Ha, ha, mooi van die hunebedden. Die link had ik nog niet gelegd.

Beth Hart is vrijwel uitgesloten. Derksen wil geen artiesten 2 keer achter elkaar.

De Stones zijn al wel geprobeerd, maar Derksen gaf al aan dat hun dat zelfs te duur werd. Maar toen werd er ineens heel gewichtig een persconferentie aangekondigd. Dat kan alleen maar grote namen betekenen en echt grote namen zijn de Stones, Clapton, Santana, dat werk. Toen ik de documentaire over de Stones in Havanna zag en een stukje zag waarin Mick en Keith samen een stukje lieten horen, dacht ik: dat is ook wel een idee. Die hele band met orrganisatie er om heen lijkt mij ook vrij lastig, maar Mick met zijn harmonica en Keith met zijn gitaar, daar is behalve een paar miljoen in contanten verder niet veel voor nodig.

Hoe zit het nou met die persconferentie dan, is die al geweest?

Ja maar bedoel ook is dan überhaupt al een datum bekend. De lente ontluikt al.

Nee, anders hoefde ik ook niet meer naar namen te gissen.

Ene Henkman (en dat ben ik niet) schrijft op Bluesmagazine.nl dat Kenny Wayne Shepherd op 9 juni in Grolloo staat. Dus alvast 1 naam goed. Ik kan het verder niet op de site van Kenny WS of waar dan ook terugvinden, maar omdat hij Henkman heet zal het vast waar zijn. Maar dat samen met de al eerder vastgelegde Fabulous Thunderbirds en Royal Southern Brotherhood nog altijd geen namen om een persconferentie voor te geven. Dus bestel maar vast kaarten, want als ook maar 1 Stone op het podium verschijnt zijn de kaarten binnen een minuut weg en al ben ik geen uitgesproken Stonesfan, die van mij krijg je niet. En volgens mij is de helft van de 12.000 kaarten al verkocht intussen.

12.000 passe-partouts van €90 per stuk, daar ga je een of meerdere Rolling Stones toch nooit van kunnen betalen?

Misschien is het verhaal erachter niet helemaal bekend. Johan Derksen heeft 2 vrienden die bluesliefhebber zijn en financieel onafhankelijk. Zij staan in voor een eventueel miljoenenverlies.Een van die vrienden heeft inmiddels net als Johan Derken een huis gekocht in Grolloo. Toch heeft Johan Derksen laten weten onlangs, dat zelfs voor de vrienden van Derksen de prijs voor de Stones te gortig is. Sindsdien is het echter stil en horen we niks over een line up. Dat is vrij raar. Op 3 maanden van het festival nog niet weten wat er speelt. Wel is er voor half maart een persconferentie afgekondigd. Dat voedt de geruchten dat ze wellicht toch zijn blijven onderhandelen met de Stones om iets mogelijk te maken, waarbij sommigen, waaronder ik, denken aan een scenario van een akoestische set met alleen Mick en Keith. Zo'n podium en organisatie waar de Stones normaal mee werken kan ook gewoon niet. Logistiek.

Maar nogmaals: Je belegt geen persconferentie om vervolgens de Fabulous Thunderbirds aan te kondigen. Die komen wel, maar dat zijn geen namen die een journalist wil horen. Met de aankondiging van een persconferentie pas half maart schep je verwachtingen. En we moeten natuurlijk blij als een kind zijn dat Kenny Wayne Shepherd, Royal Southerhood en Fabulous Thunderbirds naar Grolloo komen. Dat zijn we ook en iedereen gaat echt wel heen als de rest van de namen ook van dat nog steeds hele hoge niveau zijn. Iedereen vindt het geweldig dat zulke wereldtoppers het kleine Grolloo aandoen. Het is echter Derksen zelf die nog hogere verwachtingen schept. Je hoort mij niet klagen als hij ze niet waarmaakt, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat hij zelf met minder dan Clapton of een paar Stones genoegen neemt.

Ik lees dat aanstaande vrijdag de gehele line up bekend wordt gemaakt.

Ben verder niet zo in de blues, maar lees dat Gov't Mule komt en dat is een hele aardige liveband.

Waar was al die poespas nou voor? Kenny Wayne Shepherd is een mooie naam maar niet een waarvoor je het voltallige journaille uitnodigt.

Ik kan niet anders dan het met je eens zijn. Kijk, het zijn wel namen die normaal nooit in dit deel van Nederland komen. Gov't Mule is wel een dijk van een live act natuurlijk. Maar als je hoort welke namen Derksen geprobeerd en genoemd heeft en hij kondigt een persconferentie aan, ook nog eens ontzettend lang nadat de kaartverkoop al is begonnen, tja dan is dit gewoon heel mager. Nogmaals: zulke namen in Grolloo is geweldig. Maar ik kan een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken. Ben blij dat Kenny Wayne Shepherd op vrijdag komt. Als er niet nog een naam bij komt op zaterdag dan wordt het toch Doe Maar op Retropop en dan ben ik niet eens echt teleurgesteld als ik Grolloo moet missen die zaterdag. Dat had ik nooit verwacht. James Hunter, Walter Washington en The Fabulous Thunderbirds zijn gewoon geen klap aan en Laurence Jones, die wel heel goed is, treedt sowieso wel 10 keer per jaar in het land op.

De laatste naam die nog ontbrak voor de vrijdag zijn de mij totaal onbekende Rival Sons geworden.

Bekende band wel hoor, denk wel de bekendste naam voor mij. Beetje Wolfmother achtig, wel aardige rock muziek, wel een aparte naam trouwens voor een blues festival, misschien wel gekozen om wat meer jongeren te trekken.

Ik heb even wat op Spotify gehoord. Zal live vast wel aardig klinken, maar ik vind er niet veel aan. In mijn jeugd hield ik wel van dit soort hardrock, maar als het tegenwoordig echt hard moet luister ik liever naar punk. Ik denk niet dat Derksen zich met de leeftijd van het publiek bezig houdt. Ik denk en weet eigenlijk wel zeker dat er nogal wat namen vergeefs zijn geprobeerd en vervolgens moest men toch nog een naam van enig kaliber hebben die toevallig beschikbaar was. Dat zijn dan deze Rival Sons geworden. Heeft weinig met blues te maken, maar blues was het vorig jaar ook lang niet allemaal. Ik denk zelfs dat het bluesgehalte dit jaar een stuk hoger ligt, zeker op vrijdag. Jones, Shepherd en Washington zijn toch echte bluesmannen. Die Rival Sons zijn de enige niet blues band op vrijdag. Vorig jaar was Ana Popovic de enige blues georiënteerde artiest op vrijdag.

Off-topic berichten verwijderd.

Dan maar weer on topic niet?

Zojuist bekend geworden: Buddy Guy is als headliner toegevoegd op vrijdag 9 juni !!!

Toch nog een echte bluesvedette op de vrijdag. Hoewel er nog genoeg oudjes rondlopen in de blues is Guy uit het rijtje echte vedetten toch wel zo ongeveer de laatst nog levende. Die moet je gewoon hebben als je de kans krijgt. Die kans is dus gekomen en Derksen heeft hem gegrepen. Chapeau! Nu nog even blijven leven tot half juni Buddy.

Een jaar lang leef je er naar toe en ineens is het alweer voorbij. Omdat ik de belofte had gedaan aan mijn vrouw haar te vergezellen naar Retropop als Doe Maar zou komen was het risico aanwezig dat ik de 2e dag zou moeten missen. Prompt kwam Doe Maar op Retropop en dus ben ik alleen vrijdag in Grolloo geweest. Maar wat een vrijdag. Zelden zoveel acts van zo'n hoge kwaliteit op een rij gezien.

Johan Derksen deed de openingsspeech en kon het niet nalaten een sneer te geven richting de heersende muziekcultuur op de radio. Had van mij niet gehoeven, maar dat weet je bij die man. Hij trok voor de eerste artiest het boetekleed aan. Hij begreep de kritiek dat tijdens de eerste editie vorig jaar de echte authentieke blues er nogal karig van af kwam. Daarom werd er geopend met een onvervalste veteraan: Walter "Wolfman" Washington. Hij mixte alle zuidelijke bluesstijlen tezamen met funk en soul. Als eerste joeg hij de laatste regenbuien de laan uit. Alsof het zo moest zijn. Hij liet zien een echte routinier te zij die precies aanvoelde wat het publiek horen wilde. De begeleiding was professioneel en de muzikanten waren erg goed op elkaar ingespeeld. Wemelde het vorig jaar van begin tot eind van de blazers. De sax en trompet die Washington begeleidden waren de enige blazers van de eerste dag. Lekker begin.

Nummer 2 op de lijst was voor mij een oude bekende. Al klinkt dat raar want Laurence Jones is nog maar 25. Ik heb deze jonge Brit anderhalf jaar geleden ook al in Grolloo gezien toen hij in cafe Hofsteenge optrad samen met Samantha Fish voor hooguit 200 man. Daar was Jones nog duidelijk een bijprogramma. Jones was toen al technisch bedreven in zijn gitaarspel, maar nog niet meer dan dat en vocaal was het ook niet heel geweldig. Ik weet niet wat er in de tussentijd gebeurd is. Was hij destijds niet in vorm, of heeft hij een zangleraar getroffen die hem precies heeft geleerd hoe het moest? Geen idee, maar ik kon het amper geloven toen hij zijn scheur opentrok voor het eerste nummer. Wat is die man vocaal gegroeid. Ongelofelijk. Hij speelt nu ook met een vaste band, wat natuurlijk heel goed is voor zijn zelfvertrouwen. Ook allemaal jonge jongens die de bluesrock stuk voor stuk uitstekend aanvoelen. Ook in het gitaarspel is Jones enorm gegroeid. Was het eerst grotendeels puur technisch, nu legt hij een enorm gevoel in elke solo die hij speelt. Dan hebben we het nog niet eens over de manier waarop hij het publiek wist te bespelen. Overduidelijk was te zien dat velen tot vrijdag Jones nog niet kenden en mooi was de verbazing te zien die van de gezichten viel af te lezen. Jones maakte zoveel enthousiasme los met zijn show en zijn niet aflatende grijns, prachtig om te zien. Hij leek zelf ook nauwelijks te geloven dat hij zo populair was ineens. Memorabel optreden van waarschijnlijk verreweg de goedkoopste artiest van het festival.

We waren nog niet halverwege de dag en het kon al niet meer stuk. Was de blues de hele vrijdag goed vertegenwoordigd, daar konden de azijnpissers niks van zeggen, nu was het even tijd voor een andere noot. De Rival Sons, ik had er tot ze een half jaar gelden werden aangekondigd nog nooit van gehoord. Ik ging gauw een paar CD's bij langs, maar ik was het ook direct al weer vergeten. Niet helemaal mijn richting. Hoe anders was dit vrijdag. De Rival Sons beschikken over een eigenzinnige, maar bijzonder charismatische zanger met een beest van een stem. De eerste noten zetten direct de toon. Een soort van rock die me wat aan een mix van Black Sabbath en Guns 'n' Roses deed denken met een vette southern saus erover, zoiets. Maakt ook niet uit. Het spetterde van begin tot eind en ze deden goed hun best om hun meest aan blues verwante songs te spelen. Zeer gepassioneerde band van hoge kwaliteit.

Kenny Wayne Shepherd was de volgende die mocht aantreden met zijn band. Het is bekend dat Shepherd niet de meest charismatische artiest is die er is. Bovendien zingt hij de meeste songs ook niet zelf. Hij kent zijn beperkingen en dat heeft ook zijn charme. Met Never Lookin' Back opende de band en ze lieten direct zien waartoe ze in staat zijn. Een heerlijke show van een stel rasmuzikanten. Shepherd weet zijn geniale gitaarspel prima in dienst te stellen van de song. Waar Joe Bonamassa meestal soleert om het soleren daar blijven bij Shepherd de songs centraal staan en dat is wel zo plezierig. Ook bij Sheperd geen complete orkesten erbij. Gewoon gitaar, bas en drums en gaan met die banaan. Shepherd is niet de beste prater en de zanger ook niet, dus moeten ze het hebben van kwaliteit en die was veel hoger dan je op basis van het studiowerk zou mogen verwachten. Naar het einde toe werkte de band naar een gigantische climax waarbij de hele tent uit zijn dak ging. Zoveel passie en kwaliteit. Wederom geweldig.

Nog een te gaan. mijn voeten deden vanaf minuut 1 pijn, mijn rug inmiddels ook, maar ja. Die laatste artiest moet je natuurlijk ook nog even zien. Want het gaat wel even om Buddy Guy. Eindelijk heb ik hem gezien. De emoties laaiden her en der hoog op gedurende de show. Bij diverse mensen biggelden de tranen over de wangen. Dat ze dit nog mee mogen maken. Guy weet het publiek als geen ander te bespelen en soms was dat iets meer dan nodig, maar tussendoor liet hij zien waarom hij de laatst levende legende van vroeger is. Hij had een collega gitarist meegenomen die af en toe even een solo voor hem deed. Guy was en is geniaal, maar wel 80 jaar en dan gaat het zelfs bij Guy niet meer automatisch. Guy eerde collega's als Hooker, King en Clapton. Aan het einde mocht Laurence Jones ook nog even opdraven, de smile van Jones was nog groter dan eerder op de avond. Prachtig gezicht. Maar waar een vlammend gitaarduel werd verwacht tussen Jones en Guy bleef deze uit. Na een beetje jammen verliet Guy het podium om niet meer terug te keren. Jones maakte de show af en dat was het blijkbaar. Guy was echt moe. Het is hem vergeven. Derksen gaf aan dat Guy allang onderweg was naar Van der Valk.

Zo eindigde een avondje muziek waarvan ik me niet kan heugen dat ik eerder zoveel kwaliteit, passie en vreugde ineen heb beleefd. Een van de absolute hoogtepunten in mijn concertleven. Memorabel.

Hoor het via via, maar volgend jaar in Grolloo: Joe Bonamassa, Walter Trout, Ringo Starr, Tommy Castro en wederom Laurence Jones. Dus.

Ringo Starr - Beaucoups of Blues (1970)

In het Dagblad van het Noorden van vandaag is Ringo de enige die nog niet vastgelegd is.....

Ik lees het ook net, afwachten. Sowieso weer even overleg thuis, want uiteraard is het weer tegelijk met Retropop in het 30 km verderop gelegen Emmen. Daar horen we donderdag de eerste naam/namen van. Als Rick Astley komt ben ik natuurlijk kansloos.......

Vanavond treedt Laurence Jones op bij Voetbal Inside. Al vast een voorproefje voor het festival van volgend jaar.
20:30 op RTL7.

Ringo Starr meldt op zijn site dat hij vrijdag 8 juni in Grolloo speelt. De site van HIBF meldt het nog niet, maar het lijkt toch wel zeker.

Het stond nu ook in het Dagblad van het Noorden, Hendrik68. Maar er stond ook dat Retropop naar twee dagen gaat. Apart, twee festivals in een provincie die er op staan om in hetzelfde weekend plaats te vinden.

Vrouwlief vind de voorlopige line up van Retropop nogal magertjes. En niet alleen zij. ik volg geen sociale media, maar het schijnt dat trouwe Retropop gangers massaal "Grolloo here we come" posten. Moeten ze wel snel zijn, want ik las in de krant van gistermorgen dat het storm loopt.

Jeff Beck is toegevoegd aan de line-up. Hij zal op vrijdag optreden. De enige dag waarvoor nog kaarten zijn.

En de laatste 3 namen zie ik ook ineens op de site staan. Joanne Shaw Taylor, Joanna Connor en de jeugdige sensatie The Marcus King Band. Vooral met die laatste ben ik geweldig in mijn nopjes. DE band van de toekomst wat mij betreft. Begin 20 en ze spelen alsof ze al jaren mee gaan. Maar ook Joanne Shaw Taylor is een prachtige naam. De immer opgewekte gitariste zal voor een geweldig feest gaan zorgen. Zin in.

Voor het eerst dit jaar was Retropop in Emmen een tweedaags festival, maar omdat de blues mij na aan het hart ligt en de line up in Grolloo dit jaar geweldig is stond ik in plaats van mijn in mijn eigen achtertuin toch maar weer bij Johan Derksen op de stoep. Maar Ringo Starr en zijn All Star(r) band deden mij twijfelen of ik toch niet toevallig op Retropop beland was. Een soort van Radio Veronica live was het. Derksen gaf bij het aantrekken van Starr al aan dat het inderdaad met blues weinig van doen had, maar het idee van een ex-Beatle in wei bij Grolloo vond hij te bijzonder om te laten lopen. En de show was ook tot in de puntjes verzorgd. Starr had er zichtbaar lol, grapte en grolde en hij had ook een stel topmuzikanten meegenomen waar je u tegen zegt. Steve Lukather bewees eens te meer een van de beste gitaristen te zijn, Greg Bissonette een van de beste drummers van het heelal en ook Gregg Rolie die we kennen van Santana, Colin Hay van Men at Work en Warren Ham deed alsof het geen enkele moeite kost om saxofoon, dwarsfluit, percussie te combineren en ook nog eens de hoge stemmen voor zijn rekening te nemen. En dan zou ik bijna Graham Gouldman vergetern, de bassist en voorman van 10cc. De technische uitvoering was dan ook perfect, maar de songkeuze liet helaas te wensen over. 3 10cc nummer, 2 Men at Work nummers, 2 Santana nummers. Beste nummer van de band was de geweldige uitvoering van Rosanna. Leuk om van elke band waarin de mannen hebben gespeeld even een nummertje te horen, maar zoveel en dan ook nog de meest voor de hand liggende was wat veel op den duur. En als dan tijdens Yellow Submarine ook nog de polonaise wordt ingezet dan is dat een teken dat het gezellig is, maar ook een momentje om te denken of dit niet heel erg veer van de blues gedachte af staat. Maar hoe dan ook: een hoop Drenthen kunnen na gisteravond zeggen dat ze een ex-Beatle in Grolloo hebben gezien en daar was het toch om te doen? Niet zeuren dus en Starr deed gewoon zijn best.

Zijn best doen deed Jeff Beck daarvoor vast ook wel, maar door het grotendeels uitblijven van zangpartijen en nogal wat onbekende instrumentale niemendalletjes was het een erg flets gebeuren. Had ik veel meer van verwacht. Ik was sowieso niet erg bekend met het werk van Beck, maar hij zal in het verleden ongetwijfeld iets goed hebben gedaan. Over zijn gitaarkunsten ook geen kwaad woord, maar het moet wel ergens bij passen. Dit was gewoon een uurtje jammen waar ik persoonlijk niks mee kon. Ben ondertussen zelfs een kwartiertje het terrein afgelopen, dat deed ik nooit eerder tijdens een festival.

Walter Trout had vóór Jeff Beck voor het absolute hoogtepunt gezorgd van misschien wel alle edities van Grolloo bij elkaar. Hij had zo'n passie en plezier dat je de enorme liefde voor de blues door de hele tent kon voelen. Met zoon Jon en een verschrikkelijk goede band om zich heen met (ik weet zijn naam niet) een waanzinnige bassist, echt een extraatje om die in je band te hebben. Maar het was die passie die Trout zelfs tot 2 maal toe tot tranen roerde en ook bij mij voor een kippenvelmomentje zorgde. Eerst hield hij het niet droog bij BB King's Say goodbye to de blues en na de ovatie na afloop schoot hij weer vol. Dít is hoe de blues bedoeld is.

Dat had daarvoor ook de jonge 20-er King Solomon Hicks goed begrepen. Pure Chicago blues optima forma. Vele malen beter dan ik op basis van wat youtube/spotify opnames had verwacht. Weliswaar zeer gelikt, maar dat hoort bij Chicago blues, maar wel bevlogen en ook zo is de blues bedoeld.

Het festival opende met de ook uit Chicago afkomstige Joanna Connor, deze gezette dame kwam jarenlang nauwelijks de stad uit. Ze had haar gezin en de tentjes in Chicago zorgden voor genoeg inkomsten. Nu de kindjes groot zijn zwerft mevrouw weer uit over de wereld en dat mag ze rustig blijven doen. Zij weet hoe je de blues overbrengt op het publiek en deed dat ook voortreffelijk met als hoogtepunt een prachtige uitvoering van Come in in my kitchen.

De cijfers.......
Joanna Connor 7
King Solomon Hicks 8
Walter Trout 10
Jeff Beck 5
Ringo Starr 6

Dag 2 van het Holland International Blues Festival in Grolloo.

Was het vrijdag al druk zat met megalange rijen voor de ingang, muntverkoop en ja, waar niet, daar was het gisteren nog een tikkie drukker. Vreemd genoeg waren de rijen voor de diverse verkooppunten een stuk korter, zonder dat er verkoppunten extra waren of zo. Als de rijen al eens langer werden dan loste zich dat relatief snel op. Best knap op een best wel krap terrein. Waar je op sommige festivals om de bars heen kan lopen en veel meer mogelijkheden hebt moet Grolloo alles tegen de kant aan drukken, anders wordt het te vol. Maar prima opgelost door de overeenthousiaste dorpelingen die naar het schijnt alle 800 volledig achter het festival staan. Waarom ook niet?

Even na 3 uur komt Johan Derksen het podium op om de openingsact aan te kondigen, maar niet voor hij zich afvraagt of het optreden van Jefff Beck nog wel overtroffen kan worden....... Opvallend als je mijn stukje van gisteren leest. Maar zo zie je maar weer, smaken verschillen. Over Tommy Castro uit de Bay Area zullen weinig twijfels zijn. Een betere opener kun je je eigenlijk niet wensen. De overijverige enthousiaste veteraan die met zijn enthousiasme het publiek meteen op de banken krijgt en met Make it Back to Memphis schroeft hij het tempo direct omhoog om niet meer los te laten, zijn gelouterde band de Painkillers was een geweldige steun in de rug. Slim gedaan van Derksen, want zo zijn de meesten op tijd aanwezig. De piepjonge Marcus King bracht met zijn rauwe stem alsof hij al 60 is de nodige soul binnen de lijnen. Hoewel de verwachtingen hooggespannen waren werd gaandeweg duidelijk dat King nog wat vlieguren nodig heeft en dat gaat vast goedkomen, want zijn juist die rauwe vocalen die nog de nodige power missen. De songs en begeleiding zijn nu al tip top voor elkaar, misschien zelfs wel te.

Iemand die ondertussen al wat meer vlieguren heeft gemaakt en daar duidelijk van gegroeid is is de nummer 3 van de avond: LAURENCE JONES. Ik schrijf het niet voor niks met de Caps Lock aan. Net als gisteren Walter Trout kon je na de derde artiest al wel met een voldaan gevoel huiswaarts keren. Wat een entertainer is die kwajongen uit Birmingham met die guitige kop toch. Stond hij vrijdag nog gewoon in het publiek met zijn waarschijnlijk van Derksen gekrege rode schoenen, gisteren was hij DE man van de dag. Geheel toevallig dat hij voor de tweede keer op het festival stond is het niet natuurlijk, want één van de geldschieters en vrienden van Derksen is tevens de manager. Maar dat vertrouwen betaalde zich wel dubbel en dwars uit. 2 jaar geleden op een zeer mistige novembermiddag zag ik hem voor het eerst in Café Hofsteenge waar hij samen met Samantha Fish optrad. Ook toen kondigde Derksen hem aan. Derksen noemde het destijds terecht overdreven dat hij als de nieuwe Eric Clapton wordt gezien. Samantha Fish was die dag ook nog 2 maten te groot voor Jones. Vorig jaar, tijdens zijn eerste optreden op het grote podium liet hij al zien welk een groei hij door had gemaakt. Gisteren liet hij zien dat hij in een jaar tijd is opgestoomd naar de top van de eredivisie. Absoluut hoogtepunt was de ode aan Harry Muskee met een versie van Window of my eyes, waarvoor hij Erwin Java (in het verleden jarenlang gitarist van Muskee) het podium opriep. Dit typende krijg ik spontaan weer kippenvel. Wat een moment dat eindigde met een ovatie die tot in Schoonloo te horen moet zijn geweest. Vooral die interactie met het publiek was geweldig. Jones is een technisch geweldige gitarist, inmiddels een geweldige zanger geworden, maar vooral op deze leeftijd al wetend wat het publiek wil. Laurence Jones uit Birmingham (niet Alabama, maar gewoon Engeland), onthoud die naam. Zijn landgenote Joanna Shaw Taylor had de ondankbare taak direct na Jones en vlak voor de afsluitende act te moeten spelen. Iederen liep naar de biertent, toilet en andere zaken en anderen gingen alvast een plekje vooraan zoeken om de slotact van zo dichtbij mogelijk te kunnen zien. Maar Taylor lacht, net als Laurence Jones, altijd en zorgde ervoor dat ook zij er wel degelijk toe doet. Een heerlijk show, maar iets minder geschikt voor de grotere evenementen denk ik.
En toen was daar dan eindelijk die langverwachte slotact waar Derksen al 2 jaar op aasde maar het derde jaar dan eindelijk voor elkaar kreeg. De man wiens roem in de blueswereld en ook daarbuiten hem vooruit gesneld is. Nou ja roem? Als de taxichauffeur zijn naam al niet goed kan schrijven........... https://www.ad.nl/show/nederlandse-taxichauffeur-blundert-bij-ophalen-bluesartiest-joe-bonamassa~ae8e63d3/ Joe Bonamassa is inmiddels dus uitgegroeid tot één van de best verkochte hedendaagse bluesartiesten. Maar in de vooraankondiging werd een tune van Bonanza gespeeld en ook tijdens zijn optreden had hij het er nog over op gekscherende wijze. Toch een teken dat de man niet naast zijn schoenen is gaan lopen. De show zelf? Tja, velen zullen dit het summum vinden, maar de show is zo gelikt, zo tot in de puntjes verzorgd. Blazers, orgeltje, achtergrondzangeressen, echt een uitstekende band met prima songs en mijnheer Bonamassa die een stukje gitaar kan spelen van heb ik jou daar. Wat is dan het probleem? Die is er niet, want het is echt wel genieten, maar dat momentum komt maar niet. Het moment dat een artiest van pure emotie en opwinding in tranen uitbarst bij "Say goodbye to the blues"(Walter Trout) of heel Drenthe laat sidderen als een artiest een de plaatselijke held eert (Laurence Jones), of die blik van "Hé jullie ook hier? We gaan er feestje van maken. (Tommy Castro). Dat dus, dat ga je bij Bonamassa niet vinden. Het schuurt niet, het is niet spontaan, je weet van tevoren wat er gaat gebeuren en vooral ook wat je zeker niet hoeft te verwachten. Ik moest bij één van de eerste langzame nummers meer aan Pink Floyd denken dan aan blues. Ik heb al wel eens gedacht dat Joe meer geschikt is voor progrockliefhebbers dan voor uit de klei getrokken rauwdauwers. Een paar nummers voor het einde hielden een behoorlijk aantal, waaronder ook ik en mijn vrouw (die nog helemaal in de ban van Jones was en hier ook de klik miste) het voor gezien. Het waren 2 lange maar geweldige dagen. Volgend jaar is het festival een week later i.v.m. Pinksteren. Bedankt Johan: op de verjaardag van mijn dochter.........

Mooi verslag Hendrik68. Altijd fijn om te lezen .
Ik zal mijn bevindingen hieronder ook maar even laten horen.

Ook is was vrijdag aanwezig in het mooie Grolloo. Met toch een aantal mooie hoogtepunten en verassingen heb ik me die dag prima vermaakt.

Als eerste stond Joanna Connor op het podium. Had wel ooit van deze mevrouw gehoord, maar nooit echt de moeite genomen naar haar albums te luisteren. Toch heeft ze al aardig wat albums op haar naam staan en ga die binnenkort maar eens beluisteren. Want ik was toch wel verrast door het optreden. Wat kan deze vrouw een lekker stukje gitaar spelen.
Ze had een strakke band achter zich staan, waar vooral de drummer indruk maakte met zijn enthousiasme.

Op naar de volgende verrassing van de dag. Ook van deze persoon had ik nog nooit iets gehoord. Een jonge Blues-gitarist genaamd King Solomon Hicks (geweldige naam ). Met zijn grote glimlach stond hij op het podium. Hij genoot zichtbaar van het optreden. En dat is terecht, want het klonk erg lekker. Fijne Chicago blues (waar ik erg blij van word) met gelickte gitaarsolo's erdoorheen. Geweldig!

Toen was het de beurt aan Walter Trout. De eerste echte hoogtepunt van de dag voor mij. Luister al jaren naar zijn muziek, maar nooit de neiging gehad op naar één van zijn optredens te gaan. Eigenlijk een schande, want wat kan deze man gitaarspelen. Nog nooit iemand met zoveel emotie en passie op het podium zien staan. De emotie liet hij de vrije loop, zoals Hendrik68 al heeft gezegd, precies zoals de BLUES bedoeld is.

Het tweede hoogtepunt kwam hierna. Gitarist Jeff Beck betrad het podium. De reden dat ik mijn kaartje voor vrijdag zeker weten wou hebben. En Jeff Beck stelde me zeker niet teleur. Zijn setlist bestond voornamelijk uit instrumentale nummers waarin hij heerlijk met zijn vibrato gitaarspel zijn kunsten liet zien. Ook prachtig was het geluid van de cello die door de tent galmde.
Af en toe kwam daar een zanger (Jimmy Hall) het podium op. Deze man kon een geweldig stukje zingen hoor op zijn 69ste. Hij verzorgde zijn zangkunsten ook al eerder op een album van Jeff Beck. Echt een dikke pluim voor deze 2 heren.

En toen was het alweer tijd voor de afsluiter van de dag. De vreemde eend in de bijt op dit festival. Ik had al geen hoge verwachtingen van Ringo Starr en dat was maar goed ook. Hij had geweldige muzikanten achter zich staan en hij deed zijn best, maar het was allemaal net iets te melig voor een serieus Bluesfestival. Leuk als coverbandje, maar meer ook niet.

Het was voor het eerst dat ik een festival heb meegemaakt, maar het was het allemaal dubbel en dwars waard. Ik ben volgend jaar zeker weer van de partij. Maar dan misschien toch maar een passe-partout proberen binnen te halen.

Hier mijn cijfers van de dag:
Joanna Connor: 7.5
King Solomon Hicks: 8.5
Walter Trout: 10
Jeff Beck: 9.5
Ringo Starr: 5

Johan Derksen over bluesfestival: Er zit nog wat moois in de pijplijn - RTV Drenthe - rtvdrenthe.nl

ZZ Top en Lynyrd Skynyrd, geen idee of dat live nog wat is, maar het zijn in ieder geval aardige namen.

ZZ Top is live nog steeds erg goed, maar misschien ben ik niet geheel objectief.
Lynyrd Skynyrd nog nooit live gezien, dus ben hier wel benieuwd naar.

Heb mooi mijn passe-partout al besteld en ben erg benieuwd naar de andere namen die binnenkort bekend worden gemaakt.
Hoop zelf op een Colin James of JW Jones, maar dat zal wel niet gebeuren.