nieuwe namen

DENGUE FEVER (Cambodja/USA smeltkroessound)
DJ SHANTEL ('Disko Partizani' )


en voor de Metal alweer een grote naam

JUDAS PRIEST

Ik zal met dit bijna-privé topic misschien een wat potsierlijke indruk maken. Maar het is gewoon enthousiasme, moet je maar denken.

Aan de lijst toegevoegd weer echte liefhebbersmuziek:


BONNIE ’PRINCE’ BILLY

THE DILLINGER ESCAPE PLAN

KINGS OF LEON

jeempie
... had Bonnie Prince Billy en Dillinger Escape Plan ook wel willen zien, maar Roskilde zit er niet in voor mij.. Hopen dat er ook enkele van de aantrekkelijke artiesten naar lowlands komen.

Ook voor Soul en Dance weer klappers dit jaar:

GNARLS BARKLEY
DUFFY
HOT CHIP
M.I.A.

DE LIJST der Lijsten is klaar. Dit maal alle 180 overgenomen van de site.
Speciaal voor The Scientist zijn nog Liars, Motorpsycho en Supersilent toegevoegd.

Zomaar even toegevoegd de Hiphopautoriteiten Jay Z en Cadence Weapon

Andere grote namen die er nog bij kwamen: Cat Power, The Cult, Goldfrapp, Adele, Joan as Policewoman, MGMT, Kate Nash en Tokio Police Club.

Van de kleine namen die erbij kwamen ben ik verrast door La Kinky Beat, Veto en Vieux Farka Touré (de zoon van..)

Nederland is vertegenwoordigd door Fedde Legrand.


18TH DYE (DK/DE)
Stylish and bone-dry noise rock.

AARON (FR)
Piano-based dream pop.

A KID HEREAFTER (DK)
Triple up from long-bearded multi-musician.

ADELE (UK)
Soul-jazzy singer-songwriter with a sublime voice.

ALBERTA IN LOVE (DK/E)
World lounge.

ALPHABEAT (DK)
Heartening dance-pop.

ALBERTSLUND TERROR KORPS (DK)
Poisonous green ghetto sound from the Copenhagen suburbs.

ANTI-FLAG (US)
Political punk with clenched fists.

AT THE GATES (S)
Pioneers of Swedish melodic death metal.

THE ASTEROIDS GALAXY TOUR (DK)
Festive future soul.

AUGUST (DK)
Electronica with dub elements.

AWADI (SEN)
Indignant hip hop from the African west coast.

NICOLE ATKINS & THE SEA (US)
Nostalgic girlie pop.

BAND OF HORSES (US)
Sensitive guitar rock from the American Northwest.

BATTLES (US)
Skewed and challenging experimental rock collective.

BABYLOVE & THE VAN DANGOS (DK)
Jamaica ska dressed up for a party.

BETA SATAN (DK)
Roughed-up guitar pop.

BEARDYMAN (UK)
Superior human beat boxer.

THE BLACK SEEDS (NZ)
Lovable Kiwi reggae.

BLACK MOUNTAIN (CAN)
Psychedelic rock music from distant galaxies of the 70s.

BLOODGROUP (ISL)
Sexy and dangerous electro-pop.

BONNIE 'PRINCE' BILLY (US)
Mysterious and contradictory songwriter.

BOY BETTER KNOW (UK)
London-based grime hip hop.

THOMAS BOBERG (DK)
Renowned poet and travelling writer.

BOOM CLAP BACHELORS (DK)
Electronica with whispering, poetic lyrics.

BURHAN G (DK)
International class R&B.

CASIOKIDS (N)
Experimental keyboard pop.

ANON BLUE (US)
Melancholic indietronica.

THE CAMPBELL BROTHERS (US)
Praising the Lord on pedal steel guitar.

CADENCE WEAPON (CAN)
Self-ironic underground rapper.

CAT POWER (US)
Singer-songwriter and stylistic icon.

THE CHEMICAL BROTHERS (UK)
Highly charged chemical bath of house, electro, rock and hip hop.

CHOIR OF YOUNG BELIEVERS (DK)
Diverse folk-pop aiming towards the heavens.

CLUTCH (US)
Stoned and blues-dripping heavy rock.

THE COUNT & SINDEN (UK)
Contagious dance music.

THE CULT (UK)
Classic rock dressed in black.

DENGUE FEVER (US/CMB)
Cambodian-Californian round-trip.

DAN DEACON (US)
Laptop solo artist with twisted multimedia show.

DEE PEE (DK)
Danish hip hop with melancholic productions.

DJ DISSE (DK)
Aromatic dub.

DJ BADBOE (DK)
Slant breakbeat.

DJ BANEL (DK)
Hypnotic trance.

DIGITALISM (DE)
Digital rock for everyone with an urge to dance.

THE DILLINGER ESCAPE PLAN (US)
Chaotic and cutting-edge hardcore.

DJ WAGNER PÁ (BRA)
The sound of Barcelona's night life.

TINA DICKOW (DK)
Talented singer-songwriter.

DSL (FR)
The latest branch on the Parisian house tree.

DUNKELBUNT (A)
Balkan DJ.

DUFFY (UK)
Great Britain's new soul diva.

UB TRACTOR & OPIATE (DK)
Grand old men of the Danish electronica scene.

THE DØ (FIN/FR)
Many-sided folk-pop duo.

EFTERKLANG (DK)
Acoustic and frail post-rock hiking in beautiful musical landscapes.

ENTER SHIKARI (UK)
Hardcore with stroboscope lights and raving rhythms.

AUGUST ENGKILDE (DK)
Experienced sound magician.

EXTRA GOLDEN (US/KEN)
Music letter with to postmarks – American indie-rock and Kenyan pop.

FAMILJEN (S)
Electro-pop of noble descent.

THE FASHION (DK)
Indie rock on international course.

FANFARA TIRANA (ALB)
Lavishly well-playing brass band.

FEDDE LE GRAND & FRIENDS (NL)
This year's foaming Ibiza party.

FREDNUKES (DK)
Witty, English-language hip hop from self-ironic Dane.

THE FREUDIAN SLIP (DK)
Stripped-down garage rock duo.

LARS FROST (DK)
Danish author reads aloud.

FRÉDÉRIC GALLIANO AND KUDURO SOUND SYSTEM (FR/AGO)
Hip-shaking dance music from Angola's poor concrete jungle.

GIRL TALK (US)
Schizophrenic jukebox artist.

GNARLS BARKLEY (US)
Alternative soul for the masses.

JOSÉ GONZÁLEZ (S)
Scandinavian songwriter with South American touch.

GOLDFRAPP (UK)
Atmospheric and mysterious pop.

GOSSIP (US)
Disco-punk size xxx-large.

THE GOOD THE BAD (DK)
Instrumental surf twang.

GRINDERMAN (AUS/UK/US)
Nick Cave returns to his roots.

THE GRAND (N)
70s rock with the gas pedal down.

IM GRØNBORG (DK)
Installation artist and DJ.

ENRIK HALL (DK)
Intelligent Danish guitar pop.

THE HELLACOPTERS (S)
Sweden's garage rock heroes say goodbye.

HOLY FUCK (CAN)
Improvised instrumental electro-punk.

HOT CHIP (UK)
Fun and smart electro-pop.

T.S. HØEG (DK)
Literary jack of all trades.

IAN ION (DK)
Sound sculptor with dizzying CV.

ISAM B (DK)
Soul and R&B from member of Danish act Outlandish.

JAY-Z (US)
New York's hip hop mayor.

JNEIRO JAREL'S SHAPE OF BROAD MINDS (US)
Psychedelic hip hop from multi-split personality.

JOB FOR A COWBOY (US)
Brutal and precise, technical death metal.

JONG PANG (DK)
Richly instrumented acoustic pop.

SHARON JONES & THE DAP-KINGS (US)
Funky soul from the 60s and 70s.

JOAN AS POLICE WOMAN (US)
Sophisticated singer-songwriter with a New Yorker pulse.

JOMI MASSAGE (DK)
Artistic and ambitious singer-songwriter.

JUDAS PRIEST (UK)
Classic heavy metal from the best of the genre.

ANTHONY JOSEPH & THE SPASM BAND (UK)
Jazz + spoken word.

KENGE KENGE (KEN)
Raw and uncompromising dance music from the depths of East Africa.

KINGS OF LEON (US)
Ambitious garage rock from the American Bible Belt.

LA KINKY BEAT (E)
Big city rock from Barcelona.

KISS KISS KISS (DK)
Danish danceable rock.

KRUSSELDORF (S)
Intelligent dub.

ETER LAUGESEN (DK)
Denmark's own Allen Ginsberg.

LADY SAW (JAM)
Naughty, feminist dancehall.

THE LATE PARADE (DK)
Nordic dream rock under a big sky.

LE FIASKO (DK)
Experimental folk with cellist at the front.

ERIK LEVANDER (S)
Dark laptop ambient.

LITTERÆR HYPNOSE ved JENS BLENDSTRUP & LARS BUKDAHL (DK)
The coxcombs of Danish poetry.

LIARS (US)
Dark and eccentric art-rock.

L.O.C. (DK)
Central figure in Danish hip hop.

LOUNGECLASH (UK)
Exotic, loungy electronica.

LUCY LOVE (DK)
Copenhagen's new talent in grime hip hop.

LULU ROUGE (DK)
Refreshing midnight clubbing music.

LYKKE LI (S)
Stockholm's young and sensitive shooting star.

KLAUS LYNGGAARD (DK)
Critic, musician and author.

MAGNETIC MAN feat. SKREAM & BENGA (UK)
Two-headed dubstep monster.

MAJORS (DK)
A who's who of Danish hip hop.

MAMAR KASSEY (NER)
Jazzy Afro-pop from the thirsty widths of Sahara.

MARIA & METAMMIT (DK)
Charming electro-pop.

MC JABBER (DK)
Witty performance poet.

MGMT (US)
Psychedelic electro-rock.

MISS PLATNUM (DE)
Balkan hip hop with a twinkle in the eye.

M.I.A. (UK)
Rough and charged global pop.

MOTORPSYCHO (N)
Norwegian rock's strongest groove.

MY BLOODY VALENTINE (IRL/UK)
The noise rock legends are back from their long exile.

MUGISON (ISL)
Acoustic guitars, Tom Waits moods and straight rock’n’roll.

KATE NASH (UK)
The girl next door playing the guitar.

NIS & NIS (DK)
Danish avant-gardists.

THE NOTWIST (DE)
Semi-electronic pop music with sharp edges.

NO AGE (US)
Rough and gritty noise pop.

RISHAS (CUB)
Hip hop with a firm grip on the roots.

ORQUESTRA IMPERIAL (BRA)
Neo-samba from Rio de Janeiro.

PATH OF NO RETURN (S)
Metalic hardcore.

PASCAL (S)
Swedish proto rock.

PILGRIMZ (DK)
Energetic metalheadz.

POLARKREIS 18 (DE)
High-flying dreamy rock.

RESS PLAY ON TAPE (DK)
Commodore 64 – played live.

RADIOHEAD (UK)
One of Britain's most praised and respected bands since The Beatles.

RAUNCHY (DK)
Metal with lots of hooks and choruses.

THE RAVEONETTES (DK)
Sexy and nostalgic noise pop.

JAY REATARD (US)
Dirty Memphis garage rock.

THE RIVER PHOENIX (DK)
Rock ripe with noise.

RIFFELSYNDIKATET (DK)
Classic rock with the heart on the left side.

RICOLOOP (DE)
One-man jam.

ROTTEN SOUND (FIN)
Mean grindcore from Scandinavia's coldest corner.

MARTIN ROSTBØLL (DK)
Danish producer and label owner.

RUMBLE IN RHODOS (N)
Indignant post-hardcore.

RUMSKIB (DK)
Spherical dream pop.

SANTOGOLD (US)
Charming mix of dancehall, punk and 80s pop.

SEASICK STEVE (US)
Rustic and naked country-blues.

SEAHORSE TRANSFORM (DK)
Dub with Indian flavour.

SHANTEL & BUCOVINA CLUB ORKESTAR (DE)
The originator of European Balkan house.

LA SHICA (E)
Flamenco for the new millenium.

SLAYER (US)
The kings of speed riffs and double pedals.

SHACKLETON (UK)
Dubstep innovator.

SIDI GOMA (IND)
Indian-African drum music.

SLAGSMÅLSKLUBBEN (S)
Festive and melodic electro.

SLEEP WITH ALL YOUR FRIENDS (DK)
Drunk post-punk.

SPLEEN UNITED (DK)
Frosty synth-pop dressed in black.

SPOKFREVO ORQUESTRA (BRA)
Carnival music from Recife in northern Brazil.

SOULCLUB DJ TEAM (DK)
Yesterday’s still danceable steps.

THE STREETS (UK)
Arch-British rap about everyday life in the British urban jungle.

WOLLEN MEMBERS (CAN)
Canada's biggest hip hop act.

STRØM & ANDYOP (DK)
Politically reflective hip hop.

STATIC & NOIZE (DK)
Danish star DJs warm up before Jay-Z.

STELLA POLARIS SOUND SYSTEM (DK)
Chill-out specialising in green surroundings.

THE STATE, THE MARKET AND THE DJ (DK)
Thoughtful music collective.

SUPERSILENT (N)
Improvisatory and mysterious avant-garde jazz.

SUNBURNED HAND OF THE MAN (US)
Bubbly musical acid trip without a map or compass.

SÄKERT! (S)
Charming folk-pop.

TELMARY (CUB)
Hot fusion hip hop from the Havana alleys.

TEITUR (FO)
Sensitive singer-songwriter from the far North.

TIVOLIS SYMFONIORKESTER (DK)
Challenging journey into later compositions of classical music.

VIEUX FARKA TOURÉ (MAL)
A new generation of African desert blues.

TOKYO POLICE CLUB (CAN)
Melodic guitar pop in high gear.

TONE (DK)
Sugar-coated laptop adventures.

TUMI AND THE VOLUME (ZA)
Reflecting Afro hip hop.

VALRAVN (DK)
A crossing of pagan folk music and electronica.

VETO (DK)
Electro-rock with black blood in the veins.

VARIOUS PRODUCTIONS (UK)
Red-hot dubstep with chilled angelic vocals.

VON HERTZEN BROTHERS (FIN)
Vodka-reeking rock'n'roll.

VIRA (DK)
Denmark's latest metal infection.

WHEN SAINTS GO MACHINE (DK)
Dance pop coming up from Copenhagen's underground.

WILDBIRDS & PEACEDRUMS (S)
Original blues-folk from self-willed married couple.

WHITE PONY DJ TEAM (DK)
Danish party suppliers.

YEASAYER (US)
Indie rock with African inspirations.

NEIL YOUNG (CAN)
Uncompromising legend through four decades of rock history.

YOYO OYOY presents KIRSTEN KETSJER, YOKE & YOHS and YO YO OY OY SPECIAL OCCASION ORCHESTRA (DK)
Three-stage rocket from Copenhagen collektive witn ultra skewed rock as its specialty.

Twee grote namen Adele en The Cult gaan niet door.
Maar kijk eens wat er 'nog even' bij komt:


BULLET FOR MY VALENTINE

SOLOMON BURKE

COCOROSIE

LUPE FIASCO

Hier moest ik toch even over nadenken

edit: het is nog niet uitverkocht zie ik nu, mmm...

' zorgvuldigheid' is hier inderdaad niet zo'n gelukkig gekozen woord. Wat ik bedoel is wel duidelijk denk ik: in Roskilde staat het festival ten dienste van het publiek en niet andersom. Er wordt maximaal geprobeerd om de bezoekers waar voor hun geld te geven en als dat ondermaats dreigt wordt daar dus meteen wat aan gedaan, ook als dat ten koste gaat van exploitatie. Geld wat over is gaat ook altijd naar kwaliteitsverbetering of naar goede doelen. In die zin is het een ander festival dan alle Nederlandse.

Maar Lebowski: laat even weten als je komt, want dan gaan we natuurlijk samen naar die schuimparty van Fedde Legrand

Daar noem je wél even een selling point zeg

Zo af en toe wordt de artiestenlijst nog uitgebreid. Niet heel veel klinkende namen meer erbij natuurlijk maar zo af en toe:

MOGWAI
Niet helemaal mijn smaak, maar wel huizenhoog favoriet bij menige MuMe'er. Samen met Liars, Motorpsycho, Supersilent en Battles wordt het wel een beetje het festival van de postmodernen voor wie dat leuk vindt.

FUCK BUTTONS
Weet er eigenlijk weinig van behalve een eenmalige beluistering van de recente CD met daarop een prettig gestoorde combi van dance en electronic. Treedt volgens mij binnekort ook in Nederland op (was t niet Rotown?)

Dit jaar dus alleen maar zon gehad inderdaad (behalve op de laatste dag tijdens de afsluiter Jay-Z) en dan meteen ook in die mate dat je vanaf 7 uur 's ochtends al je tent uitfikte.

Ik heb een dagboek bijgehouden gedurende het festival en daarvan zal ik - enigszins aangepast / persoonsnamen eruit enzo - proberen komende dagen mijn belevenissen te plaatsen hier.


MIJN DONDERDAG 3 JULI 2008

17.01 Terrein open. Bij binnenkomst worden we toegejuicht door een erehaag van vrijwilligers inclusief diverse camera´s. Via Astoria, waar Dengue Fever al staat te soundchecken, lopen we naar Odeon. Het is inmiddels al zo druk bij de biertent dat ik iets fris verkies van een van de vele kraampjes daar; een karnemelk/citroenmikshake (!).

Clutch begint. Vervelende herrie à la Rage Against the Machine. Door naar het Astoria-podium. Relaxed op de tribune bekijken we Dengue Fever; bont gezelschap uit LA/USA en Cambodja, met een opvallende zangeres, die voor mij goed iets als ´Aziatische Popmuziek´ belichaamt. Een stemgeluid dat ook alleen maar daar vandaan kan komen: egaal, zuiver, hard, maar ook schel. Oordoppen (gekregen met het programma bij entree) gaan in. Muziek is beter dan ik verwachtte van de CD. Meer pop, minder niemendallerig.

19.00 We lopen langzaam terug naar Odeon voor MGMT. We horen nog een flard van Choir of Young Believers, dat melodieus in elk geval in orde lijkt. Teitur op Orange (hoofdpodium), ook een flard, klinkt als een rommelige impressie van Radiohead, te klein voor zo´n groot podium.
MGMT: ik ken en herken de liedjes van de CD. Het loopt storm in de Odeon, maar gelukkig stonden we al binnen. Ik vind het wel aardig, maar de muziek voegt weinig toe aan de CD en ik word niet echt meegesleept. Buiten rusten we even op de ´Furniture made of used cardboard´ en horen we de rest van MGMT.
Daarna kijken we nog even door de Lounge die dit jaar, net als Astoria ´non-smoking Area´ is. Er zijn weer zandbouwsels. En een dwarsfluit met een drumcomputer.
Richting Arena eten we in ´The Oval´ tappas met Lambrusco. We genieten van het slot van Bullet for My Valentine. Het geluid is superstrak en ik ben wel onder de indruk van deze structuurherrie. Melodieus en energiek. Jammer dat we maar 2 nummers meepakken.

Daarna Radiohead, vanaf ´paal 2´ (geluidbox-stellage aan de paal linksachter Orange (hoofdpodium). Anderen raken duidelijk sneller in vervoering dan ik. Zeker in het begin veel last van heen-en-weer geloop en geklets. Maar ik kan uiteindelijk ook wel genieten van ´Street Spirit´ en ´Paranoid Android´. We zijn er dan toch maar bij geweest; er was wel een mooie relaxte sfeer op het hele terrein.

Mijn donderdag:

Te laat voor Clutch: jammer, maar volgens mij niet veel aan gemist.

MGMT: Begint leuk, maar na een minuut of 20 is het wel op met de koek.

Verder nog wat gezien van The Do en Pilgrimz en dat weet me zo mogelijk nog minder te boeien.

Weer terug naar de Odeon-tent voor Gossip. Aardige band, zangeres van het type "gek wij", maar voor iemand met zoveel "inhoud" bijzonder weinig volume.

Op naar Radiohead, sowieso geen behoefte om vooraan te staan en dat blijkt in eerste instantie een gelukkige keuze. De eerste 4-5 nummers van de set zijn werkelijk oervervelend, precies waarom ik deze band geen warm hart toedraag.

Even doorlopen naar de Hellacopters dus, maar daar valt ook niet veel te beleven. Heel behoorlijk, maar het klinkt precies zoals het eruit ziet: gedateerd.

Toch maar weer teruggelopen naar Radiohead en het tweede deel van de set blijkt wat minder zeikerig en een stuk beter verteerbaar.

Al met al geen topdag (muzikaal gezien, voor de rest heb ik me prima vermaakt), maar dat had ik op voorhand ook niet verwacht.

Hey leuk, Hammerhead. Nou ik weer:


MIJN VRIJDAG 4 JULI 2008

Ontbijt bij ´Mama Mombasa´, al jaren een vast waarde op Roskilde, en dit jaar in de Orange Press (nieuwe naam voor de festivalkrant) weer gewaardeerd met 5 sterren. Het ontbijt is geweldig lekker. Honingmuesli, 2 echt verse broodjes, chorizo, kaas, boter, jam en watermeloen.
Daarna een stop bij de ´Gringo Bar´. We gaan zitten op het nog rustige dakterras en gaan fijn aan de cocktail; Ik neem een ´green parrot´, iets met lime en wodka.

12.00 Raunchy start de livemuziek op Odeon. Ik blijf 4 nummers. Ze spelen met veel plezier en het is redelijk melodieus. De harmonie leadgitaar/orgeltje geeft momenten van verfrissende rock. Verder is de bas toch te simplistisch om echt te kunnen boeien; leuk voor een nationale (Deense) act, maar ook niet meer.

13.00 Job For a Cowboy brengt deathmetal met een bijzonder getalenteerde ´grunter´ (mn afwisselen hoog als laag). We blijven er nog een hele tijd zitten tot ver na t concert. Lekker in de zon en het bier gaat al hard.

15.00 Voor een halfuur naar Kenge Kenge. Keniaanse volksmuziek op traditionele instrumenten, maar wel westers begeleid door een bassdrum/hihat en een iets te luide basgitaar. Maar als die zich even stilhouden is het meteen ook prachtig. Mooie kapriolen op het toneel van 2 wilde danseressen, en de bandleden laten ook wat kunsten zien. We kopen de CD en moeten dus helaas eerder weg, want we willen op tijd bij de

Band of Horses zijn. Ook hier pakken we niet het hele concert mee, ondanks dat ik mijn Band Of Horses- shirt aan heb. Het is waanzinnig druk in en rond het Arena stage. En beetje te vergelijken met de Arctic Monkeys twee jaar geleden. Tot 200 meter buiten de tent zitten/liggen mensen te luisteren in de zon, zonder enig zicht op de artiest. De band had wel beter op het hoofdpodium geprogrammeerd kunnen worden; het is er ook de muziek wel voor. Ik zit er niet zo in als bij de eerste keer dat ik ze zag in Tivoli Utrecht, ondanks dat ik alle nummers wel kende. ´Funeral´, het topnummer van de band, werd vroeg gespeeld en een beetje afgeraffeld.

16.40 Op de verre helft van de van het hoofdveld afgescheiden ´pit´ staan we op een perfecte plaats voor Gnarls Barkley. In het begin krijgt Cee-Lo wat weinig geluid, maar als dat betert wordt het ook geweldig. De rocknummers zijn wat minder, en de Radiohead-cover leek ook niet zo op zijn plaats, maar ´Neighbours´, `Crazy´ en vooral ´Save My Soul´ zijn mooie ervaringen van een concert met veel soul. Cee-Lo doet zelf ook het uiterste om er een feestje van te maken, en voor het tijdstip van de dag lukt dat nog best aardig.
Direct aansluitend terug naar Arena voor het slot van Deense topact in electronic rock Veto, 2 jaar eerder ook al op Roskilde gezien. Ze zijn wéér goed! Nieuwe CD heb ik inmiddels op MuMe toegevoegd.

20.00 Helemaal het terrein over voor Santogold op het Cosmopol-Stage. Het concert begint met een zinderende discomix waar ultramoderne beats (Burial!) gewoon worden gemixed met 80´s maxisingles van the Smiths en zelfs The Police komt langs. Santogold komt zelf pas na een kwartier op en is naast de DJ slechts bijgestaan door 2 zangeresjes, die hun invulling uiterst minimaal en stylish doen. Wel leuk. Maar verder alleen dus en dan ontbreekt er toch iets aan een concert. Los daarvan komt deze ´superster in opkomst´ (goede CD bij mij al weken in de rotatielijst) toch wel lekker door met haar nummertjes; krijgt het publiek wel los. Toch wel fijn om gezien te hebben.

We zien horen het slot van een uiterst lawaaiig Mogwai op Arena. Ik vind het maar niets, en ben blij als het is afgelopen. We splitsen weer op als de rest naar Grinderman gaat, en we lopen door naar Cocorosie. Veel respons uit het publiek maar we horen aanvankelijk eigenlijk bijna niets. En het ´zien´ is ook al niet veel. Alles is in blacklight. Als we naderbij komen stapje voor stapje blijkt pas goed wat we aan het bekijken zijn. 2 extravagante dames, eentje met permanent elektronisch afgeknepen vervormde stem en de ander verraderlijk geschoold, met een muzieksoort die doet denken aan zowel Joan Baez als aan de Wee Papa Girl Rappers (!) Ik ben geïntrigeerd, maar weet na afloop nog steeds niet zo goed wat ik er van moet denken. Ik ben nu wel enthousiaster dan na het beluisteren van (een van) hun CD´s een jaar ofzo geleden. Als ze nog eens komen in de buurt moest ik er maar eens heen om het echt goed te zien.

24.00 eerst even opgepept in het MAX-café (Max van Havelaar) met een grote koffie. We kijken naar een stuk van Battles en ik raak daar zeer getroffen door deze koningen van het ritme. Ik typeer het maar als een heruitvinding van de Burundi-beats in de postrock. Mooi hoor!

0.45 Fedde Legrand, onze eigenste dorpsgenoot! Hij start met 3 kwartier vertraging want de tent (Astoria) was te vol. Er staat een brancard en het Rode Kruis is paraat. Er is zeker wat gebeurd. We mogen niet meer naar binnen, maar het ziet er goed uit. Later zou blijken dat het concert alsnog weer zou worden gestaakt na een minuut of tien.

1.00 Op Pavilion pakken we nog 2 nummers Yeasayer mee. Het begint veelbelovend, maar de ontwikkeling is er niet of niet snel genoeg. We zijn moe en houden het voor gezien.

Onderweg naar de tent horen we nog een stuk van The Streets vanaf Orange, en dat blijkt wel leuker dan ik altijd heb gedacht. De westerse rap blijkt ineens niet zo minderwaardig en past wel aardig bij de melancholische composities.
Bij de uitgang East nog een tijdje staan kijken bij op containers trommelende festivalgangers, waarbij er twee bovenop in de maat sprongen. In deze variant nog weinig gezien. Mooi dat dit toch elke keer terugkeert als iets fascinerends. Het zal in ons diepste wezen zitten, dat geram.

Veel mooie muziek vandaag en ondanks een vroege start niet eens zoveel gedronken en toch nog lang volgehouden.

Vrijdag:

Vandaag om kwart over één staan we bij het Pavilion. Een mooie tijd om je ietwat duffe kop open te laten breken door een fijn potje brutal death. Technisch hoogstaand, een goede grunter en blazen maar.

Met nog nagloeiende oortjes doorgelopen naar de Astoria-tent: gezellig, knus, mooi licht, kortom een echt club-gevoel. Anthony Joseph & the Spasm Band spelen een geweldig groovende mix van rock, jazz en funk. Vanaf dat moment de favoriete relax-plek voor mij.

De groep is inmiddels in tweeën gesplitst en een SMS meldt toch echt even te komen kijken naar het energieke Polarkreis 18. Terug naar af dus (het Pavilion) en energiek is het zeker, alleen ook een beetje (te) gay, zoals mijn metgezellin terecht opmerkt. Het zangertje (zou daar de 18 vandaan komen?) is bijna aandoenlijk met z'n hand en draaibeweginkjes. Grappig detail, na afloop worden enkele heuse vinyl singles uitgedeeld door de band.

Weer terug in noordelijke richting dan maar. Mugison in de Odeon schijnt het doel te zijn, maar daar kom ik nooit aan, want onderweg moet je toch echt eerst langs Astoria. Bij het horen van de klanken van Sidi Goma kan ik het niet laten om even naar binnen te gluren. Opzwepende trommelmuziek uit Afrika, woest gedans en oorlogs- / overwinningskreten: blijven hangen dus.

Na een welkome versnapering helemaal naar de andere kant van het terrein voor het Deense Veto, vond het nogal een Cure-kloon, maar wel een goeie.
Terwijl de rest al in de rij staat voor de vakken bij Kings of Leon (waar ze uiteindelijk niet eens binnenkomen vanwege de drukte) lopen we rustig terug naar Astoria voor één van de bands waar ik het meest naar uitkijk: Sunburned Hand of the Man. Geweldig, één grote acid trip met vage instrumenten en ditto attributen, ondersteund door een achtergrondprojectie waar vooral vreemde rituelen zijn te zien.

De volgende interessante band op het programma lijkt me Mogwai. Helemaal terug naar de andere kant van het terrein dus. Toch wel het nadeel van Roskilde: alles zit vlakbij elkaar behalve die éne tent.
We pakken het laatste stuk mee, wat in elk geval solide op mij overkomt.

Op naar Grinderman, de dames gaan naar Cocorosie. Zelfs 15 minuten voor aanvang kunnen we nog gewoon het voorste vak in lopen. Kennelijk niet zo populair als Kings of Leon in Denemarken. De heer Cave en z'n mannen beginnen wat stroefjes. Er wordt hard gerockt, maar het komt wat geforceerd over. Gaandeweg wordt het wel beduidend beter en als alle Grinderman nummers op zijn wordt als toegift Tupelo nog even gespeeld.

Laatste "grote" band van de dag moet dan Battles zijn. Het is een energiek en geïnspireerd optreden, maar op de één of andere manier mis ik toch nét iets. Al is het waarschijnlijk gewoon vermoeidheid van mijn kant (vanaf zaterdag al aanwezig met gemiddeld zo'n 5 uur slaap per nacht).

Na Battles nog even een cooldown bij de Streets al krijg ik daar al niet meer zoveel van mee. Ik wordt kennelijk oud, want ik ben bekaf.

Een toch behoorlijk overtuigende dag vandaag. Persoonlijk hoogtepunt: Sunburned Hand of the Man.

MIJN ZATERDAG 5 JULI 2008

En beetje de zelfde ochtend als gisteren. We eten weer bij Mama Mombasa en de cocktail daarna doen we dan toch ook maar weer (White Russian dit keer ). De Deense Orange Press (de Engelse was er nog niet) proberen we te lezen en met enig geduld kom je nog een heel eind. Het weer is intussen weer flink zonnig dus ik loop vandaag met een t-shirt op mijn kop tegen het verder verbranden van de nek (gisteren vooral opgelopen bij Gnarls Barkley).

12.00 Tivolis Symfoniorkester op t Arena-stage. Dat wordt een van de hoogtepunten van het festival. De jonge dirigent heeft zich terdege voorbereid op dit niet alledaagse optreden en in het orkest zijn er ook duidelijk bij die zich zitten te verkneukelen om er iets moois van te maken; de tuba-speler houdt triomfantelijk zijn instrument boven zijn hoofd nog voordat we beginnen. We horen Shostakovich, Bernstein (West Side Story), Arvo Pärt en Strawinski´s Vuurvogel. Het is allemaal geweldig en ik zit er helemaal in. Publiek reageert ook zoals het moet: af en toe gezellig uitbundig - ook tijdens de stukken - maar met behoorlijk ingetogen respect. Mooie belevenis. De solisten hebben ook de dag van hun leven bij het ´rock-applaus´. Bij het eindapplaus gaan alle instrumenten de lucht in.

Daarna bij Odeon stilzitten en bier drinken. Ik ga vandaag maar eens aan de ´Classic´, een donkere variant van het Tuborg-festival bier. Het is zo heet dat we uitkijken naar het moment waarop een van de opkomende wolken daadwerkelijk voor de zon schuift. Op Odeon speelt José Gonzalez (uit Zweden, ik zeg t maar bij). Op een afstand klinkt dat als een singersongwriter in de sfeer van Jason Molina maar dan een stuk minder. Maar ik kan t mis hebben want we zitten toch wel ver weg.

16.00 Gaan we met z´n allen richting Efterklang, maar als dat heel druk blijkt, lopen we door, met de bedoeling een stuk Tokyo Police Club mee te nemen. Maar we komen terecht bij Tumi and the Volume (op Cosmopol; TPC was op Pavilion). Tumi en zijn club komen uit Johannesburg, Zuid Afrika. Kan niet missen; hij zegt het wel 5 keer. De Cosmopol is bijna leeg maar Tumi krijgt de aanwezigen goed los. Hij is zeer communicatief en brengt het ´mee-rappen´ van het publiek op zo´n aanstekelijke wijze dat ik me er ook aan overgeef. Intussen lopen we steeds meer naar voren. De band is ook echt ijzersterk. Bas, gitaar en drums spelen onder die hiphop verdomd goede jazz en blues, en af en toe is er een instrumentaal funk-uitstapje. Buiten de tent gekomen blijkt er na afloop intussen een klein spetje regen af en toe, maar t mag geen naam hebben.

Eten in de Oval. Dat wordt uiteindelijk Mexicaans. Wraps met pittige kip, dat gaat goed samen met bier.

18.30 Op tijd aansluiten bij de rij voor de pit inde Arena voor Solomon Burke, zodat we na een paar nummers ook helemaal vooraan zullen blijken te staan. Solomon Burke brengt een gevarieerde show met oude soul en R&R covers. Hij schuwt geen enkele hit en durft zelfs ´You Never Walk Alone´, ´What A Wonderful World´ en ´Proud Mary´. Zittend op een troon laat zij zich daarbij bedienen door zijn achtergrondzangeressen om zijn dasje los te maken of zijn zweet af te vegen. Hij is echt enorm dik. Een van de zangeressen blijkt zijn kleindochter, en de ander mag even ´I Will Survive´ brengen ´for the men´ . Met alle platgetreden repertoire is het toch een geweldig concert - hoe is t mogelijk? Wel: dit is een entertainer, overweldigend goed en meeslepend. Het eerste wat-ie zegt als het doek opengaat is ´I love You´, om daarna een eerste song in te zetten van ´that young guy Eric Clapton´. Je pikt het gewoon. Ook het ontzettende opscheppen met zijn staat van dienst (optreden vanaf 1954, 21 kinderen), het past allemaal in de show. Aan het eind deelt hij rozen uit aan het publiek en mevrouw sq krijgt er ook een. Later op de dag zullen we er nog tot twee keer op aangesproken worden. Mooi dat we zo vooraan stonden.

21.00 Eigenlijk vrij snel daarna al sluiten we aan om bij Orange weer voorin te staan bij Neil Young. Dat lukt, en we hebben mooie plaatsen, maar - ook al omdat hij veel later begint dan aangekondigd - zijn we bij aanvang van het concert al vrij moe. Enfin, Neil maakt er iets moois van. Hij spaart zichzelf niet en rockt met overgave de eerste 6, 7 nummers weg. ´Out of the Blue´ en ´Hey hey, My, My´ komen het beste over bij mij. Titels van de nummers verschijnen op borden naast het podium. Niet trouwens bij ´Old man´, dat aansluitend aan ´Heart of Gold´ kennelijk als extraatje wordt gespeeld. Het concert duurt zeer lang en bij ´Words´ lopen we de pit uit om even te gaan zitten. De muziek hoor je immers toch wel over het hele veld. Ik loop nog even terug als in de toegift ´A Day in the Life´ van the Beatles wordt gespeeld. In de kritieken zou men er later negatief over zijn. Ik vond het een van de mooiste nummers van t concert.

24.00 We blijven nog even zitten en gaan dan naar een bomvol Astoria voor Shantel & Bucovina Club Orchestar. Met veel moeite veroveren we ons een plekje op de laagste trede van de tribune. We hebben mooi zicht op band en publiek en zijn getuige van een geweldig feest. Bij ´Disko Partizani´ gaat het dak eraf, zal ik maar zeggen. Betere feestmuziek is er momenteel niet, denk ik zo. We blijven niet tot het einde want we zijn erg moe, maar hebben toch een flink stuk meegepakt.

Deze dag dus diverse concerten helemaal en vanaf goede plaatsen meegemaakt. Intense belevenissen en ook onvergetelijk zo hier en daar. Maar daardoor toch ook een vermoeiende dag. Morgen maar wat meer relaxen.

Dus allebei Motorpsycho niet gezien....

had wel graag willen weten hoe dat was..

en zie dat je ook Liars niet hebt gezien sq.. zouvoor miij ook wel een reden zijn geweest om te gaan als ik was gegaan

Motorpsycho was me te laat. Medefestivalgangers hebben me al verteld dat ik iets gemist heb. Liars kon niet vanwege Shantel, jaja keuzes, keuzes . Maar ik ben wél bij Supersilent geweest. Verslag volgt.

.. ben benieuwd... vraag me ook af of Liars iets voor jou was geweest..

Zaterdagverslag van mij volgt later, ik heb Liars iig wel gezien.

MIJN ZONDAG 6 JULI 2008


7.30 Opstaan, en als eerste mobieltjes inleveren voor de oplaad, zodat we weer operationeel zijn als we na het ontbijt (nu wel op de camping) het terrein op gaan.
Eventjes geld gepind en we gaan de kraampjes langs op de nog rustige ochtend. Een bezoekje aan de stand van de Roskilde festival CD-shop is altijd een feest. Van bijna alle artiesten die op het festival optreden kan je wat kopen. Dit wordt het:

* Cat Power - Jukebox (2008)
* Cat Power - You Are Free (2003)
* Veto - Crushing Digits (2008)
* Bullet for My Valentine - Scream Aim Fire (2008)
* Fuck Buttons - Street Horrrsing (2008)
* Charles Lloyd Quartet - Rabo de Nube (2008)
* Roy Hargrove Quintet - Earfood (2008)
* Dr. Dre - The Chronic (1992)
* Punkt - Crime Scenes (2006)
* Lee Ritenour - World of Brazil (2005)

Laatste 5 CDs voor DKK 250 uit de uitverkoop-bak. De Fuck Buttons bleek niet in die uitverkoopbak te horen staan, maar krijg ik als goede klant alsnog voor DKK 100 ipv 150.

11.30 Aan t bier bij t MAX café. Ik sms de anderen maar eens waar ze blijven. Bij Odeon is inmidddels Henrik Hall aan het spelen als de rest er is. Hij maakt een poppy soort rock die niet stoort, maar mij ook niet uitnodigt tot kijken.

14.30 Gaan we naar Supersilent in Astoria, de rest gaat naar At the Gates op Arena. We vinden een plaatsje op het hoogste balkon. Het is er heel heet, maar als de muziek eenmaal is gestart hindert dat niet zo veel meer. Met z´n 4-en naar elkaar toe gezeten brengt Supersilent een geheel geïmproviseerde set. Het is ritmisch heel sterk en heeft veel van moderne jazz. Mooie luistermuziek, en veel lekkerder dan ik vermoedde op grond van mijn beperkte kennismaking met CDs van dit gezelschap. Het publiek heeft er moeite mee, zeker degenen die onvermoed binnen komen. Wil ik zeker nog eens zien.

15.40 verzamelen bij Pavilion waar Path of No Return speelt, Zweedse metal. We zitten buiten de tent en ik luister niet heel aandachtig. Van wat ik nog weet was het niet verkeerd en degelijk, niet extreem.
Ondanks enkele druppeltjes zitten we er gezellig.

17.00 Slayer. Gepast omgekleed met Iron-Maiden-Roskilde-1992 shirt sta ik aan de rand van het veld (Tuborg-stand, op het weggetje) te genieten van de ´wall of sound´ van Slayer. Ik ben natuurlijk geen kenner en de nummers aan het begin van het concert zeggen me niets, maar ik geniet er wel van. Als de anderen gaan eten blijf ik alleen achter. Het einde (en ws ook de topnummers) sla ik over want ik moet naar:

18.00 Cat Power. Geweldig geweldig! Via de zijkant sneak ik de tent in bij het al begonnen concert. Het publiek is rustig en door ´plaats innemen´ van vertrekkenden sta ik al vrij snel op rij 6 of zo. Ik word helemaal betoverd en ik wil niet dat het stopt. Wat een stem en persoonlijkheid! Misschien was het objectief niet eens zo´n goed concert (mn geluid was niet al te best), maar ik ben wel fan voor t leven, denk ik.

Daarna meetup bij Pavilion met iedereen. De aldaar spelende Finse Von Hertzen Brothers vallen me niet op.

20.30 In Astoria ga ik lekker vooraan staan bij de Fuck Buttons. Ik ken de CD al die ik vandaag kocht en heb goede verwachtingen van dit duo, met als instrumentarium één trommel en verder vooral veel synths, waarvan eentje met de mond aangedreven. Van zenuwachtige electronic verwordt de muziek geleidelijk aan tot een soort spacey disco en ik dans mee met ruim wat anderen.

Weer buiten gekomen regent het (nu serieus), maar binnen no time hebben we eigen regen (- wegwerp) ponchos die ineens overal worden verkocht. Da´s mooi, want we moeten wel Jay-Z bekijken, natuurlijk.

21.30 Het concert begint met een optreden van Static & Noize, die een fraaie mix brengen met een samenvatting van de hiphop vanaf 1980 tot nu.
Jay-Z zelf doet enorm zijn best om een Festival-slotact-waardig programma te brengen. Dat is niet vanzelfsprekend gemakkelijk met een genre als hiphop, maar toch slaagt hij daar m.i. redelijk in. Erg leuk vind ik dat Hard Knock Life ook wordt gespeeld vrij onverwacht en dat geeft een warm gevoel. Ondanks de regen is er sfeer. Na t concert nemen we afscheid en gaan we vrij direct naar de tenten. Voor het eerst iets van levendigheid op de anders zo rustige camping van Get-a-tent, maar we duiken er toch maar snel in. Slapen kunnen we toch wel. Het was een mooi festival.

Een goede laatste dag met nog echt wat onvergetelijke muziekervaringen. Het was weer een goed Roskilde. Na voor mij nu 8 keer zeg ik maar weer eens: ik ben hier vast niet voor het laatst geweest.


Mijn top 10 voor dit jaar:

1. Cat Power
2. Shantel & Bucovina Club Orchestar
3. Tivolis Symfoniorkester
4. Gnarls Barkley
5. Solomon Burke
6. Battles
7. Neil Young
8. Supersilent
9. Tumi and The Volume
10. Fuck Buttons

Leuk sq. Heel leuk.

Ik wacht hier nog op een verslag van Hammerhead eigenlijk

In Muziek > MusicMeter Live! > Roskilde 2009:

Ow Ow wat een namen weer dit jaar

2 tm 5 juli, Roskilde Denemarken. Gaan er nog anderen?


Leading acts:

NICK CAVE & THE BAD SEEDS (AUS)
COLDPLAY (UK)
FAITH NO MORE (US)
NINE INCH NAILS (US)
OASIS (UK)
PET SHOP BOYS (UK)
SLIPKNOT (US)
TRENTEMØLLER - DJ Set with Live Guests (DK)
KANYE WEST (US)

selectie uit de andere namen:

2MANYDJS (BEL)
TONY ALLEN (NGA)
AMADOU & MARIAM (MALI)
TIM CHRISTENSEN (DK)
DEADMAU5 (CAN)
DOWN (US)
EAGLES OF DEATH METAL (US)
FEVER RAY (S)
FLEET FOXES (US)
HÅKAN HELLSTRÖM (S)
GRACE JONES (JAM)
LIL WAYNE (US)
MADNESS (UK)
MALK DE KOIJN (DK)
THE MARS VOLTA (US)
MEW (DK)
RÖYKSOPP (N)
SOCIAL DISTORTION (US)
VOLBEAT (DK)
LUCINDA WILLIAMS (US)
YEAH YEAH YEAHS (US)
2562 (NL)
ADAM TENSTA (S)
ALAMAAILMAN VASARAT (FIN)
LILY ALLEN (UK)
..AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD (US)
BADDIES (UK)
ISSA BAGAYOGO (MALI)
BLACK DICE (US)
THE CHAP (UK)
THE DEADLY GENTLEMEN (US)
DEERHOOF (US/JPN)
DEICHKIND (DE)
THE DODOS (US)
DUB COLOSSUS (UK/ETH)
DUNGEN (S)
EL HIJO DE LA CUMBIA & ANASOL MC (ARG)
FRIENDLY FIRES (UK)
FRIGHTENED RABBIT (UK)
FUCKED UP (CAN)
GANG GANG DANCE (US)
THE GASLIGHT ANTHEM (US)
GET WELL SOON (DE)
GLASVEGAS (UK)
GOJIRA (FR)
HANGGAI (CHN)
JON HASSELL & MAARIFA STREET (US)
HJALTALÍN (ISL)
ISIS (US)
KASSAV´ (FR ANT)
KATZENJAMMER (N)
LA COKA NOSTRA (US)
LITTLE BOOTS (UK)
MONO (JPN)
M. WARD (US)
MARISSA NADLER (US)
NEUROSIS (US)
PAAVOHARJU (FIN)
PABLO MOSES & U-ROY (JAM)
THE PAINS OF BEING PURE AT HEART (US)
RUMPISTOL (DK)
SATYRICON (N)
ST. VINCENT (US)
MARNIE STERN (US)
SHUGO TOKUMARU (JPN)
ROKIA TRAORÉ (MALI)
WHITE LIES (UK)

Hee, het jaarlijks terugkerende sq-festival.

Ik wil je graag Gang Gang Dance aanraden.

Jaja, toch maar weer bezweken (eergisteren pas - andere jaren al in december soms). Maar hier dus tegen die tijd weer een dagboek van belevenissen/concertverslagen. Voor het thuisfront, mijn mede-festivalgangers en natuurlijk alle MuMe-users.


Staat vast genoteerd voor bij het plannen als straks het programma er is.

Zo mensen, op een bloedheet service-center op het festivalterrein even een computertje veroverd.

Toch even laten weten dat het weer een mooi festival is ook dit jaar. Donderdag gezien: Katzenjammer, St Vincent, Kassav´ (!!) en Trentemøller (hé op dit toetsenbord zit gewoon een vaste ´ø´).

Gisteren een hele zware dag gedraaid Met Goijira, Orka, U-roi, Faith No More (!!) Rokia Traoré (!!), The Mars Volta, Oasis, Grace Jones (!!) en Royksopp. Orka startte om 12u, Royksopp stopte 3.30u.

Vandaag zal het wel wat minder worden, al ga ik zeker naar Amadou& Mariam, Lily Allen en Fever Ray.


!! zijn de beste ervaringen. Later vast nog wel een uitgebreider verslag.

Klinkt helemaal top allemaal.. Hoe was Grace Jones?

Zo eindelijk een beetje op orde thuis. Ik heb tijdens het festival weer een dagboek bijgehouden en zal dat ook hier plaatsen. Ik moet dat nog wel een beetje aanpassen (namen van reisgenoten en persoonlijkheden eruit - verduidelijkingen van zaken die voor mij vanzelfsprekend zijn) en zal dat dag voor dag doen- @ lazerus: Grace komt vanzelf langs.

Met precies een week vertraging volgt hierbij het verslag van


DONDERDAG 2 JULI 2009

6.30 Gisteren aangekomen per auto. Tent uit. Het is al warm en snel ga ik op jacht naar de douches, gevestigd in een nabijgelegen voetbalkantine. Die blijken nog dicht. Ik krijg wel een koffie. Teruglopen en improviseren bij de wasbak. Vanochtend lezen we vooral de programmaboekjes.

10.00 Ontbijten in het City Center West, servicepunt voor ons gedeelte van de camping, doen we niet want daar zijn alleen pizza´s. Op het festivalterrein kan je heerijk ontbijten maar dat is nog niet open, dus we gaan naar Roskilde-dorp. Nog uren te gaan voor het eerste concert.

11.30 Indrinken in Café 42.

16.45 Keurig op tijd terug bij gate 17, achter het Orange stage. Ook het laatste kwartiertje geen bijzonder opgewonden sfeer zoals ik die wel ken, maar dit is dan ook een nieuwe ingang. De meeste mensen komen vanaf de camping en dan is dit de minst logische ingang.

17.00 Naar binnen. Het Odeon-stage is daar dichtbij en daar start ook de eerste band Wolves in the Throne Room, maar ik pak er niet veel van mee. Ik ben meteen aan de praat geraakt met twee vrijwilligers. Ik let niet goed op en raak meteen mijn maten kwijt.

18.00 Even rondgekeken maar dan toch maar alleen op pad. Alamaailman Vasarat in Astoria doet me helemaal niets, en na anderhalf nummer loop ik door naar Pavilion voor Katzenjammer, . Ik zit bijna het hele concert uit want de dames maken hele leuke muziek. Lekker losjes en folky, zonder dat dat dan weer heel ´roots´ of juist heel modern moet wezen.

20.00 Helemaal het terrein over naar Lucinda Williams, een van mijn favorieten, in de Arena-tent. Ik heb een prachtige plaats op rij 2/3 maar houd het na 5 nummers voor gezien. Te weinig variatie en de begeleiding vond ik veel te zwaar. Lucinda zelf lijkt er ook weinig zin in te hebben. De nonchalance die ze uitstraalt en waarschijnlijk iets van relaxtheid of professionaliteit moet zijn komt me gemaakt over.

20.30 Ik tref de anderen bij Volbeat op een afspreekplaats bij Orange (hoofdpodium) Tijdens het zoeken hoorde ik al een bekend nummer van ze en later nog een vrij overbodige ´Only want to be with you´ cover. Maar we blijven niet lang want we gaan eten in de ´Oval´, een muziek-luw gedeelte van het terrein met veel eettentjes en een Lounge met cocktailbar. Voor mij en een paar anderen wordt dat dan specifiek de Thai (´Thailanna´ uit het lokale Hallerup stond op het bonnetje). Een beetje aan de prijs (DKK 80) maar wel heerlijk.

22.00 Naar St. Vincent. Annie Clark is een stuk zelfverzekerder op het podium dan ik haar zag twee jaar geleden. Heeft echter nog niets aan spontaniteit verloren. Het repertoire is hoekiger geworden en gevarieerder. Duidelijk niet meer te scharen onder singer-sonwriter. Een beetje slecht geluid maar St Vincent rocks!

22. 45 Alleen op weg naar Kassav´. Ik let niet op en beland in de meute die klaarstaat voor het in Denemarken zeer populaire Mew in de Arena tent. Ik sta al binnen op een redelijke plaats als ik me realiseer dat ik verkeerd sta en er heus niet zoveel mensen afkomen op Kassav´. Moet ik me dus dwars door de toestromende menigte wringen en dat hele pokke-eind weer teruglopen naar het world-stage Cosmopol. Gelukkig zie ik nog net het begin en ik kan stukje voor stukje toch goed naar voren lopen tot rij 6 of zo. Er wordt vanaf de start meteen gedanst en de show is fantastisch goed. Man, man wat een artiesten, die je zo kunnen meenemen met nummers die in de Caribbean wel wereldberoemd zijn, maar hier toch bepaald minder. Niet omdat het zo hoort, maar omdat het vanzelf gaat wordt er ook door mij al snel meegeklapt en gezongen.

0.30 Trentemøller. Het Orange stage (hoofdpodium - veld) is zo ongeveer vol. De sfeer vlak voor de opening van het concert is zo onrustig dat het bij wijze van spreke knettert in de lucht. Men verwacht iets enorms. De opening is zeer indrukwekkend, het duurt lekker lang voor de eerste beat er is. Ondanks het allesomvattende geluid, effecten en de gastartiesten houdt hij de spanning niet vast en na een uur houd ik het voor gezien. Tijdens de lange tocht naar de tent kan ik nog volop luisteren. Het is echt enorm hard.

Oh ja en eerder op de dag nog een stukje Kanye West gehoord in het voorbijgaan. Wel heel veel vocoder en het is mijn muziek niet zo. Wel: hits en enthousiaste toeschouwers.