkend mooi en de muziek - meer afwisselend klinkend dan op de CD - is toch wel heel sfeervol. Mooie muziek of niet: is dit wel een live optreden?

1.00 De Pet Shop Boys. Omdat we er toch langskomen wil ik het nog wel een nummertje of wat aanzien. Neil Tennant maakt de show van zijn leven zo lijkt het. Mooie opbouw van het concert en dat is ook te zien aan het publiek dat steeds meer naar voren toestroomt op Orange, terwijl daar aanvankelijk veel ruimte was zo rond half twee. Merkwaardig genoeg raak ik nog het meeste in de sfeer bij het tweede nummer van de langzame set van 3 nummers, waarin Neil strak in het pak op het podium staat. Hij heeft er écht de stem niet voor en toch, en toch.. veel, heel veel ´feel´ komt er over. Groot artiest met een missie die echt tekort gedaan wordt als de hitjesfabriek die hij voor velen zal zijn. Want die hits komen ook, van langzaam naar snel met een climax naar het einde met een zinderend ´It´s a sin´. Ik was van plan om maar even te blijven, maar bleef ongemerkt langer, om na meer dan 2 uur stomverbaasd te constateren dat het al weer afgelopen was. ´West end Girls´ is als toegift mosterd na de maaltijd en ik loop voor de leegloop van Orange uit op mijn gemak naar de tent.

Mooi verslag SQ!

Dankje Cygnus. Ja dat heb je als je de enige bent, dan zijn er minder reacties. Vind ik ook niet heel erg. Mijn reisgenoten lezen dit en het is ook een beetje voor mezelf: door te schrijven onthoud je meer.

Maar er was natuurlijk nog een dag:



ZONDAG 5 JULI 2009

14.00 De ochtend hebben we doorgebracht in Roskilde-dorp, waar we waren uitgenodigd voor een brunch. Na de terugtocht weer bij gate 19 het terrein op. Net als we willen beginnen met opsplitsen word ik als door een magneet getrokken door een paar akkoorden afkomstig van Odeon. Het blijkt het slotnummer te zijn van Peter Sommer. Damn wat mooi! Soort van New Order maar dan wat warmer. Onthouden voor later.

14.30 Naar de Astoria, mooie tent met de cocktailbar aan de zijkant (40 kronen voor een mix en ´double up´voor DKK 20 extra). We luisteren intussen naar Jon Hassell & Maarifa Street. Ambiant/minimal jazz met trompet en electronics, en een sublieme violist. Contact met publiek wordt vermeden. Nummers vloeien in elkaar over of ze spelen een stuk dat langer dan 45 minuten duurt, we zullen het nooit weten. We gaan voortijdig weg: mooi maar een ietsje te rustig voor nu, meer iets voor een andere omgeving.

Daarna naar de Arena en daarbij onderweg nog even een stukje opgepikt van Ulf Lundell, die op Orange staat te spelen. De Zweedse nationale bard die zowel uiterlijk als muziekaal zeer doet denken aan Bruce Springsteen maakt mooie melodieën. Deze man kan wel wat, maar ik zie dus maar een paar nummers.

Ik verlaat de groep en ga even in de Cosmpol swingen op de dubstep van 2562, enige Nederlandse (DJ-) artiest op het festival. Een kleine jongen bedient technisch vaardig de (CD-) tafels, maar ik mis wel creativiteit. Tiësto, twee jaar geleden op Roskilde een van de topacts, is natuurlijk lang niet zo hip als dit, maar wel veel beter. Gewoon meer een artiest. Toch wel even heerlijk zweten.

17.00 White Lies op Odeon. Zoals viel te verwachten is het erg druk bij deze nieuwe supergroep uit Engeland. De jongetjes (21 jaar!) klinken zeer gedegen, en ik weet me langzaam toch even de tent in te bewegen. Ik hoor de nummers van de CD langskomen, maar word pas echt enthousiast als de onvermijdelijke cover komt: ´The Rip´ van Portishead, een van mijn favoriete albumtracks van de laatste jaren. Heerlijk moment misschien juist wel omdat in mijn directe omgeving iedereen wat stil valt want dit staat natuurlijk niet op de CD. Maar net genoeg repertoire voor net geen uur muziek. Charisma van de zanger kan ook nog wel iets beter. Toch: goed concert, kan niet anders zeggen.

Aansluitend met Marcel naar M.Ward. We vinden een plekje op het rechter balkon in de Astoria. Het zit goed vol. Hij begint met zijn band met een paar nummers in redelijk stevige rock/country-sound. Beetje teleurstellend. Maar de teleurstelling verdwijnt als er een ingetogen ´Hold Time´ wordt gespeeld en de sfeer komt er goed in bij ´Sad Sad Song´. Ik zit er helemaal in en als de band weer meespeelt blijft het mooi. Bij een improvisatie hoor ik ineens een lick uit ´Grandma´s Featherbed´ voorbijkomen, dat ik alleen van John Denver ken. Ook ´Roll over Beethoven´ was mooier dan je zou denken als ik dat hier zo opschrijf. Ik heb nog allerlei nummers gemist. Moet ik beslist nog eens zien.

19.15 Etenstijd. Het wordt een snelle spaghetti. Intussen Madness op de achtergrond op Orange en we kijken maar even.

20.00 De Yeah Yeah Yeahs. Ik heb zojuist een T-shirt van ze gekocht dus nou moet ik ook maar kijken. Karin O geeft zich helemaal en krijgt de boel goed aan de gang. Doet me wel een beetje denken aan Siouxsie in haar jonge jaren. ´Heads Will Roll´, mijn favoriet van de laatste CD wordt aan het einde gespeeld maar mist wat scherpte. Toch: goed concert.

22.00 Samenkomst met iedereen bij Orange. Anderen zijn bij Soil & Pimp Sessions (Japanse jazz) geweest. Maar nu dus de slotact: Coldplay. Het wordt een bijzonder concert. De band haalt alles uit de kast om er iets memorabels van te maken. Origineel is de manier waarop ze buiten het podium in kleine bezetting spelen: eerst ernaast en dan nog eens midden tussen het publiek, ter hoogte van het einde van de pit. Daar brengen ze Michael Jackson´s ´Billy Jean´ en dat slaat wel aan. Die intermezzo´s zijn leuk, maar ook heel zacht en de continuïteit van de show heeft er wat onder te leiden. Natuurlijk zijn er de mooie momenten met de grote songs, er waren grotere confettiregens dan ik ooit zag en er kwam zelfs nog een helicopter met schijnwerpers over. En er zijn leuke kwinkslagen: een stukje Satie bij een piano-intro, en een stukje Madness als groet naar de zojuist opgetreden landgenoten, allemaal prima-de-luxe.
Toch wordt het voor ons - wat achterin staand - geen memorabel concert in de emotionele betekenis. Ongetwijfeld is dat anders voor de fans vooraan die tot 5 uur voor de ingang van de pit-ingang hadden gewacht en huilend in close-up worden genomen. Overigens is dat zeer ongebruikelijk in Roskilde; als je een uur voor het optreden gaat wachten sta je normaal eerste rij.
Dat we toch maar weten dat dit het ´best festival in the world´ is, en het is deze oneliner van Chris Martin, meer dan de verwijzingen naar de Coldplay zelf, die het meeste respons geeft vanuit het publiek. Ere wie ere toekomt.

0.30 Korte nazit bij de tent met een sigaretje en een whiskeytje of 2. Als met al viel het nog best mee met mijn alcoholgebruik dit festival. En lekker veel gezien. Heeft misschien wel met elkaar te maken, je weet het niet.


Volgend jaar weer om de 10 keer vol te maken? Ik denk t wel. Dan valt het festival voor mij voor het eerst sinds 2005 weer in de schoolvakantie (´midden´-zone vakantiespreiding) en dat is toch verreweg het gemakkelijkste om te plannen. Misschien ook een tip voor andere users? Dan heb ik op dit forum ook weer eens wat meer discussie!

Roskilde staat bij mij nog altijd op het verlanglijstje (net zoals Sziget, Glastonbury, de ATP-festivals in Engeland en New York enz.). En dan wil ik ook nog naar Dour, Pukkelpop, Primavera Sound, Werchter en Pinkpop...

Volgend jaar maar eens kijken wat de mogelijkheden zijn...

Mooi verslag sq, ik hoop dat ik er ook nog eens bij kan zijn. Staat in elk geval, naast vele andere festivals, op mijn verlanglijstje.

t is al bijna zeker dat ik volgend jaar weer ga dus als t er van komt en ik kan iets betekenen (informatie, prijzen, mogelijkheden, gewoonten) laat maar weten.
Nog maar eens: ik heb geen aandelen o.i.d. in het festival, en geen andere reden om elk jaar naar Denemarken af te reizen dan dit festival. Ik ben gewoon een onderdeel van het hooggeacht publiek zoals iedereen daar en wil graag meegeven hoe leuk het daar is.


Als uitsmijter nog een top 10 Roskilde 2009:

1. Rokia Traoré
2. Pet Shop Boys
3. Kassav´
4. M. Ward
5. Faith no More
6. Lily Allen
7. Fever Ray
8. Amadou & Mariam
9. White Lies
10. Röyksopp

Mooi verslag SQ, bijna totaal anders dan wat ik gedaan heb en doordat ik er een week Zweden achteraan heb geplakt komt mijn verslag wat laat, maar dan nu toch:

Mijn eerste Roskilde en wat een feest!
Net als bij elk festival waren ook hier de eerste uren eigenlijk gewoon niet leuk, de rit er heen ging vrij vlot, echter op de parkeerplaats aangekomen bleek dat er een fors bedrag parkeergeld betaald moest worden (voor het eerst schijnt) en na een vlotte rij bleek dat ze dit jaar ook heel beperkt campingplaatsen aan het scheppen waren, maar na wat vriendelijk rondvragen of men bereid was om hun tent te draaien na 2 uur toch een plaatsje gevonden en toen kon het feest beginnen, al snel was duidelijk dat we voor niets een hele sloot bier hadden meegenomen, want dat was op het campingterrein eigenlijk gewoon goedkoop (tip voor de volgende debutanten; voor 24 koude Tuborgs betaal je 24 euro inclusief statiegeld, dus neem alleen je paar eerste biertjes mee!), daarna kennis gemaakt met Zweedse buren waarmee er meteen een klik (god, wat haat ik dat woord, maar iets anders weet ik even niet) was en waarmee we zo'n beetje alle dagen (de warm-up en voor en na de optredens) hebben doorgebracht, gezellig!

De warm-up is genoemd, daar was ik nog wel het meest nieuwsgierig naar, 4 dagen en wat ga je dan doen, maar volgens mij leven de Denen het hele jaar hier naar toe, want overal zijn complete kampen met dj-installaties gebouwd waar ze het liefst de hele nacht feestjes bouwen en het mooie is nog dat het heel erg vriendelijke lui zijn dus je hebt altijd aanspraak en ze vertellen nog net niet hun hele levensverhaal aan je. Verder was al snel duidelijk dat het eten erg goed was en hebben we ons prima vermaakt bij het skatepark (Rune Cliffberg!)

Na 4 dagen bier drinken, een dag Kopenhagen, weed roken (er toch op een bijzondere manier achter gekomen dat roken geen probleem is, maar verkopen wel, want ik ben door de politie heel vriendelijk binnenste buiten gekeerd en toen bleek dat ik niets bij me had werd me nog een heel fijn festvival toegewenst) werd het toch wel tijd voor muziek. En ondanks dat het programma niet overdreven goed was heb ik me toch kostelijk vermaakt.

Op de donderdag avond begonnen met Social distortion, oude punkers die ondertussen wel weten hoe ze een optreden moeten neerzetten, strak en zonder te veel trucjes, lekkere opener.
Vervolgens een vrouw gezien die ook veelvuldig bij mijn schoonvader in de platenkast te vinden is en ik denk dat hij jaloers was; Lucinda Williams, ben zelf qua country meer fan van Allison Kraus en mevrouw Williams was niet heel bijzonder qua stem (wel op het laatste album, maar daar doen ze vast in de studio wat mee), maar de band die ze bij zich had was topklasse. Vervolgens met mijn broertje (je moet immers wat als je luie vrienden hebt die alles een goed idee vinden, maar vervolgens gewoon niet mee gaan ) afgesproken en een biertje gedronken bij The Gaslight anthem en na een paar nummers zijn we er toch maar bij gaan staan, want dat is toch wel een erg goede band, terwijl de hype mij een beetje voorbij is gegaan.

Na het optreden op Motel Mozaique ben ik de andere dag naar de Plato gegaan om Sleepdrunk Sessions te kopen, we hebben het uiteraard dan over Hjaltalin en nu ik de nummers ook daadwerkelijk kon was het optreden nog mooier, wat een heerlijk vrolijke band, jammer dat er halverwege schijnbaar een stekkertje niet goed zat, waardoor er een piep ontstond, maar het spelplezier spat van deze band af. Wel werd duidelijk dat het publiek vooral uit Ijslanders bestond, want ze hebben een grote hit gehad in ijsland en die werd uitbundig door de hele tent meegeschreeuwd, terwijl dat het enige nummer is dat niet in het Engels is. Tot slot liep ik tegen een nadeel van het compacte festivalterrein aan, bij de Arena stage is de ruimte toch wel zeer beperkt en als dan Deens trots Mew gaat spelen is het lastig om een rustig plekje te vinden zonder last te hebben van een zich voortbewegende mensenmassa, paar nummertjes gezien, maar volgende keer hopelijk iets rustiger om er van te kunnen genieten, nu heb ik er maar voor gekozen om een paar biertjes achterover te gaan slaan met mijn nieuwe Zweedse vrienden.

Na een korte nacht weer vroeg op, want slapen behoort niet tot de vaardigheden die ik bezit, maar gelukkig was daar elke morgen een schattig Zweeds meisje dat erg goed gezelschap was (en hoe vaak vind je een meisje die net als ik Pearl van Janis Joplin op vinyl heeft?) en uiteraard geldt op Roskilde ook het spelletje "drink je bier op voordat het weer warm is".
De vrijdag zou de topdag worden met als aankomend hoogtepunt het concert om 1 uur in de nacht van NIN. En een topdag werd het; Fleet foxes was prachtig, maar Faith no more was overweldigend; Mike Patton speelde bij opkomst de oude man, maar ging na het eerste nummer volledig los, springend, schreeuwend in een megafoon, microfoon het publiek in en spelen als een bezetene, uiteraard kwamen veel bekende nummers voorbij zoals Epic en het Lowlands optreden staat bij voorbaat al dik omcirkeld in mijn programma.
En dan moet je nog naar Nick Cave, ook zo'n beest op het podium en enorm in vorm met een soort van greatest hits show waarin mijn favorieten als Stagger lee, Henry Lee en Deanna voorbij kwamen, hij was niet zo boos en duister (wat je vooral merkte dat hij minder in het rond aan het schoppen was) als de laatste keer dat ik hem zag op Lowlands, maar dat zal wel komen door het lekkere zonnetje op het hoofdpodium (welke trouwens wel de mooiste is dat ik ooit gezien heb) i.p.v. een donkere tent. Daarna snel naar de Arena voor The Mars volta en ook al zijn de laatste 2 albums niet geweldig, Omar en zijn maten zijn op het podium nog steeds wel in bloedvorm.
Oasis wilde ik altijd wel een keertje zien, al was ik ze na Be here now wel een beetje uit het oog verloren wat ook wel te merken was dat ik helaas toch te weinig nummers herkende (en schijnbaar gewoon vergeten was), maar de show was prima, het publiek had het naar hun zin, alleen voor Oasis toch jammer dat ze op deze dag stonden, want door de andere geweldenaren werd dit optreden toch wel naar de achtergrond gedrukt.
En tot slot waarschijnlijk mijn laatste NIN optreden en wat begon het goed, de eerste 35 minuten knalde als een bezetene en doordat het donker was kwam de lichtshow erg goed uit, maar vervolgens moest Trent volgens mij een creatieve bevalling doen en het was een zware bevalling, de vaart volledig uit de show, geneuzel achter een piano en dat had ook zijn uitwerking op het publiek, vervolgens nog wel even lekker terug komen met Survivalism en een aardig slot, maar het jammergevoel bleef toch wel erg hangen.

Dat de 2 tot 4 uur slaap per nacht na een dag of 6 zijn tol wel gaat eisen bleek op de zaterdag toen ik met mijn stomme harses naar de Arena liep om ..And you will know us by the trail of dead te gaan bekijken. Daar aangekomen was het stervensdruk en bij het eerste nummer dat ik hoorde dacht ik "dit lijkt wel een nummer van Tim Christensen" en toen ik alle Denen om mij heen luidkeels mee zag zingen heb ik toch maar even in mijn boekje gekeken waarna uiteraard bleek dat ik bij het verkeerde podium stond. Snel naar het juiste podium gelopen, ondertussen wat water opgevist (zo hoort dat dus op een festival, letten we even op Nederlandse festivals!) en nog net op tijd om het hele optreden te zien, lekker veel werk van de toch zeer behoorlijke laatste plaat, 2 drumkits die elkaar prima aanvullen, al met al een zeer degelijk optreden zonder dat het echt spectaculair was.
Mijn broertje weer ergens opgevist om bij Elbow in de tent te gaan staan, ik had na het geweldige Seldom seen kid nog niet de kans gehad (of genomen) om deze band live te zien dus moest ik het doen met de aardige herinnering van 6 jaar terug en wat is deze band gegroeid, kippenvel tot en met een zeer charmante vent die je tot op het bot raakt, beste optreden van het hele weekend, klaar!
Biertje gedronken op "onze" relaxplek bij het Odeon podium met I got you on tape als aangename achtergrond muziek, lekker gegeten en een fijne plaats achterop het veld gezocht voor Slipknot, welke ik altijd als puberbandje heb beschouwd, maar die live toch wel een hele goede show weggeven, de planning was om eerder weg te gaan, maar toch maar de volle anderhalf uur gekeken, alleen mogen ze van mij vanaf nu Dead memories wel achterwege laten, bleh.
De Zweden opgevist om nog een fijne joint te roken voordat we Pet shop boys gingen bekijken en wat een spectaculaire show is dat, gekleurde pakken, veel hits, maar toch niet echt mijn band waardoor ik het na 50 minuten wel genoeg vond.

Helaas moest ik op de laatste morgen afscheid nemen van mijn gezelschap en mijn soulmate (als je aan andere vrouwen vraagt of ze Janis Joplin op vinyl hebben kijken ze je echt aan alsof je als gek ontsnapt bent uit je dorp, maar goed ik had beloofd dat ik zou proberen om een nieuw meisje te vinden met deze plaat waarop ik als antwoord "good luck with that" te horen kreeg) en omdat ik de andere dag toch een flinke rit richting Zweden voor de kiezen had werd de bierconsumptie in de morgen ook flink teruggeschroefd dus de laatste ochtend was een beetje suf, maar goed vol goede moed toch even kijken of Pete Doherty op was komen dagen.
En dat was hij en hij gaf nog een verbazingwekkend goede show af in zijn eentje met een gitaar op het podium. Uiteraard veel Libertineswerk, maar als je de nummers zelf hebt geschreven lijkt het me ook dat je dan mag gebruiken , maar netjes Pete, keep up the good work.
Helaas maakte Neurosis de verwachtingen niet waar, om kort te zijn: pokkesaai en nu hou ik enorm van prog, maar dit optreden was het helaas niet.
Get well soon verdiende na het matige Lowlands optreden een tweede kans, vond ik en het werd al snel duidelijk dat ze die aan gingen grijpen, 1 van de beste optredens van het weekend en hun Born slippy blijft toch een prachtige versie, helaas speelde White lies op dezelfde tijd anders hadden die jongens goed kunnen kijken hoe het wel moet.
The whitest boy alive blijft een vreemde band, op cd relax, maar niet iets heel bijzonders, maar live spettert het alle kanten op. Uiteraard werd net als op Motel Mozaique begonnen met Can you keep a secret alleen duurde het ditmaal iets langer dan in Rotterdam voordat de tent echt los kwam, maar die kwam los en hoe aan het einde was het 1 dansende massa en was de show ook weer heel anders dan in Rotterdam, dat belooft wat voor het Lowlands optreden, want ik verwacht wel dat zijn een dagafsluiter in de India gaan zijn, helaas werd mijn favoriet Don't give up ditmaal niet gespeeld, maar de lange aanloop naar Burning maakte heel veel goed, heerlijke liveband.
Eten, praten met de meisjes van de refund en Madness (die exact dezelfde show als op Pinkkpop gaven) op een scherm ergens bij de chillout bekijken waren de volgende bezigheden om tot slot af te sluiten met Coldplay.
Zoals op deze site wel bekend is, ben ik geen fan van de laatste 2 Coldplay albums en het verschil in kwaliteit van de nummers van de overige 2 albums werd wel pijnlijk duidelijk op het podium. Op zich zijn het prima muzikanten en is Chris Martin heel enthousiast waardoor het niet eens vervelend is om naar te kijken, maar wat een slechte show. Chris die naast zijn microfoon zingt, 2 keer Viva la vida, het tempo dat er halverwege enorm uitgehaald wordt en 1 (een!) nummer van Parachutes, maar het ging er in als zoete koek, waardoor mijn stelling dat de populariteit omgekeerd evenredig is met de kwaliteit van deze band weer eens bevestigd wordt. Jammer, maar zo is het nu eenmaal, al heb ik er geen seconde wakker van gelegen.

Redelijke laatste nacht gehad, goede vakantie in Zweden gehad (ondanks het pleurisweer) en Roskilde is 1 van de beste weken uit mijn leven geweest en ik liever vast aan die herinnering.
Roskilde, zo veel vriendelijk mensen, geen security, weinig wachtrijen bij eten en drinken en een fantastische warm-up. Het gevoel wat ik de hele week heb gehad kan ik eigenlijk alleen maar omschrijven als een fijne verliefdheid en de glimlach die ik daar de hele dag op mijn gezicht heb gehad staat er nu nog steeds op, heerlijk!

Leuke verslagen, heren Roskildegangers!

Leuk om (willie) te lezen en inderdaad is jouw week wel wat anders dan de mijne geweest. Ik heb nooit echt de warm-up gedaan (vroegste dat ik arriveerde was woensdag), dus daar heb ik geen ervaring mee.

Ik heb in topics van vorige jaren meer geschreven over de sfeer en praktische zaken, en herken je belevenissen. Dat van het betaalde parkeren is inderdaad nieuw, maar wat je niet vertelt of misschien ook niet wist, is dat je dan wel een plek hebt die redelijk dichtbij het festivalterrein is, en dat je die ook vooraf kan reserveren. Wij stonden met ons busje op een gratis plek en die zijn er ook nog steeds. Moet je iets verder lopen.

Wat een beetje wonderlijk verloopt op Roskilde is de openstelling van de terreinen om te kamperen. Dat gaat niet in een keer maar steeds stukje bij stukje. Een systeem heb ik nooit ontdekt maar het is een feit dat je ook als late bezoeker ineens toch een mooie plek kan krijgen, en ik heb ook wel eens op een avond eindeloos gezocht naar een plekje om in het donker toch maar illegaal buiten de lijnen te gaan staan waarna de de volgende ochtend wordt weggestuurd (overigens toen naar een prachtige plek). Je moet een beetje geluk hebben.

Je kan, als je het er voor over hebt, ook een tentplek reserveren en/of een opgezette tent kopen; dat laatste deed ik al twee maal.

Ja dat dichtbij parkeren was wel fijn (en ach die 5 tientjes gedeeld door 2 voor 8 nachten valt ook wel mee als je het vergelijkt met wat je op zo'n festival uitgeeft), zeker omdat je heel makkelijk heen en weer kan lopen (en je dus ook echt alles mee het campingterrein op mag slepen) en achteraf hadden wij ook een prachtplek voor onze tent; dichtbij de brug, dichtbij de douches, redelijk dichtbij het bier en dichtbij ingang 10. En alles van te voren weten is eigenlijk ook niet leuk, maar ik hoorde van onze buurman die voor de elfde keer op Roskilde was dat het openstellen van de campingplaatsen dit jaar toch een stuk verwondelijker liep dan de vorige edities en als je tent eenmaal staat ben je alles ook weer heel snel vergeten (net zoals altijd op festivals eigenlijk en als je dat niet hebt dan kan je beter niet naar festivals gaan ).

Maar de sfeer, heerlijk. Gelukkig duurt het nog anderhalve maand voordat ik aan mijn achtste Lowlands mag gaan beginnen, want als het korter op Roskilde had gezeten had ik toch alles daarmee gaan vergelijken.

In Muziek > MusicMeter Live! > Roskilde 2010:

Voorbereidingen voor Roskilde 2010 (1 tm 4 juli) zijn inmiddels gestart.

Op de site ( Link Engelstalig ) kan je elke dag merchandise en tickets winnen op de adventkalender gedurende deze maand.

Via die kalender komen ook de eerste namen binnen. Bevestigd zijn al:

Shantel
NOFX
Muse
Pavement

Weer een aantal nieuwe namen.

THE TEMPER TRAP
JACK JOHNSON
NEPHEW (Deense topper)

Minder bekende namen
WOODEN SHJIPS (psych rock)
CONVERGE (Heavy)
CéU (Braziliaanse, kent iemand dit?)

Wooden Shjips

Wooden Shjips

zojuist in mijn mailbox:

THEM CROOKED VULTURES TO ROSKILDE

FLORENCE + THE MACHINE - had ik al stiekem verwacht!
MOTÖRHEAD
PORCUPINE TREE
ROBYN
LINDSTRØM & CHRISTABELLE

GORILLAZ !!!!!!!!!

een van mijn alltime favorieten: Patti Smith aan de lijst toegevoegd. Meer nieuwe grote namen: The National, Vampire Weekend, Van Dyke Parks, The Prodigy, Tinariwen

Totale lijst:





GORILLAZ (UK)
JACK JOHNSON (US)
MUSE (UK)
NEPHEW (DK)
THE PRODIGY (UK)
PATTI SMITH AND BAND (US)
THEM CROOKED VULTURES (US/UK)
ALICE IN CHAINS (US)
BAD LIEUTENANT (UK)
CV JØRGENSEN (DK)
DIZZY MIZZ LIZZY (DK)
KASABIAN (UK)
KASHMIR (DK)
KILLSWITCH ENGAGE (US)
KINGS OF CONVENIENCE (N)
LCD SOUNDSYSTEM (US)
MOTÖRHEAD (UK)
THE NATIONAL (US)
NOFX (US)
VAN DYKE PARKS (US)
PAVEMENT (US)
ROBYN (S)
SICK OF IT ALL (US)
TINARIWEN (MALI)
VAMPIRE WEEKEND (US)
AFENGINN (DK)
MATIAS AGUAYO (CHL)
ANALOG AFRICA SOUNDSYSTEM (DE)
ARRIBA LA CUMBIA (UK)
THE ASTEROIDS GALAXY TOUR (DK)
BARON CRIMINEL (DK)
BEACH HOUSE (US)
THE BEAR QUARTET (S)
BEAT TORRENT (FR)
BLACKIE AND THE RODEO KINGS (CAN)
BOBAN I MARKO MARKOVIC ORKESTAR (SER)
BONAPARTE (DE)
BROTHER ALI (US)
CANTECA DE MACAO (E)
CASIOKIDS (N)
CÉU (BRA)
CHOC QUIB TOWN (COL)
CIRCLE (FIN)
CONVERGE (US)
DALA DALA (DE)
DEN SORTE SKOLE (DK)
DIRTY PROJECTORS (US)
DRAKE (CAN)
DULSORI (KOR)
DAARA J FAMILY (SEN)
EFTERKLANG (DK)
ELECTROJUICE (DK)
THE FLOOR IS MADE OF LAVA (DK)
FLORENCE + THE MACHINE (UK)
FM BELFAST (ISL)
FONTÄN (S)
GALLOWS (UK)
HEALTH (US)
IKONIKA vs. COOLY G (UK)
JAPANDROIDS (CAN)
THE KANDIDATE (DK)
KASPER SPEZ (DK)
THE KISSAWAY TRAIL (DK)
BASSEKOU KOUYATE & NGONI BA (MALI)
LINDSTRØM & CHRISTABELLE (N)
LOCAL NATIVES (US)
JULIAN MARLEY (JAM)
AURELIO MARTINEZ (HND)
MEXICAN INSTITUTE OF SOUND (MEX)
MIIKE SNOW (S)
MODERAT (DE)
NARASIRATO PAN PIPERS (SOLOMON ISLANDS)
NILE (US)
JOHN OLAV NILSEN & GJENGEN (N)
NISENNENMONDAI (JPN)
ORCHESTRE POLY-RYTHMO DE COTONOU (BEN)
PARAMORE (US)
PENDULUM (AUS)
GILLES PETERSON & ROBERTO FONSECA PRESENT%u2026 HAVANA CULTURA (CUB/UK)
PORCUPINE TREE (UK)
PRINS THOMAS (N)
ROOTZ UNDERGROUND (COL)
ROSKA (UK)
THE RUMOUR SAID FIRE (DK)
SCHLACHTHOFBRONX (DE)
SERENA-MANEESH (N)
SHANTEL & BUCOVINA CLUB ORKESTAR (DE)
NAOMI SHELTON & THE GOSPEL QUEENS (US)
SÓLSTAFIR (ISL)
SPEED CARAVAN (ALG/FR)
STAFF BENDA BILILI (CD)
TIM SWEENEY (US)
SYSTEMA SOLAR (COL)
T.O.K. (JAM)
TECH N9NE (US)
TEDDYBEARS (S)
THE TEMPER TRAP (AUS)
TITUS ANDRONICUS (US)
DJ UMB (UK)
VALIENT THORR (US)
WHEN SAINTS GO MACHINE (DK)
WILD BEASTS (UK)
WOODEN SHJIPS (US)

Je vergeet Prince, of is dat alweer van de baan?

Nee, Prince is net iets later bevestigd dan mijn vorige post. Is wel een hele verrassing inderdaad.

Ja, daar ga ik wel een bootlegje van zoeken met de tijd.

Ik ben zeer benieuwd.

Als andere jaren volgt hier een dagverslag van Roskilde zoals ik het meemaakte. Dit komt uit een reisverslag dat ik heb geanonimiseerd en waarvan ik natuurlijk alleen de festivaldagen opneem.

Nuttig om te weten bij het lezen van het vervolg:

Ik ben de middernacht woensdag 30 op donderdag 1 met het vliegtuig en een aansluitende taxi aangekomen met mevrouw sq, mijn oudste zoon, en nog een vriend van hem. Ons totale gezelschap, dat deels eerder afreisde, bestaat uit 8 mensen. De eerste 2 dagen zijn met enig gedoe vanwege het feit dat mijn rugzak niet mee was gekomen met het viegtuig.


DONERDAG 1 JULI

7.00 Op. De zon is al warm. Ik koop in de balie-supermarkt op het City Centre East op het festivalterrein een tandenborstel, tandpasta en 5 paar sokken. Verder koop ik ongebruikelijk veel merchandise, omdat ik nu toch zonder spullen zit. Nu heb ik dus ook een Roskilde handdoek en Roskilde-onderbroeken.
Iedereen regelt zijn eigen ontbijt op City center East, waar we dus vlakbij zitten. Wel delen we een en ander en is er gezamenlijk inkoop van koffie bij de koffie-koe die gezellig langs de tenten komt.

10.00 naar Roskilde-dorp, Café 42 en later nog naar een plekje dat ik ben vergeten en zichzelf labelde met ´the hottest place in town´. Ik koop nog een festival (korte) broek, een slaapzak en 2 flessen Gajol, lokale drankspecialiteit (ze komen in verschillende kleuren, vooral de gele is aan te raden )

We lopen terug naar het festival terrein en gaan via de tenten naar de ingang van het terrein. Het is nog best wel even zoeken hoe de kortste weg is van onze tenten naar de ingang. Dat blijkt via ingang 7 te zijn, bij Arena-stage.

17.00 Start festival. Bij Orange stage maken we de opening mee van Patti Smith. Het is warm en we staan in de schaduw van luidsprekerpaal 1, die verder naar het podium staat dan anders; het veld lijkt kleiner. Zoals Patti dat kan zonder al te veel krulteengevoel, volgen er dramatische woorden bij de herdenking van het Roskilde-ongeluk in 2000 (destijds tijdens concert PearlJam overleden 9 mensen). Ze gooit voor elke overledene een roos het publiek in bij het noemen van de naam. Na twee liedjes is het al weer afgelopen. Het terrein loopt verder vol voor When Saints Go Machine maar we gaan eerst eens een hapje eten. Dat wordt Mexicaans op het Roskilde retro terreingedeelte; gemaakt ter gelegenheid van het 40 jarig bestaan van het festival.

20.00 Eerste echte concert wordt het kleine Sólstafir op Pavilion, de kleine blauwe tent (het grotere Cosmopol is dit jaar ook blauw). We staan vlak voor de PA in de tent als wel gebruikelijk andere jaren. De IJslandse metal is wat rommelig, maar er komt in de composities toch vlagen aardigs langs. Het publiek wil heel erg graag maar wordt m.i. toch niet echt in vervoering gebracht. Anderen waren enthousiaster dan ik, dat wel.

21.30 Ruim op tijd voor de Gorillaz. Helaas is het concert uitgesteld, waardoor het wachten tot een uur wordt. Het is enorm druk en zelfs eruitlopen lijkt lastig. Maar voor de eerste grote naam moet je wat over hebben. De show is zonder meer goed, met een eindeloze stoet aan gastvocalisten en repertoire met hiphop, reggae, dance en een beetje rock. Het genieten van de leadzanger lijkt oprecht; een warme en positieve show in een veelkleurig decor. De beloofde 3D show komt niet of het moet de (inderdaad wel zienswaardige) videobegeleiding zijn met daarin de voor Gorillaz karakteristieke comics. We blijven tot de laatste toegift ´Clint Eastwood´.

De show liep uit en we gaan niet meer naar Porcupine Tree dat al ruim bezig is. We denken er slim aan te doen door uitgang 10 te nemen maar dat blijkt naast veel zoeken toch vooral ook een omweg op te leveren naar onze tenten.

Ah, het is weer tijd voor de Roskilde-verslagen van SQ. Volgend jaar moet ik dit maar eens doen ipv Werchter.

VRIJDAG 2 JULI

7.00 Langzaam opstaan. Omdat er tijd voor is laad ik mijn mobiele telefoon op. Daar zijn op de camping weliswaar loketten voor, maar je kan het ook zelf doen. Roskilde kent dit jaar de mogelijkheid om via een soort hometrainer je mobiel op te laden door te fietsen. Als je wat harder trapt kan je er ook nog TV bij kijken. Kost even wat zweet (het is al vroeg warm) maar dan kan je toch trots vertellen dat je je eigen mobiel hebt aangetrapt. Omdat er meer gegadigden zijn dan fietsen raak je nog gezellig aan de praat ook. Elke fiets heeft 5 oplaadpunten.

9.00 Via ingang 7 het festivalterrein op. In het Internetcafe nog even ingelogd op de site van de bagage ´tracker´ om te zien of mijn rugzak al in het land is en jawel: status ´arrived at airport´. Gaat het toch nog goedkomen. Verzamel bij Odeon stage waar we de dag traditiegetrouw beginnen met koffie, thee en milkshakes.

12.00 Concerten beginnen al lekker vroeg vandaag en de eerste is Hypnotic Brass Ensemble. Meteen al een ervaring om jaren op te teren: geweldig concept ook: het HBE is bezet met drums, sousafoon, trombones en trompetten, en maken daar een heerlijke mix van funk en hiphop van. Keigoed repertoire, het klinkt fantastisch (je mist echt de basgitaar niet; sousa=funky) en deze mensen geloven in wat ze doen: muziek met veel soul. Ze zijn nog vrij jong en, zelfs als hetero zie ik wel, ook aantrekkelijk om naar te kijken, deze stoere jongens uit Chicago. Naderhand nog een CD van ze gekocht buiten de tent en daar namen ze ook ruim de tijd voor. Later bleek dat ze de dag daarvoor ook bij de Gorillaz hadden meegespeeld.

14.00 verzamel van bijna de hele groep bij Arena voor Meshuggah. Het beste te beluisteren als je er ook naar kijkt. Maakt echt uit bij deze muziek, die me daarvoor nooit zo als bijzonder trof: vond ze altijd wel ´goed´ maar nooit ´mooi´.

15.00 De (blues-) rock van Circle uit Finland op Pavilion beluisteren we zonder veel aandacht want de discussie spitst zich toe over wat te doen om 16u: WK voetbal of Florence & the Machine. Uiteindelijk - durf het nauwelijks te melden op dit forum - kies ik voor het voetbal omdat het kantoortje waar ik moet zijn voor mijn rugzak dichtbij het voetbalscherm schijnt te wezen. Als het 1-0 voor Brazilië staat zijn we al het terrein af. In het Kørselkontoret worden we snel geholpen en het blijkt dat mijn rugzak al is vervoerd naar Agora G, een centrale plek op de camping. Mijn dag is helemaal goed en we gaan het festivalterrein weer op via ingang 19 waar ik ook nog de laatste nummers van Florence & the Machine kan meemaken. Niet genoeg en niet dichtbij genoeg voor een goede beoordeling, maar ik kan toch melden dat ze lekker vrij stond te zingen en dat het een succesvol concert geweest moet zijn.

We voegen ons in de tweede helft weer bij het voetbal en het blijkt nu toch dat het 1-1 staat, en dan volgt ook nog de 2-1. Ik schat ongeveer 2000 kijkers, waaronder behoorlijk veel oranje. Natuurlijk vieren we dat met een biertje.

Als de rest gaat naar Alice in Chains, eten: rijst met een bijzonder gekruide stew (verse sereh?). Lekker en toch geen rijen hier (het scheelt nogal per eetgelegenheid). We kijken even bij het zwembad. Op het festival terrein dus en met een beperkte capaciteit. Je moet eerst presteren (elektriciteit opwekken met fietsen) voor je erin mag.

Dan weer muziek. Ik kom niet in de sfeer bij Wooden Shjips, en dat is bij deze muziek wel een essentieel onderdeel. Minder betoverend dan de CD die ik beluisterde. Door naar de gelijk gestarte Daara J uit Senegal. Traditionele zang, en die is ook echt goed, maar ook met flink wat hiphop. Geen optimaal geslaagde combinatie, maar kijk toch nog wel een flink stuk. Dan is er even wat tijd in het programma en haal ik mijn tas op bij G en breng die naar de tent.

22.30 Them Crooked Vultures Niet iedereen is het met me eens, maar ik vind dit toch wel goed hoor! Inderdaad zijn de composities (alleen nummers van de CD, helaas geen oud spul) niet erg bijzonder, maar ik kan toch wel genieten van het vakmanschap van het drietal en dan met name van Dave Growl. Deze mannen hoeven niet zonodig, doen gewoon wat ze leuk vinden. Dat maakt het met name ook aantrekkelijk.

23.30 NOFX Dat wordt weer zo´n onvergetelijke ervaring. Ik had ze nooit zo hoog zitten, maar moet dat nu toch fors bijstellen. Lekker spelen, echt goede humor met zelfspot maar ook hard ten koste van de Denen over de cartoonrellen en het uitschakelen bij het WK voetbal door Japan (´haha, ooh I hurt your feelings?`) en als de chanson ¨Oh Champs Elysees¨ (origineel Joe Dassin, 1969) verpunkt wordt ben ik helemaal verkocht en ik ben niet de enige. Tot zijn verbazing zogenaamd ´You darn French lovers!´ Heerlijk concert waarvan ik echt tot het einde geniet. Laatste toegift met accordeon schijnt leuk geweest te zijn maar die zag ik niet meer want ik moest natuurlijk naar ..

1.00 Nephew. Waren ze in 2007 al groot (toen voor het eerst op het hoofdpodium), nu hebben ze echt de superstatus in Denemarken. De electronic rock anthems van hun laatste album DanmarkDenmark staan als een huis en komen lekker binnen bij het massaal toegestroomde publiek. De show neigt naar perfectie en dat is dan ook meteen een minpuntje: af en toe tegen het steriele aan. Kennelijk hoort in dat concept dat ze de acoustische, wat over-the-top ballad ¨Descendants of King Canute¨ overslaan. Dat komt een beetje als een teleurstelling. Toch wel erg genoten van de show. Aanrader voor iedereen die van 80s (mn Depeche Mode) houdt.

ZATERDAG 3 JULI

7.30 De ´Hot Showers´ op East zijn écht goed. DKK 40,= maar dan heb je ook wat. Ochtend is weer gemoedelijk met ontbijt waarbij ieder zijn routine volgt.

11.00 Bij Odeon. Koffie voor wie nog niet genoeg had maar voor 12-en volgt ook al het eerste biertje waarbij er veelvuldig gekozen wordt voor halve biertjes omdat die minder warm worden voor je ze op hebt. We zitten zoveel mogelijk in de schaduw. Ik heb inmiddels een bidon gekocht ´Loverspring - Vand for Vand´ waarmee ik door meer water te drinken de waterkwaliteit in Afrika steun. De hele dag ligt er trouwens flinke nadruk op het water drinken ook op de elektronische borden vanaf de podia. Met deze temperaturen echt nodig.

12.30 The Rumour Said Fire op Odeon. Was een aanrader in een gesprek dat ik gisteren had. Countryrock/folk. Lekker om bij in de zon te zitten, maar ik ga niet richting podium. Niet echt goed geluisterd. Leuk genoeg om nog eens op te zoeken.

13.00 The Kandidate begint hard en ben ik als ik dit schrijf al weer vergeten. Maar een klein stukje gehoord.

14.15 Speed Caravan op Cosmopol. Ook niet langdurig van dichtbij gezien, maar wel in zijn geheel van buiten de tent goed meegekregen. Mix van rock en Arabisch bij deze Frans-Algerijnse alternatieve rockband, waarbij Caravan dus toch op ´karavaan´ slaat en niet op ´sleurhut´. Doet zijn naam eer aan. De ´oud´-speler ziet er uit als een rocker, en de muziek is echt een combi die groter is dan de som der delen. We raken nog aan de praat met een grijsaard/hippie die helemaal enthousiast wordt van de Djam Karet shirts die twee van ons dragen. Hij schijnt voorman te zijn van de Øresund Space Collective.

16.00 Patti Smith & Band inclusief Lenny Kaye van de PSG. Opent met ¨Ask The Angels¨, maar ik raak er pas goed in met het schitterend uitgevoerde ¨Ghost dance (We Shall Live Again)¨ dat niemand schijnt te kennen. Ik besluit dan al om dit concert tot de laatste snik uit te zitten en daarbij Vampire Weekend (!) te laten voor wat het is. ¨Dancing Barefoot¨ wordt gedreven gebracht, compleet met uitgesponnen solo´s en goed opgepakt door het publiek; ¨Because the Night¨ wordt afgeraffeld en had van mij niet gehoeven. Bij ¨Pissing in a River¨ is de sfeer weer terug en die verdwijnt niet meer. De ¨Babelogue¨ lijkt gewoon gisteren geschreven zoals ze het voordraagt en gaat nog lekkerder over in ¨Rock´n Roll nigger¨ dan op LP ¨Easter¨. De ´vrije boodschap´ blijft toch haar handelsmerk als in ¨People have the power¨ (van album ¨Dream of Life¨). Ze hoopt maar dat haar Engels als door een magisch wonder door iedereen wordt verstaan omdat ze geen andere talen beheerst en moedigt iedereen aan te doen als zijzelf: ¨Anyone can do it. look at me: I can´t even play the fucking guitar and I´m standing up here¨.
Getuige ook dit uitgebreidere verslag dat ik pas een week na het gebeuren opteken met zoveel details: ik geniet er echt van!

19.00 Beach House geprogrammeerd op het kleinste podium. Met z´n allen in de avondzon rond Pavillion, zittend/liggend, maar dus niet van binnen gekeken. Sfeer is lekker. Muziek is goed. ¨Walk in the park¨, mijn favoriet komt al als derde. We blijven maar tot de helft, het wordt hier al maar drukker.

20.00 DJ Prins Thomas is sterk maar draait met een te langzame ontwikkeling naar mijn smaak. Bovendien geen oud repertoire. Even later Lindstrøm & Christabelle. Bijzonder enthousiast publiek, maar de beat is dusdanig hard dat ik het toch na het tweede nummer al opgeef. We lopen helemaal over het terrein naar Arena en pakken het staartje mee van Pendulum. Wat ik er van meekrijg zou ik gerust willen benoemen als een nieuwe trend in electronic rock; meer dan ik ooit hoorde wordt hier op elektronische instrumenten ´gerockt´ als ware het gitaren. Wel electronic, niks geen zweverigheid. Qua composities niet helemaal mijn muziek en er zat zelfs een nummertje bij dat vervaarlijk naar een skihut-deuntje lonkte (even opgezocht: ¨Fasten Your Seatbelt¨), maar dit is toch wel iets bijzonders en het werkt in elk geval wel!

22.30 Muse. Je moet eigenlijk niet naar iets gaan waar je geen zin in hebt. Maar bij het derde nummer wist ik het zeker: Zij staan hier weer, ik sta hier weer. Het is weer als een paar jaar geleden en er is niets veranderd. Natuurlijk is het geluid perfect maar intussen vind ik het wel best: ik ga gewoon even naar mn tent uitrusten.

24.00 ga ik er weer op uit. Kom op Arena binnen en tref een overvol terrein aan waarbij het publiek op elkaar gepakt staat tot aan de ingangshekken van het festivalterrein. Robyn , vorig jaar nog gezien bij Royksopp als gastzangeres heeft een stevige eigen carriere en trekt met haar poppy geluid kennelijk meer dan 30.000. Klinkt best aardig, maar hier heb ik geen zin in. Ik beland na flink lopen bij Gonjasufi op Odeon. Onderweg haal ik me dan nog even de woede op de hals door per ongeluk de leeglopende pit-wachtrij voor The Prodigy in te lopen, waardoor het lijkt alsof ik wil voorkruipen op mensen die meer dan een uur hebben staan te wachten om vooraan te staan. (op Roskilde worden alle Pit-areas bij elk concert helemaal leeggehaald en wie bij het volgende concert vooraan wil staan stelt zich op in een soort ´reservoir´ naast het podium. Bij grote acts raakt dit soms vol en ontstaan er lange rijen op het festivalterrein. Ik liep dus precies tussendoor toen er al één rij naar binnen was en een tweede net werd losgelaten).

Gonjasufi blijkt een computer/tape act van 2 weirde rasta´s die schreeuwen en springen alsof ze bezeten zijn. Meer indrukwekkend dan meeslepend, en net iets te weinig muziek voor het late tijdstip. Toch 5 nummers gezien.

Schlachthoffbronx vond ik helemaal niets en om het rondje af te maken kom ik bij Pavillion uit alwaar Titus Andronicus gaat spelen. Dat wordt de redding van de avond. Heerlijke, minder gecompliceerde live muziek die recht uit het hart komt. Een beetje countryrock maar dan met veel dynamiek; stel je iets voor tussen Band of Horses en The Pogues. Goede zang en een gedreven performance van alle muzikanten met mooie samenzang. In het bijzonder werkte de vrolijkheid aanstekelijk van het meisje dat viool en slaggitaar (en zang) deed. Ze speelden zonder toegift door totdat ze werden weggestuurd en aan het einde kwamen ze nog naar het publiek toe. Ik kreeg een ´personal hug´ van de zanger die helemaal verrukt was toen ik zei dat zijn optreden voor mij een van de beste was vandaag. Wilde weten waar ik vandaan kwam.

2.15 Zeer voldaan terug naar de uitgang, met ook niet meer de behoefte om nog Shantel te gaan zien. Blijkt die toch op de Arena (bij uitgang) te staan! Blijven kijken. Als ik aankom staat er een ongelooflijk goede zangeres te zingen, en zijn de populaire hits nog niet geweest. Later volgen natuurlijk ook ¨Disko Partizani¨, ¨Disko Boy¨ en ¨Usti usti Baba¨. Shantel is duidelijk groter gegroeid sinds de laatste keer dat ik hem zag. Niet meteen beter, al is het wel genieten van zo´n uitgebreide bezetting op het podium. Geluid was ook helemaal top. Toch wel weer flink gedanst zo hier en daar en veel te laat slapen natuurlijk.

ZONDAG 4 JULI

Rond 10.30 zijn we op een nog rustig festivalterrein. We kijken wat rond in het ´nordic area´met de vele winkeltjes en de twee ´schuren´ waarvan er een met zand (de oude ´lounge´) en de ander met de drukke acoustiek, de cocktails en de pandekager-verkoop. Daar vlakbuiten zijn heerlijke ´shaken-not stirred´ Milkshakes te koop met lekkere echte ingrediënten. We open ook nog even langs de Rockphoto, maar die verkopen dit jaar geen digitale plaatjes meer. Jammer. Wel even leuk alles bekijken, bij de meeste concerten is er wel een foto gemaakt en ze zijn altijd wel goed.

12.00 Les Espoirs de Corinthie uit Guinea is dan al weer het eerste concert van de dag. Op Cosmopol, waar alle wereldmuziek staat geprogrammeerd. Heerlijk om weer eens een ´wereldconcert´ te zien zonder concessies aan de westerse behoeften qua ritmesectie. Al te vaak zag ik op Roskilde wereldmuziek waarbij het ritme wat werd doodgedrukt door een bas en drumstel met teveel power. Zo dus niet hier. Over blijft een gezellig ochtendmuziekje, precies goed voor nu.

13.15 Van Dyke Parks op Arena maakt muziek van twee generaties terug. In stijl wel: heeft een volledig orkest bij zich bestaande uit jonge Deense muzikanten, die een soort ´jeugdfilharmonische´ status hebben. Veel oude muziek dus, maar ook een heuse protestsong over de olieramp, een cover van Ry Cooder en de afsluitende set bevatte zelfs ¨Sailing Shoes¨ van Little Feat. Belangrijk aandeel was er ook voor gastzangeres Gabriella Moreno, waardoor er nogal wat latin in de setlist zat. Had voor mij wel minder gemogen, zo geweldig was ze ook weer niet. Niet helemaal op zijn plek in de Arena misschien, maar VDP zit er niet mee, is van veel markten thuis en daarom is het misschien ook juist wel zo leuk. Er wordt intussen bijzonder veel geslapen in het publiek buiten de tent. T´is wat zo´n laatste dag!

14.30 Net op tijd met grote pot bier staan we bij Motörhead op onze vaste afspreekplek op de kruising van paal 2 en de weg (´Grandstand track´). De grond ligt daar iets hoger en daardoor kan je over alles heen kijken. Lemmy komt op, karakteristieke pose onder de mike, altijd schuin naar beneden gericht, gromt.. staande tegenover het veld met tienduizenden in afwachting van wat komen gaat.. : We Are Motörhead! .. And We Play Rock & Roll! Dat zijn wel de momenten die je je blijvend herinnert: wil je wel geloven dat ik even moest sidderen toen ik het hoorde. Kunst is het. Groots! Dan blijkt ook nog dat de rockers van weleer het hele concert blijven boeien, iets wat ik nooit had verwacht. De gitarist is verrassend goed. Zijn solo (minutenlang, waar hoor je t nog?) zou ik zo nog eens willen horen.

Ik luister even mee bij Killswitch Engage , maar hoewel het veel flitsender en strakker is dan Motörhead, doet het me even niets en houd ik het na twee nummers voor gezien.

17.00 Als Jack Johnson begint gaan we er toch even naar toe en, net als duizenden anderen bekijken we dat zittend/liggend. Het is een echte zondag. JJ heeft het naar zijn zin schijnt het, en lijkt zelfs wat verlegen met de grote status die hem wordt toebedacht door programmering op het hoofdpodium.

18.10 We blijven iets te lang en daardoor mis ik het begin van The National, een van de bands die ik per se wilde zien. Muziek is goed, als ook de composities zijn. Het is iets harder en ruiger dan op de plaat, en ze zijn er erg mee begaan, maar toch blijft het naar mij wat afstandelijk. Misschien nog eens gaan zien, want de muziek is toch wel heel goed.
In het publiek zien we hier ook weer de koe-neukende-Alien-op-de stok-mascotte die ik bij al heel veel concerten in Roskilde sinds 2006 heb gezien; altijd bij trendy bands.

19.30 Kasabian. Muziek is lekker, ik ken meer dan ik dacht. Maar we beluisteren het van zeer grote afstand dus ik kan er feitelijk weinig over zeggen.

20.30 Weer gezellig met de bijna complete groep belanden we ook zomaar pardoes bij Pavement, was niet echt een must voor mij (tegelijkertijd ook Julian Marley en The Temper Trap en daar was ik ook tevreden mee geweest), maar nu we er toch zijn.. ik ken het exclusieve van deze reunie wel. Bij de Arena ontstaat een gemoedelijke, relaxte sfeer. Dit is best wel goed.

22.00 Prince. Nou, het veld is helemaal vol. Hij begint iets te laat, maar dan gaat het ook goed los. Veel, heel veel oud werk, beginnende met ¨Let´s Go Crazy / Delerious / Controversy¨. Leuk is natuurlijk het door Sinead ´O Connor bekend geworden ¨Nothing Compares to You¨, Mooi is ¨Little Red Corvette¨, maar echt kicken wordt het pas als hij ¨Sexy dancer¨ inzet en bij de tekst daar de woorden van Chic´s ¨Le Freak¨ op zet.
Er is even een vervelend intermezzo van zijn sessiezangeres die al om aanstekers vraagt bij haar ballad voordat ze dr gekweel is begonnen, maar dan komt er meer retrodance: ¨Shake Your Body Down the Ground¨(The Jacksons), en nog twee stukken van Sly & the Family Stone. Prince speelt graag en groots gitaar en heeft het naar zijn zin; tussen de nummers hoor ik heel even onmiskenbaar de openingslicks van Ohio Players´ ¨Love Rollercoaster¨.
Maar dat valt allemaal nog in het niet wat voor mij uiteindelijk de ultieme muziekervaring wordt van het weekend: Na onder andere Purple Rain en ander grote hits sluit hij, met Sheila E op percussie af met .. ¨Dance Disco Heat¨, de discoclubclassic uit 1978 van discolegende Sylvester. Destijds alleen bekend bij de echte liefhebbers van het genre, maar die zijn nu allemaal tegen de 50 als ik en niet in zeer grote getale aanwezig. Hoeveel mensen zullen het kennen in het publiek? 3 of zo? Het is zo´n nummer dat steeds weer overnieuw begint. En ik wist dat natuurlijk. Ik zal me wel vreselijk hebben aangesteld, maar dit pakt niemand meer van mij af. Onvergetelijk!

0.20 teruglopend naar de uitgang is op Arena de ´veeg-act´ bezig ´Arriba La Cumbia´. Latin-totaalshow. Nog uren open alleen voor de die-hards, maar omdat er morgen al vroeg wordt opgestaan doen we dat niet. Klinkt wel weer goed, maar het is mooi geweest.

Mooie verslagen SQ.

Bon Iver

Ik ga dit jaar voor het eerst naar Roskilde, en vroeg me af of er iemand op mume ervaring heeft met kamperen aldaar. Er is een warm-up week, startend op 30 juni maar ik kom pas halverwege die week aan, op 2 juli. Is het dan nog een beetje makkelijk om een plek te vinden? Ik las namelijk iets op de site over vooraf een plek reserveren, maar weet niet precies hoe het werkt en of het wel nodig is. Kost ook geld geloof ik......